ตำนานผู้วิเศษ

"พี่ชายเทียนเจี๋ยข้าขอโทษ" เซี่ยซีหานอยู่ต่อหน้าถางเทียนเจี๋ย และมันพยายามใช้หน้าของตัวเองขอร้องแทนโจรที่ขโมยของของมัน

"เจ้ายังเด็กเกินไป" ถางเทียนเจี๋ยพูดแบบนี้แล้วก็ส่ายหน้า ตอนนี้เขากับเซี่ยซีหานอยู่ในปราสาทหลังใหญ่ในป้อมปราการ ถางเทียนเจี๋ยเดินนำเซี่ยซีหานไปที่ระเบียง "ซีหานเจ้ารู้หรือไม่โลกใบนี้มีคนหลากหลายประเภท บางคนเราสามารถให้อภัยเขาได้ แต่บางคนเรากลับไม่สามารถให้เขาได้แม้แต่โอกาสเล็กน้อย รู้หรือไม่เพราะอะไร" ถางเทียนเจี๋ยหันมองเซี่ยซีหาน

ส่วนเซี่ยซีหานรีบส่ายหน้าเร็ว ถ้านับอายุสองโลกเซี่ยซีหานจะอายุมากกว่าถางเทียนเจี๋ย แต่ถ้านับประสบการณ์ในโลกใบนี้อย่างเดียว ถางเทียนเจี๋ยคือพี่ชายที่ดี

"นั่นเพราะคนบางประเภท หากเราปล่อยเขาไป พวกเขาพร้อมจะหันกลับมาทำร้ายพวกเราทุกวิธี ท่านลุงเจียตัวและท่านลุงเหอหมิ่นสอนสิ่งนี้กับข้า ตอนแรกข้าก็ไม่เชื่อ แต่ภายหลังเมื่อข้าออกไปที่โลกภายนอก ในอาณาจักรระดับสอง ข้าพบสิ่งเหล่านี้จริงๆ ข้ามีจิตใจเมตตาต่อเขา แต่สุดท้ายเขากลับตอบแทนข้าด้วยการใส่ร้าย อุบาย จนกระทั่งคิดสังหารข้า"

ถางเทียนเจี๋ยถอนหาย "เพราะแบบนี้ที่ป้อมปราการแห่งนี้ จึงมีการบังคับการใช้กฎอย่างเข้มงวด สุดท้ายก็มีแต่ดาบที่ศักดิ์สิทธิ์ จึงจะปราบจิตใจชั่วร้ายของคนไม่ให้แสดงออกมาได้ เจ้าอยู่ที่นี่เจ้าน่าจะรู้ หากคนเหมือง หรือนายช่างบางคนของเรา ไม่มีเจียตัว ไม่มีท่านลุงเหอหมิ่น ไม่มีพ่อข้าคอยดูแลบังคับใช้กฎอย่างเด็ดขาด ที่นี่ก็จะไม่ต่างกับรังโจรทั้งหลาย แต่..."

ถางเทียนเจี๋ยยิ้มก่อนจะพูดต่อ

"ครั้งนี้ข้าจะทำตามคำพูดที่เจ้าร้องขอ แม้ข้าจะมองเห็นแววตาที่ชั่วร้ายราวอสรพิษในดวงตาของชายชั้นต่ำที่ชื่อหม่ายี่นั้น แต่นี่อาจจะเป็นประสบการณ์ที่ดีของเจ้าและคนของเจ้าที่จะได้เรียนรู้ใจคน ข้าจะไล่เขาออกจากป้อมปราการเท่านั้น นี่คือโทษสถานเบาที่สุดแล้ว"

"ขอบคุณพี่ชายเทียนเจี๋ย"

"ไปพักได้แล้วเจ้าเด็กไม่เอาไหน"

เซี่ยซีหานยิ้มและเกาะหัว โค้งกายและจากไปอย่างนอบน้อม

เซี่ยซีหานมันไม่รู้ว่าการกระทำวันนี้ถูกต้องหรือไม่ แต่สัญชาตญาณของเซี่ยซีหาน เขารู้สึกเช่นที่ถางเทียนเจี๋ยพูด เจ้านั่นมีดวงตาของอสรพิษ ใบหน้าเซี่ยซีหานนิ่ง เขาเดินกลับบ้าน ใจหนึ่งเขาอยากจะฆ่าหม่ายี่จริงๆ แม้ชายคนนี้จะดูน่าสมเพชและอ่อนแอ แต่สัญชาตญาณภายในตัวเซี่ยซีหานร้องเตือนว่า เจ้านี่อันตรายและมันคือตัวปัญหา

แต่น่าเสียดายเซี่ยซีหานรับปากเด็กหญิง และอีฝานหญิงสาวร่างใหญ่ไปแล้ว

...

--- สามวันต่อมา ---

วันใหม่ เป็นอีกวันที่หนาวเหน็บอีกเช่นเคย โลกภายนอกหนาวเย็น แต่ยังดีหน่อยที่วันนี้ไม่ใช่ฤดูที่หนาวที่สุดของปี สำหรับคนแดนเหนือ นี่คือช่วงเวลาที่อากาศดี และเหมาะแก่การเดินเล่น

ในโรงหลอมเซี่ยซีหานยังทำงานอย่างหนัก เหล็กและไฟที่หน้าเตาเป็นสิ่งที่เซี่ยซีหานหลงใหล ผู้คนมองเซี่ยซีหานคล้ายชายบ้าเช่นเจียตัว

นั่นเพราะทุกครั้งที่เซี่ยซีหานหลอมยุทธภัณฑ์สำเร็จ ช่วงเวลาหนึ่งเซี่ยซีหานจะมองยุทธภัณฑ์ชิ้นนั้น ด้วยสายตาที่เสน่หายิ่งกว่าเห็นหญิงสาวเปลื้องผ้าที่เปลือยเปล่า

แต่ไม่มีใครรู้ ดวงตาที่ลุ่มหลงนั้นของเซี่ยซีหาน คือสายตาของผู้ที่ลุ่มหลงในเงินตราต่างหาก

'สำเร็จแล้ว เงินบูลนี่ในกระเป๋าข้าเพิ่มขึ้นอีกแล้ว' เซี่ยซีหานวางเกราะไหล่ที่ตีขึ้นรูปเสร็จด้วยรอยยิ้ม

ก่อนจะมองค่าสถานะของตัวเอง ทักษะช่างหลอมเขาเพิ่มขึ้นอีกนิดแล้ว เมื่ออยู่ในระดับ 5 ของทักษะช่างหลอม การเติบโตก็ช้าเป็นเต่าคลาน แต่นี่ก็ถือว่าเป็นสิ่งธรรมดา ใครเล่าจะชำนาญและกลายเป็นสุดยอดช่างหลอมได้ ผ่านการหลอมยุทธภัณฑ์ในรูปแบบเดิมๆ

การได้ค่าประสบการณ์ 0.001 นับว่าเกินพอ

เซี่ยซีหานรับรู้ว่า ตัวเองใกล้อยู่ในระดับคอขวดของการเป็นช่างหลอมศาสตราแล้ว สิ่งนี้เกิดจากการหลอมแต่สิ่งเดิมๆ ซ้ำซาก เซี่ยซีหานต้องการหลอมศาสตราที่มอบความท้าทาย

แร่ที่หายาก เกรดของอาวุธที่ทำให้แม้แต่ผู้ฝึกปราณวิเศษขอบเขต 'เปลี่ยนเลือด' หรือนักรบเจ็ดดาบก็ยังต้องแสวงหา นี่คือการก้าวข้ามครั้งใหญ่

พี่ชายถางเทียนเจี๋ยกำลังจะเป็นผู้ฝึกปราณวิเศษขอบเขตเปลี่ยนเลือด ดังนั้น เขามีความต้องการในศาสตราชั้นที่สูงขึ้น

เมื่อหลอมศาสตราเสร็จห้าชิ้น เซี่ยซีหานรีบวิ่งออกจากโรงหลอม ทุกวันนี้มันมีชีวิตใหม่และหน้าที่ใหม่ๆ มากขึ้น นั่นคือการสอนหนังสือ เลขและการคำนวณ เซี่ยซีหานต้องการหาคนมาทำสิ่งนี้แทนตนในอนาคต แต่โดยพื้นฐานเซี่ยซีหานต้องการวางหลักสูตรที่มั่นใจว่า เด็กๆ จะได้รับความรู้อันเหมาะสม

แต่ปัญหาเล็กๆ ในการสอน ไม่ว่าจะเด็กหญิงหรือเด็กชาย พวกเขาอยากจะเป็นผู้วิเศษ

และเพราะแบบนั้น เซี่ยซีหานจึงจำต้องหลอกล่อเด็กๆ บอกพวกเขาว่า การเรียนหนังสือจะทำให้เขาเป็นผู้วิเศษที่ยอดเยี่ยม

ด้วยความฝันของเด็กๆ ตอนนี้ เซี่ยซีหานเริ่มปวดหัว เขามีทักษะรูนมากมาย แต่ทักษะเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นของสัตว์ปีศาจ ที่มีผลค้างเคียงด้านจิตใจมาก เซี่ยซีหานไม่ต้องการให้เด็กๆ ของเขา มีปัญหาทางจิตและรสนิยมแปลกๆ เช่นคนในคฤหาสน์ของผู้มีเกียรตินามกุ่ยหราน ที่นั่นมีแต่คนบ้า

ดังนั้น เซี่ยซีหานตั้งใจจะสอนพลังวิเศษอันเป็นรากฐานแก่เด็กๆ นั่นคือพลังวิเศษอันบริสุทธิ์ของธาตุทั้งห้า

ด้วยหนังสือของเด็กชายประหลาดเสี่ยวหรุ่ย เซี่ยซีหานรู้วิธีสร้างรูนจากพลังวิญญาณของตัวเอง มันไม่ยาก แต่ต้องทรมานเล็กน้อย ถ้าเซี่ยซีหานเป็นผู้วิเศษที่แท้จริง ทุกๆ การสร้างรูนหนึ่งครั้ง มันจะพักเพียงหนึ่งถึงสองวัน ก็เพียงพอต่อการสร้างรูนทักษะระดับต่ำ เซี่ยซีหานตั้งใจมอบรูนเหล่านี้แก่เด็กๆ

ในห้องของบ้านหลังใหญ่ เด็กๆ วุ่นวายมาก แต่เมื่อเซี่ยซีหานปรากฏตัว เด็กๆ เรียบร้อย จื้อเพ่ยมักนั่งหน้าห้อง เขามีความต้องการเป็นผู้วิเศษ ภาพที่เห็นมารดาและคนในครอบครัวตาย สร้างบาดแผลแก่เด็กชาย มีแต่การก้าวไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น จึงทำให้เด็กชายรู้สึกว่า เขาได้เดินอยู่บนเส้นทางที่ถูกต้อง

จื้อเพ่ยต่างจากเด็กคนอื่นๆ อย่างชัดเจน เซี่ยซีหานเห็นสิ่งนี้ และเขาก็เลือกสอนอะไรที่พิเศษกับจื้อเพ่ยหลายอย่าง

เวลาแห่งการสอนค่อยๆ ไหลผ่านไป หลักสูตรผู้วิเศษปลอมของเซี่ยซีหานใกล้จบลง เด็กๆ หลายคนหลับจากการเรียนการคำนวณและอักษร เซี่ยซีหานได้แต่ฝากให้จื้อเพ่ยสอนเด็กๆ คนอื่นๆ เขียนอักษรแทนตัวเอง เพราะตัวเองมีเวลาจำกัด โดยตัวเซี่ยซีหานสัญญากับจื้อเพ่ยว่า เขาจะเป็นอาจารย์ของจื้อเพ่ยในเส้นทางแห่งการเป็นผู้วิเศษที่แท้จริง

จื้อเพ่ยเชื่อเซี่ยซีหาน เด็กชายคิดว่าเซี่ยซีหานคือผู้วิเศษที่แท้จริงที่แสนลึกลับเขาแสดงออกเช่นนั้น เพราะเซี่ยซีหานฆ่าปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บที่แสนเก่งกาจได้

ปัจจุบันเรื่องการฆ่าปิ๋งเสิ่งยังถูกเก็บเป็นความลับ มีเพียงเซี่ยซีหาน อีฝาน จื้อเพ่ย พี่ชายถางเทียนเจี๋ยและคนของเขาที่ไว้ใจได้อีกเล็กน้อย ที่รู้สิ่งที่เกิดขึ้นอย่างละเอียดจากเซี่ยซีหาน แน่นอนในจำนวนนั้นย่อมร่วมถึงเจียตัวและพี่สาวหวาเหวินด้วย

แต่ในขณะที่การสอนของท่านอาจารย์หน้าเด็กเซี่ยซีหานกำลังจะจบลง อยู่ๆ ทั่วป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวก็เต็มไปด้วยเสียงแตร่และเสียงกลองดังไม่หยุด

!!!ปูนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน ตุบ ตุบ ตุบ

"ท่านอาจารย์นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอขอรับ" จื้อเพ่ยถามเซี่ยซีหาน โดยที่จับมือจื้อเยว่ผู้เป็นน้องสาวแน่น เสียงแบบนี้สำหรับเด็กชาย เขารับรู้ได้ว่านี่คือปัญหา ตอนที่ดินแดนบ้านเกิดเด็กชายเจอสัตว์ปีศาจบุก เสียงแตร่และกลองก็ดังแบบนี้

"..." เซี่ยซีหานนิ่ง

และในตอนนั้นเอง ทหารแห่งป้อมปราการก็รีบวิ่งมาหาเซี่ยซีหานอย่างร้อนรน

"นายช่างใหญ่ซีหานขอรับ พวกเราเจอโจรบุก"

'โจรบุก...' ทำไมโจรถึงกล้าบุกที่นี่ เซี่ยซีหานถามตัวเองในใจ