มารประหัตถ์ฟ้า (จบ)

บทที่188มิยอมจำนนต่อฟ้า

        หากเอ่ยถึงด้านพลังฝีมือกับการหนุนเสริมของปัจจัยภายนอกหลงผิงย่อมมิใช่คู่มือของธรรมบาลยุทธ์ แต่หากเอ่ยถึงการเอาตัวรอด ด้วยวิชาที่ฝึกฝนกอปรกับประสบการณ์ที่สั่งสมของนางนางเทียบชั้นตัวตนระดับธรรมบาลได้ เช่นนั้นการต่อสู้ของนางจึงมิใช่การปะทะพลังซึ่งหน้านางอาศัยการสู้ไปพลางและหลอกล่อให้ฝ่ายตรงข้ามออกห่างจากทางเข้าหุบเขาเร้นลับไปเรื่อยๆ

        ธรรมบาลยุทธ์เองก็ล่วงรู้ถึงจุดประสงค์ของนางแต่ด้วยความพิเศษในตัวนาง ทำให้มันต้องเล่นไปตามสิ่งที่นางวางไว้ สตรีนางนี้มีค่ามิต่างจากอวิ๋นเซี่ยวซุนหากได้ตัวนางก็เท่ากับวันนี้มันจะได้หัวของอวิ๋นเซี่ยวซุนถึงสอง

        สตรีตรงหน้าหลบหลีกได้คล่องแคล่ววิธีการเอาตัวรอดก็หลากหลาย แผนการแต่ละอย่างก็แยบคาย ทำให้ธรรมบาลยุทธ์ถึงกับเลือดลมขึ้นหน้าหัวของอวิ๋นเซี่ยวซุนก็สำคัญ มันแม้อยากได้ตัวนางแต่ก็มิอาจคลาดสายตาจากทางเข้าหุบเขาเร้นลับได้เพราะไม่รู้ว่าหลังจากนี้เหล่าผู้ฝึกญาณจะมีแผนสร้างค่ายกลลวงตาใหม่หรือไม่ หรือธรรมบาลคนอื่นจะมาก่อนและแบ่งผลงานไปจากมันแทนเช่นนั้นธรรมบาลยุทธ์จึงไม่คิดออมมือ!

        ธรรมบาลยุทธ์หยุดยั้งฝีเท้าไล่ตามนางต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ ในเมื่อสตรีนางนี้หวังล่อหลอกมัน หากมันคืนกลับไป สตรีนางนี้ก็ต้องหยุดล่อหลอกและหวนคืนกลับด้วยเพราะคาดเดาในจุดประสงค์ มันจึงมั่นใจ สองขาหยุดยั้งหันคืนกลับ สองมือเด็ดกิ่งไม้ที่ยาวเหมาะมือกิ่งหนึ่งเสมอมาธรรมบาลยุทธ์ไม่ชอบพกอาวุธ แม้ในวิหารยุทธ์จะมีสรรพวุธชั้นเลิศมากมาย แต่วจนะยุทธ์ที่มันฝึกวิชาจากคัมภีร์สี่ศักดิ์สิทธิ์เล่มเทวะยุทธ์สอนมันว่า หากคนเข้าถึง หยิบจับสิ่งใดก็ล้วนเป็นอาวุธดังนั้นธรรมบาลยุทธ์จึงไม่เคยพกอาวุธติดตัวเลยซักครา กิ่งไม้ในมือของมันก็คืออาวุธชั้นเลิศที่โลกนี้ยากจะหาช่างฝีมือดีตีขึ้นมาได้แล้ว

        ธรรมบาลยุทธ์ใช้กิ่งไม้แทนกระบี่ใช้กระบี่เป็นตัวกลาง อาศัยตัวกลางนำพาพลังปาฏิหาริย์ พลังแห่งวจนะยุทธ์ก่อเกิดภาพมวลกระบี่นับหมื่นเล่มนี่คือหนึ่งในเคล็ดวิชาที่ถูกบัญญัติภายใต้คัมภีร์สี่ศักดิ์สิทธิ์เล่มเทวะยุทธ์!

        “ไม่คิดว่านอกจากอวิ๋นเซี่ยวซุนแล้วจะมีคนที่บีบให้ข้าใช้พลังจากคัมภีร์สี่ศักดิ์สิทธิ์ได้"

        ธรรมบาลยุทธ์พ่นวาจาอย่างเนิบช้าพร้อมมือที่ตวัดกิ่งไม้เสมือนหนึ่งตวัดกระบี่อย่างแผ่วเบา

        “สรรพวุธหมื่นทิศ!"

        ประกายแสงอันเจิดจ้าปกคลุมทั่วผืนฟ้าหมุนวนเรียงรายประหนึ่งพยุหะ มวลรังสีกระบี่เคลื่อนพยุหะอย่างเป็นระเบียบ ปิดคลอบไปทั่วอาณาบริเวณราวกรงนกไม่มีสรรพสิ่งใดที่อยู่ภายใต้อาณาเขตของกระบี่นี้จะหลบพ้น หลงผิงเองเมื่อเห็นมวลกระบี่เรียงรายขวางกั้นนางก็มิอาจไปต่อผนึกพลังธรรมชาติ ปลดปล่อยพลังมหัศจรรย์ไท่จี๋ เพียงทำลายรังสีกระบี่ไปสิบเล่ม มหัศจรรย์ไท่จี๋ของนางก็ดับสูญคนถลาถอยฉากคืนกลับหลังพร้อมควงร่มกระดาษทานรับมวลรังสีกระบี่อีกสิบเล่มที่โหมซัดต่อเนื่อง

        เปรี้ยง!!!!

        เสียงสนั่นราวอัสนีบาตรผ่าฟาดมือเรียวงามที่ถือคันร่มถึงกับสั่นพร่า แรงปะทะก่อเกิดมวลพลังปะทุกระแทกผ่านร่มชนท้องน้อยของนางจนคนถลาไปนับเจ็ดก้าวหลงผิงเข่าแทบทรุดไปแนบกับพื้น

        ธรรมบาลยุทธ์สาดประกายตาเจิดจ้าพลางกล่าว

        “เป็นพลังที่น่าสนใจ"

        แม้นพลังญาณคือวิถีอันนอกรีตในสายตาของคนจากนิกายเทวะวจนะแต่พลังญาณที่เข้าถึงแก่นแห่งธรรมชาติอย่างบริสุทธิ์เช่นนี้มันกลับยังไม่เคยประสบด้วยตนเองมาก่อนอวิ๋นเซี่ยวซุนมันก็ยังไม่เคยมีโอกาสได้ปะมือ พอได้สู้จึงรู้สึกสนใจ มันคือธรรมบาลยุทธ์ย่อมมีความหลงไหลในพลังยุทธ์เป็นชีวิตจิตใจ เพียงแต่ว่าวิถีพลังญาณที่มันเคยเห็นมาไม่ควรค่าแก่ความสนใจมันจึงด้อยค่าไม่คิดศึกษา ทว่าวันนี้เมื่อได้เห็นวิชาของสตรีนางนี้ มุมมองต่อวิถีพลังญาณของมันจึงเปลี่ยนแปลง

        สตรีนางหนึ่งสามารถแปรเปลี่ยนร่มกระดาษธรรมดาคันหนึ่งให้ต้านรับพลังจากคัมภีร์สี่ศักดิ์สิทธิ์เล่มเทวะยุทธ์ได้ เช่นนั้นจะไม่ให้มันสนใจได้อย่างไร

        “ข้าเปลี่ยนใจแล้วสู้จับตัวเจ้าไปศึกษาค่อยฆ่าทีหลัง นี่จึงจะเป็นหนทางที่ประเสริฐต่อข้าในภายภาคหน้าอย่างแท้จริง"

        เมื่อวาจาสิ้นสุดอาณาเขตของมวลรังสีกระบี่จากที่มีระยะกว้างใหญ่ก็ค่อยๆ หดแคบลง บีบให้ตัวตนที่อยู่ในอาณาเขตอย่างหลงผิงต้องถอยหลบไปตามสภาวะซึ่งนั่นก็ทำให้นางมุ่งเข้าหาธรรมบาลยุทธ์ด้วยตัวของตนเอง

        “ข้ามิใช่ฝึกวิชามาเพื่อยอมแพ้อะไรง่ายๆ"

        หลงผิงเอื้อนเอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยวพร้อมนำพาพลังที่สะสมไว้ในร่มกระดาษสีชาให้ระเบิดออกอย่างเด็ดขาด ไม่สนว่าตนจะได้รับผลกระทบด้วยหรือไม่เพราะนางรอจังหวะนี้นานแล้ว จังหวะที่ฝ่ายตรงข้ามเปิดโอกาสให้ตนเข้าใกล้ พลังธรรมชาติที่นางสั่งสมจนอดอั้นจึงระเบิดออกในครานี้

        ไม่เพียงแต่พลังธรรมชาติโดยรอบแสงฟ้าครามที่ทอดมาจากผืนนภาที่แยกออกก็ถูกรวมรั้งมาอย่างเหนือความคาดหมาย แรงระเบิดจึงกึกก้องกัมปนาทแผ่กลืนกินอาณาเขตไปไกลเห็นเป็นมวลฝุ่นผงที่ลอยคลุ้งทอดขึ้นเป็นเสาจรดพยัพเมฆ แรงดันอันมหาศาล ความปั่นป่วนของพลังธรรมชาติก่อเกิดราวพายุคลั่งที่เฉือนทุกสรรพสิ่งในรัศมี นี่คือพลังทั้งหมดของหลงผิง!...

        อวิ๋นเซี่ยวซุนรับทราบถึงแรงระเบิดแห่งพลังญาณที่กอปรรวมไปด้วยมหัศจรรย์ไท่จี๋อันเป็นแก่นฐานพลังญาณของศิษย์ตนคนก็ได้ปรากฏแววตาที่เป็นห่วงกังวล หลงผิงผู้นี้นอกจากเป็นศิษย์เอกที่ตนดูแลมาตั้งแต่เด็กจนเกิดเป็นความผูกพันธ์ฉันบิดาบุตรแล้วก็ยังเป็นความหวังหนึ่งเดียวที่จะเปลี่ยนแปลงโลกที่ปกคลุมไปด้วยสิ่งที่เรียกว่าเทวะวจนะทว่าวันนี้นางกลับกระทำเรื่องที่เสี่ยง ต้องระเบิดพลังที่สั่งสมฝึกปรือเพื่อหยุดยั้งตัวตนหนึ่งนี่นับว่าเป็นภัยต่อตนเองทั้งยังเปิดเผยตัวตนให้ฝ่ายตรงข้ามได้รู้ ชีวิตนางต่อจากนี้อาจไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว

        อวิ๋นเซี่ยวซุนมองฟ้าสีครามที่ผ่าแยกหากมิใช่เพราะฟ้าเปิด หุบเขาเร้นลับถูกเผยออก ตัวตนของหลงผิงคงยังจะเป็นไพ่ตายของเหล่าผู้ฝึกญาณที่นิกายเทวะวจนะมิอาจคาดถึงแต่ฟ้าแสดงชี้ชัดว่าไม่ส่งเสริม ทั้งยังคิดจะทำลายนางไปด้วย

        “นางคือสายเลือดสุดท้ายของท่านนะ"

        ยากนักที่จะเห็นอวิ๋นเซี่ยวซุนเดือดดาลมันคำรามใส่ผืนนภาที่ราวกับผ่าแยกเบื้องบน ตะโกนใส่ฟ้าหนึ่งคำก็ก้าวเดินออกไป แรกคิดว่าศิษย์ตนคงเพียงถ่วงเวลาให้ตนได้เตรียมการและพักฟื้นอาการบาดเจ็บขึ้นอีกนิดแต่ดูท่าแล้วนางจะเทหมดหน้าตักเพื่อหวังจัดการให้ถึงขั้นเด็ดขาด

        ทว่านั่นยังไม่เพียงพอ!

        ท่ามกลางกระแสพลังที่ระเบิดกินอาณาเขตไปไกลสรรพวุธหมื่นทิศถูกแรงสะท้อนดีดกระแทกบ้างกระจัดกระจาย บ้างแตกดับไม่หลงเหลือเคล้าความเป็นพยุหะกระบี่อันน่าเกรงขามแต่ร่างของธรรมบาลยุทธ์ผู้เป็นส่วนหนึ่งในจุดสูงสุดของนิกายเทวะวจนะกลับยืนตระหง่านอยู่ชุดคลุมดำอันทรงคุณค่าของมันบางส่วนแหว่งเว้าขาดหวิ่น เนื้อตัวมีร่องรอยบาดแผลและความฟกช้ำให้เห็นแต่เพียงเท่านี้ ระเบิดพลังญาณของหลงผิงสร้างบาดแผลให้มันได้เพียงเท่านี้!

        หลงผิงถลาล้มกลิ้งไปหลายตลบนางกระอักโลหิตออกมาคำใหญ่จนเปื้อนผ้าคลุมหน้า พร้อมกับร่มกระดาษสีชาที่ขาดหวิ่นไม่เหลือชิ้นดีพลังธรรมชาติที่ปกคลุมบนตัวร่มเลือนหาย หลงผิงยากจะยืนหยัด

        “อายุเพียงเท่านี้ถึงขนาดสามารถทำลายหนึ่งในเคล็ดวิชาสี่ศักดิ์สิทธิ์เล่มเทวะยุทธ์ได้นับว่าไม่ธรรมดาจริงๆทำให้ข้าตกใจอยู่ไม่น้อยที่ผู้ฝึกญาณมีมังกรซ่อนอยู่ในหมู่มุสิก และนี่ยิ่งทำให้ข้าอยากรู้จักในตัวตนที่แท้จริงของเจ้า"

        เรื่องที่ไม่สมควรเกิดขึ้นเรื่องที่สมควรจบไปในอดีต เหล่านี้กลับทำให้ธรรมบาลยุทธ์ได้หวนนึกขึ้นมาอีกครั้ง แม้มันจะบอกกับตนว่าไม่น่าเป็นไปได้สิ่งที่สมควรตายในอดีตได้ตายไปหมดแล้ว ทว่าสิ่งที่ปรากฏกับดรุณีน้อยตรงหน้า ทำให้มันอดคิดขึ้นมาไม่ได้อีกครั้ง

        คำสั่งของมหาเทวะราวกับโองการสวรรค์ในอดีตสองตระกูลต้องถูกล้มล้าง สายเลือดพวกมันต้องดับสูญ ทุกวิญญาณต้องไปอยู่ในผาอดีต

        ยิ่งคิดยิ่งประเมินธรรมบาลยุทธ์มันก็รู้สึกว่าตนโชคดีจริงๆ ที่ตัดสินใจยกพลมาตั้งแต่แรกเริ่ม เช่นนั้นมันจึงได้มีโอกาสก่อนใคร

        “แบบนี้ยิ่งต้องจับตัวเจ้าไปเพราะมีเพียงผาอดีตจึงจะช่วยยืนยันกับข้าได้"

        ธรรมบาลยุทธ์ลงมืออีกครั้งมันคว้ามือที่มีโลหิตไหลเป็นทางเล็กๆ มุ่งไปที่ร่างของหลงผิง ไร้ร่มก็มิได้แปลว่าไร้หนทางแม้บาดเจ็บอยู่แต่นางยังสะบัดคันร่มได้

        พลังญาณที่หนุนเสริมพลังธรรมชาติก่อตัวบนวัตถุแหลมคมที่แผ่พุ่งบนร่มคันนั้นนอกจากมีกระดาษสีชาเป็นใบร่มให้ร่มเงา มันยังมีก้านที่แทรกไปด้วยเข็มเล็กๆนับร้อย ซึ่งนั่นก็คืออาวุธลับของหลงผิง!

        ตัวเข็มนับร้อยที่แหลมคมถูกถักทอด้วยพลังญาณก่อเกิดเส้นสายราวเส้นด้าย มันจึงเสมือนมีชีวิตจิตใจ แม้ถูกซัดออกทว่ายังสามารถควบคุมเชือกพลังญาณให้วกโจมตีไปมาอย่างไร้ทิศทางยากหลบเลี่ยง

        “ยังไม่สิ้นฤทธิ์อีกหรือ!”

        ธรรมบาลยุทธ์ตวัดกิ่งไม้แทนกระบี่เสียงฉึบดังถี่ๆ ติดกันนับร้อยครั้ง พลังยุทธ์บนกิ่งไม้สามารถทำลายเข็มไปหลายสิบ แต่พลังญาณบนตัวเข็มที่ลึกล้ำเข้าขั้นก็กระแทกจนกิ่งไม้ในมือธรรมบาลยุทธ์ขาดสะบั้น!

        แม้นไม่ใช่กระบี่แต่เมื่ออยู่ในมือของธรรมบาลยุทธ์ก็เปรียบได้ดั่งกระบี่ชั้นเลิศ เช่นนั้นเมื่อกระบี่ชั้นเลิศของมันแตกหักมันก็ถึงกับตาลุกวาวด้วยความไม่อยากเชื่อ นี่เป็นอีกครั้งที่ดรุณีอาภรณ์แดงโลหิตทำให้ธรรมบาลอย่างมันต้องจนหนทางและถึงขนาดบีบให้ต้องแสดงพลังที่แท้จริงที่มีออกมาอีกคำรบ

        หนึ่งในเคล็ดวิชาบนคัมภีร์สี่ศักดิ์สิทธิ์เล่มเทวะยุทธ์ได้เผยออกมาอีกครั้ง

        “ปราการปธุมไร้จีรัง"

        ร่างกายของธรรมบาลยุทธ์เป็นตัวกลางในการส่งผ่านพลังบัวอันเจิดจ้าขนาดใหญ่ดอกหนึ่งก็ผุดขึ้นมาจากเวิ้งบรรยากาศที่ว่างเปล่า มันผลิกลีบเบ่งบานครอบร่างของธรรมบาลยุทธ์หยุดยั้งเข็มอาวุธลับที่ซัดออกอย่างจวนตัว ปัดเป่าภยันตรายได้อย่างหมดจด มิหนำซ้ำยังแปรเปลี่ยนสภาวะจากรับเป็นรุกกลีบบัวที่ผลิบานกางออก จากนั้นก็หลุดร่วงปลิวว่อนกลางอากาศ ชั่วพริบตาก็หมุนวนดั่งกรงจักรพุ่งฉิวตัดเฉือนใส่เป้าหมายมิให้ทันตั้งตัว

        “สมกับเป็นตัวตนระดับสูงแห่งเทวะวจนะผู้ติดตามยังขนาดนี้ มหาเทวะผู้นั้นคงเป็นฝันที่ไกลเกินเอื้อมสำหรับเราสินะ”

        หลงผิงได้แต่พึมพำในลำคอด้วยพลังธรรมชาติในโลกยุคสมัยนี้น้อยนิด ทำให้นางมิอาจใช้ประโยชน์หรือหนุนเสริมตนได้มากกว่านี้หากเป็นในยุคอดีตนับพันปีผ่าน ยุคที่มีกฎเกณฑ์แห่งพลังธรรมชาติเกื้อหนุน นางมั่นใจว่าตนสามารถต่อกรกับธรรมบาลยุทธ์ได้คู่คี่สูสีกว่านี้แน่

        แต่สำหรับยุคสมัยนี้สำหรับวันนี้ ไม่ใช่วันและยุคสมัยของนาง โลกนี้ปฏิเสธผู้ฝึกญาณมานานแล้ว!

        สองตาคู่งามที่เปล่งประกายลึกล้ำมิได้เกรงกลัวต่อมหาวิถีที่สุดแข็งแกร่งแม้แต่น้อยนางเพียงตัดพ้อต่อสวรรค์ว่าไม่มีความเป็นธรรมต่อผู้ฝึกญาณเท่านั้น

        แล้วกงจักรกลีบบัวที่หมุนเคว้งจนก่อตัวคล้ายพายุลูกใหญ่ก็แผดพลังปาฏิหาริย์กลืนกินร่างของนางทันที!