ข้ามเวลามาเพื่อรัก

ตอนที่8 ถามไถ่

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่บ้านจิ่งทานมื้อเช้าเสร็จ คนของบ้านหวังก็เดินทางมาหาและขอเข้าพบ จิ่งจงอี้ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธไปทำไม เขาจึงให้คนงานเปิดประตูรับแขก เพื่อให้พวกเขาเข้ามาภายในตัวบ้านได้

“จิ่งจงอี้ ที่ข้ามาวันในนี้เพราะอยากจะถามไถ่ว่าเกิดอันใดขึ้นในวันที่ข้าจะมาสู่ขอเหวินรุ่ยให้กับต้าฟ่งกันแน่ เหตุใดวันนั้นท่านถึงได้ปิดประตูใส่ข้าและคนที่บ้านอย่างไม่ไว้หน้าเช่นนั้น” เมื่อหวังซ่านหลงเข้ามาถึงห้องรับรองแขกเป็นที่เรียบร้อย เขาก็อ้าปากถามหาความเป็นมาโดยไม่รีรอ

“เรื่องนี้เองสินะ” จิ่งจงอี้มีสีหน้าเรียบเฉย แต่ก็ตอบบ้านหวังไปอย่างไม่รีบร้อนนัก

“หากเป็นเรื่องนี้ ท่านก็ต้องไปถามบุตรชายของท่านเองแล้วล่ะว่าไปทำอะไรไว้” จงอี้พูดต่อทว่าเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก เขาเพียงแค่รินน้ำชาใส่ถ้วยของตนแล้วเป่าให้คลายร้อนก่อนจะค่อยๆ ลิ้มรสชาติที่ฝาดขมอย่างสบายใจ

“ท่านหมายความว่าเช่นไร ก็เห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าจู่ๆ บุตรสาวของท่านก็เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา หรือว่าท่านก็รู้เห็นเป็นใจกับนางในเรื่องการยกเลิกการแต่งงานในครั้งนี้ด้วย” หวังซ่านหลงมองดูจิ่งจงอี้ที่ไม่ได้ทุกข์ร้อนใดๆ เขาก็ยิ่งเดือดดาล

“ในเมื่อท่านไม่เห็นพวกข้าอยู่ในสายตา แล้วเหตุใดถึงได้ยอมตกปากรับคำว่าจะยกเหวินรุ่ยให้กับต้าฟ่ง” หวังซ่านหลงกัดฟันแล้วพูดออกไป

“ผิดแล้วล่ะ บุตรสาวของข้านั้นจริงใจกับหวังต้าฟ่งของพวกท่านมาก” 

“จริงใจหรือ การที่ท่านปิดประตูตอกหน้าบ้านหวังของข้า นั่นคือความจริงใจงั้นหรือ” 

“จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ผิด” 

“นี่! จงอี้ มันจะไม่มากไปหน่อยหรือที่ท่านแสดงสีหน้าหยามเหยียดใส่ข้าเช่นนี้ และน้ำเสียงท่าทางที่ท่านแสดงออกนั่นมันคืออะไรกัน” หวังซ่านหลงที่อดกลั้นมานานระเบิดอารมณ์ออกมาพร้อมกับยืนขึ้นเต็มความสูงด้วยความไม่พอใจอย่างถึงที่สุด

“ซ่านหลง ท่านไม่รู้จริงๆ งั้นรึว่าเกิดอะไรขึ้น” 

“จงอี้เจ้าหมายความว่าเช่นไร หากเจ้าจะพูดอะไรเจ้าก็กล่าวมันออกมาตรงๆ อย่าได้เฉไฉไปทางอื่น” 

“ท่านต้องการให้ข้าพูดเรื่องกระดากปากออกมาจริงๆ หรือ?” จิ่งจงอี้เงยหน้าขึ้นจากถ้วยชาแล้วหันหน้าไปทางหวังซ่านหลงที่ตอนนี้เหมือนน้ำที่กำลังเดือดได้ที่

“เจ้าจะพูดดีๆ หรือจะให้ข้าง้างปากของเจ้าออกมากันล่ะ” หวังซ่านหลงที่เริ่มจะเก็บความโมโหเอาไว้ไม่ได้หันไปข่มขู่จงอี้

“เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าลาราบละล้วงบ้านหวังก็แล้วกัน...” จงอี้พูดจบก็หันไปทางหวังต้าฟ่ง

“เจ้ากับหงเหมยหลิวแอบมีความสัมพันธ์ลับๆ กันมานานเท่าไหร่แล้วล่ะ” จิ่งจงอี้เลิกคิ้วถามหวังต้าฟ่งอย่างจงใจ จงต้าฟ่งถึงกับหน้าถอดสี

“เจ้าว่าอะไรนะ บุตรชายข้านี่น่ะหรือที่จะแอบไปมีความสัมพันธ์กับเพื่อนรักของลูกสาวเจ้า” หวังซ่านหลงหันขวับไปทางต้าฟ่งที่นั่งห่อไหล่อย่างรู้ความผิด

“เจ้าทำท่าทางอันใดของเจ้า หากเจ้าไม่ได้ทำเจ้าก็รีบยืนขึ้นแล้วปฏิเสธไปซะสิ” หวังซ่านหลงรีบฉุดดึงแขนของบุตรชายตนให้ยืนขึ้น เพื่อที่จะให้เขาได้มีโอกาสพูดความจริง

“เขาไม่กล้าปฏิเสธหรอกนะซ่านหลง เพราะเรื่องนี้มีคนเห็นเข้ากับตาหลายครั้งแล้ว พวกเขาทั้งสองแอบกินกันกลางวันเสกๆ เลยล่ะ” จิ่งจงอี้แต่งเรื่องขึ้นมาอย่างจงใจ ลึกๆ ในใจเขาก็ได้แต่หวังไว้ว่ามันจะไม่เป็นดังคำที่เขาว่า แต่การขุดหลุมพรางครั้งนี้ก็ได้แต่คิดว่าหวังต้าฟ่งจะยอมงับเหยื่อ และหากเป็นเช่นนั้นจริงก็แปลว่าต้าฟ่งเขาร้ายกาจยิ่งกว่าเสือเสียอีก

“บอกพ่อมา เจ้าได้ทำเช่นนั้นจริงหรือไม่” หวังซ่านหลงตะคอกใส่บุตรชายที่ยืนตัวแข็งแล้วพูดได้ไม่เต็มปากอย่างสั่นกลัว

“เอ่อ ทะ ท่านพ่อ เรื่องนี้มันจะเป็นไปได้อย่างไรกันเล่าขอรับ” หวังต้าฟ่งตอบอย่างตะกุกตะกัก

“เจ้าไม่ได้ทำจริงหรือ แต่หากไม่ใช่เจ้าแล้วคนที่เขาเห็นจะกล้าพูดได้อย่างไร หรือข้าควรไปเชิญพวกเขามาดีล่ะ” จิ่งจงอี้สร้างเรื่องลวงขึ้นมาอีกครั้งและหวังว่าต้าฟ่งจะกระโดดงับเหยื่อชิ้นโตนี่เสียที

“ท่านลุง อย่าเรียกพวกเขามาเลยขอรับ ข้าผิดไปแล้ว” 

ยังไม่ทันที่หวังซ่านหลงจะหันมาทางบุตรชายเพื่อถามไถ่อีกครั้งว่าที่เขาพูดนั่นจริงหรือเท็จ หวังต้าฟ่งก็คุกเข่าลงกับพื้นและอ้อนวอนจิ่งจงอี้ว่าอย่าได้ไปสืบสาวเรื่องราวต่ออีกเลย

“เจ้าลูกไม่รักดีนี่เจ้า!! เจ้ากล้าที่จะทำเรื่องเลวทรามต่ำช้าเช่นนี้ได้อย่างไร” หวังซ่านหลงถึงกับเลือดขึ้นหน้า เขาทั้งโมโหและอับอายในเวลาเดียวกันจนไม่รู้จะสรรหาคำมาขอโทษบ้านจิ่งอย่างไรดี

“เอาเถอะ ตอนนี้บุตรสาวของข้าก็ทำใจได้บ้างแล้ว ดังนั้นเรื่องนี้ก็ให้มันจบลงเพียงเท่านนี้เถอะนะ ข้าเองก็ไม่ได้คิดจะเอาเรื่องเอาราวอันใดกับเขา ส่วนเหวินรุ่ยบุตรสาวข้านางก็บอกแค่ว่า หากต้าฟ่งกับหงเหมยหลิวจะรักชอบกันนางก็ไม่คิดที่จะขัดขวาง ถึงแม้ว่านางจะระทมใจไม่น้อยก็ตาม” 

“นางไม่ห้ามหรือ… นางช่างมีน้ำใจยิ่งนัก แต่สำหรับข้าน่ะ! พวกแอบลักกินขโมยกิน มันก็ไม่ต่างจากสัตว์เดรัจฉาน เจ้าช่างทำให้ข้าขายหน้าเสียจริง ไป! กลับบ้าน!!!” หวังซ่านหลงใช้หางตามองบุตรชายที่นั่งคุกเข่าเอามือค้ำยันตัวกับพื้นอย่างน่าสมเพช แล้วรีบบอกลาจิ่งจงอี้ ก่อนจะเดินไวๆ จากไปด้วยความอับอายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“เจ้าไม่ไปหรือ พ่อของเจ้าเดินนำลิ่วไปถึงโน่นแล้วนะ” จิ่งจงอี้เห็นว่าหวังซ่านหลงเดินไปไกลแล้ว แต่หวังต้าฟ่งยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ เขาจึงเอ่ยเรียกต้าฟ่งอย่างกับว่าไม่มีอันใดเกิดขึ้น

“ขะ ขอรับ เช่นนั้นข้าขอตัว” หวังต้าฟ่งพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน เขาก้มหน้าก้มตาอย่างผู้ที่ต่ำต้อยกว่าแล้วเดินตัวลีบไหล่หดออกไป

“อ่อใช่สิ ต่อไปเจ้าก็อย่ามาให้บุตรสาวของข้าพบเจออีกล่ะ ไม่เช่นนั้นเรื่องคาวๆ ของเจ้าจะถูกแพร่ออกไปในแบบที่เจ้าคาดไม่ถึงเลยล่ะ” จิ่งจงอี้พูดจบก็ยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาอีกครั้ง และไม่มองต้าฟ่งแม้แต่เงาให้เปลืองสายตา

“หึ! ทำอย่างกับว่าข้าจะกลัวท่านอย่างนั้นแหละ” ต้าฟ่งเดินออกมาจากรั้วบ้านจิ่งแล้วสบถออกมา หากไม่ใช่เพราะตำแหน่งมีหรือข้าจะมองไปทางเหวินรุ่ยที่จืดชืดอย่างนั้น

(ก่อนหน้านี้ข้าก็ระมัดระวังตัวอย่างดี ไอ้พวกไหนกันที่มันมาเห็นตอนข้าพลอดรักกับแม่นางหงเข้า แล้วคาบข่าวมาบอกบ้านจิ่ง) 

หวังต้าฟ่งได้แต่ครุ่นคิดถึงความที่จะเป็นไปได้ว่าใครกันที่เคืองโกรธเขาถึงขนาดกล้าทำเช่นนี้ได้ลงคอ แต่พอนึกคิดไป เขาที่ทำตัวอ่อนน้อมอยู่เสมอจะไปมีศัตรูได้เช่นไร ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งปวดหัว แต่ก็ไม่สามารถปล่อยวางเรื่องนี้ลงได้เลย หากเป็นหงเหมยหลิว นางก็รักศักดิ์ศรีไม่แพ้ข้า นางไม่น่าจะเป็นคนปล่อยข่าว หวังต้าฟ่งได้แต่เอามือกุมขมับเมื่อไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรต่อดี

“กว่าจะออกมาได้นะเจ้าลูกอกตัญญู” หวังซ่านหลงที่อยู่รอต้าฟ่งอยู่ก่อนแล้วเขกกบาลลูกชายเข้าสุดแรง

“โอ้ยๆ ท่านพ่อข้าสำนึกผิดแล้วขอรับ” หวังต้าฟ่งที่เอามือขึ้นมาบังไว้ไม่ทันร้องโอดครวญออกมา

“สำนึกผิดกับผีน่ะสิ คนเช่นเจ้าแม้แต่บิดายังกล้าที่จะโกหก เจ้าอย่าได้ฝันที่จะเป็นผู้สืบทอดอีกเลย จากนี้ไปเจ้าก็ไปตบแต่งกับแม่นางหงให้แล้วเสร็จ จากนั้นก็ใช้ชีวิตตามที่ควรจะเป็นเสียเถอะ” 

หวังซ่านหลงตะคอกใส่บุตรชายที่เขาหวังไว้ว่าจะได้เป็นผู้สืบทอดในอนาคต เขารู้สึกผิดหวัง เสียใจ แต่เรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว ในเมื่อสองฝ่ายรักกัน แถมมีสัมพันธ์ลึกซึ้ง เขาก็จะไม่นิ่งดูดายและทำให้ลูกชายเสียชื่อเสียง เขาจึงได้คิดจะให้ทั้งสองเข้าหอร่วมห้องอย่างเปิดเผย เพื่อตัดปัญหาในภายภาคหน้า ส่วนเรื่องผู้สืบทอดเห็นทีคงจะต้องยกให้บุตรชายคนรองของเขาถึงจะคู่ควรมากกว่าต้าฟ่งที่ทำเรื่องงามหน้าเอาไว้เช่นนี้

“ข้าทำพลาดไปแล้วจริงๆ ขอรับ เพราะแม่นางหงนั่นแหละที่คอยแต่มายั่วยวนข้า ข้าถึงได้เผลอทำเรื่องเช่นนี้ลงไป แต่ข้ารักแม่นางจิ่งจริงๆ นะขอรับท่านพ่อ” 

“เดี๋ยวปั๊ด!” หวังซ่านหลงง้างฝ่ามือขึ้นหวังจะทุบตีเพื่อเรียกสติบุตรชาย แต่พอเห็นเขายกแขนสองข้างขึ้นมากำบังไว้หวังซ่านหลงจึงได้แต่พ่นลมออกทางปากแทน

“เจ้าไม่รัก แต่เจ้ากลับทำกับนางเช่นนั้นไปแล้ว แถมยังบอกว่ารักแม่นางจิ่งอีก เจ้านี่มันชั่วช้าได้ใจเสียจริง ทว่าสิ่งที่เจ้าได้ทำลงไปแล้วเจ้าก็ต้องรับผิดชอบกับผลที่มันจะตามมาให้ได้ พรุ่งนี้ข้าจะไปสู่ขอแม่นางหงให้กับเจ้า และเจ้าก็หยุดตามตอแยแม่นางจิ่งไปเสียหากไม่อยากขายหน้าไปมากกว่านี้” หวังซ่านหลงเริ่มสงบสติอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของตนเองลงแล้วบอกบุตรชายให้ไปสะสางเรื่องอื้อฉาวนั่นเสีย

(นี่ข้าต้องแต่งกับแม่นางหงงั้นหรือ เช่นนั้นข้าก็หมดสิทธิ์ในการเป็นผู้สืบทอดตระกูลน่ะสิ) หวังต้าฟ่งได้แต่กำหมัดเอาไว้แน่น แต่ก็ไม่กล้าที่จะโต้เถียงกับผู้เป็นพ่อ เขาพยักหน้ารับไปอย่างไม่เต็มใจ ถึงแม้นว่าในใจจะไม่ยินยอมก็ตาม