วันรุ่น วัยฝัน และวันเติบโต

การแข่งขันแดนซ์แบทเทิ่ลฤดูร้อนก็ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้ต่างไปจากครั้งก่อน เพราะพวกเค้ามาในฐานะ

แชมป์เก่า มาเพื่อป้องกันแชมป์ อย่างที่เค้าว่าไว้ไม่มีผิด 

การเป็๞แชมป์ว่ายาก แต่การรักษาแชมป์ยากยิ่งกว่า 

ปีนี้มีทีมหน้าใหม่เยอะขึ้น ทุกคนต่างพากันกดดันมากๆ 

เพราะอยากรักษาแชมป์ไว้ให้ได้ 

เคนผู้ปลุกปล้ำกำลังใจของกลุ่มบอกกับเพื่อนไป

" ทำให้เต็มที่ ไม่มีอะไรต้องเสียดาย " 

เพื่อนๆมองหน้ากัน แล้วพยักหน้าตอบพูดพร้อมกัน 

" ไม่มีอะไรต้องเสียดาย " 

แล้วการแข่งขันอันดุเดือดก็เริ่มต้นขึ้น ผู้ท้าชิงมีการออกแบบท่าเต้นใหม่ๆ

มาหลายทีม ผู้ชมต่างว้าวๆ กันถ้วนหน้า แต่เชอรีนก็ศึกษาท่าใหม่ๆ

จากต่างประเทศมาไม่น้อยเช่นกัน งานนี้ไม่มีใครยอมใคร 

และผลการตัดสินจากผู้ชมทั่วลานแบทเทิ่ลในครั้งนี้ พวกเค้าก็ยังคง

รักษาแชมป์เอาไว้ได้ ข่าวดียิ่งกว่านั้น แชมป์ในครั้งนี้จะได้เป็๲ตัวแทน

ไปลงแข่งแดนซ์แบทเทิ่ลจากผู้เข้าร่วมทั่วประเทศรายการใหม่

ที่กำลังจะออนแอร์ในไม่ช้านี้อีกด้วยทุกคนตื่นเต้นกันมาก 

คนที่รักการเต้นเป็๞ชีวิตจิตใจแบบฮาน ดีใจมากที่เค้าจะมีโอกาส

แสดงฝีมือ ฝีเท้าให้แก่ชาวโลกเสียที 

ในเมื่อโอกาสมาถึงแล้ว เด็กๆก็ฝึกฝนกันอย่างหนัก ทั้งเตรียมท่าเต้นใหม่ 

ถึงท่าแปลกๆ ที่ไม่เคยมี ระยะนี้จึงเห็นพวกเค้าหลังเลิกเรียนก็รีบไปซ้อมเต้น

กันอย่างมุ่งมั่น ส่วนเบนผู้ไม่ถนัดเ๱ื่๵๹เต้นก็แวะมาให้กำลังใจบางคราว 

แล้วก็กลับไปอ่านหนังสือ เตรียมสอบเข้าแพทย์อย่างที่เค้าตั้งใจ 

ครั้งหนึ่งเบนเคยไปร่วมงานอาสาที่บริษัทที่บ้านเค้าจัดขึ้นที่แอฟริกา

ได้ไปเห็นเด็กผู้ยากไร้ ขาดโอกาสหลายเข้าถึงทางการแพทย์ 

เค้าจึงมีปณิปานที่ต้องจะเรียนแพทย์เพื่อไปทำงานด้านจิตอาสา 

อยากรักษาผู้ยากไร้ที่ไม่มีโอกาสเข้าถึงการแพทย์

แต่ด้วยฐานะและครอบครัวของเค้า ที่บ้านเบนไม่เห็นด้วยเป็๲อย่างมาก 

เค้าเป็๞ลูกชายคนรองที่ของครอบครัว ที่ในท้ายที่สุดทางบ้าน

ก็อยากให้เค้าเข้ามาช่วยเหลือธุรกิจที่บ้าน การเป็๲หมอ หรือจิตอาสานั้น

ช่างเป็๞สิ่งที่เป็๞ไปได้ยาก ยิ่งกว่าการรักษาแชมป์ในครั้งนี้ไว้เสียอีก