ในระหว่างที่ผมกำลังสับสนและคิดจะถามเื่อนูเวทย์ที่เหมือนดอกใหญ่ ดูดไปจากดอกเล็กๆ พร้อมๆกันนั้นนักดนตรีก็เริ่มเพลงใหม่ ทั้งสามคนก็เริ่มเร่งเร้าให้ผมเล่าถึงเ้าสมุนไพรตัวสุดท้าย เอสเมียชูอบเชยขึ้นมาแล้วถาม “แล้วอบเชยหยินหยางนี่ล่ะ ไปหามาได้ยังไง ?”
ผมอ้าปากค้างเพราะกำลังจะพูดอีกเื่ เอสมาร์ก็แทรกมา “นั้นน่ะสิ รี้ด เ้านี่น่ะ ถ้านายโกหกพวกเราย่อมรู้แน่นอน เ้านี่แม้ไม่ใช่ของที่มีค่ามากที่สุดในป่า แต่นับเป็ตัวที่ตรวจจับได้ยากที่สุดเบอร์ต้นๆเลย”
“อื้ม ชั้นก็อยากรู้เหมือนกัน คำอธิบายของเ้านี่จะเป็หลักฐานสำคัญเลยล่ะ ว่านายมีความสามารถจริง หรือแค่ใช้มายากล” เอสเม่พูดจริงจังจ้องมาเงียบๆ
ผมที่โดนบรรยากาศกดดันจึงเก็บคำถามก่อนหน้าเข้าตู้ไปก่อน แล้วจึงเล่าไป “เข้าใจแล้วๆ เ้านี่น่ะผมหามาเองจริงๆแต่โชคช่วยด้วย”
ขณะที่เล่าไป ความทรงจำตอนนั้นก็ฉายภาพซ้ำอีกครั้ง ใน่นั้นเป็่ที่ไม่มีสมุนไพรน่าสนใจแล้วในเขตป่าเหนือ จึงคิดว่าจะหยุดพักในการสำรวจป่าเหนือ วันหนึ่งบริเวณก่อนถึงชายทะเลกลับพบอนูเวทย์ธาตุไฟเพิ่มขึ้น จึงลองตรวจสอบดูกลับได้พบกับศพหมูป่าแดงจึงเข้าใจได้ว่าเป็อนูเวทย์ธาตุไฟของหมูป่าแดง
“ไม่แปลกนะ พวกมันเดินทางไปทั่วป่าน่ะแหละ มันคงเดินลึกไปในที่ที่อนูเวทย์ธาตุน้ำหนาแน่น และก็เหมือนกับคนที่เตรียมตัวไม่พร้อม อาการแพ้อนูเวทย์กำเริบ เพียงแต่กรณีนั้นคือ อนูเวทย์ธาตุน้ำไม่พอ!” เอสเม่ว่าไป
“...ใช่ครับ ถ้าแค่วันเดียวน่ะนะ” ผมตอบ
“หืมม ?” เอสเม่มองมา
หลังจากวันนั้นบริเวณเดิม ก็ได้พบกับศพหมูป่าแดงและอนูเวทย์ธาตุไฟเข้มข้นอีก ตอนนั้นเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี หรือว่ามีอะไรมาฆ่ามันตรงนี้รึเปล่า ผมลองตรวจสอบกระแสเวทย์ทันที ผมพบวังวนอนูเวทย์ธาตุไฟและดวงไฟดวงน้อยๆซ่อนประกายอยู่ พวกมันอยู่ในพุ่มไม้ พวกมันคือ กลุ่มกระเทียมเพลิงป่า กลุ่มเล็กๆ
“หืมม ไปอยู่ในแถบบริเวณป่าเหนือใกล้ชายทะเล ที่อนูเวทย์ธาตุน้ำหนาแน่นเนี่ยนะ แกพ่นอะไรออกมาเนี่ยเ้าชาวบ้าน!?” เอสเม่พูดอย่างหัวเสียเล็กน้อย
“อืมม แปลกๆแล้วนะรี้ด มันไม่ควรงอกที่ป่าเหนือได้ด้วยซ้ำนะยะ!” เอสเมียเองก็เริ่มเสียงดัง
“ใจเย็นเอสเมีย เบาๆ เราลองฟังเ้าชาวบ้านนี่เล่าให้จบก่อนเถอะนะ พี่ใหญ่ เอสเมีย” เอสมาร์เองก็สงสัย
ผมรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้างที่มีเอสมาร์อยู่ในโต๊ะด้วยล่ะนะ “ใจเย็นๆครับ ผมเองก็ว่าแปลกเหมือนกันแต่ผมก็มีทฤษฎีอยู่”
“โฮ่” เอสเม่ยิ้มเย้ยหยันเล็กน้อย และเริ่มใช้ความคิด
“ก่อนหน้านี้ผมได้ฝึกฝน ตามล่าหากระเทียมเพลิงป่าจนได้มาหนึ่งกิโลกรัมใช่มั้ยล่ะครับ ?”
เอสเม่มองที่กระเทียมแล้วคิดตาม “ใช่…น่าจะใช้เวลาเยอะอยู่…เป็เดือน แกจะบอกว่า!?”
ผมพยักหน้า ดันแว่นขึ้น เกาหัวเล็กน้อย “ใช่ครับ ผมน่าจะกวาดกระเทียมจากด้านตะวันตกและใต้จนเกลี้ยง
พวกหมูมันเลยรู้สึกว่าโดนคุกคามจึงเดินทางมากขึ้น และไปทางป่าเหนือ ในขณะนั้นด้วยความบังเอิญที่ พวกมันบางตัวตายจากอาการแพ้ทำให้บริเวณนั้น มีปริมาณอนูเวทย์ธาตุไฟมากขึ้น เมล็ดกระเทียมจากปากก็หล่นที่พุ่มไม้ตรงที่ๆ ธาตุน้ำเบาบางลง กระเทียมจึงเติบโตได้แม้จะไม่ดี แต่นั้นก็ทำให้…”
“อนูเวทย์ธาตุไฟถูกดึงดูดจากกระเทียม และนั้นก็ดึงดูดฝูงหมูป่าแดงมามากขึ้น และบางตัวก็ตายลงจากอาการแพ้ทำให้ปริมาณอนูเวทย์ธาตุไฟก็มากขึ้น กลายเป็ลูปที่กระเทียมโตขึ้นและหมูตายลงอย่างน่าเหลือเชื่อ” เอสมาร์เล่าจินตนาการของเขาต่อจากเหตุการณ์ของผมด้วยสีหน้าใ
“ผมคิดว่างั้นนะ เมื่อคิดได้แบบนั้นผมเลยตัดสินใจจะหยุดพัก นั่นแหละจึงเป็ที่มาที่เจออบเชยครับ” ผมประติดประต่อเื่
ทั้งสามคนอ้าปากเล็กน้อย จ้องมาที่ผมอย่างใเล็กน้อย เอสเม่กอดอกพ่นลมหายใจออก “...แบบนี้เองสินะที่บอกว่าโชคช่วย”
เอสเมียหันหน้าไปถาม “...หมายความว่าไงน่ะพี่?”
“อืมมม…ฟังต่อเถอะ เดี๋ยวเธอจะเข้าใจเอง” เอสมาร์บอก
“ครับจากนั้น…” ผมเล่าต่อว่าหลังจากเจอเหตุการณ์นั้นผมจึงเตรียมกลับ และเมื่อตรวจกระแสเวทย์วันนั้นเอง กลับพบว่าวันนี้ปริมาณอนูเวทย์ธาตุน้ำและธาตุไฟกลับน้อยลง แต่ไม่ได้เห็นกระแสเวทย์โดนดูดไปที่ไหนเป็พิเศษ ราวกับตรงนั้นกระแสมันเป็แบบนั้นั้แ่แรก เหตุการณ์นี้มันยังไม่ควรเกิดเพราะลูปการงอกของกระเทียมเพิ่งเกิดขึ้น มันควรเป็แบบนี้หลังจากผ่านไป 2-3 เดือน
ผมแปลกใจแต่ก็คิดว่าเมื่อกระแสสงบก็ไม่ควรมีปัญหาอะไร แต่เื่นี้มันติดใจวันรุ่งขึ้นจึงไปตรวจสอบเื่นี้อีกทีโดยเฉพาะเลย
“อืมม แกจะบอกว่าวันถัดไป ไปตรวจแล้วกระแสผิดปกติสินะ?” เอสเม่แทรกถาม
“ไม่ใช่ครับ กระแสเวทย์ปกติเหมือนเดิมและความหนาแน่นเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ซึ่งเป็สัญญาณของสมดุลที่ควรจะเป็ แต่มันยังเกิดเร็วไปเล็กน้อยอยู่ดี” ผมตอบ
“อืมม” เอสเม่พยักหน้าเล็กน้อย เหมือนทั้งพอใจและแปลกใจกับคำตอบ
“อะไรเนี่ย” เอสเมียบ่นด้วยความสับสน
ผมเล่าต่อ “หลังจากนั้นผมจึงตรวจสอบอีกครั้ง และตั้งสมาธิมากขึ้น”
“...แม้กระแสดูสงบ แต่มันมีบริเวณที่ความหนาแน่นบริเวณหนึ่งที่น้อยกว่ารอบๆเพียงเล็กน้อย น้อยมากๆ” ผมเล่าไปขณะนึกภาพตาม
ใช่ บริเวณนั้นเหมือนทั้งอนูเวทย์ธาตุไฟและธาตุน้ำ ทยอย ‘หายไป’ จากบริเวณเหนือผืนดินรอบๆต้นอบเชยต้นใหญ่ ตอนแรกไม่เข้าใจว่าหายไปไหน จึงตรวจสอบต่อเนื่องอยู่่เวลาหนึ่ง เหมือนภาพอนูเวทย์มันค่อยๆชัดและตามดูมันหายไปใต้ผืนดิน จึงตามตรวจสอบว่ารอบๆมีอนูเวทย์ตรงไหนเพิ่มขึ้น
การตรวจสอบกินเวลาเกือบห้านาทีเต็มๆจึงพบว่าอนูเวทย์มันถูก ‘ดูด’ อย่างแเีเข้าสู่ต้นอบเชยใหญ่ต้นนั้น ทีละเล็ก ทีละน้อย!! แต่ต้นอบเชยนั้นกลับไม่เผยความพิเศษของมันออกมา ผมมองเห็นเพียงสายแห่งอนูเวทย์ในลำต้นที่ไม่ได้มีลักษณะพิเศษของธาตุน้ำหรือธาตุไฟออกมา จึงเริ่มไม่แน่ใจ
“ผมคิดว่าต้นอบเชยนั่นดูดอนูเวทย์เข้าไป แต่ตรวจสอบแล้วยังไม่แน่ใจเลยตรวจสอบซ้ำๆ หลายวัน” ผมตอบอย่างไม่มั่นใจนัก
ตอนนี้สีหน้าทั้งสามคนแสดงออกแตกต่างกันสุดขั้ว เอสมาร์พยักหน้าช้าๆตั้งใจฟัง เหมือนยอมรับไปด้วยหาจุดจับผิดไปด้วย เอสเม่จ้องเขม็งเหมือนไม่อยากจะเชื่อ เอสเมียอ้าปากเหมือนได้ฟังเื่เหลือเชื่อพร้อมจิบเบียร์ตั้งใจฟัง
“แล้วแก แน่ใจได้ยังไงว่าเ้าต้นนั้นมันเป็ต้นพิเศษจริงๆ ในเมื่อตรวจสอบแล้วไม่พอเจอลักษณะพิเศษ!” เอสเม่พยายามไล่ต้อนให้ผมจบมุมให้ได้
“หลายเหตุผลครับ ข้อแรก ผมเห็นอนูเวทย์ไหลจากอากาศไปสู่รากของต้นอบเชย แม้อบเชยยังไม่แสดงลักษณะพิเศษ ข้อสอง กระเทียมเพลิงป่าตายเร็วเกินไปครับ และที่ตายเร็วเพราะอนูเวทย์ธาตุไฟไม่พอจะเลี้ยงมันให้รอดไปได้ เลยเหมือนเสี่ยงดวงอยู่ครึ่งหนึ่งครับ” ผมตอบตามเข้าใจ
“อุ้บ ฮ่าๆ เห็นอนูเวทย์ไหลไปสู่รากเหรอ! ฮ่าๆๆ จะโม้ก็ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะ!” เอสเม่กลั้นหัวเราะไม่อยู่
“ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ นั่นสิ รี้ด ชั้นเกือบเชื่อว่านายเป็นักพยากณ์กระแสเวทย์เอลฟ์นะ ถ้าไม่นับเื่เห็นอนูเวทย์เดินทางเนี่ย” เอสมาร์สำทับ
ผมใจึงบอกไป “ผมพูดจริงนะ…”
“ฮ่าฮ่า รี้ดชั้นก็นึกว่านายจะจริงจัง แต่นายมีมุกของนักพยากรณ์เอลฟ์ด้วยเหรอเนี่ย?” เอสเมียเองก็ผสมโรง เอลฟ์ทั้งสามเปลี่ยนบรรยากาศเป็สนุกสนานกันเอง ปล่อยผมนั่งหน้าโง่ไม่เข้าใจอยู่คนเดียว
“เอ่อ ผมไม่ได้โกหกนะ” ผมย้ำอีกครั้ง และทั้งสามก็กลั้นขำไม่ไหวอีกครั้ง เมื่อทุกคนเริ่มสงบลง เอสเม่จึงกล่าวขึ้น
“อะฮื้ม! ข้าแด่เทพทั้งสี่! ฮ่าๆ โทษที นายคงไม่รู้จักมุกของนักพยากรณ์เอลฟ์สินะ” เอสเม่อธิบาย
“สำหรับเอลฟ์แล้วเนี่ย ทุกเื่ที่เกี่ยวกับอนูเวทย์กระแสเวทย์หรือเวทย์มนต์เนี่ย มันเกี่ยวพันกับศักดิ์ศรี การเข้าถึงเทพที่เรานับถือทั้งนั้นแหละ”
“และสำหรับเอลฟ์เนี่ย นายก็รู้ใช่มั้ยว่าเราเป็เผ่าที่มีศักยภาพในความเข้าใจ และกระยุกต์ใช้เวทย์มนต์ที่สุด?” เอสเม่ถาม
“เอ่อ..ใช่ แน่นอน ทุกคนรู้ แต่มันเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย” ผมส่ายหัวอย่างมึนงง
“เกี่ยวซี่ เพราะแม้แต่เอลฟ์อย่างพวกเราที่เชื่อว่า การยกระดับอนูเวทย์ในร่างไม่ต่างจากการค่อยๆกลายเป็หนึ่งเดียวกับเทพทั้งสี่…”
“ในเผ่าเอลฟ์…ยังไม่มีใครพูดถึงการมองเห็นอนูเวทย์เลยนะ สิ่งที่นายพูดมันเป็เหมือนความฝันของพวกระดับ ‘นักปราชญ์ (Scholar)’ ในเมืองเอลฟ์เลยนะ และพอนึกภาพระดับนักปราชญ์กับนายแล้ว มันก็อดไม่ได้ที่จะขำน่ะสิ ฮ่าๆๆ! ขนาดเอลฟ์ยังไม่มีใครกล้าพูดเลยนะ! ฮ่าๆ” เอสเม่ และพี่น้องหัวเราะอีกครั้ง
เพราะแบบนี้พวกเขาเลยไม่ได้พูดถึงอนูเวทย์ของ กล้วยไม้ครามห้าแฉก สินะ!
เราดันไปอธิบายชวนเข้าใจผิดนี่เอง! แต่เราเห็นแบบนั้นนี่หว่า!?
ผมรู้สึกเหมือนปล่อยไก่ให้เอลฟ์ทั้งสามฟัง ความมั่นใจในตอนแรกก็ดิ่งลงไปอักโข ความอับอายเอ่อล้นออกมา ผมเริ่มรู้สึกว่าควรรีบกลับจะดีกว่า จึงเริ่มเก็บสมุนไพรแต่ละตัว เมื่อเอสเมียเห็นจึงคว้ามือผม และฉุดไปนั่งกับเธอ เธอคว้าตัวผมไปติดกับเธอ
“จะรีบไปไหนเล่า พ่อนักปราชญ์เอลฟ์ ดูๆไปนายก็หน้าตาดีไม่หยอกนะ” เธอเริ่มแซวผมอย่างไม่ตั้งตัว คว้าคอผมเข้าไปจน หน้าเราอยู่ใกล้กันมาก
ตึก ตึก ตึก ตึก เสียงใจเต้นของผมมันดังพอๆกับเสียงดนตรีในร้านตอนนี้เลย
“เฮ้ๆ เอสเมีย ใจเย็นนน” ผมพูดออกไปแบบประหม่าเล็กน้อย แล้วมองขอความช่วยเหลือไปยัง เอสมาร์และเอสเม่ ผมกลัวจะโดนสองชายนายเอลฟ์กระทืบเอา เพราะไปแตะต้องน้องสาวของพวกเขา แต่!
“หึหึ ฮ่าๆ ช่วยไม่ได้นี่นะ ตอนนี้ในสายตาเอสเมียภาพลักษณ์นายดูดีขึ้นมากล่ะนะ” เอสเม่กล่าวถึงอย่างผ่อนคลาย ผมจึงหันไปหาเอสมาร์
เขายักไหล่ ไม่มีความโกรธหรือหวงน้องสาวเช่นกัน บอกเสริมมาว่า “พวกเราเหล่าเอลฟ์น่ะ ดูถูกนายก็จริงแต่นั้นเพราะว่านายดันฝืนไปทำงานเกินระดับนี่นา แต่ตอนนี้จากเื่ที่เล่ามา สมุนไพรที่เอามา กระซิบ** ถ้าไม่นับเื่เห็นอนูเวทย์น่ะนะ** นายก็ถือว่าเป็นักพยากรณ์เต็มตัวแล้ว และยังเหนือกว่าเอสเมียด้วยเล็กน้อย ในเื่ของเซ้นกับโชคน่ะนะ”
“เอ่อ…เธอก็เลย…เริ่ม ถูกใจผม…เหรอ?” ผมถามกล้าๆกลัวๆ
ทันใดนั้นเธอก็จับหน้าผมหันมาตรงหน้าเธอ “ทำไมไม่ถามชั้นเองตรงๆล่ะ พ่อหนุ่ม” ผมใ หน้าเธออยู่ใกล้เหลือเกิน สายตาเธอจ้องมาเหมือน้าสะกดผมไว้ ขณะนี้ เมื่อสังเกตดีๆจึงเพิ่งรู้ว่าเอสเมียนี่ สำหรับมนุษย์แล้วเธอนี่มันสาวสวยคนหนึ่งเลยทีเดียว
ใบหน้าเรียว คิ้วเรียวดกเล็กน้อย ขนตางอน ปากได้รูปเรียวเข้ากับดวงตากลมสีคราม ผมหยักศกเล็กน้อยยาวถึงหลัง หน้าอกเองก็ได้รูปขยับไปมา ตามจังหวะการหายใจ กลิ่นหอมของเอลฟ์สาวเองก็เย้ายวนไม่หยุด ตึก ตึก ตึก เสียงหัวใจผมเองแทบจะกระแทกออกจากอก
ใครจะรู้ว่าผมจะโดนจู่โจมจากเอสเมียคนนี้ ที่ด่าผมเจ็บแสบเมื่อหลายเดือนก่อน!
เหมือนเธอพอใจกับปฏิกริยาของผมจึงปล่อยมือจากหน้าผม และขยับมาควงแขนแทน ราวกับเธอตั้งใจ เธอกอดแขนผมแน่นจนแขนผมไปัักับหน้าอกเธออย่างจัง ความดันผมพุ่งปรี๊ด ผมลืมทุกความคิด กระดกไปอีกหนึ่งอึก
“แหมๆ คอแข็งด้วยเหรอเนี่ย นายรู้มั้ย เอลฟ์สาวๆน่ะชอบคนคอแข็งนะ” เธอกระซิบข้างๆหูด้วยเสียงยั่วยวนไม่หยุด ผมหยุดดื่ม วางแก้วทันที ‘ปึง’
เอลฟ์ทั้งสามถูกใจปฏิกริยาของผมมาก หัวเราะชอบใจกันใหญ่ เมื่อผมเริ่มหายประหม่าเล็กน้อยจึงเริ่ม ถามหาที่มาของ ‘การจู่โจมกระทันหัน’ นี้และปฏิกริยาที่ผิดคาดจากทั้งเอสมาร์และเอสเม่ที่ไม่หวงน้องสาว
เอสมาร์และเอสเม่ อธิบายว่าเพราะเอลฟ์น่ะมีค่านิยมเื่ระดับอนูเวทย์ในร่าง เพราะมันคือที่มาของความสามารถ ซึ่งแม้ผมยังอยู่ระดับชาวบ้านก็จริง แต่ความสามารถที่อธิบายมาน่ะของจริงแน่นอน ท่าทีของเอสเมียถือเป็การยอมรับผมกลายๆ ส่วนเื่ที่ทั้งสองคนไม่หวงน้องสาว…
“อืมม นายไม่ค่อยคุ้นเคยกับเอลฟ์ใช่มั้ยเนี่ย อืมแต่ก็ไม่แปลกล่ะนะ?” เอสเม่ถาม
“ไม่นะ ถ้าไม่นับพวกนายที่่หลังได้คุยกันบ่อยก็มีแค่ พนักงานร้านนี้แหละ” ผมยอมรับโดยดี
“ฮ่าๆ ไม่เป็ไรๆ จากวันนี้นายน่าจะได้สนิทกับเอสเมียแล้วแหละ” เอสมาร์แซวมา ในขณะที่ผมยังทำหน้างงอยู่ เขาก็อธิบายว่า
“เอลฟ์น่ะไม่เหมือนมนุษย์เพราะมีอายุเป็ 3 เท่าของมนุษย์และมีลูกยาก เพราะงั้นถ้ายังไม่แต่งงานล่ะก็ จะว่าไงดีเอลฟ์ก็ค่อนข้างจะอิสระเื่ความรักนะ พวกเราไม่ค่อยห้ามปรามหรอก เพียงแต่ถ้าคิดจะหลอกน้องสาวเราก็อีกเื่หนึ่ง มนุษย์น่ะเ้าชู้กว่าเอลฟ์เยอะนี่นา หรือไม่จริง” เอสมาร์มองมา
ผมคิดตามแล้วตอบซื่อ “...น่าจะจริงครับ”
ทั้งสามหัวเราะอีกครั้ง เอสเมียกอดแขนผมแน่นขึ้นและคว้าแก้มผมไปหอมเฉยเลย!
“ชั้นว่า น่าจะกลัวว่าเอสเมียจะไปหลอกเ้าชาวบ้านนี่มากกว่านะ ฮ่าๆ” เอสเม่ขำ
….. หลังจากอารมณ์ผ่อนคลายลง
ผมรู้สึกว่าควรกลับแล้วเพราะครบเื่ที่จะคุยแล้ว ผมได้ขอโทษแล้ว เราปรับความเข้าใจกันแล้ว และได้รู้ค่าของสมุนไพรแล้ว “ผมว่า ผมควรจะกลับแล้วนะครับ” ผมบอกทุกคนและหันไปหาเอสเมีย ยิ้มแห้ง
เอสเมียกอดแขนผมแน่นขึ้น แล้วหันไปทางเอสเม่ “พี่ใหญ่!”
เอสเม่ ถอนหายใจ แล้วพูดออกมายิ้มๆ “เดี๋ยวก่อน รี้ด”
หืม เขาไม่เรียกผมว่าชาวบ้านเหรอ?
“ชั้นมีขอเสนอ ชั้นอยากขอสิทธิ์ซื้อสมุนไพรทั้งหมดของนายแลกกับ …การมอบงานหาของป่าให้นายอีกครั้ง!” เอสเม่พูดชัดเจน
636
