CW : OPHIDIOPHOBIA ,RAPE , ABUSE , SUICIDE
เนื้อหาที่จะได้อ่านต่อไปนี้เป็เพียงจินตนาการของผู้แต่งไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเื่จริง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านและแยกแยะ
ความเ็ปได้ปลุกเขาให้ตื่นอย่างทรมาร ทำไมเขาถึงยังตื่นมาได้อีกนะ ทั้งๆที่เ็ปขนาดนี้ บอบช้ำขนาดนี้ เขาก็ควรจะหลับไปเลย หลับไปพร้อมฝันร้ายนั้น ไม่ใช่ตื่นมาเพื่อรับรู้ว่าความฝันนั้นแท้จริงแล้วเป็ความจริง
ความเหนียวเหนอะที่่ร่างทำเขามวนท้องอาเจียนออกมา ความขยะแขยงตีตื้นขึ้นมาในอก ความทรงจำที่ไม่น่าจดจำย้อนคืนมา
เมื่อคืนเขา....เขาถูกชายคนนั้นข่มเหง ตาที่พึ่งลืมก็ปิดลง เขาไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว แม้จะรู้ว่าที่ๆเขานอนอยู่มันจะน่ารังเกียจขนาดไหน
ทั้งคราบเืของเขา ทั้งคราบคาวจากมัน ทั้งของเสียจากอเจียนที่ไหลลงตามข้างปากเขา ในเวลานี้เขาไม่สนอะไรอีกแล้ว เขาอยากหลับ
หลับไปตลอดการ
แต่ก่อนที่เขาจะได้หลับตามใจปราถนาัันุ่มหยุนเย็นก็ได้เคลื่อนที่มาตามตัวเขาไล่จากเท้าที่ใช้การไม่ได้แล้วของเขา พันไปรอบๆเคลื่อนขึ้นมาที่หน้าที่อย่างแ่เบาและขดตัวอยู่ที่ตรงนั้น แม้ไม่ลืมตาที่่หนักอึ้งนี้เขาก็รับรู้ได้ว่าตัวอะไรที่กำลังทรมานเขาอยู่ในตอนนี้
ท้องเขาที่คงจะเต็มไปด้วยรอยข้ำจากการกระแทก จากการกัด หรือจะอะไรก็ตามถูกกดทับจากอสรพิษตัวหนึ่ง ส่วนรอบตัวเขาในตอนนี้ก็คงเต็มปด้วยอสรพิษเช่นเดียวกัน ครบน้ำตา คราบอ้วกเขาถูกเ้าตัวลิ้นสองเฉกไล่เลี้ยไปทั่วร่างกาย เขาไม่รู้ว่าเป็เวลานานเท่าไหร่กว่าพวกอสรพิษพวกนี้จะออกไปจากรอบตัวเขา
เสียฝีเท้าใกล้เข้ามา ใกล้เขามาจนมาหยุดอยู่ข้างเตียง เมื่อเสียงนั้นหยุดสัตว์เืเย็นพวกนั้นที่อยู่รอบตัวเขาเริ่มหายไปทีละตัวทีละตัว ยกเว้นตัวที่อยู่บนท้องเขา จนเขารู้สึกถึงนิ้วมือเย็นเฉียบมายกมันออกไป
เขาหลับตาอยู่อย่างงั้น ก่อนจะงัดแรงทั้งหมดมาเพื่อผลักคนที่พึ่งเดินเขามาออกจากตัวเขา
"ทำไมเธอต้องต่อต้านผมด้วยนะ"
ชายผู้นั้นพูดขึ้นก่อนจะจับหน้าเขาบังคับให้รับจูบ เขาพยายามดิ้นหนี พยายามตะเกียดตะกายลงจากเตียงแต่เสียงบางสิ่งบางอย่างก็ทำลางความหวังในการหลบหนีของเขา
แกร็ก แกร็ก
เสียงโซ่กระทบกันจากขาข้างหนึ่งทำให้เขาน้ำตาไหลออกมาอีกระลอก หากแต่คราวนี้น้ำตาที่ควรจะเป็สีใสกลับเป็สีแดงฉานไปทั่วใบหน้า ชายคนนั้นเมื่อเห็นเขาเป็แบบนี้ก็ไล่เลียไปตามน้ำตาของเขา ขาของเขาที่แม้จะไม่มีโซ่มามัดไว้เหมือนสัตว์ชั้นต่ำก็ไม่อาจจะหนีไปได้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้กลับมาโซ่เส้นหนึ่งมาพันธนาการไว้อีกชั้น ความหวังอันริหรี่ของเขาเริ่มมอดดับไปทีละน้อยๆ อิสระถูกช่วยชิงโดยชายคนนี้ในเวลาไม่นานที่ได้เจอกัน ทั้งๆที่เขาอยู่ในบ้านที่คุ้นเคย บ้านที่เขาสร้างมากับมือเเต่ก็ไม่อาจหนี ไม่อาจขัดขืนได้ ไม่เลยสักนิด เเม้เเต่ศักดิ์ศรีที่รักษามาของเขาก็เสียไปให้ชายคนนั้นไปหมด
“อย่าร้องไห้อีกเลย ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอเสียใจเลยสักนิด"
เขาหลับตาลงและปล่อยให้ความมืดมิดค่อยๆกัดกินิญญาเขาไปอย่างช้าๆโดยที่ไม่สนใจคำพูดและการกระทำของชายคนนั้นอีกต่อไป
หากชายคนนั้นอยากทำอะไรเขาก็เชิญเขาจะไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว
กลิ่นฝนลอยมาปะทะจมูก เขาลืมตาตืนข้นมาอีกครั้งความปลอดโปร่งนี้เป็เหมือนการบ่งบอกว่าที่เขาเจ็บเจียนตายนั้นแค่ฝันร้ายตื่นหนึ่ง ความเ็ปของร่างกายหายไปหมดแล้ว คราบต่างๆก็ไม่มี เขาลองยกมือที่ควรจะมีแผลขึ้นมาดูก็ไม่มี เขาคงแค่ฝันไปมันคงเป็แค่ฝันร้ายเพราะทำงานหนัก เขามองออกไปนอกหน้าต่างห้องพักของเขา ฝนกำลังตกจริงๆด้วย
จิตใจเขาปลอดโปร่งจากการตื่นจากฝันร้าย เสียงสายฝนเหมือนกับเสียงดนตรี เขานั่งฟังอยู่ครู่หนึ่ง อากาศเย็นๆกลิ่นสะิาดๆทำให้เขาอยากอยู่แบบนี้ไปตลอด สายฝนช่างสวยงามจนเขาอยากไปดูใกล้ๆเหลือเกิน
เขายันตัวเองขึ้นมาจากเตียงที่มีกลิ่นไอแดดของผ้า กำลังจะก้าวเท้าลงจากเตียงแต่ราวกับมีอะไรมาดึงรั้งเขาไว้ไม่ให้ไปต่อ เขาค่อยๆดึงผ้าห่มออกจากอย่างช้าๆก่อนที่เขาจะความจริงอันโหดร้ายจะเริ่มกระจ่างแจ้งขึ้นทีละนิดๆ
ขาที่ถูกพันธนาการอยู่เช่นเดิม ร่างกายที่หายดีก็เป็เพียงภาพแห่งห้วงฝันยามตื่นเพียงเท่านั้น
"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่จริง พี่ พี่อยู่ไหน ช่วยเซียด้วย พี่ดีแลนด์ ไม่เอาแล้ว เซีย ไม่เอาแล้ว "
เขาได้แต่ตระกองกอดตัวเอง ขดตัวเป็ลูกนก ตัวของเขาสั่นไม่หยุดเอาแต่เพรียกหาพี่ชาย และยิ่งสั่นกลัวกว่าเดิมเมื่อได้ยินเสียฝีเท้าของคนที่ทำให้เขาสูญเสียฝันกำลังใจ
ชายคนนั้นเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถ้วยข้าวต้มที่ส่งไอร้อนออกมา เดินเข้ามาใกล้เขา วางข้าวต้มไว้ตรงโต๊ะข้างเตียง แล้วค่อยๆ ยื่นมือที่เย็นะเืมาเช็ดน้ำตาให้เขาอย่าแ่เบา...เขากลัว ยิ่งชายคนนั้นััเขามาเท่าไร ร่างกายเขายิ่งสั่นขึ้นเรื่อยๆ น้ำตาพรั่งพรูออกมา ปากก็ยิ่งร้องเรียกพี่ชาย เขากลัวจับใจ ความรุนแรงที่ชายคนนั้นมอบให้เขายังตราตรึง ขาที่มันหักยังเ็ป และยิ่งเ็ปตอนอยู่ใกล้คนที่ทำ เขาร้องไห้อ้อนวอน จนน้ำตาน้ำมูกเลอะไปทั่วใบหน้า ยิ่งชายคนนั้นเข้ามาใกล้ เขายิ่งถอยหนี ถอยหนีจนสุดไปชนหัวเตียง
“ทำไมร้องไห้ เธอคิดถึงสามีผู้นี้จนร้องเลยหรอ”
คำที่ชายคนนั้นพูดออกมา ทำให้เขาที่หวาดกลัวก่อเกิดความรู้สึกอีกอย่างหนึ่งขึ้นมา ความรู้สึกรังเกียจ ความรู้สึกอยากฆ่า ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะยิ่งอยากฆ่ามันให้ตาย อยากฆ่าต้นตอแห่งความกลัวนี้
เขาเงยหน้าขึ้นมามองชายผู้นั้น ก่อนจะเค้นเสียงอันแหบแห้งออกไปด้วยความรังเกียจ ถึงแม้จะกลัวสักแค่ไหนแต่เขาก็รัเกียจมันมากกว่า
"ชั่ว ข่มขืนคนอื่นเสร็จก็มีหน้ามาบอกว่าเป็สามี ทุเรศ แกมันก็แค่ปีศาจ แกมันไม่ใช่คน"
เขาพูดทั้งๆ ที่สั่น พูดทั้งๆ น้ำตานองหน้า เขาไม่อยากยอมมัน เขาขอตายดีกว่าจะมายอมให้คนๆนี้ข่มเหงเขาอีกครั้ง
"ฮะ ฮ่า ฮ่า" ชายคนนั้นหัวเราะพร้อมโถมตัวกดเขาจมกับเตียง ลิ้นที่เรียวแหลมเกินกว่าจะเป็ของมนุษย์ไล้เลียไปตามกรอบหน้าของเขา ก่อนจะลงมาที่บริเวณลำคอลำคอเขา
เขาพยายามเตะสีข้าง พยายามยกเท้าที่มีโซ่ขึ้นมาถีบแต่กระนั้นขาเขา เท้าเขาเจ็บ เจ็บลึกไปถึงกระดูก แต่กระนั้นเขาก็พยายามขัดขืน เขาพยายาม เขาขัดขืนมันแต่เขา....ไม่สามารถทำอะไรมันได้เลย
หากแม้เขาพยายามมันก็ไม่ได้ผล เขาเริ่มไม่อยากรับรู้อะไรอีกต่อไปอีกครั้ง แต่ความเ็ปแผล ความเ็ปทุกส่วนสัดในร่างกายมันทำให้เขามีสติแจ่มแจ้งเพื่อลิ้มรสทุกความรู้สึก ทุกััที่ชายคนที่อยู่บนตัวเขากระทำกับเขา
ความเ็ปนี้ทำให้ความรังเกียจที่เหนือกับความกลัวเริ่มอ่อนแรง ความกลัวเริ่มขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง ร่างกายเขาเริ่มไม่มีเรี่ยวแรงที่จะขยับตัว เขารู้สึกเหมือนเขาเป็ตุ๊กตาที่โดนตัดสายเอ็น
ชายผู้นั้นยกมือเขาขึ้นมาจูบไล้ไปตามข้อนิ้วทีละข้อทีละข้อ เมื่อมาถึงนิ้วนางคนๆนั้นก็กดย้ำๆที่โคนนิ้วสลับกับเลียแผลที่ตัวเองเป็คนกระทำ เขารับรู้ว่านิ้วนั้นต้องเป็แผลแน่นอน แต่ความเจ็บที่โคนนิ้วมันเจ็บไม่เท่าแผลอื่นๆบนร่างกาย
“อ อย่า ปล่อย ฮึก อย่านะ ได้โปรดหยุด ขอร้อง ”
เขาร้องเหมือนเด็กน้อยแรกเกิด อ้อนวอนขอแก่ผู้เหนือกว่าให้ปล่อยเขา เขารู้ตัวดีแล้วว่าเขาสู้ไม่ได้แน่ๆสิ่งเดียวที่เขาสมควรทำเพื่อให้เขาหลุดพ้นก็คงมีแค่อ้วนวอนขอให้ชายคนนั้นหยุด หยุดทรมานเขา ให้เขาหลุดพ้นเสียที
คำอ้อนวอนขอเขาคงส่งไปถึงชายผู้ชั่่วร้ายคนนั้น ชายคนนั้นหยุดทุกการกระทำมาจ้องหน้า ชั่วอึดใจต่อมาชายผู้นั้นก็ได้พูดขึ้นมาทำลายความเงียบ
"ครั้งหน้าอย่าปากดี ผมไม่ได้ใจดีขนาดนั้น" เสียงทุ่มนุ่มพูดออกมาก่อนที่จะฝังเขี้ยวแหลมมาที่ต้นคอของเขากัดย้ำๆ จนได้เื ก่อนจะผละออก
ไป หยิบจานอาหารที่มันวางไว้ตรงโต๊ะข้างเตียงมาให้
"กินสิครับ" มันพยายามที่จะป้อนข้าวเขา เเต่เมื่อเขาปฏิเสธชายคนนั้นก็บีบกรามเขาให้หันมาทางจ้องตาเรียวรีก่อนจะยัดช้อนที่มีข้าวเขาปากของเขา เขาจะอ้วกเเต่ก็ถูกปิดปากด้วยมือที่เย็นยะเยียบที่มีเกล็ดสีมุกเล็กอยู่หลังฝ่ามือ จนเขาต้องกลืนข้าวลงไป คำเเล้วคำเล่าที่เขาต้องทำอยู่อย่างงั้นจนหมด
---------------------------------------------------------------------------------------------
หลังจากจบมื้ออาหารมื้อนั้นมันทำให้เขาได้รู้ว่าเขาไม่อาจขัดขืนได้เลยไม่แม้แต่กระทั้งการต่อต้านเพียงเล็กน้อย ชายคนนั้นคุยกับเขาอย่างมีความสุข เปื้อนรอยยิ้มไว้ตลอดถึงเขาจะไม่แม้แต่จะตอบกลับสักครั้งเลยก็ตาม ชายคนนั้นบอกว่าดีใจที่เขาตื่นขึ้นมา บอกว่าเขาหลับไปหลายวัน บอกว่าเขาบอบบางกว่าปกติ
บอบบางกว่าปกติ น่าขำที่คนที่ทำร้ายเขาเจียนตายบอกเขาว่าเขาบอบบาง หากเขาบอบบางจริงตอนนี้เขาคิดว่าเขาคงเป็อิสระจากชายที่เย็นไปทุกอนูไปแล้วด้วยความตาย
นับจากวันแรกที่เขาเจอชายผู้นั้นก็นานนับอาทิตย์ ชาายร่างสูงโปร่งคนนั้นคอยดูแลเขาอย่างดี ทำอาหารให้เขากินทุกมื้อ เช็ดตัวให้เขา คอยมาพูดคุยกับเขาทุกวันไม่ขาด นั่งมองเขาเฝ้าเขาไม่ไปไหนเลยสักชั่วนาที แต่สิ่งที่ควรทำที่สุดกลับไม่ได้รับการดูแล ชายผู้นั้นไม่ยอมทำแผลให้เขา เหตุผลที่ง่ายแสนง่ายที่บอกกับเขาที่มองจ้องมองคนที่กำลังเช็ดตัวให้เขาอย่างโกรธแค้น ชายคนนั้นยิ้มร่ายักคิ้วอธิบายว่าทำไมไม่ทำแผลให้เขาเริงร่า
“ถ้าผมรักษาให้เธอ เธอก็จะหนี เพราะงั้นทนก่อนนะครับ อีกไม่นาน อ๊ะ แต่ถ้าเธอหนีขาสองข้างนี้ก็คงเก็บไว้ไม่ได้แล้วเนอะ”
ชายผู้นั้นลูบไล้ขาข้างที่หักของผมเบาๆ ก่อนจะกดไปที่ส่วนที่หักอย่างแรงเป็คำเตือน
ฮัลโหล ตอนที่สองแล้ววววว ในที่สุดก็เอาชนะความี้เีมาได้ พยายามแต่งแล้วแต่งอีก สาธุขอให้มีผลตอบรับบ้างเถิด ขอย้ำอีกครั้งกวีบุ๊คจัดหน้ายากจุง
292
![[จบ] บันทึกเส้นทางจอมโจรจอมราชัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1776316101_39085446.webp)
