ข้าลงทุนกับโชคชะตา และโลกก็ต้องตอบแทนแก่ข้า

ทันใดนั้น ชายชุดดำทั้งสิบสี่คนต่างพุ่งทะยานตามหวังเฉียงด้วยความเร็วราวกับเงาที่ถูกปล่อยออกจากพันธนาการ เส้นแสงพลังพุ่งตัดอากาศเป็นริ้วดำ ในขณะที่อีกด้านหนึ่ง ร่างของคังห่าวที่ถูกคมดาบแทงทะลุจนเต็มไปด้วยบาดแผลค่อย ๆ ร่วงลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว

ตูม!!!

พื้นหินแตกกระจายเมื่อร่างของเขากระแทกลงอย่างแรง ฝุ่นและเศษหินปลิวฟุ้งไปทั่วบริเวณ ร่างของคังห่าวนอนแน่นิ่ง เลือดสีแดงเข้มไหลซึมออกจากบาดแผลหลายจุด

บนฟากฟ้า

หลิวหลงคว้าคอของหวังเฉียงเอาไว้แน่น พลังลมปราณสีดำไหลเวียนรอบฝ่ามือราวกับพร้อมบดขยี้ลมหายใจของอีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ

“พวกเจ้าหยุดการเคลื่อนไหวซะ!!! ถ้าขยับ… ข้าจะฆ่ามันเดี๋ยวนี้!!!”

เสียงของหลิวหลงคำรามก้องไปทั่วท้องฟ้า

ชายชุดดำทั้งสิบสี่คนหยุดนิ่งแทบจะพร้อมกัน ร่างลอยค้างอยู่กลางอากาศ แววตาเต็มไปด้วยแรงกดดันและความโกรธ

“ปล่อยนายน้อยซะ!!!”

เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น

หลิวหลงไม่ได้สนใจที่จะทำตามพร้อมพูดขึ้น

“เอายาถอนพิษมาให้พวกข้าก่อน… แล้วข้าจะปล่อยนายน้อยของพวกเจ้าไป”

บรรยากาศรอบด้านตึงเครียดจนเหมือนอากาศหยุดไหลเวียน

ชายชุดดำคนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย

“หลิวหลง… ปล่อยนายน้อยซะ ไม่งั้นเรื่องนี้จะบานปลายไปกว่านี้ ยังไงเขาก็ยังเป็นคู่หมั้นของคุณหนูของเจ้าอยู่”

คำพูดนั้นทำให้สายตาของหลิวหลงเย็นชาลงทันที

“หอการค้าเมฆา… พวกเจ้าช่างต่ำช้ายิ่งนัก”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

“หวังเฉียง ในฐานะบุตรของผู้นำตระกูลหวัง เจ้าไม่ละอายบ้างหรือไง… เจ้าวางยาพิษคนทั้งเมืองผ่านสายฝนพิษเหล่านั้น แล้วยังกล้ามาขายโอสถที่มีพิษซ่อนอยู่ให้ผู้คนกินอีก”

พลังลมปราณรอบตัวหลิวหลงปะทุขึ้น

“คนอย่างเจ้าไม่สมควรกับสายเลือดของตระกูลหวังที่สูงส่ง ชื่อของเจ้าจะทำให้ตระกูลแปดเปื้อนจนยากจะล้างออกไปตลอดชีวิต”

สายตาผู้คนรอบด้านเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งความสับสน ความมึนงง เสียงของหลิวหลงดังขึ้นอีกครั้ง

“ท่านเจ้าเมืองยอมสละชีวิตของตนเองเพื่อเปิดเผยความจริงอันต่ำช้าของเจ้าที่ทำให้สายฝนกลายเป็นพิษ ทำให้ทั้งเมืองต้องดิ้นรนอยู่ระหว่างความเป็นกับความตาย แล้วเจ้าก็ยืนมองอยู่เบื้องหลังเหมือนกำลังชมละครฉากหนึ่งเท่านั้น”

เสียงสูดหายใจดังขึ้นรอบด้านจากชาวเมือง

“จากนั้นเจ้าก็ยื่นโอสถที่ซ่อนพิษร้ายให้พวกเขากินอีกครั้ง เพื่อรีดเอาทุกสิ่งที่เหลืออยู่จากชีวิตของคนเหล่านั้น… แม้แต่เศษศักดิ์ศรีของมนุษย์ เจ้าก็ยังไม่เว้น!!”

บรรยากาศหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

“ข้าไม่รู้ว่าหัวใจของเจ้าทำจากอะไร มันถึงได้เลวทรามได้ถึงเพียงนี้ คนแบบนี้ยังกล้าเรียกตัวเองว่าทายาทของตระกูลหวังได้อีกหรือ ข้าว่าคำว่าคนยังสูงส่งเกินไปสำหรับคนอย่างเจ้า… คนแบบเจ้า… ไม่ควรถูกเรียกว่ามนุษย์ด้วยซ้ำ”

คำพูดนั้นกระแทกลงสู่หัวใจของผู้คนทั้งเมือง ฝูงชนด้านล่างตกอยู่ในความตกตะลึง

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น ก่อนจะกลายเป็นความโกลาหล

“เป็นไปไม่ได้…”

“โอสถนั้น… มีพิษจริงหรือ…”

“พวกเขากำลังหลอกพวกเรา…?”

หวังเฉียงยังคงเยือกเย็นก่อนที่จะพูดขึ้นอย่างใจเย็น

“เจ้าจะไปรู้อะไร ถ้าไม่มีข้าในวันนี้ชาวเมืองทั้งหมดนั้นก็คงตายไปแล้ว! หากไม่มีข้าพวกเจ้าทั้งหมดได้ตายไปแล้ว!! ข้ากำลังช่วยชีวิตคนทั้งเมืองเอาไว้ แล้วดูสิ่งที่ข้าได้รับสิ นี้เหรอคือสิ่งที่ข้าสมควรได้รับ!!”

หลิวหลงคิ้วกระตุกก่อนที่เขาจะพูดขึ้นอีกครั้งด้วยเสียงทั้งหมดที่มีเพื่อส่งให้ชาวเมืองทั้งหมดได้ยิน

“เจ้าพรากเอาชีวิต… เจ้าพรากเอาทรัพย์สิน… เจ้าพรากเอาความสุข… เจ้าพรากเอาทุกสิ่งทุกอย่างไปจากชาวเมืองที่ไม่เคยเกี่ยวข้องอะไรกับตัวของเจ้าแม้แต่น้อย”

เสียงนั้นหนักแน่นจนทุกคำเหมือนทุบลงกลางอกของผู้ฟัง

“เด็กที่ยังไม่ทันเติบโตต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า คนชราที่ควรได้ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบกลับต้องตายอย่างทรมาน ครอบครัวและเพื่อนที่เคยหัวเราะร่วมกันต้องแตกสลายเพียงเพราะความโลภและความโหดเหี้ยมของเจ้า”

บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจสั่นไหวของผู้คน

“เจ้าทำลายเมืองทั้งเมืองด้วยสองมือของตัวเอง แต่เจ้ากลับยังมีหน้ามากล่าวคำหลอกลวง ราวกับตนเองคือวีรบุรุษผู้กอบกู้ ทั้งที่แท้จริงแล้ว คนที่ทำลายชีวิตของพวกเขาทั้งหมดก็คือเจ้า!! มันคือเจ้า!!”

สายตาทุกคู่ของชาวเมืองเริ่มที่จะเปลี่ยนแปลงและมันเต็มไปด้วยความเย็นชาและความรังเกียจ

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นจากฟากฟ้าอีกด้าน

“หอการค้าดาราเงิน ยืนยันว่าเรื่องนั้นเป็นความจริง!”

อีกเสียงดังขึ้นต่อทันที

“หอการค้าหมาป่าวิญญาณ ยืนยันว่าเรื่องนั้นเป็นความจริง!”

….

….

เสียงประกาศจากหอการค้าชั้นนำอีกหลายแห่งดังตามมาอย่างต่อเนื่อง

ชาวเมืองทั้งเมืองตกอยู่ในความโกลาหลทันที ความหวาดกลัว ความสับสนทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ

คำด่าทอหยาบคายพุ่งใส่หวังเฉียงราวกับคลื่นทะเล

“ไอ้สารเลว!!!”

“คืนชีวิตคนของลูกชายข้ามา!!!”

“ไปตายซะ!!!”

แต่ในจังหวะนั้นเอง

หวังเฉียงที่ถูกหลิวหลงบีบคออยู่กลับหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นเย็นยะเยือกจนทำให้ผู้คนที่กำลังโกรธเคืองอยู่เมื่อครู่รู้สึกขนลุก

“แล้วไงล่ะ… ไอ้พวกหนอนแมลงชั้นต่ำ”

คำพูดนั้นเพิ่งจบลง

ทันใดนั้นเอง

“อ๊าาาาาาาาา!!!”

เสียงกรีดร้องดังขึ้นทั่วทั้งเมืองพร้อมกัน

ชาวเมืองนับไม่ถ้วนกระอักเลือดออกมา ร่างกายทรุดลงราวกับถูกกระชากพลังชีวิตออกไป

แม้แต่นักบุญจำนวนมาก รวมถึงหลิวหลงเอง ก็พลันตัวแข็งค้าง ความเจ็บปวดรุนแรงพุ่งทะลุเส้นลมปราณทั่วร่าง

หลิวหลงเบิกตากว้าง เขาไม่เข้าใจเลยว่า… ตนเองโดนพิษตั้งแต่ตอนไหนกัน

หวังเฉียงแสยะยิ้ม ก่อนออกคำสั่งอย่างเย็นชา

“ฆ่าพวกมันซะ”

ฟึ่บ!!!

ชายชุดดำทั้งสิบสี่คนพุ่งออกมาพร้อมกันราวกับเงามืดที่ถูกปลดปล่อยจากพันธนาการ แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกจากร่างของพวกเขาเหมือนคลื่นมรณะกดทับลงบนฟากฟ้า

กองกำลังฝ่ายหลิวหลงแทบไม่ทันตั้งตัว

นักบุญแต่ละคนรีบระเบิดพลังลมปราณออกมาปกคลุมร่างกาย แสงพลังหลากสีส่องสว่างวาบกลางอากาศ พยายามสร้างเกราะป้องกัน แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป

พลังภายในที่ควรไหลเวียนอย่างทรงพลังกลับติดขัด เส้นลมปราณราวกับถูกกัดกร่อนจากภายใน ความเจ็บปวดแล่นผ่านทั่วร่างเหมือนไฟเผาไหม้จากข้างใน

ลมหายใจเริ่มติดขัด แขนขาหนักอึ้ง พลังที่ควรระเบิดออกกลับสลายไปต่อหน้าต่อตา

ก่อนที่ใครจะได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ เงาดำก็เข้าประชิดตัวแล้ว

ฉึก!

คมดาบแรกแทงทะลุหน้าอกของนักบุญคนหนึ่ง เลือดพุ่งกระจายกลางอากาศเหมือนสายฝนสีแดง

ฉึก!

อีกคนถูกแทงทะลุช่องท้อง เสียงครางสั้น ๆ หลุดออกมาก่อนร่างจะอ่อนแรง

ฉึก!

ฉึก!

ฉึก!!!

เสียงคมดาบแทงทะลุเนื้อดังต่อเนื่องราวกับบทเพลงแห่งความตาย เสียงโลหะกระทบเกราะ เสียงเลือดกระเซ็น และเสียงลมหายใจสุดท้ายผสมปนเปกันจนสนามรบกลายเป็นนรกกลางท้องฟ้า

เลือดสีแดงสดสาดกระจายเป็นละออง นักบุญทั้งยี่สิบแปดคนล้มลงแทบจะพร้อมกัน ร่างแต่ละร่างร่วงหล่นอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

แม้แต่ราชานักบุญจากหอการค้าดาราเงิน ผู้ที่เคยยืนอยู่เหนือผู้คนนับไม่ถ้วน ก็ยังไม่อาจต้านทานได้

คมดาบสีดำสนิทจากราชานักบุญทั้ง 4 คนแทงทะลุหัวใจของเขาอย่างแม่นยำ

ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย ริมฝีปากขยับราวกับอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายกลับไม่มีเสียงใดหลุดออกมา

ชีวิตดับลงกลางอากาศอย่างง่ายดายราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดดับ ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ

บนฟากฟ้าที่เคยสงบนิ่ง กลับกลายเป็นทะเลเลือด กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้ง หยดเลือดตกลงช้า ๆ ราวกับสายฝนสีแดง

ความเงียบงันปกคลุมสนามรบราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เหลือเพียงร่างไร้วิญญาณที่ลอยคว้างอยู่ท่ามกลางอากาศ

หลิวหลงจ้องภาพนั้นด้วยสายตาแดงก่ำ ร่างกายของเขาสั่นจากพิษและความโกรธ

เขากัดฟันแน่น ก่อนรวบรวมพลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่งอยากน้อยหากเขาตายตอนนี้ เขาก็ต้องเอาหวังเฉียงไปด้วยเพื่อมอบอิสระให้กับคุณหนูของเขา

มือที่บีบคอหวังเฉียงบีบแน่นขึ้น เพื่อพยายามลากอีกฝ่ายลงไปตายพร้อมกัน

แต่ในวินาทีถัดมา

ฟึ่บ!

แสงดาบสี่สายพุ่งเข้ามาพร้อมกัน

ฉัวะ!!!

แขนข้างซ้ายของหลิวหลงที่บีบคอหวังเฉียงอยู่ถูกตัดขาดทันที

ฉึก!!!

คมดาบอีกสองเล่มแทงทะลุสมองและหัวใจของเขาในเสี้ยววินาที

และดาบเล่มสุดท้าย…

พุ่งทะลุตันเถียน ทำลายแก่นพลังทั้งหมด

ดวงตาของหลิวหลงเบิกกว้าง

เลือดไหลออกจากทั่วร่างกายของเขาอย่างเงียบงัน ร่างของเขาค่อย ๆ อ่อนแรง

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและกลิ่นคาวเลือดที่ปกคลุมเมืองทั้งเมืองอย่างสมบูรณ์

สติของหลิวหลงเริ่มเลือนรางลงทีละน้อย ราวกับหมอกหนาทึบที่ค่อย ๆ กลืนกินท้องฟ้าแห่งจิตวิญญาณของเขา ความคิด ความทรงจำ เสียงรอบด้าน ทุกอย่างแตกสลายหายไปทีละชิ้น

เหลือเพียงใบหน้าหนึ่ง ใบหน้าของกัวหนิง

ดวงตาคู่นั้นที่เคยมองเขาด้วยความเชื่อมั่น เสียงที่เคยเรียกชื่อเขาอย่างแผ่วเบา ภาพรอยยิ้มบาง ๆ ที่ชอบร้องขออะไรบางอย่างจากเขาเสมอ

ในหัวของเขาเหลือเพียงคำเดียว

“ขอโทษ…”

ลมหายใจของเขาแผ่วลง ร่างทั้งร่างเหมือนกำลังจมดิ่งสู่ห้วงลึกไร้ก้นบึ้ง