เป็นนักศึกษาอยู่ดีๆ ไหงกลายเป็นเจ้าสาวมาเฟียอ่ะ?

    บทที่ 4 : บังเอิญ

    “แม่คะ น้าบีเราสามคนไปกินก๋วยจั๊บด้วยกันมั้ยคะวันนี้ไออยากกินอะไรอุ่นๆสักหน่อย”

    “ได้ดิเดี๋ยวน้าขับรถให้ให้แม่เราบอกทางมาเลย”

    “ไปนั่งร้านใหญ่นะคะแม่”

    “จ้าเดี๋ยวแม่พาไป”

    ทั้งสามพากันล็อคบ้านและเดินไปขึ้นรถทันทีทั้งสามนั่งคุยกันระหว่างอยู่บนรถไปพลางก็มาถึงหน้าร้านก๋วยจั๊บแห่งหนึ่งที่ไอกะชอบมากับแม่บ่อยๆจนเจ๊เ๽้าของร้านจำหน้าได้แม้หลังๆจะมานานๆทีแต่เจ๊เ๽้าของร้านก็ยังจำได้ทั้งสามเดินมาสั่งก๋วยจั๊บก่อนที่จะพากันหาที่นั่งที่ใกล้กับทีวี

    ครืดดด

    “เดี๋ยวไอไปตักน้ำให้นะคะทั้งคู่รอตรงนี้นะคะ”

    ตึกๆๆๆ

    ครึก

    “ผมช่วยมั้ยครับ My lady”

    ควับ!

    “คุณมาทำอะไรที่นี้หรือว่าคุณตามฉันมา”

    “ถ้าผมบอกว่าใช่ล่ะคุณจะต่อยผมกลางร้านเหรอ ตอนนี้ไปนั่งเถอะผมช่วยถือแก้วน้ำเอง”

    ไอกะที่ยอมเดินไปแต่โดยดีก็นั่งลงส่วนชายที่เดินถือน้ำมานั่งก็ขอนั่งด้วยคนหลังจากนั้นเขาก็เดินไปสั่งก๋วยจั๊บก่อนเดินกลับมานั่งพูดคุยกับพวกไอกะ

    ครืดด

    “สวัสดีครับผมชื่ออลาวดี้เป็๞คนอิตาลีครับ”

    “สวัสดีคะมาคนเดียวแบบนี้แถมยังรู้จักลูกสาวฉันด้วยไม่ทราบว่าเป็๲เพื่อนกับลูกสาวฉันเหรอคะ”

    “เป็๞แฟนกันครับ”

    “หยุดน่ะคุณพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไงขอโทษแม่กับน้าฉันเดี๋ยวนี้นะ”

    พรึ่บ

    อลาวดี้คว้ามือทั้งสองลงบนตักของตนไม่นานก๋วยจั๊บของทั้งสี่ก็มาถึงอลาวดี้เสนอให้นั่งกินไปคุยไป ไอกะไม่ยอมพูดคุยด้วยปล่อยให้เขาคุยกับแม่ของตนไปแต่พอทั้งสี่ทานเสร็จก็นั่งพักต่ออีกหน่อยก่อนไอกะจะขอลุกขึ้นมาก่อน

    “ไอไปซื้อผลไม้ก่อนนะคะเดี๋ยวไปรออยูร้านข้างๆนะคะ”

    หมับ!

    “ผมไปส่ง”

    ครืด...

    ตึกๆๆๆ

    “สี่ถ้วยเท่าไหร่ครับ”

    “160บาทจ๊ะ”

    “นี่ครับ ขอบคุณมากครับ”

    พออลาวดี้จ่ายเงินเสร็จก็รีบเดินตามไอกะไปทันทีส่วนแม่ของไอกะก็เดินออกมาจ่ายตังค์พร้อมกับน้าบีทันที

    “พ่อหนุ่มที่นั่งด้วยเค้าจ่ายให้แล้วจ๊ะ”

    “ขอบคุณค่า”

    ตึกๆๆๆตึกๆๆๆ

    กึก

    “ชู่ววว”

    ควับ!

    “ไอกะ ทำไมคุณไม่พูดกับผม”

    หมับ!

    “ทำไมฉันต้องพูดกับคุณอีกในเมื่อฉันต้องมาป่วยเพราะคุณเพราะวันที่เราเจอกันวันนั้นคุณทำอะไรกับฉันเอาไว้คุณจำมันไม่ได้รึไง”

    “ผมขอโทษแต่ตอนนี้คุณต้องไปกับผมผมจะพาคุณไปหาหมอเดี๋ยวนี้”

    “ไม่มีทาง ฉันจะกลับไปพักที่บ้านกับแม่เดี๋ยวนี้”

    หมับ!

    เพี๊ยะ!

    “อึ่ก..คุณตบผมอีกทำไมเนี่ย”

    “ออกไปให้ห่างๆฉัน อ๊ะ! แม่ น้าบี”

    ตึกๆๆๆตึกๆๆ

    “เกิดอะไรขึ้นกันลูกทำไมต้องตบหน้าเค้าด้วยพ่อหนุ่มเป็๲อะไรมั้ย”

    “ไม่ครับผมสบายดีแต่ผมขออนุญาตพาไอกะไปหาหมอได้ไหมครับแล้วเดี๋ยวผมพาเธอไปส่งที่บ้านให้เองนี่นามบัตรและบัตรประจำตัวของผมกับพาสปอร์ตครับเก็บเอาไว้ที่คุณแม่ก่อนนะครับ”

    “เหรอ งั้นฝากด้วยนะแต่ถ้าเธอทำอะไรลูกสาวฉันฉันจะไปแจ้งความคงเข้าใจสิน่ะ”

    “ถ้าอย่างนั้นแล้วเจอกันที่บ้านนะครับไปเถอะไอกะไปหาหมอกัน”

    ตึกๆๆๆ

    ไอกะที่สติเลือนรางก็ต้องยอมก้าวตามชายที่อยู่ตรงหน้าขึ้นรถทันทีส่วนแม่และน้าบีก็ขับรถกลับไปรอที่บ้านทันทีระหว่างนั้นทางด้านไอกะที่สลบไปก็ตื่นขึ้นมาตามแรงเขย่าเบาๆของชายหนุ่ม

    “ตื่นแล้วสิน่ะลงไปได้แล้วเราถึงหน้าคลินิกแล้ว”

    กรึก

    กึก

    อลาวดี้รีบล็อครถและเดินไปพยุงไอกะไปนั่งทันทีที่เดินเข้าไปในคลินิกส่วนตัวเขาก็บอกให้เธอนั่งรอนิ่งๆและเดินไปเขียนชื่อและสอบถามอะไรผู้ช่วยของหมอที่เคาน์เตอร์ตามปกติพอเสร็จแล้วเขาก็พยุงเธอเข้าไปหาหมอทันทีเพราะในเวลานี้คุณหมอพึ่งจะเปิดคลินิกนั้นเอง

    พรึ่บ

    “สวัสดีค่ะหมอ”

    “อ้าว! น้องไอกะเองเหรอแต่ในชื่อเป็๲‘อิตาลี เอช. มิคาเอลิส’นี้ครับแล้วคนที่มาด้วยกันเป็๲คนเขียนให้ใช่มั้ยครับ”

    “ครับ ผมเขียนเองนั้นคือชื่อของเธอครับแต่พอดีเธอบอกว่าอยากใช้มันหลังเรียนจบป.ตรีก็เลยยังไม่ทำบัตรประชาชนที่นี่นะครับว่าแต่ช่วยตรวจหาโรคให้หน่อยได้ไหมครับแล้วก็ตรวจอาการหวัดของเธอไปพร้อมกันเลย”

    “อ้อได้ครับตามที่ขอเลยนะครับงั้นช่วยรอสักครู่นะครับเดี๋ยวผมจะตรวจไข้หวัดให้ก่อน”

    หมอเริ่มจากการตรวจอาการหวัดของไอกะก่อนทันทีพร้อมกับเริ่มพาไอกะไปเอกซเรย์เพื่อตรวจเกี่ยวกับสุขภาพภายในซึ่งหมอบอกกับไอกะตามปกติหมอยื่นยาลดน้ำมูกและแก้ปวดหัวให้สองเม็ดก่อนจะบอกให้เธอไปกินและให้เธอรอข้างนอก

    “กินเสร็จก็ไปซื้ออะไรกินที่เซเว่นข้างๆนี้ก่อนนะแล้วก็กลับมารอผมที่นี่ห้ามหนีด้วย”

    “อยากหนีก็คงหนีไม่พ้นหรอกขอตัวนะคะหมอ”

    “เอาไปห้าร้อยบาทพอนะอย่าใช้หมดหล่ะคนดี”

    “ชิ”

    ไอกะที่เดินหนีอลาวดี้ไปเซเว่นทันทีที่ได้เงินส่วนอลาวดี้กับคุณหมอก็นั่งคุยกันอยู่สักพักก่อนที่คุณหมอพาออกมาจ่ายเงินแล้วก็คุยกันต่ออีกนิดหน่อยจนไอกะที่กำลังเดินเข้ามา

    “ตัวนี้แผ่นเอกซเรย์แล้วก็ยาน้ำนะครับให้น้องทานยาน้ำแทนไปก่อนนะครับเพราะเกรงว่าเธอจะทานยาเม็ดมากแล้วอย่าลืมหาเวลาพาเธอไปตรวจที่ราชเวชด้วยนะครับ”

    “ขอบคุณมากครับ ผมขอตัวก่อน”

    ครืดดด

    หมับ!

    “เอ๊ะ! เดี๋ยวสิเสร็จแล้วเหรอ”

    “เสร็จแล้วเรารีบกลับบ้านกันดีกว่า”

    อลาวดี้ช้อนตัวเธอขึ้นมาก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถและวางเธอลงบนเบาะข้างคนขับพร้อมกับรัดเข็มขัดให้เธอก่อนจะเดินไปขึ้นรถด้านคนขับก่อนจะขับมันออกไป