บทที่ 4 : อุโมงค์แห่งความหวัง
เสียงหวูดโลหะดังขึ้นั้แ่ฟ้ายังมืด
แกร๊ง!
ประตูกรงทุกบานถูกเปิดออกพร้อมกัน
"ออกมา!"
ผู้คุมต่างดาวะโเสียงดัง พร้อมแส้พลังงานในมือ
นักโทษทุกคนรีบเดินออกจากกรงอย่างเป็ระเบียบ ไม่มีใครกล้าชักช้า เพราะเมื่อวานมีชายคนหนึ่งลุกช้าเพียงไม่กี่วินาที เขาถูกฟาดจนกระดูกสันหลังหัก ก่อนถูกลากออกไปต่อหน้าทุกคน
ไคล์เดินไปยังลานรวมพลตามปกติ
แม่กับน้องสาวอยู่แถวข้าง ๆ
ทั้งสามสบตากันเพียงครู่เดียว ก่อนถูกแยกไปทำงานคนละส่วน
...
งานของไคล์ยังคงเหมือนเดิม
ขนส่งพลังงานชีวภาพ
รถเข็นโลหะหนักหลายร้อยกิโลกรัมถูกผลักไปตามทางเดินยาวเหยียด
เมื่อก่อนเขาต้องใช้แรงทั้งตัวกว่าจะขยับมันได้
แต่ตอนนี้...
รถเข็นกลับเบาลงอย่างเห็นได้ชัด
เขาเข็นตามหลังแรงงานคนอื่นอย่างไม่เร่งรีบ ไม่เร็วเกินไป ไม่ช้าเกินไป
เขาไม่้าให้ผู้คุมสังเกตเห็นความผิดปกติ
ระหว่างทำงาน ไคล์แอบเปิดแถบสถานะ
---
ชื่อ : ไคล์
ระดับ : F 20/100
ความแข็งแกร่ง : 22
ความเร็ว : 22
ความอดทน : 22
---
ทั้งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ตกค่ำ...
นักโทษทุกคนถูกต้อนกลับเข้ากรง
เมื่อผู้คุมผลัดเวรเสร็จ ค่ายทั้งค่ายก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
หนูดินโผล่ออกมาจากพื้น
ไคล์ย่อตัวลงลูบหัวมัน
"คืนนี้เหมือนเดิม"
หนูดินพยักหน้า ก่อนมุดลงใต้ดิน
...
เวลาผ่านไปไม่นาน
ตัวอักษรสีทองก็ปรากฏขึ้น
《คู่สัญญาดูดซับพลังงานชีวภาพสำเร็จ》
《คู่สัญญาได้รับค่าพลัง 20》
《ผู้ใช้ได้รับค่าพลัง 10》
ไคล์เปิดแถบสถานะอีกครั้ง
---
ชื่อ : ไคล์
ระดับ : F 30/100
ความแข็งแกร่ง : 23
ความเร็ว : 23
ความอดทน : 23
---
ส่วนหนูดิน
---
หนูดินกลายพันธุ์
ระดับ : F 30/100
ความแข็งแกร่ง : 27
ความเร็ว : 30
ความอดทน : 32
---
ไคล์พยักหน้าด้วยความพอใจ
จากนั้นเขาก็เรียกหนูดินเข้ามาใกล้
"ฉันมีงานใหม่ให้นาย"
หนูดินเอียงหัว
ไคล์ใช้นิ้ววาดเส้นลงบนพื้นดิน
"ขุดอุโมงค์"
"เริ่มจากใต้กรงของเรา"
"ขุดลงลึกก่อน"
"อย่าเพิ่งขุดออกไปไกล"
"ถ้ามีใครเดินผ่าน้า ดินจะได้ไม่ยุบ"
หนูดินส่งความรู้สึกเข้าใจกลับมาทันที
มันเป็สัตว์ธาตุดิน
การขุดอุโมงค์ไม่ใช่เื่ยาก
คืนนั้นเอง...
มันเริ่มควบคุมดินอย่างเงียบเชียบ
ดินด้านล่างค่อย ๆ แยกออกจากกัน กลายเป็โพรงขนาดพอดีตัวหนู
เศษดินทั้งหมดถูกอัดแน่นรวมเป็ผนังแข็งแรง จนแทบไม่มีร่องรอยจาก้า
เมื่อใกล้รุ่ง...
หนูดินจึงกลับขึ้นมา
ผ่านพันธสัญญา ไคล์รับรู้ได้ทันที
คืนนี้...
มันขุดอุโมงค์ได้ประมาณ 10 เมตร
ลึกลงจากพื้นเกือบห้าเมตร
เพียงพอที่จะไม่กระทบพื้นผิว้า
ไคล์มองพื้นใต้เท้าของตัวเอง
ไม่มีใครรู้เลยว่า...
ใต้กรงทาสแห่งนี้
กำลังมีอุโมงค์ลับค่อย ๆ ขยายตัวออกไปทีละน้อย
บางทีอาจต้องใช้เวลาหลายเดือน
หรืออาจเป็ปี
แต่เขาไม่รีบร้อน
กลางวัน...
เขาจะเป็เพียงแรงงานหมายเลข 7312
กลางคืน...
เขาจะค่อย ๆ สร้างเส้นทางแห่งอิสรภาพ
ทีละสิบเมตร
ทีละคืน
อย่างเงียบงัน...