มหาสงครามศิลากำเนิดจักรวาล (The Cosmic War of the Genesis Stone)

ตอนที่ 62 : ตราที่กัดกินชื่อ

คำพูดของผู้ดูแลตราเงายังลอยค้างในอากาศ เหมือนควันดำที่เกาะติดเพดานแล้วไม่ยอมจาง

ไครอสยืนบังหน้าทีมโดยไม่ต้องคิดมาก ร่างกายเขาตัดสินใจก่อนสมอง เพราะข้างหลังเขามีคนที่ยังเดินไม่คล่อง คนที่เพิ่งถูกดึงกลับมาจากขอบ "การลบ" และสหายที่เขาไม่ยอมเสียไปในคืนนี้

"ถอยไปด้านหลังข้า...และอย่าหยุดหายใจ" เขาพูดอีกครั้ง น้ำเสียงหนักกว่าเดิมนิดเดียว

ลิซาเอลขยับไปด้านข้างทันที เธอไม่ถอยหนี แต่ถอยเพื่อหามุมยิง บรอมดัลยกค้อนขึ้นระดับอก เหมือนกำลังวัดระยะกระแทกในที่แคบ มีราลากคนที่เดินไม่ไหวสองคนไปชิดผนัง มือเธอสั่น แต่เธอยังประคองไม่ให้ใครล้ม รานเซลปล่อยเงาเป็นม่านบาง ๆ คลุมกลุ่มผู้รอดชีวิตไว้เหมือนผ้าห่มสีดำที่ช่วยให้หายใจได้

อัครอสยืนหลังไครอสครึ่งก้าว เขาไม่ดึงพระเอกกลับ แต่ยืนพร้อมจะดึง "เหตุผล" กลับถ้าไครอสหลุด

ผู้ดูแลตราเงายิ้มบาง ๆ แล้วก้าวเข้ามา เขาไม่เร่ง ไม่รีบ เหมือนคนที่มั่นใจว่าในห้องนี้ไม่มีประตูที่ใครหนีออกได้จริง

"เจ้าคุมแสงได้ดี" เขาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพเกินเหตุ "น่าเสียดาย...ที่เจ้าคุมมันได้แค่นี้"

ไครอสไม่ตอบโต้ด้วยคำพูด เขารู้ว่าถ้าปากเขาเร็วเกิน ใจเขาจะเร็วตาม แล้วคืนนี้จะพัง

เขากระชับดาบ ดึงลมหายใจให้ลึกที่สุด แล้วปล่อยออกช้า ๆ

ผู้ดูแลตราเงายกมือขึ้นอย่างสบาย ๆ ปลายนิ้วเขามีคริสตัลเล็ก ๆ สีดำฝังอยู่ ไม่ส่องแสง แต่เหมือนดูดความสว่างรอบตัวจนไฟตะเกียงหม่นลง

"ข้าไม่จำเป็นต้องฆ่าเจ้า" เขาพูด "ข้าแค่ต้อง 'เก็บ' เจ้า"

คำว่าเก็บทำให้มีราสะอื้นออกมาเบา ๆ เธอรีบกัดผ้าในมือเพื่อไม่ให้เสียงหลุด

อัครอสกระซิบกับไครอส "อย่าปะทะตรง ๆ เขาเป็นคนคุมระบบ...ถ้าเจ้าเปิดแสงแรง เขาจะใช้ตราเงากินมัน"

ไครอสพยักหน้าแทบมองไม่เห็น แล้วก้าวเฉียงไปหนึ่งก้าว เปิดทางให้ลิซาเอลเห็นเป้าหมายชัดขึ้น

ผู้ดูแลตราเงาหัวเราะหึ "ยังใช้คนอื่นเป็นปีกบังอยู่หรือ"

ไครอสตอบเสียงต่ำ "ข้าใช้ทีมของข้า...ไม่ใช่เป็นโล่ แต่เป็นมืออีกคู่"

ทันทีที่คำพูดจบ ลิซาเอลยิงศร

ลูกศรสั้นพุ่งไปเงียบ ๆ ไม่ใช่หวังฆ่า แต่หวัง "วัด"

ผู้ดูแลตราเงาไม่หลบ เขาแค่ขยับนิ้ว

อักขระสีดำวูบขึ้นกลางอากาศเหมือนแผ่นกระดาษ ลูกศรถูกดูดหายไปในตรานั้น แล้วตกลงพื้นเป็นเศษไม้หัก เหมือนพลังทั้งหมดถูกกินไปก่อนถึงตัว

ลิซาเอลไม่สบถ เธอแค่ยิ้มมุมปากนิดเดียว เพราะตอนนี้เธอรู้แล้วว่า "อาวุธธรรมดา" โดนกินได้ง่าย

บรอมดัลพุ่งเข้าไปทันที ไม่ให้ศัตรูได้คุมจังหวะนาน เขาเหวี่ยงค้อนจากล่างขึ้นบน หวังบีบให้ผู้ดูแลถอยไปชนผนังแคบ

ผู้ดูแลตราเงายกมือรับเหมือนรับแก้วน้ำ อักขระดำอีกวงโผล่ขึ้นบนพื้นตรงหน้าค้อน

ตึง!

ค้อนชน "อะไรบางอย่าง" ที่ไม่เห็น แรงกระแทกสะท้อนกลับมาจนแขนบรอมดัลชา เขาเซถอยครึ่งก้าว ด่าในลำคอหนึ่งคำที่ไม่มีใครได้ยินชัด

ผู้ดูแลตราเงาเอียงหัว "แคระ...แรงดี แต่แรงที่ไม่ถึงจุดก็เป็นแค่เสียงดัง"

ไครอสเห็นจุดนั้นทันที ศัตรูไม่ได้อ่อนแอ แต่ศัตรู "ต้องใช้ตรา" สร้างขอบเขตทุกครั้งก่อนกัน นั่นแปลว่า...ถ้าเขาตัดตราให้ขาด หรือทำให้ตราตั้งไม่ทัน จังหวะของศัตรูจะหลุด

เขาก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว แล้วร่ายแสงให้ "บาง" ที่สุดเท่าที่ทำได้

"Lumen---filum." (แสง---เส้นด้าย)

เส้นแสงบางเฉียบพุ่งออกจากปลายดาบ ไม่ใช่เพื่อฟันคน แต่เพื่อฟัน "รอยต่อ" ของอักขระดำที่เพิ่งตั้ง

ผู้ดูแลตราเงาขมวดคิ้วครั้งแรก ตราดำสั่น แล้วแตกเป็นเส้นควัน

บรอมดัลไม่รอซ้ำ เขากระแทกค้อนลงพื้นแทน พื้นหินแตกเป็นรอยร้าว เสียงดังสะเทือนโถง

คนที่เพิ่งถูกปล่อยออกมาหลายคนสะดุ้ง บางคนร้องไห้ขึ้นทันทีเหมือนเสียงดังทำให้ความกลัวกลับมาทั้งหมด มีราต้องรีบกอดคนหนึ่งไว้แล้วกระซิบ "ไม่เป็นไร อยู่กับข้า หายใจ...หายใจ"

ผู้ดูแลตราเงากวาดสายตามองกลุ่มผู้รอดชีวิต เหมือนนักล่ามองฝูงกวาง "เจ้าปล่อยพวกนี้ออกมาแล้วคิดว่าจะพาออกไปได้หรือ" เขาพูด "เจ้าจะลากพวกเขาหนีทันหรือ...ก่อนที่ตราจะกัดชื่อพวกเขาอีกครั้ง"

คำพูดนั้นทำให้คนในกลุ่มตัวสั่นหนักขึ้น คนหนึ่งทรุดลงนั่ง กุมหัวเหมือนกลัวชื่อจะหล่นจากปาก

ไครอสกัดฟัน เขาไม่ยอมให้ศัตรูใช้ "ความกลัว" เป็นอาวุธแล้วชนะง่าย ๆ

"รานเซล!" เขาเรียกเสียงสั้น "พาพวกเขาถอยไปทางเดิม ให้ไกลจากโถงนี้!"

รานเซลพยักหน้า เงาของเขาขยายเป็นทางเดินมืดเหมือนผ้าคลุมยาว เขาพาคนที่เดินไหวออกไปทีละคน ส่วนคนที่เดินไม่ไหว บรอมดัลแบกขึ้นบ่าอีกครั้ง เหงื่อไหลลงคอแต่เขากัดฟันไม่บ่น

ผู้ดูแลตราเงาเห็นการถอยนั้น แล้วหัวเราะเบา ๆ "ดี...แยกคนของเจ้าออกจากแสงของเจ้าให้หมด ข้าจะได้เลือกกัดได้ง่าย"

ทันใดนั้น เขาตบมือหนึ่งครั้ง

ปั่ก!

อักขระดำหลายวงโผล่ขึ้นตามพื้นเป็น "ตะขอ" ตะขอพุ่งเข้าหาคนที่กำลังถอย เหมือนงูดำที่เลื้อยเร็ว

ลิซาเอลพุ่งไปขวาง เธอไม่ได้ใช้ศร เธอใช้มีดสั้นฟันตะขอที่พุ่งมา คมมีดปะทะกับตราดำเหมือนฟันเชือกยางเหนียว มันตัดได้แค่ครึ่งเดียว

เธอหน้าซีด เพราะแขนที่เจ็บอยู่แล้วถูกแรงสะท้อนกระแทกซ้ำ

ไครอสเห็นแล้วใจหวิว เขาก้าวเข้าไปช่วยทันที แต่ผู้ดูแลตราเงาไม่ปล่อย

เขาสะบัดมือ ตราดำวงหนึ่งลอยขึ้นกลางอากาศแล้วตกลงตรงหน้าไครอส

มันไม่ใช่กำแพง มันคือ "กรง"

กรงตราเงาปิดล้อมครึ่งตัวไครอสเหมือนบ่วงที่ล็อกกะทันหัน แสงในอกเขาถูกดึงออกเป็นเส้น ๆ เหมือนถูกดูดเลือด

ไครอสหายใจสะดุด ความรู้สึกเหมือนมีใครเอามือเย็นจัดบีบหัวใจ เขาไม่เจ็บแผล แต่เจ็บ "ตัวตน"

ผู้ดูแลตราเงาเดินเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงเหมือนสนิท "เห็นไหม...แสงของศิลาไม่ใช่ของเจ้า มันเป็นของโลก และโลกยอมให้ข้ายืมมันได้ ถ้าข้ามีตราที่ถูกต้อง"

ไครอสยกดาบช้า ๆ ไม่ใช่ยกเพื่อฟันคน ยกเพื่อฟันกรง

เขาร่ายเสียงต่ำ

"Lumen---interdicere." (แสง---ห้ามปราม)

วงแหวนแสงบาง ๆ โผล่ขึ้นรอบกรงตราเงา มันไม่ทำลายทันที แต่ "ขัดคำสั่ง" ของตราดำ กรงสั่นเหมือนระบบขัดกันเอง

อัครอสฉวยจังหวะนั้น ปักยันต์ลงพื้น "Sigillum---frangere nexus!" (ตราผนึก---จงทำลายจุดเชื่อม!)

แสงจากยันต์พุ่งเป็นเส้นสั้น ๆ ไปกัดที่ฐานตราดำ กรงแตกเป็นรอย ไครอสหลุดออกได้ในที่สุด เขาหอบแรงเหมือนเพิ่งขึ้นจากน้ำลึก

แต่เขายังไม่ทันตั้งตัว เสียงร้องดังขึ้นจากด้านหลัง

"ไม่---!"

มีรา

ไครอสหันกลับไปเห็นภาพที่ทำให้เลือดในตัวเย็นวาบ ตะขอตราดำพุ่งไปพันข้อเท้าของมีรา แล้วลากเธอถอยกลับไปทางผู้ดูแลตราเงา เธอไม่ทันตั้งตัว เพราะมือเธอกำลังพยุงคนป่วยอยู่

คนป่วยที่เธอจับอยู่ล้มลงกระแทกพื้น ร้องไห้โฮ

"มีรา!" ลิซาเอลพุ่งไป แต่ถูกตราดำอีกวงกั้นไว้

ผู้ดูแลตราเงายิ้ม เหมือนตั้งใจเลือก "คนที่ไม่ควรถูกจับ" เพราะมันทำให้ทีมเสียสมดุลที่สุด

"หมอ..." เขาพูดกับมีรา "เจ้ามืออุ่นดี ข้าชอบคนมืออุ่น เพราะตอนข้าลบชื่อ เขาจะเย็นเร็ว"

มีราหน้าซีดขาว ริมฝีปากสั่น เธอพยายามถอย แต่ตะขอรัดแน่นขึ้นจนเจ็บ

ไครอสก้าวไปหนึ่งก้าวโดยไม่คิด แต่เสียงอัครอสตะโกนกดเขาไว้ทัน

"อย่าพุ่ง! เขาต้องการให้เจ้าหลุด!"

ไครอสหยุดทันที หยุดทั้งที่ใจอยากกระโจน เขารู้ว่าถ้าเขาหลุด เขาจะโดนกรงอีก แล้วคืนนี้จะจบ

แต่การหยุดก็เจ็บเหมือนกัน เพราะมีรากำลังถูกลาก

ลิซาเอลกัดฟันจนคางสั่น เธอมองไครอสเหมือนบอกว่า "เลือกเดี๋ยวนี้"

ไครอสสูดหายใจเข้าลึก ในหัวเขามีเสียงคนมากมาย เสียงที่เคยร้องขอให้ช่วย เสียงที่เคยหายไปในกรง เสียงที่เขาไม่ทันช่วย

เขาไม่ยอมเพิ่มชื่อของมีราไปในเสียงเหล่านั้น

เขาหันไปมองรานเซล "เงาเจ้าตัดตะขอได้ไหม!"

รานเซลหน้าซีด เขาส่ายหน้าเร็ว "ตะขอเป็นตรา ไม่ใช่เงา ข้าตัดไม่ได้ แต่...ข้าพอ 'บัง' ได้"

"งั้นบัง!" ไครอสตะโกน "ให้ข้าฟัน!"

รานเซลกัดฟัน ปล่อยเงาเป็นผืนหนา คลุมตะขอที่รัดมีราไว้ เงานั้นไม่ได้ตัด แต่ทำให้ตราดำ "มองไม่ชัด" ชั่วคราว เหมือนสัญญาณถูกรบกวน

ผู้ดูแลตราเงาขมวดคิ้ว "กล้าดี"

ไครอสก้าวเข้าติดระยะ เขาไม่ร่ายแสงใหญ่ เขาร่ายแสงเป็น "คม" อีกครั้ง

"Lumen---lamina." (แสง---คมมีด)

คมแสงบางเฉียบเฉือนผ่านเงาที่รานเซลบังไว้ แล้วกินเข้าไปถึงตะขอตราดำ ตะขอสั่น แล้วแตกเป็นเส้นควัน

มีราล้มลงทันที ไครอสพุ่งรับเธอไว้ก่อนที่หัวเธอจะกระแทกพื้น

มือของมีราเย็นจนเขาสะดุ้ง เธอหายใจถี่ เหงื่อซึมทั้งที่หนาว

"ขะ...ข้าไม่อยากหายไป" เธอกระซิบ น้ำตาไหลออกมาเอง "ข้ายังไม่ได้พาพวกเขากลับบ้าน..."

ไครอสก้มหน้าใกล้ ๆ แล้วพูดเสียงหนัก แต่มั่น "เจ้าไม่หายไป ข้าอยู่ตรงนี้"

เขาไม่ได้พูดสวย ๆ เขาพูดแบบคนที่สัญญาแล้วต้องทำให้ได้

แต่ตอนที่เขากำลังประคองมีรา ผู้ดูแลตราเงากลับยิ้มกว้างขึ้น เหมือนเพิ่งได้สิ่งที่ต้องการ---จังหวะที่ไครอสต้อง "ถือคน" และขยับไม่คล่อง

"ดีมาก" ผู้ดูแลพูด "เจ้าช่วยคนของเจ้าได้...แล้วคนทั้งโถงนี้ล่ะ"

เขากางมือทั้งสองข้าง อักขระดำหลายสิบวงโผล่ขึ้นบนเพดานและพื้น พร้อมกันเหมือนฝนดำ มันไม่ได้พุ่งใส่ไครอสคนเดียว มันพุ่งใส่ "ผู้รอดชีวิต" ที่กำลังถอย

มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น คนบางคนทรุดลงเหมือนถูกดึงชื่อออกจากลำคอ บางคนยื่นมือคว้าอากาศเหมือนคว้าอะไรที่มองไม่เห็น

มีราร้องไห้ "หยุดมัน...ขอร้อง..."

ไครอสรู้สึกเหมือนปอดถูกบีบจนหายใจไม่เต็ม นี่ไม่ใช่การต่อสู้แบบฟันดาบ นี่คือการต่อสู้ที่ถ้าเขาพลาด คนเป็นสิบจะถูกลบต่อหน้า

อัครอสตะโกน "ต้องตัดระบบ! ไม่งั้นมันจะกัดทุกคน!"

"ตัดยังไง!" ลิซาเอลตะโกนกลับ

อัครอสหันไปมองเสาอักขระด้านข้างโถง ที่มีคริสตัลดำฝังอยู่เป็นแถว "แกนตราอยู่ที่เสา! ถ้าทำลายเสาได้ ตราจะหลุดชั่วคราว!"

บรอมดัลหอบแรง เขายกค้อนขึ้น "ข้าทำเอง!"

เขาพุ่งไปทางเสา แต่ยังไม่ถึงครึ่งทาง ตราดำวงใหญ่โผล่ขึ้นตรงหน้า เป็นกำแพงดำหนาเหมือนบานประตู

บรอมดัลกระแทกค้อนใส่

ตึง!

กำแพงไม่แตก แต่แรงสะท้อนทำให้เขาถอยไปชนผนัง แทบล้ม

ผู้ดูแลตราเงาพูดเสียงเรียบ "แคระ...ข้าให้เจ้าตีทั้งคืน เสาก็ไม่แตก เพราะมันไม่ใช่หิน มันคือ 'คำสั่ง'"

ไครอสยืนขึ้นทั้งที่ยังประคองมีราไว้ครึ่งหนึ่ง เขาส่งมีราให้ลิซาเอลอย่างรวดเร็ว

"รับนางไว้!" เขาพูด

ลิซาเอลรับทันที แขนเจ็บจนกัดฟัน แต่เธอไม่ปล่อย เธอกระซิบกับมีรา "อยู่กับข้า อย่าเงียบ"

มีราพยักหน้า น้ำตาไหลไม่หยุด

ไครอสก้าวออกไปกลางโถง เขาไม่ได้อยากโชว์ เขาแค่อยากให้ทุกคนรอด

เขาหันมองเสาอักขระ มองกำแพงตราที่ขวางบรอมดัล มองผู้ดูแลตราเงาที่กำลังควบคุมทุกอย่างด้วยนิ้วมือเดียว

แล้วเขาหลับตา

เขารู้ว่าถ้าใช้แสงแรงเกิน ตราจะกิน แต่ถ้าไม่ใช้...คนจะตาย

เขาต้องหาวิธีที่ "ไม่ใช่พลังล้วน" เป็นวิธีที่อัครอสสอนมาตลอด---งานช่าง

ไครอสลืมตา แล้วกระซิบเหมือนพูดกับดาบของตัวเอง "เจ้าต้องคมพอจะตัดคำสั่งได้...ไม่ใช่ตัดเนื้อ"

อักขระบนสันดาบสว่างขึ้นนิดหนึ่ง เหมือนตอบรับ

เขายกดาบขึ้นระดับหน้าอก ร่ายเสียงต่ำ ชัด และสั้น

"Custos Luminis---ordo secare." (ผู้พิทักษ์แสง---จงตัดระเบียบคำสั่ง)

แสงไม่ได้ระเบิดออก มันไหลตามสันดาบเป็นเส้นยาว เหมือนน้ำเงินผสมทองที่ถูกดึงให้เป็น "รูปแบบ" แสงนั้นไม่พุ่งไปที่ผู้ดูแล มันพุ่งไปที่ "เส้นเชื่อม" ระหว่างคริสตัลดำแต่ละเม็ดบนเสาอักขระ

ผู้ดูแลตราเงาชะงัก เขารู้ตัวทันทีว่าไครอสไม่ได้ตีเสา ไครอสกำลัง "ตัดระบบเชื่อม"

"หยุดมัน!" ผู้ดูแลตะโกนเป็นครั้งแรกที่เสียงหลุดความสุภาพ

ตราดำจำนวนมากพุ่งใส่ไครอส เหมือนฝูงหมาป่าดำที่พร้อมฉีก

อัครอสตะโกน "กางยันต์!"

รานเซลปล่อยเงาเป็นโดมชั่วคราว บรอมดัลกระโจนบังด้านข้างด้วยค้อน ลิซาเอลยิงศรชาทำให้ตราบางวงชะงักชั่วครู่ อัครอสปักยันต์สองแผ่นติดพื้น เกิดแสงขาวบาง ๆ ขวางตราดำเหมือนตะแกรง

แต่แรงของตรามหาศาล โดมเงาแตกเป็นรอย บรอมดัลถูกแรงกระแทกถอยจนเลือดซึมมุมปาก ลิซาเอลแขนสั่นจนคันธนูแทบหลุดมือ

ไครอสยังคงตัด "เส้นเชื่อม" ต่อไป เพราะเขารู้ว่า ถ้าหยุดกลางคัน ทุกอย่างที่ทีมกันไว้จะสูญเปล่า

เส้นแสงบนดาบเฉือนผ่านเม็ดคริสตัลดำเม็ดที่หนึ่ง...สอง...สาม คริสตัลหม่นลงทีละเม็ด เหมือนตาเริ่มบอด

ผู้ดูแลตราเงาพุ่งเข้ามาเอง เขายกมือจะจับข้อมือไครอส

"เจ้าจะตัดระบบของข้าไม่ได้!" เขาคำราม

ในจังหวะนั้นเอง---มีบางอย่างเกิดขึ้นเหนือหัว แสงตะเกียงในโถงสั่นวูบพร้อมกัน ไม่ใช่เพราะลม แต่เหมือนมี "ฤดูใบไม้ผลิ" แทรกเข้ามาในที่ที่ไม่ควรมีฤดู

กลิ่นหญ้าอ่อน ๆ ลอยวาบหนึ่งครั้ง

ผู้ดูแลตราเงาชะงักทันที เหมือนรู้จักกลิ่นนั้นดี "วสันต์พงไพร..." เขากัดฟัน "นางทำอะไร!"

ไครอสไม่ถามว่าใคร เขารู้ทันทีว่าเซเรน่ากำลังช่วย "จากไกล" ตามที่เคยทำ

และการช่วยนั้นไม่ได้ยิงเวทมาช่วยเขาตรง ๆ แต่มันทำให้ "ตรา" ของผู้ดูแลสั่น เหมือนระบบถูกแทรกด้วยคำสั่งที่ไม่เข้าพวก

ช่องว่างเล็ก ๆ เกิดขึ้น

ไครอสฉวยทันที เขาฟันเส้นเชื่อมเม็ดสุดท้าย

ฉึก---

คริสตัลดำบนเสาอักขระดับพร้อมกันเหมือนแสงในเมืองถูกปิดสวิตช์ ตราดำที่พุ่งอยู่กลางอากาศสั่น แล้วแตกเป็นฝุ่น ตะขอที่รัดคนผู้รอดชีวิตหลุด หลายคนทรุดลงไอหนัก เหมือนเพิ่งถูกปล่อยจากมือที่บีบคอ

ผู้ดูแลตราเงาถอยไปหนึ่งก้าว สีหน้าเปลี่ยนจากมั่นใจเป็นโกรธจริง "เจ้ากล้าทำให้ตราข้าหลุด..."

ไครอสหอบแรง แต่ตาไม่สั่น "ข้าไม่ได้อยากทำให้หลุด" เขาตอบ "ข้าแค่อยากให้คนหายใจ"

ผู้ดูแลตราเงาหัวเราะเสียงต่ำ "เจ้าคิดว่าเจ้าชนะหรือ"

เขาชี้ไปที่คนที่เพิ่งหลุดจากตรา "เจ้าตัดระบบได้ชั่วคราว แต่ชื่อของพวกเขายังถูกแตะแล้ว ตราเงาทิ้งรอยไว้...พวกเขาจะถูกตามเจออีก"

คำพูดนั้นเหมือนน้ำเย็นสาด ทุกคนรู้...มันจริง

ไครอสมองคนที่ล้มอยู่ มองความจริงที่โหด: คืนนี้ช่วยได้ แต่พรุ่งนี้จะถูกล่าอีก

เขากำดาบแน่นขึ้น แล้วตัดสินใจในวินาทีเดียว

"เอาคนออกเดี๋ยวนี้!" ไครอสตะโกน "ใช้ช่วงที่ตราหลุด! ไปทางเดิม!"

ธีมกับรานเซลรีบพาคนที่ยังเดินได้ออกก่อน บรอมดัลแบกคนที่เป็นลม มีราฝืนลุกขึ้นทั้งที่ขาสั่น เธอช่วยพยุงคนหนึ่งที่ร้องไห้ไม่หยุด ลิซาเอลดึงคนอีกสองคนให้เดินตามจังหวะ

อัครอสหันไปมองไครอส "แล้วเจ้า?"

ไครอสไม่ตอบทันที เขามองผู้ดูแลตราเงา เขารู้ว่า ถ้าเขาวิ่งตามตอนนี้ ผู้ดูแลจะไล่ทัน แล้วจะลากคนที่เดินช้ามาเป็นเหยื่ออีก ต้องมีคน "คุมระยะ" ไม่ให้ศัตรูเดินตามง่าย ๆ

เขากลืนน้ำลาย แล้วพูดด้วยเสียงที่พยายามทำให้เรียบที่สุด

"ข้าถอยหลังสุด" เขาตอบ "เหมือนทุกครั้ง"

อัครอสอยากค้าน แต่เขารู้ว่าไม่มีเวลา เขาแค่ยื่นยันต์แผ่นหนึ่งให้ไครอส "ถ้าต้องเลือก...อย่าเลือกตายสวย เลือกรอด"

ไครอสมองยันต์ แล้วพยักหน้า

ผู้ดูแลตราเงาเห็นคนถอย เขายกมือขึ้นอีกครั้ง แม้ระบบเสาพัง แต่เขายังมีตราส่วนตัว

"เจ้าไม่หนีไปไหน" เขาพูด

ตราดำหนึ่งวงโผล่ขึ้นกลางอากาศ พุ่งใส่ไครอสเหมือนปากสัตว์ ไครอสยกดาบรับ แรงกระแทกทำให้เขาถอยไปชนเสา

เลือดซึมจากมุมปาก เขากลืนลงไป เพราะเขาไม่อยากให้ทีมเห็นว่าเขาเริ่มเจ็บจริง

ผู้ดูแลตราเงาก้าวเข้ามาใกล้ "เจ้าตัดเสาได้ แต่เจ้าตัด 'ตราในตัวข้า' ไม่ได้"

ไครอสยิ้มบาง ๆ ทั้งที่เจ็บ "ข้าก็ไม่ได้คิดจะตัดเจ้าทั้งตัว" เขาตอบ "ข้าคิดจะตัดแค่สิ่งที่เจ้าผูกคนไว้"

เขากดดาบลงต่ำ แล้วร่ายคาถาสั้นที่สุดที่เขากล้าร่ายตอนนี้

"Lumen---caecare." (แสง---ทำให้บอดชั่วคราว)

แสงวาบสั้น ๆ ไม่แรงพอให้ระบบกิน แต่พอให้ "ตา" ของตราส่วนตัวสั่น ผู้ดูแลตราเงากระพริบตาถี่เหมือนโดนทรายเข้าตา

ไครอสใช้จังหวะนั้นถอยตามทีม ไม่หันหลังวิ่งเต็มที่ เขาถอยแบบคนที่ยังต้องคุมไม่ให้ศัตรูพุ่งตาม

ผู้ดูแลตราเงาหัวเราะเสียงต่ำ ทั้งที่โดนรบกวน "หนีไปสิ...หนีไปพร้อมรอยตราบนหลังคนพวกนั้น ข้าจะตามเก็บทีละคน และครั้งหน้า ข้าจะไม่ปล่อยให้ 'วสันต์พงไพร' แทรกได้อีก"

คำว่า "ครั้งหน้า" ทำให้ไครอสใจแข็งขึ้นแทนที่จะกลัว เพราะถ้ามีครั้งหน้า แปลว่าคืนนี้พวกเขายังรอด

เขาถอยจนพ้นโถง ผ่านประตูชั้นสอง ขึ้นบันได กลับสู่ทางเดินแคบ

เสียงฝีเท้าของทีมดังนำหน้า เสียงหอบของคนที่เพิ่งถูกช่วยดังเป็นระยะ บางคนร้องไห้เบา ๆ บางคนพึมพำชื่อแม่เหมือนกลัวลืมอีก

พอผ่านประตูชั้นแรกได้สำเร็จ และออกสู่เงากำแพงด้านนอก ทุกคนไม่หยุดวิ่งจนถึงตรอกมืดที่ธีมเคยทำสัญลักษณ์ไว้

เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครตามมาใกล้ ๆ แล้ว พวกเขาจึงหยุด

มีราทรุดเข่าลงทันที มือเธอยังสั่นไม่หยุด เธอเอาหน้าซุกแขนแล้วร้องไห้ออกมาเต็มเสียงครั้งแรกในคืนนี้

"ข้ากลัว..." เธอพูดทั้งสะอื้น "ข้ากลัวว่าข้าจะถูกลบ แล้วไม่มีใครจำว่าข้าเคยอยู่ตรงนี้..."

ลิซาเอลนั่งลงข้าง ๆ เอาแขนดีข้างหนึ่งโอบไหล่เธอ "ข้าจำ" ลิซาเอลพูดสั้น ๆ แต่หนัก "ไครอสก็จำ พวกเราจำ"

บรอมดัลนั่งพิงกำแพง หอบแรง เลือดซึมขอบปาก เขาหัวเราะหึเหมือนด่าโชคชะตา "คืนนี้แม่ง...รอดแบบไม่สวยเลย"

อัครอสนั่งลงช้า ๆ เหมือนกระดูกเริ่มประท้วง เขามองคนที่ช่วยออกมา---ไม่น้อย แต่ก็ไม่มากเท่าที่ใจอยาก เขาไม่ได้พูดปลอบแบบลม ๆ แล้ง ๆ เขาพูดความจริงที่คนยังยืนอยู่ต้องได้ยิน

"คืนนี้เราช่วยได้เท่านี้...และมันมีราคา" "ตราเงาทิ้งรอยไว้แล้ว" "จากนี้ เราต้องหาทางลบรอยนั้น ไม่งั้นคนพวกนี้จะถูกตามเก็บจริง ๆ"

รานเซลยืนเงียบ เขามองเงาของตัวเองแล้วพูดแผ่ว "อย่างน้อย...คืนนี้เราพิสูจน์ได้ว่า ตรามันหลุดได้ ไม่ใช่ไร้ทางสู้"

ไครอสยืนอยู่กลางกลุ่ม หน้าเขาซีดกว่าปกติ เขายกมือแตะเหรียญที่คอเหมือนเช็กว่าตัวเองยังอยู่

แสงในอกเขายังเต้น ไม่ดัง แต่หนัก

เขานึกถึงกลิ่นหญ้าอ่อน ๆ ที่ลอยมาในโถง นึกถึงเซเรน่า นึกถึงความเสี่ยงของเธอ แล้วพูดเบา ๆ เหมือนพูดกับตัวเอง แต่ทุกคนได้ยิน

"เรามีคนในวังจริง ๆ" เขาพูด "และคืนนี้นางเอาชีวิตมาวางบนโต๊ะแล้ว"

อัครอสพยักหน้า "งั้นพรุ่งนี้จะโหดกว่าเดิม เพราะคนอย่างผู้ดูแลตราเงา...ไม่ชอบเสียหน้า"

ไครอสเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้น สายตาเขาไม่ได้สว่างด้วยความมั่นใจแบบเด็ก แต่มันสว่างด้วยความดื้อของคนที่เห็นความชั่วแล้วไม่ยอมทำเป็นไม่เห็น

"ให้มันโหด" เขาพูดช้า ๆ "ข้าไม่ได้มาถึงนี่เพื่อหนีตลอดไป"

เขาหันไปมองคนที่ช่วยออกมา คนที่ยังร้องไห้ คนที่ยังสั่น คนที่ยังพยายามจำชื่อของตัวเอง

"คืนนี้พวกเจ้ารอด" ไครอสพูดกับพวกเขา "ข้ายังไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะยากแค่ไหน แต่ข้ารู้ว่า...พวกเจ้าจะไม่หายไปเงียบ ๆ อีกแล้ว"

คนหนึ่งพยักหน้าทั้งน้ำตา อีกคนเอ่ยชื่อของตัวเองซ้ำ ๆ เหมือนสาบาน ความกลัวไม่ได้หาย แต่มันเริ่มมี "เหตุผลให้ทน"

และในคืนเดียวกันนั้น ในหอคอยของวัง เซเรน่ายืนหายใจถี่ มือกุมคทาแน่นจนข้อนิ้วขาว ข้างหน้ามีเทียนดับไปหนึ่งเล่ม ทั้งที่ไม่มีลม

เธอได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาที่ประตู เสียงคนในวังที่มาเร็วเกินปกติ

เธอกลืนน้ำลาย แล้วพึมพำเบา ๆ เหมือนส่งคำไปกับความมืด

"รอดนะ...ไครอส"

เพราะเธอรู้แล้วว่า เมื่อเธอแทรกเข้าไปในระบบตราเงา คนที่คุมระบบนั้นจะหันมาหาเธอแน่นอน

จบตอนที่ 62 : ตราที่กัดกินชื่อ

ติดตามตอนใหม่ๆ ถึงตอนที่ 74 ได้ที่ www.danniyay.com มีอีบุคแล้ว อ่านฟรีทุกตอน