ตอนที่ 51 ดันเต้ปรากฏตัว
จอมปีศาจโบกสะบัดคาตานะด้วยทักษะเพลงดาบจันทราร่างที่ไร้วิญาณของคราเคนต่างขาดหลุดร่วงเป็นเศษเล็กเศษน้อย ก่อนจะเก็บเนื้อของมันเข้าช่องมิติไปพร้อมกับคาตานะในขณะที่กำลังจะทะยานขึ้นลำเรือ ปรากฏลูกแก้วคริสตัลสีฟ้าใสดุจน้ำทะเลขนาดเท่าหัวแม่มือหล่นออกมาจากร่างคราเคนก่อนจะค่อยๆ จมไปในแม่น้ำจอมปีศาจชะงักร่างกลางอากาศพุ่งทะยานเข้าหาด้วยความรวดเร็วมือของเขาคว้าจับอย่างว่องไว เขาพุ่งทะยานร่างขึ้นมาบนลำเรือจ้องมองมันด้วยความสงสัยก่อนจะใช้ทักษะสังเกตส่องดู
“ลูกแก้วมหาสมุทร!เมื่อได้กินมันเราจะสามารถหายใจใต้น้ำได้ตลอดไปโดยไม่ต้องพึ่งเม็ดยาวารี”
ในขณะที่จอมปีศาจได้เอ่ยขึ้นมาพ่อค้าร่างอ้วนก็เดินมาหาจอมปีศาจทันที พร้อมกับรอยยิ้มอย่างมีเลศนัยจอมปีศาจเก็บลูกแก้วมหาสมุทรเข้าช่องเก็บของทันที เพราะท่าทีของพ่อค้านั้นไม่เป็นที่หน้าไว้ใจเป็นไปได้ว่าสิ่งของที่เขาได้นั้นต้องมีมูลค่ามหาศาลแน่นอน พ่อค้าร่างอ้วนก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนเข้ามาหาจอมปีศาจ
“คุณจอมปีศาจของที่คุณได้เมื่อครู่ยินดีจะขายให้ผมได้ไหมครับ”
“เจ้ารู้จักมัน?”
“ไม่...ไม่รู้ครับผมเห็นมันสวยดี เลยจะซื้อเก็บไว้เฉยๆ ครับ ผมยินดีจ่ายให้คุณ หนึ่งแสนเหรียญทองทันที”
“หนึ่งแสนเหรียญทอง...เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือไง!!!!”
พ่อค้าร่างอ้วนดวงตาเบิกโพรงกว้างคุกเข่าลงตรงหน้าจอมปีศาจทันทีด้วยความหวาดกลัว เพียงแค่จอมปีศาจตะโกนใส่ร่างกายสั่นเทาจนก้อนไขมันในร่างกายสั่นเป็นระลอกภายในใจต่างไม่คาดคิดว่าจอมปีศาจจะรู้ถึงมูลค่าของลูกแก้วมหาสมุทร จึงเสี่ยงเข้ามาขอซื้อขายกับจอมปีศาจแต่ในความจริงแล้วจอมปีศาจก็ไม่รู้มูลค่าของมันเพียงแค่แกล้งขู่ไป
“ขอโทษครับ!! ไม่กล้าแล้วสิ่งนั้นผมรู้จักมัน มันคือแก้วมหาสมุทรมูลค่าของมันในโรงประมูลราคาของมันไม่ต่ำกว่า หนึ่งร้อยเหรียญทองหรืออาจมากกว่านั้น อย่าฆ่าผมนะครับ”
“มากกว่าหนึ่งร้อยเหรียญทอง!!”
จอมปีศาจยืนนิ่งไม่เคลื่อนไหวเหรียญทองมหาศาลกำลังกองอยู่ตรงหน้า พ่อค้าร่างอ้วนก้มหน้าลงพื้นด้วยความหวาดกลัวความสับสนในจิตใจของจอมปีศาจกำลังรบกันอย่างดุเดือด [ ขายหรือใช้เอง]จอมปีศาจบ่นพึมพำๆ ก็จะเดินกลับเข้าไปในเรือเมื่อจอมปีศาจเดินจากไปพ่อค้าร่างอ้วนจึงค่อยๆ ลุกขึ้น เป้ากางเกงของเขาต่างเปียกชุ่มไปด้วยฉี่กลิ่นของมันลอยฟุ้งไปทั่วจนคนต้องเดินหนี
ภายใต้ท้องทะเลอันแสนสงบภายในเรือโจรสัดที่เก่าจนดูคล้ายจะผุพังบรรดาหัวหน้ากลุ่มหัวหน้ากลุ่มฉลามกำลังนั่งคุกเข่าร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสมอเรืออันใหญ่ในมือของดันเต้กำลังสั่นไหวก่อนจะฟาดฟันไปในหนึ่งหัวหน้ากลุ่มฉลามจนร่างกายมันขาดเป็นสองท่อน
“ไอ้พวกไร้ประโยชน์ไม่เพียงแต่พาสัตว์เลี้ยงข้าไปตาย ยังมีหน้าหนีมาอีก ฮ้าก~~!!”
“เดียวก่อนนายท่านที่พวกเราไม่ได้หนีมา แต่เพราะคนคุ้มกันเรือให้เรามาส่งข่าวให้ท่าน”
“ส่งข่าว?ข่าวอะไร!”
“มันบอกว่าท่านจะไปทันงานเลี้ยงปลาหมึกย่าง”
“ไอ้บัดซบ!!!”
หนึ่งในหัวหน้ากลุ่มฉลามโกหกเพื่อให้ตัวเองรอดซึ่งมันได้ผลดันเต้นั่งลงไปที่เก้าอี้อย่างรุนแรงก่อนจะหยิบตะเกียงไฟขึ้นมาดู แล้วเริ่มส่ายตะเกียงเป็นวงกลมเปลวไฟในตะเกียงสว่างไสวมวลน้ำแผ่กระจายไปรอบทิศทาง เรือโจรสลัดสั่นไหวเป็นระลอกคราบหินปูนที่เกาะตามลำเรือเริ่มหลุดร่อน วัชพืชต่างๆ หลุดออกจากลำเรือฝุ่นใต้ท้องทะเลปกคลุมไปทั้งลำด้วยแรงสั่นไหวเมื่อฝุ่นจางลงก็ปรากฏเรือโจรสลัดสีดำแล่นออก
“ได้!!ข้าจะไปร่วมงานเลี้ยงกับมัน”
เรือโจรสลัดแหวกว่ายภายใต้ท้องทะเลมันกำลังพุ่งตรงไปยังเรือสินค้าด้วยความรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะของดันเต้
“ฮ่าฮ่าฮ่า!!”
ดวงตะวันเฉิดฉายเรือสินค้ากำลังแล่นอย่างสงบท่ามกลางเสียงร้องเพลงของลูกเรือ จอมปีศาจเหนื่อยล้าเต็มที่แต่เขายังคงไม่หลับนอนในฝ่ามือมีลูกแก้วมหาสมุทรสั่นเป็นระลอก เคนจิเก็บชุดจอมปีศาจเข้าช่องมิติบนใบหน้าของเขาปรากฏเม็ดเหงื่อเป็นจำนวนมาก
“กินดี! ไม่กินดี กินดี ไม่กินดีโอ้ย!! ปวดหัวจริงๆ”
เสียงประตูห้องเปิดออกอลันปรากฏกายขึ้นเมื่อเห็นเคนจิกำลังบ่นพึมพำๆ เรื่องกินลูกแก้วมหาสมุทรเขาจึงแอบเข้าไปหาเคนจิแบบเงียบกริบ ก่อนจะตีแก้วมหาสมุทรเข้าปากเคนจิไปปรากฏเสียงกลืนดัง “เอื๊อก!” ลูกแก้วไหลเข้าคอเคนจิไปแล้ว ท่ามกลางสายตาที่เบิกโพรงจ้องอลันแทบทะลุออกจากเบ้า
“ติ่ง! ผู้เล่นได้ทักษะหายใจใต้น้ำ”
“ลุง!! ทำอะไรลงไปรู้ไหมมันมีค่าตั้งเท่าไร!!”
“ไม่รู้และข้าก็ไม่สนใจด้วย ในอนาคตมันจะมีประโยชน์กับเจ้ามากกว่าเศษทองที่เจ้าจะได้รับข้าจะนอน เงียบๆ ด้วย”
เคนจิจ้องมองอลันอย่างโกธรเคืองอลันเดินจากเคนจิไปเพื่อขึ้นเตียง เพียงก้าวจากเคนจิเพียงสองก้าวอลันก็กระอักเลือดออกมาคำใหญ่ก่อนจะล้มลงไปใบหน้าเคนจิซีดเผือกทะยานเข้ารับอลันอย่างทันท่วงทีร่างกายของอลันสั่นไหวอย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาอ่อนแรงเป็นอย่างมาก
“ลุง!! เกิดอะไรขึ้นใครเป็นคนทำร้ายลุง บอกผมมาเดียวนี้”
“แค่ก..แค่ก..แค่ก!! เจ้านั่นแหละด้วยความโง่เขลาของเจ้า ทำให้ข้าต้องคอยควบคุมเวทย์ป้องกันเรือ”
“เป็นลุง!!”
“เออ!! ข้านี้แหละทีหน้าทีหลังจะทำอะไร คิดให้ดีๆ ก่อน แค่กๆ!! พยุงข้าไปที่เตียงได้พักหน่อยคงจะดีขึ้น”
เคนจิค่อยๆพยุงอลันไปนอนที่เตียง เพียงแค่หัวลงหมอนอลันก็หลับทันทีความโกธรเคืองภายในจิตใจหายมลายสิ้น สายตาของเคนจิจ้องมองอลันด้วยความเป็นห่วงเขาค่อยๆ ดึงผ้ามาห่มอลันอย่างเบามือ ภายในใจของเขาอลันคือญาติคนเดียวที่เขามี
“หลับให้สบายนะลุงผมจะดูแลลุงเอง”
เคนจิเตรียมจะเข้าพักผ่อนทันใดนั้นเรือก็เกิดสั่นไหวอย่างรุนแรงทำให้เคนจิโกธรกัปตันเรือเป็นอย่างมากเพราะเกรงอลันจะพักผ่อนไม่เพียงเขาหยิบชุดจอมปีศาจแล้วออกไปหากัปตันทันที เมื่อขึ้นมาถึงท้องเรือเสียงขับร้องของลูกเรือเงียบสนิท ทุกผู้ทุกคนกำลังจ้องไปยังทะเลที่แสนไกลสีหน้าของแต่ละคนกำลังหวาดกลัวบางอย่างจอมปีศาจมาถึงห้องกัปตันใบหน้าของเขาซีดจนไม่มีเลือดฝาดอยู่บนหน้า จอมปีศาจคิดในใจว่าเขาคงหวาดกลัวตนเอง
“นี้กัปตันเจ้าขับเรือยังไงให้ชนได้ ข้าต้องการพักผ่อน”
“ขอโทษข้าไม่ได้ชนหินอะไร เจ้าดูเองเถอะ”
กัปตันเรือชี้นิ้วไปยังเบื้องหน้าท้องทะเลมีหมอกปกคลุมไปทั่ว จนบดบังทัศนะวิสัยในการมองเห็น ลมมรสุมต่างพัดพาอย่างรุนแรงเมื่อจอมปีศาจเพ่งเล็งไปตามนิ้วมือของกัปตันเรือปรากฏเรือโจรสลัดสีดำลำใหญ่แล่นผ่านม่านหมอกออกมา บนหัวเรือนั้นมีฉลามในชุดโจรสลัดกำลังยืนกอดอกเหลือบมองไปยังด้านหน้าสมอเรืออันใหญ่โตปักอยู่ที่ด้านข้าง ตะเกียงไฟที่อยู่ข้างเอวส่องแสงกระพริบถี่ระรัว
“หวังว่าข้าคงมาทันงานเลี้ยงปลาหมึกย่างของเจ้านะฮ่าฮ่าฮ่า!”
“ดันเต้!! บอสของเหล่าฉลาม”
เสียงของดันเต้ดังสะท้อนจนถึงเรือสินค้ากลุ่มลูกเรือต่างเอ่ยชื่อของมันโดยพร้อมเพรียงกัน ความหนาวเย็นและความหวาดกลัวเสียดแทงไปถึงกระดูกของผู้คนในลำเรือกลุ่มพ่อค้าต่างจ้องมองจอมปีศาจที่อยู่ในห้องกัปตันอย่างคาดหวัง เม็ดเหงื่อปกคลุมจอมปีศาจภายใต้หน้ากากแสงตะวันยังคงสาดส่อง ไม่คาดคิดว่าบอสของพวกมันจะมาเร็วได้ถึงขนาดนี้
ในเวลากลางวันพลังของจอมปีศาจจะลดลงครึ่งหนึ่งการปะทะกับบอสของฝูงฉลามจอมปีศาจไม่สามารถให้คำตอบได้ถึงผลของการต่อสู้จอมปีศาจออกมาจากห้องกัปตันทะยานร่างสู่หัวเรือรอยยิ้มผู้คนปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อจอมปีศาจย่างกายออกมา จอมปีศาจพูดออกมาเพียงประโยคเดียวรอยยิ้มของคนในเรือก็หุบลงทันที
“ข้าไม่มั่นใจกับผลการต่อสู้ครั้งนี้ ข้าสูญเสียพลังไปมากและมันยังไม่กลับคืนมา”
จอมปีศาจเสแสร้งโกหกเพื่อปกปิดเผ่าพันธุ์ของตนเองเรือโจรสลัดกับเรือสินค้าห่างกันไม่มากสายตาของดันเต้และจอมปีศาจต่างจ้องมองกันอย่างดุเดือด หากสังเกตดูดีๆ จะมีเหมือนกระแสไฟบางอย่างกระทบกันอย่างรุนแรง
“เจ้ามาเร็วเกินไปงานเลี้ยงฉลองปลาหมึกย่างยังไม่เริ่ม”
“เป็นเจ้าที่ฆ่าสัตว์เลี้ยงของข้า!มันเป็นมารยาทที่แขกต้องมาก่อนงานจะเริ่ม”
“ดี!ก่อนจะเริ่มงานเลี้ยง ข้าจะเพิ่มเมนูหูฉลามเข้าไปด้วย”
“เจ้าคิดว่าทำได้ก็ลองดู!!”
ดันเต้คว้าจับที่ด้ามของสมอเรืออย่างรวดเร็วพร้อมกับฟันเป็นแนวขวางเข้าหาจอมปีศาจ คาตานะปรากฏขึ้นในมือด้วยความรวดเร็วตั้งรับอย่างทันท่วงที “เปรี้ยง~~!!” เสียงฟาดฟันดังสนั่นจอมปีศาจกระเด็นถอยขาลากพื้นเป็นทางยาว
“จิ๊จิ๊ จิ๊ ! ไม่เห็นจะเก่งอย่างที่ปากพูด ออกแรงเพียงแค่ครึ่งเจ้าก็กระเด็นไปไกลแล้วดูราวกับว่าลูกสมุนของข้า จะพูดเกินจริงเกินไปหน่อยเกี่ยวกับเรื่องของเจ้า”
มือของจอมปีศาจสั่นไหวอาการชาตามมือเกิดขึ้นตามแรงสั่นสะเทือนของคาตานะดวงตาของจอมปีศาจแดงก่ำด้วยความโกธรเคือง จอมปีศาจพุ่งทะยานเข้าหาดันเต้ด้วยความรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด
“เพลงดาบจันทราบทที่หนึ่ง ล่องนภา!!”
จอมปีศาจหายไปในพริบตาประกายแสงสีเหลืองอ่อนจากคาตานะปรากฏขึ้นทันทีที่คาตานะจะกระทบเข้าที่ร่างของดันเต้ แสงสีเหลืองอ่อนก็สลายหายไป พร้อมกับการปรากฏตัวของจอมปีศาจที่ด้านหน้าของดันเต้ดวงตาจอมปีศาจเปิดกว้าง ทักษะดาบจันทราไม่สามารถใช้ได้ในเวลากลางวัน รอยยิ้มอันโหดเหี้ยมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของดันเต้ก่อนมันจะฟาดสมอเรืออันใหญ่ ใส่จอมปีศาจทะยานขึ้นฟ้าไป
“อั๊ก!!”
เลือดของจอมปีศาจไหลเป็นสายทางตามแนวโค้งก่อนจะปะทะร่างกับเสากระโดงเรืออย่างรุนแรง “โครม!!!” เสากระโดงเรือสินค้าหักโค่นเลือดจอมปีศาจไหลนองเต็มหน้ากาก เขาพยายามดันตัวเองลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเลท่ามกลางสายตาอันสิ้นหวังจากผู้คนในเรือ
627K
![[จบ] บันทึกตำนานราชันอหังการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1652071564_22878682.webp)
![ราชันเทพอัคคี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/11a7fd270f3b88178230a9706d9f19dd.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
