นิยายเื่ : ตื่นจากฝันตามหารักนิรันดร์
ตอนที่ 1: ทำไมความสุขถึงหายไป
ณ ประเทศไทย
ในชุมชนห่างไกลแห่งหนึ่ง เรียกว่าชุมชนป่าไม้เขียว ทุกคนที่นี่ใช้ชีวิตอยู่กับธรรมชาติส่วนใหญ่จะประกอบอาชีพทำสวนทำไร่ทำนา ในบ้านเล็กๆ หลังหนึ่งที่ดูเก่าและทรุดโทรมเฟอร์นิเจอร์ที่มีเล็กน้อยในบ้านเก้าอี้ไม้สักบางตัว ตู้ไม้สักบางตู้ มีฝุ่นเกาะและหยากไย่เกาะเต็มไปหมดพื้นบ้านที่ดูไม่ค่อยสะอาด มีหนูวิ่งเล่นไปมาในบางมุมของพื้นบ้านเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ดูเก่ามาก ดูก็รู้ว่าซื้อมาใช้ไม่ต่ำกว่าสิบปีแล้ว ในบริเวณห้องนั่งเล่นที่ยังพอทำความสะอาดอยู่บ้างมีสองคนสามีภรรยาที่ดูสูงอายุ นั่งดื่มชาร้อนๆ พรางคุยกันเงียบๆมีสีหน้าที่ดูเหนื่อยใจเล็กน้อย
“ ไม้ เราควรจะทำยังไงกันดีค่ะเงาะ ลูกชายของเรา เขาอยู่แต่ในห้องไม่ค่อยออกไปไหนเลยมาหลายปีแล้วฉันไม่รู้จะทำยังไงดีแล้วคะ” ภรรยาผู้หญิง รูปร่างดูท้วมเล็กน้อยมีผมสีขาวขึ้นหมดแล้ว เป็คนผิวขาว ผิวมีริ้วรอยตามอายุดูจะอายุประมาณ 65 ปี เธอพูดขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่สบายใจกับสามี
“ใจเย็นๆ นะ ฟ้าอดทนกันอีกหน่อยเดี๋ยวลูกของเราต้องคิดได้ในสักวันหนึ่ง ผมได้คุยกับลูกบ่อยๆดูเหมือนลูกจะค่อยๆ คิดได้มากขึ้นแล้ว” สามีผู้ชาย รูปร่างดูผอมๆ ผมขาวหมดแล้วิัออกสีเข้มๆ หน่อย ผิวมีริ้วรอยแล้วเหมือนกัน ดูอายุน่าจะประมาณ 70 ปีพูดปลอบใจภรรยา
“ส้ม ลูกสาวของเราอีกคนก็มักจะบอกให้พี่ชายของเธอออกไปหางานทำอยู่ตลอดจะได้ไม่ลำบากคนอื่นอ่าเมื่อไหร่ลูกชายของเราจะใช้ชีวิตบนโลกความเป็จริงเหมือนคนอื่นสักที”เธอพูดพรางส่ายหน้าและถอนหายใจอย่างหนัก
ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ . . .
บนชั้นสองของบ้านในห้องเล็กๆ ที่ดูเก่าทรุดโทรมผนังห้องมีรูปมากมายติดเต็มไปหมด ทั้งภาพทิวทัศสวยๆ รูปผู้หญิงผู้ชายสวยๆหล่อๆ มุมห้องมีชั้นกระจกดูเก่าฝุ่นขึ้นเต็มไปหมดด้านในดูเหมือนจะมีถ้วยรางวัลและเกียรติบัตรมากมายอีกมุมหนึ่งบนเตียงนอนเก่าๆ เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นมาสักพักแล้ว ในที่สุดก็มีมือยื่นมากดปุ่มปิดเสียง
“เฮ้อ เหนื่อยจังเลยนี่กี่โมงแล้วนะ” เงาะ ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาพยายามลุกขึ้นจากที่นอนอย่างยากลำบาก สภาพของเงาะตอนนี้ ดูอ้วนน้ำหนักประมาณ 95กิโลกรัมอายุ 35 ปี สูง 170 เิเ มีผมยาวรุงรัง ผิวดูซีดๆเพราะแทบไม่ได้โดนแสงแดดเลย หลังจากพยายามจนลุกได้แล้ว เงาะ ก็ค่อยๆเดินมานั่งหน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ ที่มีคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ค ตั้งอยู่ และเปิดเครื่องตอนนี้เวลา 13.00 น. บ่ายโมงแล้วนั่นเอง เวลาบนคอมพิวเตอร์โชว์ขึ้นที่มุมด้านล่างขวา
ปกติ เงาะ มักจะหาเกมเล่นหรือดูทูปทูป หรือหานิยายหรือการ์ตูนอ่านดูหนังบ้าง หรือบางครั้งก็ติดตามความรักของคู่รักดาราเพื่อความฟิน เพื่อความสนุกไปในแต่ละวันแต่วันนี้หลังจากที่เปิดคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คเสร็จแล้วเงาะกลับนั่งมองจอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าว่างเปล่า สายตา กำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
“ทำไมนะ หลายวันมานี้ฉันถึงไม่มีความสุขเลยในใจมันรู้สึกว่างเปล่าไปหมดไม่ว่าจะเล่นเกม อ่านนิยาย การ์ตูน ดูหนัง หรือดูคู่รักดารา ความรู้สึกนี้ของฉันก็ยังไม่หายไป”เงาะพยายามคิดหาเหตุผลมาหลายวัน ความรู้สึกในตอนนี้คือรู้สึกอิ่มถึงจุดที่ทำอะไรก็ไม่มีความสุขเลย
ก๊อกๆ .. . ก๊อกๆ. . .
เงาะได้ยินเสียงเคาะประตูเบาๆ และหันหน้ามองไปทางประตู ปกติจะไม่ค่อยมีใครมาเคาะประตูห้องของเขายกเว้นเขาจะลงไปหาอะไรกินในครัวแล้วรีบกลับห้องเลย
“เงาะ ตื่นรึยังลูก พ่อขอเข้าไปคุยด้วยหน่อยได้ไหมใช้เวลาไม่นาน” ไม้พ่อของเงาะ ยืนอยู่หน้าประตูหน้าห้อง พูดพร้อมรอคำตอบปกติเงาะจะเป็คนเก็บตัวไม่ค่อยอยากคุยกับใครแม้แต่กับคนในบ้านก็ตาม
“ได้ครับพ่อ เข้ามาได้เลยครับ” เงาะค่อยๆ ลุกเดินช้าๆ ไปเปิดประตูให้พ่อเข้ามานั่งคุยกันได้ตาม้า
ไม้ นั่งลงตรงโซฟาใกล้ๆ พลางยิ้มและหันไปมองลูกชาย “ เงาะตอนนี้ลูกคิดได้หรือยังว่าจะออกไปทำงานข้างนอกได้เมื่อไหร่” พ่อถามลูกชายตามปกติเหมือนเคยถามมาหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่ได้กดดันอะไร
“ผมกำลังคิดอยู่เลยครับ และผมมีคำถามสงสัยอยากถามพ่อมากเลยครับตอนนี้ผมรู้สึกสับสนบางอย่าง พ่อช่วยผมได้ไหมครับ”เงาะพูดออกไปด้วยหัวใจเต้นรัวเพราะจะได้รู้คำตอบสักที ตอน่แรกๆ หลายวันก่อนเขาไม่กล้าถาม
“ได้เลยลูกรัก เงาะอยากรู้อะไรถามพ่อได้ถ้าพ่อรู้พ่อจะช่วยตอบแก้ไขความสงสัยของลูกเอง” พ่อตอบและมองลูกชายด้วยความเอ็นดูเพราะปกติลูกชายจะเงียบมากและไม่ค่อยกล้าพูด
“พ่อครับ ในฐานะที่พ่อเคยเป็นักจิตวิทยามาก่อนอาการของผมตอนนี้ที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่มีความสุขเลย ไม่ว่าผมจะเล่นเกม อ่านการ์ตูนอ่านนิยาย ดูหนัง ฟังเพลง ดูความรักของคู่รักต่างๆ ผมกลับรู้สึกว่างเปล่าหัวใจของผมมันว่างเปล่ามาก เพราะอะไรจริงๆ เหรอครับ” เงาะถามพ่ออย่างอยากรู้มากๆ
“เงาะลูก เพราะว่าลูกกำลัง เดินไปผิดทางลูกกำลังหลงผิดไปกับโลกมายาโลกที่ไม่ใช่ความจริง” พ่อพูดกับลูกชายด้วยความจริงจัง
“ผมหลงผิดไปกับโลกมายา ยังไงครับอย่างเื่เล่นเกมมันเป็แค่เกมนะครับ พ่ออธิบายเื่นี้หน่อยสิครับ”เงาะถามด้วยความใคร่รู้มากขึ้น
“เงาะฟังพ่อนะลูก เกมที่ลูกเล่นทุกๆ เกม เวลาที่ลูกเล่น ตัวละครพัฒนา Skillใหม่ๆมากมาย ได้รับรางวัล Item จากเกมมากมาย แต่แล้วยังไงล่ะมันก็แค่โลกมายาโลกสมมุติขึ้นเท่านั้น พอลูกเล่นเกมจบกลับสู่โลกความจริงชีวิตของลูกพัฒนาไปด้วยไหม ลูกได้ Skillอะไรบ้างในโลกชีวิตความเป็จริงหรอคำตอบ คือไม่มีเลย ลูกไม่ได้อะไรเลย ลูกก็ยังคงเหมือนเดิม อยู่ที่ห้องเล็กๆ นี้เหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยน”พ่อพูดกับเงาะด้วยสีหน้าสงบนิ่งแววตาจริงจังมากๆ หวังว่าลูกจะเข้าใจได้
“ถ้าอย่างนั้น แล้วนิยาย การ์ตูน หนัง หรือเพลงละครับ พ่อมันเป็โลกมายาโลกแห่งความฝันได้ยังไงครับ ผมไม่เข้าใจเลย ผมอยากเข้าใจมากกว่านี้”เงาะถามเพิ่มอีกครั้งเพื่อหาคำตอบที่ค้างคาใจมาหลายวันเขารู้สึกว่ากำลังจะคิดได้กำลังมีประตูเปิดออกในใจเขา
“ลูกรัก ทั้งนิยาย การ์ตูน ที่ลูกอ่าน หนังหรือเพลงที่ลูกดูและฟังล้วนเป็เื่เล่าจากประสบการณ์ของคนอื่นทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็ความทรงจำ ความสุขความเ็ป ความเศร้า หรือเกิดมาจากจินตนาการของคนอื่นๆ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็เื่ของคนอื่นพวกเขาคือผู้ขีดเขียนเื่ราวเ่าั้ในแบบของพวกเขาเองส่วนลูกเป็แค่คนดูลูกไม่สามารถทำอะไรกับมันได้ มันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับลูกเลยแต่ลูกกลับหลงใหลไปกับเื่ราวเ่าั้ ลูกคงจินตนาการว่าตัวเอกของเื่เ่าั้คือลูกเองใช่ไหมหรืออาจจะคล้ายๆกัน แต่มันไม่ใช่จริงๆ ไงลูกไม่ได้เป็คนกำหนดชะตาชีวิตของตัวละครตัวนี้แต่เป็ผู้เขียนคนอื่น และลูกก็ละทิ้งตัวลูกในโลกความเป็จริงไปด้วยเวลาลูกหยุดอ่านนิยายหรือการ์ตูน ดูหนังฟังเพลง พอลูกกลับมานั่งที่เก้าอี้แล้วรู้สึกยังไงกับชีวิตปัจจุบันของลูกที่มันยังคงล้มเหลวและไม่มีอะไรเลย รู้สึกแย่มากๆ เลยใช่ไหมเพราะลูกกำลังหลงอยู่ในความฝันในโลกมายาที่ไม่ใช่ของลูกยังไงละแต่เป็ของคนอื่นตื่นได้แล้วนะลูกรัก” พ่อตั้งใจพูดกับเงาะด้วยความจริงจังที่มากขึ้น เรื่อยๆ
“พ่อครับ ก็ อาจจะจริงของพ่อนะครับ แล้วเื่ที่ว่าเมื่อก่อนผมดูความรักจากหนัง การ์ตูน หรือคู่รักดารา เมื่อก่อนผมมีความสุขเสมอแต่เมื่อเร็วๆ นี้ผมดูคู่รักดาราคู่หนึ่งพวกเขาชอบกันรักกันแต่ไม่ยอมขอเป็แฟนสักทีและทั้งสองคน้าความเป็ส่วนตัวด้วย ผมทนดูอยู่สามเดือนจนตัดสินใจคืนพื้นที่ส่วนตัวให้พวกเขาไป เพราะผมหงุดหงิดมากผมไม่มีความสุขเลยจริงๆ ถ้าเป็ผมคงไม่เป็แบบนี้แน่ ความรู้สึกของผมต่อเื่ราวพวกนี้ก็เป็เื่มายาเป็โลกแห่งความฝันเหมือนกันหรอครับพ่อ ผมไม่เข้าใจ” เงาะแสดงว่าเห็นด้วยแต่ยังไม่แน่ใจแต่ก็ยังคงถามเื่ที่เขาสงสัยและค้างคาใจกับพ่อของเขาต่อไป
“ถ้าเื่ความรัก ที่ลูกบอกมา มันก็คือเื่ของคนอื่นนะลูกพวกเขาสองคนจะเป็อะไรกัน จะทำอะไรกัน พวกเขาทั้งสองคนเป็คนเขียนบทนั้นๆเขียนเส้นทางชีวิตด้วยตัวพวกเขาเองนะลูก ไม่ว่าลูกจะดูจะลุ้นให้พวกเขารักกันยังไงก็ตามไม่ว่าลูกจะดูหรือไม่ดู ความรักและเส้นทางที่พวกเขาเลือกเดินจะไม่เปลี่ยนแปลงไปเพราะความรักเป็แค่เื่ของคนสองคน ลูกกำลังหลงอยู่ในความฝันของคนอื่นลูกกำลังหลงอยู่ในเื่ราวของคนอื่น มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยลองกลับมาดูที่ตัวเองสิ ลูกยังคงโสดและไม่มีแฟนมาตลอดสิบห้าปีความรู้สึกที่ว่างเปล่าที่ลูกรู้สึกเพราะหัวใจของลูก้าการยอมรับและอ้อมกอดจากผู้หญิงสักคนหนึ่งมาตลอดลูกหนีจากโลกความเป็จริงหลบเข้ามาอยู่ในโลกแห่งความฝันเหล่านี้เพราะลูก้าความรักแต่ก็กลัวที่จะเดินหน้าต่อแต่ตอนนี้คงทนไม่ไหวแล้วใช่ไหม ”พ่อพูดกับลูกชายด้วยสีหน้าจริงจังขึ้นด้วยสีหน้ามีความหวังเพราะครั้งนี้ลูกตั้งคำถามมากกว่าทุกครั้งและดูเหมือนลูกจะค่อยๆคิดออก
“ใช่ครับ จริงครับพ่อ พอผมมาคิดตามที่พ่อบอกดีๆ แล้วอาจจะเกี่ยวข้องด้วยส่วนหนึ่ง เมื่อสิบห้าปีที่แล้วผมถูกผู้หญิงที่ผมรักมากที่สุดคนหนึ่งทิ้งอย่างไม่ใยดีทั้งที่เราคบกันมาสามปี ผมมีรักแท้ให้เธอแต่เธอเห็นผมเป็แค่คนคอยซัพพอร์ตและในวันที่ผมล้มลงเธอก็หนีไปหาคนอื่นแต่ว่านั่นก็เป็แค่ส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมเริ่มอยากหลบหนีเข้ามาอยู่ในโลกแห่งความฝันนี้แบบที่พ่อบอกแต่ก็อาจจะเป็เพราะนิสัยส่วนตัวของผมด้วยอย่างหนึ่งคือ ผมเป็คนชอบอะไรที่สบายๆไม่วุ่นวาย ไม่เครียด แล้วสิ่งต่างๆ ที่ผมทำมาตลอดสิบหาปีบนโลกโซเชียล ดันเป็สิ่งที่ผม้าไปด้วยผมก็เลยหลงเข้าไปในกับดักเขาวงกตที่แทบหาทางออกไม่เจอพวกนี้พ่อผมกำลังโหยหาความรักมาตลอดเลยใช่ไหมครับ” เงาะเห็นด้วยกับที่พ่อบอกและบอกถึงเหตุผลเพิ่มเติมที่อาจเป็ที่นิสัยของเขาเองที่ทำให้เขาเป็แบบนี้และยังคงปรึกษาพ่อของเขาต่อไป
“ใช่แล้วลูก ลูกแค่้า การยอมรับจากผู้หญิงสักคนหนึ่งและได้รับอ้อมกอดจากเธอได้รับความรักจากเธอด้วยความจริงใจเพราะลูกผิดหวังจากความรักครั้งก่อน ทำให้ลูกหลงเข้ามาในโลกความฝันแห่งนี้ที่เต็มไปด้วยอะไรที่ได้ความสุขมาง่ายๆ เพียงแค่กดคลิก ก็ได้รับความสุขแล้วแล้วความสุขเ่าั้เมื่อเราได้รับมากๆ เกินไปตลอดเวลาสิบห้าปีสมองของลูกจึงเกิดความล้าจาก Dopamine สมองของลูกชินกับความสุขระดับนั้นมากเกินไปจนถึงจุดที่แม้แต่กิจกรรมเ่าั้ที่เคยมอบความสุขให้ลูกก็ไม่สามารถทำให้ลูกมีความสุขได้อีกต่อไปสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ทุกอย่างในอดีตที่ทำให้ลูกเคยมีความสุขก็ทำให้ลูกรู้สึกว่างเปล่าไปทั้งหมด”พ่อพูดกับเงาะและอธิบายอย่างตั้งใจต่อไปเพราะเป็ครั้งแรกที่ลูกชายตอบรับและเห็นด้วยกับสิ่งที่เขากำลังอธิบายเขากำลังรู้สึกตื่นเต้นและมีความหวังว่าอาจจะเป็วันนี้ที่ลูกชายของเขาจะตื่นจากฝันเสียที
“พ่อครับแล้วผมควรทำอะไรต่อไปครับตอนนี้ผมไม่รู้สึกมีความสุขและข้างในใจของผมมันรู้สึกว่างเปล่าไปหมดพอผมคิดตามที่พ่ออธิบายให้ผมฟังในวันนี้ผมได้เข้าใจแล้วครับว่าที่ผ่านมาตลอดสิบห้าปีผมแค่เป็คนขี้แพ้ที่หนีจากโลกความเป็จริงผมหนีมันมาตลอด ก่อนหน้านี้ผมอยู่ในความฝันของคนอื่นมาตลอดผมไม่เคยเป็พระเอกของเื่ราวเ่าั้เลย แต่ตอนนี้ผมรู้สึกอยากกลับไปสู้กับโลกความเป็จริงพัฒนาตัวเอง ผมจะเป็พระเอกที่ตามหานางเอกของผมอีกครั้ง”เงาะพูดด้วยสีหน้าครุ่นคิดและจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน เขาได้ตัดสินใจเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ให้กับชีวิตของเขาในครั้งนี้
“ดีมากลูกชายในที่สุดลูกก็คิดออกได้เสียทีนะ ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลูก“พ่อพูดและลุกขึ้นยืนเดินไปหาลูกชายและกอดเขาอย่างแรงด้วยน้ำตาแห่งความยินดีที่เขาได้ลูกชายของเขากลับคืนมาแล้วพอกอดเสร็จก็ดึงตัวออกมาพร้อมจับไหล่ของลูกชายแล้วพูดต่อว่า“พ่อแนะนำให้ลูกเลิกเล่นเกม เลิกอ่านนิยาย เลิกอ่านการ์ตูน เลิกดูหนัง เลิกสนใจโลกออนไลน์หรือเื่ราวและข่าวสารของคนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับลูกนะแต่ถ้าคนไหนที่เกี่ยวข้องกับลูกโดยตรงหรือโดยอ้อมก็ยกเว้นได้เพราะการที่เราไปสนใจรูปภาพหรือคลิปวีดีโอเ่าั้ ว่าพวกเขาทำอะไรกันทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันเลยนั่นคือการที่เราไปอยู่ในโลกของคนอื่นที่ไม่ใช่ของเรา ควรหยุดรู้เื่ของคนอื่นและเื่ความรักที่ลูกโหยหามาตลอด พ่อรู้ว่าลูกจะเป็หัวหน้าครอบครัวที่ดีแน่นอนลูกเป็ผู้ชายที่มีหัวใจของรักแท้ ลูกเข้าใจความรักมากกว่าใครๆพ่อหวังว่าลูกของพ่อจะตามหานางเอกของลูกเจอและเขียนเื่ราวความรักของลูกกับเธออย่างมีความสุขในแบบที่ลูกชอบ”พ่อพูดกับเงาะสองมือจับไหล่แน่นมองเขาอย่างจริงจังแต่อ่อนโยนและหวังดี
ฮือ ฮือ ฮือ. . .
“ขอบคุณครับพ่อที่เข้าใจผมและทำให้ผมตื่นจากความฝันนี้ได้สักทีถ้าไม่ได้พ่ออธิบายผมคงจะอยู่อย่างโดดเดี่ยวและไม่เข้าใจตัวเองจนวันที่ผมตายจากโลกนี้ไปผมจะตามหาคนรัก นางเอกของผมให้เจอให้ได้อย่างแน่นอนครับขอบคุณมากที่สุดครับคุณพ่อ” เงาะร้องไห้และค่อยๆโอบกอดคุณพ่อคืนอีกครั้งก่อนจะเดินถอยหลังมาหนึ่งก้าวและเช็ดน้ำตาสักพักเงยหน้ามองพ่อและเริ่มยิ้มด้วยสายตาแห่งความมุ่งมั่น
“ดีมากลูก พ่อรอการเปลี่ยนแปลงของลูกอยู่นะ พ่อจะคอยเป็กำลังใจให้ มีอะไรก็มาถามมาปรึกษาพ่อได้เสมอ พ่อขอลงไปข้างล่างก่อนแม่กำลังรอพ่ออยู่ที่ห้องนั่งเล่นเธอน่าจะกำลังรอฟังข่าวดีจากพ่ออยู่แน่ๆ” พ่อพูดพร้อมรอยยิ้มจากใจกับลูกชาย พร้อมกับเดินออกจากห้องไป
357
