เทพเงินตราสะท้านปฐพี

ตอนที่​ 31 พอมีฝีมือ​

"เจ้าได้ยินข้าไหม"

"พวกนั้นต่างอยู่ระดับ​ปราณยอดมนุษย์​ขั้นกลาง (ขั้น 4-6) กันหมดทุกคนเลย"

น่าหลัน ย้ำเตือนอีกครั้ง เมื่อเห็นเต้าหมิงไม่สนใจฟังคำเตือนตนแม้แต่น้อย​

ทันใดนั้น​กับเกิดเรื่องเหลือเชื่อ​ขึ้นมาต่อหน้า​ต่อตา​น่าหลัน

เมื่อเต้าหมิงจัดการซัดพวกหมาหมู่ทั้งห้าจนหมอบลงกับพื้นในพริบตาเดียว​

"ง่ายดายจริง"

เมื่อเต้าหมิงจัดการพวกหมาหมู่เสร็จ ก็ไม่ลืม​ที่จะเก็บค่าเสียเวลาสำหรับตนเอง

น่าหลัน ยืนอึ้งตาเบิกโพลง​ ไม่คาดคิดว่าเต้าหมิงคนเดียวเอาชนะศิษย์​สายในระดับลมปราณ​ยอดมนุษย์​ขั้นกลางทั้งห้าคนลงได้แบบนี้ แล้วยังใช้เวลาพริบตา​เดียวอีกด้วย​

???

สายตามองเต้าหมิงอย่างงงวย​ ว่าอีกฝ่าย​กำลังทำไรอยู่กัน เมื่อเห็นสองมือล้วงกระเป๋า​เสื้อผ้า​ของศัตรู​ขึ้นมา​ ราวกับ​ต้องการ​ค้นหาอะไรบางอย่าง​อยู่

"ฮึ่ม" เสียงไม่พอใจ​ดังออกมาจากปากเต้าหมิง​

"เป็นไร?" น่าหลัน ได้ยินเสียงไม่พอใจบางอย่างของเต้าหมิง จึงถามด้วยความสงสัย

"เป็นศิษย์​พรรคจันทรคราส​ แต่มีของแค่นี้"

เต้าหมิง มองดูสิ่งของต่างๆตรงหน้า ช่างน้อยนิดเสียเลยเกิน ไม่คุ้มอย่างแรงกับการเสียเวลา

"เจ้าล้วงเอาของมีค่าจากพวกมัน!!!"

น่าหลัน ไม่คิดเลยว่า เต้าหมิงจะกระทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้

"แก..."

"กล้าเอาเท้ามาถีบหน้าข้า"

จู่ๆ เสียงใครบางคนดังออกมา

น่าหลันรีบหันไปมองดูก็พบว่าเป็น เหยียนอี้ ที่ถูกเล่นงานคนแรกสุด กับ​สามารถ​ลุกขึ้นมาได้

"เป็นไงบ้าง กับรอย​ฝ่าเท้าข้าที่ประทับหน้าเจ้า​"

รอยฝ่าเท้าปรากฏ​บนหน้าเหยียนอี้ เต้าหมิง มองอย่างชื่นชม​ในผลงาน​ตัวเอง

กรอด

"ฮึ่ม" เหยียนอี้ ได้ยินเช่นนั้น​ก็หน้าเปลี่ยนสีทันที​ จากนั้น​เริ่มมองสำรวจรอบตัวเองอย่างรวดเร็ว​ ก็พบว่าทุกคนถูกเล่นงานหมดแล้ว​

"ไม่เลว เล่นงานทุกคนจนหมด"

"มิน่า เจ้า​ถึงกล้าหลอกลวงทุกคนได้"

สายตามองเห็นศิษย์​พรรคที่ตนเองพามาเล่นงาน​แก้แค้น​เต้าหมิง แต่​ตอนนี้นอนกองกับพื้นเรียบร้อย​

ทำให้​เข้าใจ​แล้วว่า เต้าหมิงมีฝีมือ​อยู่บ้าง จึงกล้าหลอกลวงพวกตน ทั้งมอบทองคำปลอมให้ศิษย์​พี่เพ่ย และกล้า​แต่งเรื่องมาหลอกคนอื่นได้อีก​

"ข้าก็เข้าใจแล้วว่า เจ้าคงเป็นพวกทนมือทนเท้าเหมือนกัน" เต้าหมิง ก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะลุกมาได้เช่นนี้ แม้ว่าตอนจู่โจม​ใส่เหยียนอี้ ตนเองจะใช้แค่ลูกถีบเพรียว​ๆเล่นงาน​ก็ตาม

ซึ่งเต้าหมิงเข้าใจ​แล้วว่าอีกฝ่ายพอมีฝีมือ​อยู่​บ้าง

"อย่าคิดว่าข้าจะเหมือนกับคนอื่น!!!"

ฟู่ม

ทันใดนั้น​ปราณ​ยอดมนุษย์ขั้นแปด​ แผ่ออกมาจากร่างเหยียนอี้อย่างรุนแรง

"ฮ่าๆๆ ตกใจละสิ"

"คงไม่คิดว่าข้าจะมีปราณ​ยอดมนุษย์​ขั้นสูง (ขั้น 7-9) ใช่ไหม!!!"

ตอนนี้​ปราณ​ถูกปลดปล่อย​มาแล้ว

ทำให้เหยียนอี้สะใจออกมา เพราะตนเองมีปราณ​สูงกว่าศิษย์​พรรคที่นอนกองกับพื้นทุกคน

"ห๋าว" เต้าหมิง บิดขี้เกียจขับไล่อาการง่วนนอนออกไป​ โดยไม่สนใจเรื่อง​ลมปราณ​ของศัตรู​เลย

"เต้าหมิง!!!" น่าหลัน อึ้งอีกครั้ง เมื่อเห็นการกระทำไม่แยแส​กับศัตรูตรงหน้า​

"อย่าอยู่เลย" หมัดตรงเข้าหาเต้าหมิงด้วยความเร็ว​สูง

ตูม

เต้าหมิง ยื่นมือออกไปรับอย่างไม่ใส่ใจ​

"มันรับได้!!!" เหยียนอี้ ไม่คิดว่าเต้าหมิงจะรับหมัดได้ง่ายแบบนี้​

จากนั้น​ทำการสวนกลับอย่างรวดเร็ว​

ตูม

หมัดเต้าหมิง ถูกใบหน้าอีกฝ่ายเต็มๆ แต่ไม่สามารถ​สร้างความเสียหาย​ให้แก่อีกฝ่ายได้

"ด้วยกระดูกทองคำของข้า แม้จะรับหมัดของศัตรูที่มีลมปราณ​ยอดมนุษย์​ขั้นสูง​ได้ แต่ยังไม่เพียงพอต่อการโค่นอีกฝ่ายสินะ" เต้าหมิง วิเคราะห์​ในฉับพลัน

"หึหึ นี้คือพลังหมัดของแก?" เสียงเยาะเย้ย​ดังออกมา

ตูม ตูม

จากนั้น เหยียนอี้ ซัดเป็นชุด​สวนใส่อีกฝ่าย

"นี้คือ พลังหมัดของแก?" คำพูดย้อนกลับ​ใส่อีกฝ่ายทันที

"แก...กล้าล้อเลียน​ข้า!!!"

เหยียนอี้ ไม่คิดว่าร่างกาย​เต้าหมิงจะแข็งแกร่ง​ขนาดนี้

หมัดของเหยียนอี้สามารถ​บดขยี้ก้อนหินขนาดเท่าตัวคนได้มาแล้ว แต่กับไม่สามารถ​ทำร้ายอีกฝ่ายได้

"ร่างกาย​มันเป็นเหล็กรึไงฟ่ะ" หมัดรัวใส่อย่างต่อเนื่อง​ แต่ดูเหมือน​ว่าจะเป็นการกระทำที่ไร้ประโยชน์​

หมับ

ทันใดนั้น มือเต้าหมิงคว้าจับแขนอีกฝ่าย

"จะทำไร?" เหยียนอี้ ทำสีหน้าสงสัย แต่ทันใดนั้นรู้สึก​ว่ามีพลังกำลังบีบแขนตนเองเอาไว้อยู่

"คิดจะบีบแขนข้ารึ!!!" เหยียนอี้ ที่จะเยาะเย้ยกลับไป จู่ๆได้ยินเสียงกระดูก​หักดัง "กร็อบ"

"อ๊าก" เหยียนอี้ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

กระดูกแขนเหยียนอี้ถูกหักลงเรียบร้อย

"ข้าต้องออกแรงทั้งหมด​สินะ"

เต้าหมิง ต้องการ​ทดสอบความแข็งแกร่ง​ของร่างกาย​ในตอนนี้​กับการต่อสู้​ของจริงดู จึงนับเป็นโอกาสเหมาะในการที่คนเหล่านี้มาเป็นหนูทดลอง​ของตนเอง

หมับ

เต้าหมิง กำมือของตนแน่น จัดการใช้หมัดซัดอีกฝ่ายอย่างเต็มกำลัง

ตูม ตูม

หมัดรัวเต็มกำลังของเต้าหมิงเล่นงานใส่เหยียนอี้อย่างไม่พลาดเป้า​ สุดท้าย​เหยียนอี้ก็ล้มลงกับพื้น ร่างกาย​ ใบหน้าล้วนเต็มไปด้วยรอยหมัดของเต้าหมิงที่เล่นงานตนเอง​จนทั่วร่างมีรอย​ยุบลงไป

"ข้าต้องใช้พละกำลังทั้งหมด​ ถึงจะโค่นอีกฝ่ายได้" เต้าหมิง ทำการทดสอบผลลัพธ์​ของ กระดูกทองคำ กับการต่อสู้​ของจริงเสร็จเรียบร้อย

น่าหลัน ยังคงอึ้งกับความแข็งแกร่ง​ของเต้าหมิง​อย่างมาก ไม่คิดว่าเต้าหมิงสามารถ​จัดการศัตรู​ทั้งหกคนได้ด้วยเพียงตัวคนเดียว แถมยังไม่ใช่ลมปราณ​ออกมาอีกด้วย

"เรียบร้อย​" เต้าหมิง กอบโกย​ทรัพย์​ในตัวของอีกฝ่ายจนหมด ทำให้เต้าหมิงมีของมีค่ามากยิ่งขึ้น​

"มีอะไร?"

หลังจาก​น่าหลันมองดู​การกระทำของเต้าหมิงที่ค้นหาทรัพย์​สินในร่างอีกฝ่ายเสร็จ ก็เห็นสายตาเต้าหมิงหันมามองตนขึ้นมากะทันหัน​จนตกใจ​

เต้าหมิง เดินเข้าหา​อีกฝ่ายอย่างช้าๆ จนน่าหลันสงสัยว่าเต้าหมิงคิดจะทำไรกันแน่

"เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ"

จากนั้นไม่นาน เต้าหมิงก็อธิบาย​เรื่องราวทุกอย่างที่ยังคุยกันไม่เสร็จในบ้านไม้ลี่ฮว๋าออกมา

"ถึงขนาดออกมาตามหาข้าเลย?" น่าหลัน ไม่คิดเลยว่า เต้าหมิงจะออกมาตามตนถึงที่นี้

"อาจารย์​เจ้า เป็นคนบอกให้ข้าออกมาตามหาเจ้าเพื่ออธิบาย​น่ะ" คำพูดเรียบง่ายตอบออกมา

"..." น่าหลัน ยืนนิ่งสักพัก ในใจคิดว่า "หากอาจารย์​ของตนไม่บอก อีกฝ่ายก็ไม่คิดจะออกตามมาอธิบาย​ใช่ไหม?" จนพอได้ยินประโยค​หลังก็พอรับให้อภัย​ได้หน่อย

"ที่จริงข้าก็กะว่าจะรอเจ้ากลับมาก่อน จึง​ค่อยอธิบาย​อยู่แล้วน่ะ" คำพูดเสริมออกมาจากปากเต้าหมิง ทำให้น่าหลันอารมณ์​ดีกลับมา​

อย่างน้อย​เต้าหมิงยังต้องการ​ปรับความเข้าใจกับตนอยู่ดี