“อะ...เอาไงดี พะ...พวกมันเยอะเป็บ้า จะให้จัดการทั้งหมดนี้จริงดิ”
“ก็ต้องงั้นอยู่แล้วป่ะ นายรับปากเด็กผู้หญิงคนนั้นไว้แล้ว จะกลับคำรึไง เสียชื่อผู้กล้าหมด”
ก็ถูกอย่างที่เ้าลักซ์พูด ถึงสารรูปผมจะเหมือนพวกโรคจิตวิตถาร แต่ยังไงลึก ๆ ก็คือผู้กล้าคนหนึ่ง หึ! เอาก็เอาวะ! ลุย!!
พอคิดแบบนั้นจบ ผมก็ลุกขึ้นยืนอย่างห้าวหาญ ก่อนจะตัดสินใจะโลงไปเบื้องล่าง แล้วหยุดอยู่ในท่าฮีโร่แลนดิ้งสุดเท่ เกิดเสียงกระแทกพื้นดังสนั่น ก่อนจะตามมาด้วยท่าทางตกอกใของ พวกก็อบลินเ่าั้
“กี๊? กี๊? กิ๊ส!” (เชี้ย! ตัวไรนิ มนุษย์เรอะ? แล้วไหงมันไม่ใส่เสื้อผ้าวะ)
“กี๊ กี๊...กิ๊ส กิ๊ส” (จะตัวอะไรก็ช่างแม่ง โดดลงมาจากหน้าผาสูงขนาดนั้นโดยไม่เป็ห่าอะไร แสดงว่าไอ้บ้านี่ไม่ธรรมดาแน่ พวกเราในฐานะข้ารับใช้ของท่านจอมมารจะปล่อยมันไว้ไม่ได้ ยำแม่งให้เละเลย!!!”
เหมือนเ้าลักซ์จะทำหน้าเป็กูเกิ้ลทรานสเลตแปลภาษาก็อบลินผ่านสมองผมโดยตรง ผมเลยเข้าใจว่าพวกก็อบลินตรงหน้าเตรียมจะบุกเข้ามาแล้ว
“ก็แค่ก็อบลินจะร้อยตัว กี่ร้อยตัวก็กากเหมือนเดิมล่ะวะ ก็มาดิครับ!!”
ผมบีบมือจนเกิดเสียงดัง กรอบ ก่อนจะพุ่งตรงเข้าไปซัดกับพวกมันอย่างไม่กลัวเกรง 1 ตัว 5 ตัว 10 ตัว 100 ตัวบอกเลยสบายมาก ๆ ด้วยพลังของแสงแห่งศีลธรรมในร่าง ผมเตะพวกมันกระเด็นราวกับเตะลูกบอล อาวุธส่วนใหญ่ของเ้าพวกนี้ก็แค่ดาบยาว กับหอกแหลม ไม่ระคายผิวสักนิด...
ไม่นานนักกองทัพก็อบลินนับร้อย ๆ ตัวก็ถูกผมตบคว่ำ ทว่า....
ไหงมีความรู้สึกว่ามันไม่ลดลงเลยฟร้าาาา!!!
แถมยังรู้สึกแปลก ๆ เหมือนเห็นไอ้ก็อบลินตัวหนึ่งที่โดนผมต่อยจนคอหมุนติ้ว 180 องศา กลับมาสู้ใหม่?
อะ! ไอ้ตัวนั้นก็หน้าคุ้น ๆ เหมือนโดนเหวี่ยงมันไปกระแทกหน้าผาจนขาหัก กระดูกร้าวสู่ขิตไปแล้วนี่หว่า
“กะ..เกิดอะไรขึ้นลักซ์ นี่มันหมายความว่าไง? ทำไมก็อบลินที่ตายไปพวกนี้ถึงฟื้นกลับมาได้”
ผมร้องถามเ้าลักซ์ขณะะโถอยหลังเพื่อหลบคมหอกคมดาบของพวกก็อบลินที่ฆ่าไม่ตาย
เ้าลักซ์นิ่งเงียบไปสักพักก่อนมันจะตอบกลับมาว่า
“สงสัยในทัพนี้จะไม่ได้มีแค่เจเนรัลก็อบลินที่เป็แม่ทัพ แต่น่าจะมีพวกเนโครแมนเซอร์ก็อบลินมาด้วย...”
“นะ...เนโครแมนเซอร์!!? หมายถึงไอ้อาชีพที่ชุบคนตายในเกมให้ฟื้นขึ้นมาได้น่ะนะ”
“ใช่แล้ว”
“แบบนี้ถ้าไม่จัดการกับมันฉันก็ต้องสู้แบบนี้ไปเรื่อย ๆ งั้นเรอะ! ไม่ตลกนะว้อย”
“ถูกต้อง ไม่ตลกสักนิด เพราะต่อให้นายจะมีพลังของแสงศีลธรรม แต่สู้ไปเรื่อย ๆ แสงก็จะอ่อนลง ความแข็งแกร่งนายเองก็ลดลงตาม และคงไม่ต้องบอกนะว่าถ้าถึงตอนนั้นนายจะมีสภาพเป็ยังไง...”
“โดนไอ้พวกบ้านี่รุมกระทืบ รุมสับเป็หมูสับสินะ...ไม่เอาด้วยหรอกเฟ้ย!! ต้องรีบหาไอ้ก็อบเนโครนั้นให้เจอ แล้วจัดการมันซะ”
ผมะโเสียงดังอย่างหัวเสีย ก่อนจะใช้ขาเตะกวาดพวก็อบลินที่อยู่ตรงหน้านับสิบให้ล้มลง จากนั้นก็พยายามพุ่งตัวเข้าไปกลางกองทัพพวกมัน เพื่อสอดสายสายตาหาเ้าก็อบลินเนโครแมนเซอร์ ทว่า....ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ไม่เจอเลยสักนิด จะเห็นก็แต่ไอ้ก็อบลินตัวเขียว ๆ ปรกติเท่านั้น อ๋อ มีอีกตัวซึ่งอยู่ไกลลิบตา ๆ ท้าย ๆ ของทัพนู้น ไอ้ตัวนี้แต่งชุดเกราะเต็มยศ รูปร่างใหญ่โต ดูดุร้ายกว่าตัวอื่น ให้เดาก็คงเป็เจเนรัลก็อบลิน แม่ทัพของทัพนี่ไม่ผิดแน่ มันเองก็เป็หนึ่งในเป้าหมายที่ผมต้องจัดการ ทว่า...ถึงจะฆ่ามันได้สุดท้ายก็คงโดนปลุกขึ้นมาสู้ใหม่อยู่ดี ดังนั้นผมจึงต้องเล่นไอ้ก็อบเนโครเป็ตัวแรก ว่าแต่มันอยู่ไหนฟร้าาาา...!!!
การต่อสู้เป็ไปอย่างดุเดือด แถมกินเวลานานสุด ๆ ผมจัดการก็อบลินไปราว ๆ พันตัวได้แล้วมั้ง แต่ก็อย่างที่รู้ ตายไปพันตัวก็ถูกไอ้เนโครที่แฝงตัวร่ายคาถาสัมภเวสีคืนชีพปลุกขึ้นมาอยู่ดี
“บ้าจริง! แกไปมุดหัวอยู่ที่ไหนวะ แน่จริงก็ออกมาเจอกันซึ่ง ๆ หน้าดิ ชักจะเริ่ม...เหนื่อยแล้วนะ เฮ้ย!!”
ขณะที่ผมกำลังะโอย่างหัวเสียอยู่แบบนั้น จู่ ๆ เ้าก็อบลินหน้าเละตัวหนึ่งก็กระโจนใส่ผมพร้อมดาบยาวของมันในมือ
ฉับ!!
เ้าก็อบลินตวัดดาบของมันใส่ผมหนึ่งครั้ง ผมที่เคยมีความรวดเร็วว่องไว ยามนี้กลับหลบได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปด แต่ความซวยยังไม่จบแค่นั้น เพราะพริบตาเดียวพวกมันอีกนับร้อยก็คำรามอย่างบ้าคลั่งก่อนจะกรูเข้าใส่ผม ทุกตัวล้วนตายไปแล้วอย่างน้อย ๆ ก็หนึ่งถึงสองครั้ง ตอนนี้จะเรียกพวกมันว่า ซอมบี้ก็อบลินก็ไม่ผิดนัก ไร้สติสัมปชัญญะ ไร้ความกลัว ไร้ซึ่งความเ็ป กลายเป็ทหารที่สมบูรณ์แบบในสนามรบ
“แฮก...แฮก...เหนื่อยจนแทบใจจะขาดแล้วว้อย แสงศีลธรรมตรงหว่างขาจางลงจริง ๆ ด้วย งานเข้าแล้ว เอาไงดี ลักซ์!!”
“ถึงขีดจำกัดแล้วสินะ...ถ้างั้นก็ถึงเวลาที่ต้องใช้ ‘ไอ้นั่น’ แล้ว”
“‘ไอ้นั่น’ ? อะไรวะ ไอ้นั่นที่แกว่า...”
“หนึ่งในไพ่ตายของนายยังไงล่ะ ถึงแม้ใช้แล้วนายอาจจะสลบไปสามวันติดก็เถอะ...”
อึก!! ยะ...อย่านะว่าแกจะให้ฉันใช้....”
“หึหึ ใช่แล้ว นายจงเปิดใช้งาน ดุ้นปืนใหญ่แห่งแสงศีลธรรม นีโออาร์มสตรอง ไซโคลน เจ็ทอาร์มสตรองซะ!!!!”
“ไม่เอาว้อยยยยยยยยย...ยยย คราวก่อนที่ฝึกใช้ ฉันคุมพลังไม่ได้ทำลายป่าฉิบหายวอดวายไปครึ่งหนึ่ง แถมสลบไปตั้งสามวัน”
“งั้นเลือกเอา จะยิงดุ้นปืนใหญ่แห่งแสงศีลธรรม นีโออาร์มสตรอง ไซโคลน เจ็ทอาร์มสตรองถล่มพวกมันให้หายไปในพริบตา หรือจะยอมเป็เนื้อบดเละ ๆ จนจำสภาพเดิมไม่ได้...”
พอเ้าลักซ์พูดแบบนั้น ผมก็ถึงกับเบรกตัวโก่ง
“บ้าเอ๊ย!! ใครจะยอมให้เป็แบบนั้นซะ ตูยังอยากกลับโลกเดิมแบบครบสามสิบสองอยู่นะ ชิ...ใช้ก็ใช้วะ”
พูดจบผมก็พลันหันกลับไปเผชิญหน้ากับพวกก็อบลินเดนตายที่กำลังวิ่งแหกปากคำรามตรงเข้ามาหาผมพร้อมอาวุในมือ
ผมยืนจังก้าก่อนจะสูดหายใจเข้าปอดแล้วเอ่ยออกมาว่า “ในนามของผู้กล้าแห่งแสงศีลธรรม ยะ...ยามนี้ขะ...ข้าขอ...ขอ เปิด...เปิด...ใช้งาน...ดุ้นปืนใหญ่แห่งแสงศีลธรรม นีโออาร์มสตรอง ไซโคลน เจ็ทอาร์มสตรอง!!”
พูดจบแสงศีลธรรมตรงหว่างขาของผมก็พลันเกิดแสงสว่างจ้า บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว พื้นดินเริ่มสั่นไหว หินก้อนเล็กน้อยรอบตัวลอยสูงขึ้น ท่านี้ถ้ามีเวลาชารท์นานก็ยิ่งรุนแรง แต่ตอนนี้หน้าซิ่วหน้าขวานแค่นี้ก็เกินพอแล้ว
“ดุ้นปืนใหญ่แห่งแสงศีลธรรม นีโออาร์มสตรอง ไซโคลน เจ็ทอาร์มสตรองยิงด้ายยยยยยยยยยยย!!!”
สิ้นเสียงะโ บีมลำแสงสีขาวสว่างจ้าตรงหว่างของผม ก็พุ่งทะยานออกไปหาเ้าพวกก็อบลินเ่าั้ด้วยความรุนแรงขั้นสุด
“แซ่ดดดดดดดดดดดดดดดดดด..ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!”
“ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมม..............มมมม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
พลังของมันมหาศาลมาก มากถึงขนาดผมที่เป็คนยิงเองยังเอนถอยหลังจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ทุกอย่างตรงหน้าเวลานั้นมันเกิดแสงสว่างจ้าจนแสบตา พร้อมเสียงะเิที่รุนแรงจนแสบแก้วหู มันดังจนผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเ้าก็อบลินพวกนั้นจะร้องออกมาครั้งสุดท้ายแบบไหน แต่ที่แน่ ๆ พอฝุ่นควันที่ลอยคละคลุ้งจางลง ภาพตรงหน้าก็คือ รอยไถทางยาวสุดลูกหูลูกตา ต้นไม้ใบหญ้าล้านเลี่ยนเตียนโล่ง กองทัพก็อบลินที่ยกกันมาจนมืดฟ้ามัวดินก่อนหน้า บัดนี้ ไม่หลงเหลือแม้แต่ซากสักตัวเดียว...
“แฮก....แฮก....จะ...จบแล้วสินะ...”
ผมระบายยิ้มบาง ๆ พร้อมพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะพบว่าภาพรอบตัวค่อย ๆ มืดดับลง จากนั้น....ก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย
...
สลบไปยาว ๆ เกือบหนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ
จบตอน
989
![พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] + EBook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635342606_33131621.webp)
