“แม่คะ น้าบีเราสามคนไปกินก๋วยจั๊บด้วยกันมั้ยคะวันนี้ไออยากกินอะไรอุ่นๆสักหน่อย”
“ได้ดิเดี๋ยวน้าขับรถให้ให้แม่เราบอกทางมาเลย”
“ไปนั่งร้านใหญ่นะคะแม่”
“จ้าเดี๋ยวแม่พาไป”
ทั้งสามพากันล็อคบ้านและเดินไปขึ้นรถทันทีทั้งสามนั่งคุยกันระหว่างอยู่บนรถไปพลางก็มาถึงหน้าร้านก๋วยจั๊บแห่งหนึ่งที่ไอกะชอบมากับแม่บ่อยๆจนเจ๊เ้าของร้านจำหน้าได้แม้หลังๆจะมานานๆทีแต่เจ๊เ้าของร้านก็ยังจำได้ทั้งสามเดินมาสั่งก๋วยจั๊บก่อนที่จะพากันหาที่นั่งที่ใกล้กับทีวี
ครืดดด
“เดี๋ยวไอไปตักน้ำให้นะคะทั้งคู่รอตรงนี้นะคะ”
ตึกๆๆๆ
ครึก
“ผมช่วยมั้ยครับ My lady”
ควับ!
“คุณมาทำอะไรที่นี้หรือว่าคุณตามฉันมา”
“ถ้าผมบอกว่าใช่ล่ะคุณจะต่อยผมกลางร้านเหรอ ตอนนี้ไปนั่งเถอะผมช่วยถือแก้วน้ำเอง”
ไอกะที่ยอมเดินไปแต่โดยดีก็นั่งลงส่วนชายที่เดินถือน้ำมานั่งก็ขอนั่งด้วยคนหลังจากนั้นเขาก็เดินไปสั่งก๋วยจั๊บก่อนเดินกลับมานั่งพูดคุยกับพวกไอกะ
ครืดด
“สวัสดีครับผมชื่ออลาวดี้เป็คนอิตาลีครับ”
“สวัสดีคะมาคนเดียวแบบนี้แถมยังรู้จักลูกสาวฉันด้วยไม่ทราบว่าเป็เพื่อนกับลูกสาวฉันเหรอคะ”
“เป็แฟนกันครับ”
“หยุดน่ะคุณพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไงขอโทษแม่กับน้าฉันเดี๋ยวนี้นะ”
พรึ่บ
อลาวดี้คว้ามือทั้งสองลงบนตักของตนไม่นานก๋วยจั๊บของทั้งสี่ก็มาถึงอลาวดี้เสนอให้นั่งกินไปคุยไป ไอกะไม่ยอมพูดคุยด้วยปล่อยให้เขาคุยกับแม่ของตนไปแต่พอทั้งสี่ทานเสร็จก็นั่งพักต่ออีกหน่อยก่อนไอกะจะขอลุกขึ้นมาก่อน
“ไอไปซื้อผลไม้ก่อนนะคะเดี๋ยวไปรออยูร้านข้างๆนะคะ”
หมับ!
“ผมไปส่ง”
ครืด...
ตึกๆๆๆ
“สี่ถ้วยเท่าไหร่ครับ”
“160บาทจ๊ะ”
“นี่ครับ ขอบคุณมากครับ”
พออลาวดี้จ่ายเงินเสร็จก็รีบเดินตามไอกะไปทันทีส่วนแม่ของไอกะก็เดินออกมาจ่ายตังค์พร้อมกับน้าบีทันที
“พ่อหนุ่มที่นั่งด้วยเค้าจ่ายให้แล้วจ๊ะ”
“ขอบคุณค่า”
ตึกๆๆๆตึกๆๆๆ
กึก
“ชู่ววว”
ควับ!
“ไอกะ ทำไมคุณไม่พูดกับผม”
หมับ!
“ทำไมฉันต้องพูดกับคุณอีกในเมื่อฉันต้องมาป่วยเพราะคุณเพราะวันที่เราเจอกันวันนั้นคุณทำอะไรกับฉันเอาไว้คุณจำมันไม่ได้รึไง”
“ผมขอโทษแต่ตอนนี้คุณต้องไปกับผมผมจะพาคุณไปหาหมอเดี๋ยวนี้”
“ไม่มีทาง ฉันจะกลับไปพักที่บ้านกับแม่เดี๋ยวนี้”
หมับ!
เพี๊ยะ!
“อึ่ก..คุณตบผมอีกทำไมเนี่ย”
“ออกไปให้ห่างๆฉัน อ๊ะ! แม่ น้าบี”
ตึกๆๆๆตึกๆๆ
“เกิดอะไรขึ้นกันลูกทำไมต้องตบหน้าเค้าด้วยพ่อหนุ่มเป็อะไรมั้ย”
“ไม่ครับผมสบายดีแต่ผมขออนุญาตพาไอกะไปหาหมอได้ไหมครับแล้วเดี๋ยวผมพาเธอไปส่งที่บ้านให้เองนี่นามบัตรและบัตรประจำตัวของผมกับพาสปอร์ตครับเก็บเอาไว้ที่คุณแม่ก่อนนะครับ”
“เหรอ งั้นฝากด้วยนะแต่ถ้าเธอทำอะไรลูกสาวฉันฉันจะไปแจ้งความคงเข้าใจสิน่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นแล้วเจอกันที่บ้านนะครับไปเถอะไอกะไปหาหมอกัน”
ตึกๆๆๆ
ไอกะที่สติเลือนรางก็ต้องยอมก้าวตามชายที่อยู่ตรงหน้าขึ้นรถทันทีส่วนแม่และน้าบีก็ขับรถกลับไปรอที่บ้านทันทีระหว่างนั้นทางด้านไอกะที่สลบไปก็ตื่นขึ้นมาตามแรงเขย่าเบาๆของชายหนุ่ม
“ตื่นแล้วสิน่ะลงไปได้แล้วเราถึงหน้าคลินิกแล้ว”
กรึก
กึก
อลาวดี้รีบล็อครถและเดินไปพยุงไอกะไปนั่งทันทีที่เดินเข้าไปในคลินิกส่วนตัวเขาก็บอกให้เธอนั่งรอนิ่งๆและเดินไปเขียนชื่อและสอบถามอะไรผู้ช่วยของหมอที่เคาน์เตอร์ตามปกติพอเสร็จแล้วเขาก็พยุงเธอเข้าไปหาหมอทันทีเพราะในเวลานี้คุณหมอพึ่งจะเปิดคลินิกนั้นเอง
พรึ่บ
“สวัสดีค่ะหมอ”
“อ้าว! น้องไอกะเองเหรอแต่ในชื่อเป็‘อิตาลี เอช. มิคาเอลิส’นี้ครับแล้วคนที่มาด้วยกันเป็คนเขียนให้ใช่มั้ยครับ”
“ครับ ผมเขียนเองนั้นคือชื่อของเธอครับแต่พอดีเธอบอกว่าอยากใช้มันหลังเรียนจบป.ตรีก็เลยยังไม่ทำบัตรประชาชนที่นี่นะครับว่าแต่ช่วยตรวจหาโรคให้หน่อยได้ไหมครับแล้วก็ตรวจอาการหวัดของเธอไปพร้อมกันเลย”
“อ้อได้ครับตามที่ขอเลยนะครับงั้นช่วยรอสักครู่นะครับเดี๋ยวผมจะตรวจไข้หวัดให้ก่อน”
หมอเริ่มจากการตรวจอาการหวัดของไอกะก่อนทันทีพร้อมกับเริ่มพาไอกะไปเอกซเรย์เพื่อตรวจเกี่ยวกับสุขภาพภายในซึ่งหมอบอกกับไอกะตามปกติหมอยื่นยาลดน้ำมูกและแก้ปวดหัวให้สองเม็ดก่อนจะบอกให้เธอไปกินและให้เธอรอข้างนอก
“กินเสร็จก็ไปซื้ออะไรกินที่เซเว่นข้างๆนี้ก่อนนะแล้วก็กลับมารอผมที่นี่ห้ามหนีด้วย”
“อยากหนีก็คงหนีไม่พ้นหรอกขอตัวนะคะหมอ”
“เอาไปห้าร้อยบาทพอนะอย่าใช้หมดหล่ะคนดี”
“ชิ”
ไอกะที่เดินหนีอลาวดี้ไปเซเว่นทันทีที่ได้เงินส่วนอลาวดี้กับคุณหมอก็นั่งคุยกันอยู่สักพักก่อนที่คุณหมอพาออกมาจ่ายเงินแล้วก็คุยกันต่ออีกนิดหน่อยจนไอกะที่กำลังเดินเข้ามา
“ตัวนี้แผ่นเอกซเรย์แล้วก็ยาน้ำนะครับให้น้องทานยาน้ำแทนไปก่อนนะครับเพราะเกรงว่าเธอจะทานยาเม็ดมากแล้วอย่าลืมหาเวลาพาเธอไปตรวจที่ราชเวชด้วยนะครับ”
“ขอบคุณมากครับ ผมขอตัวก่อน”
ครืดดด
หมับ!
“เอ๊ะ! เดี๋ยวสิเสร็จแล้วเหรอ”
“เสร็จแล้วเรารีบกลับบ้านกันดีกว่า”
อลาวดี้ช้อนตัวเธอขึ้นมาก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถและวางเธอลงบนเบาะข้างคนขับพร้อมกับรัดเข็มขัดให้เธอก่อนจะเดินไปขึ้นรถด้านคนขับก่อนจะขับมันออกไป