บทที่ 5 ใหญ่ไหม?เพื่อน
"อ้าก…..!"
เซี่ยปู้เอ้อร์ร้องอย่างน่าสงสาร ตกลงมาพร้อมกับซอมบี้ที่เกาะเขาไว้ เด็กหนุ่มจับผ้าม่านในมือไว้แน่น แต่ผ้าม่านที่ไม่ได้เื่ก็ขาดลง และมันเป็สิ่งเดียวที่สามารถช่วยชีวิตของเขาได้ในยามนี้
"ฉันยังซิงอยู่เลยนะ…..”
เซี่ยปู้เอ้อร์ร้องออกมาอย่างไม่พอใจ แต่ร่างของเขาก็ตกลงไปเหมือนกับก้อนหินก้อนใหญ่ ซอมบี้ที่หิวโหยรอเขาอยู่ข้างล่าง แบบนี้ไม่ต้องรอให้ขาดใจตาย ก็คงถูกแยกร่างทั้งเป็
แต่ในวินาทีความเป็ความตายนี้เอง ร่างของเซี่ยปู้เอ้อร์ก็หยุดกะทันหัน หยุดอยู่กลางอากาศอย่างมหัศจรรย์ เขาดีใจจนแทบจะร้องไห้ออกมาทันที แต่แล้วเขาก็เห็นโต่วโต่วที่ปีนอยู่ตรงหน้าต่าง จับแขนของเขาไว้แน่นด้วยหน้าที่แดงไปหมด และโก่วเม่ยก็ช่วยจับที่คอเสื้อของเขาไว้อีกแรงหนึ่ง
“รีบถีบซอมบี้ลงไปสิ”
โก่วเหม่ยร้องออกมาเสียงดัง เซี่ยปู้เอ้อร์ถึงเห็นว่าตัวเองยังมีหญิงสาวที่เป็ซอมบี้คนหนึ่งจับขาของเขาไว้แน่น มิหนำซ้ำซอมบี้กำลังจะปีนขึ้นมา เซี่ยปู้เอ้อร์รีบเตะที่หน้าของมันอย่างแรง แต่ได้ยินแค่เสียง พรืด! กางเกงวอมของเขาก็ได้หลุดลงไปพร้อมกับซอมบี้
“โครม!!”
หญิงสาวที่กลายเป็ศพเดินได้ตกลงไปท่ามกลางกลุ่มซอมบี้ กางเกงวอมที่ถูกฉีกขาดก็ตกลงไปปิดที่หน้าของมัน แต่เซี่ยปู้เอ้อร์ไม่สนใจมองดูอีกต่อไป เขารีบปีนขึ้นไปที่หน้าต่างอย่างรวดเร็ว พอปีนเข้าไปด้านในได้ ก็ล้มลงนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นทันที
“ฮือๆๆ”
ขณะนี้ ต้ายุ้ยโถวที่หลบอยู่ตรงมุมกำแพงห้องกำลังร้องไห้ออกมา เซี่ยปู้เอ้อร์รีบหันไปมอง ก็เห็นว่าห้องทำงานที่ไม่ใหญ่มากเละเทะไปหมด มีแต่เืเต็มไปหมดทุกที่ และยังมีหัวที่ขาดอยู่ตรงหน้าประตู ใบหน้าของหัวคนก็เละจนไม่รู้ว่าเป็ใคร
นั่นทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที กลิ่นคาวเืเหม็นคลุ้งจนทำให้ขนลุก เซี่ยปู้เอ้อร์ก้มตัวลงอาเจียนออกมา และการที่เขาอาเจียนนั้นก็ทำให้โก่วเม่ยและต้ายุ้ยโถวทนไม่ได้อีกต่อไป ได้แต่ก้มตัวลงและอาเจียนไปพร้อมๆ กับเขา มีแค่โต่วโต่วเท่านั้นที่ยังกุมขมับทำหน้างงต่อเื่ราวที่เกิดขึ้น
เมื่อความรู้สึกที่อยากเอาตัวรอดนั้นได้ผ่านไปแล้ว สิ่งที่แทนที่คือความกลัว นอกจากโต่วโต่ว ทั้งสามคนเหมือนเปิดระบบสั่นกันหมด แทบจะสั่นจนหัวจรดเท้า เซี่ยปู้เอ้อร์มองไปที่เป้ากางเกงตัวเองหลายครั้ง เพราะกลัวว่าจะฉี่ราดกะทันหัน
“พวกมันเป็ตัวอะไรกันแน่ ทำไมต้องกินคน”
ต้ายุ้ยโถวร้องไห้แล้วพูด เซี่ยปู้เอ้อร์ที่ยังไม่หายจากความหวาดกลัวควักบุหรี่ออกมา แต่มือที่สั่นเทาก็ทำให้ไม่สามารถจุดไฟได้เลย เขาได้แต่โยนบุหรี่ให้โก่วเม่ย แล้วพูดว่า “ซอมบี้ พวกมันเป็ซอมบี้!”
“ซอมบี้? ทำไมถึงมีตัวแบบนี้….”
ทั้งสามคนมองเขาด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ โดยเฉพาะหน้าอ้วนๆ ของต้ายุ้ยโถวในขณะนี้ซีดขาวมากกว่ากระดาษแล้ว เซี่ยปู้เอ้อร์ตอบกลับอย่างหมดความอดทนว่า “ฉันจะไปรู้เหรอ ฉันไม่ได้เรียกมาซะหน่อย พวกนายรีบโทรแจ้งตำรวจเร็ว โทรศัพท์ฉันตกลงไปพร้อมกับกางเกงแล้ว!”
“เมื่อกี้ตื่นเต้นไปหน่อย เลยเอาโทรศัพท์โยนใส่หน้านาย….”
โก่วเม่ยแบมือทั้งสองอย่างช่วยอะไรไม่ได้ ต้ายุ้ยโถวนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง ถึงจะมีโทรศัพท์เมื่อกี้ก็ถูกอาจารย์ยืดไปแล้ว เซี่ยปู้เอ้อร์ที่แทบจะเปลือยท่อนล่างพูดอย่างสิ้นหวังว่า “พวกนายไปปิดประตูและดันไว้ก่อน ให้ฉันใจเย็นแล้วค่อยคิดดีๆ ว่าควรทำยังไง”
“เรารอพวกอาจารย์มาดีไหม พวกเขาเห็นว่าเราไม่อยู่แล้ว ต้องออกมาตามหาแน่”
พอโก่วเม่ยพาโต่วโต่วไปปิดประตูกับหน้าต่างแล้ว ต้ายุ้ยโถวก็ลุกขึ้นมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่เซี่ยปู้เอ้อร์กลับด่าว่า “นายคิดว่าพวกเขาเป็พลทหารหน่วยรบพิเศษเหรอ พวกเขามาก็ตายเปล่า…….แย่แล้ว ถ้าไอ้หมอนั่นมาที่นี่คงยุ่งแน่”
แล้วสีหน้าของเซี่ยปู้เอ้อร์ก็เปลี่ยนไปทันที รีบวิ่งไปที่หน้าต่างมองไปบนเนินเขา เห็นคนที่บังคับซอมบี้ไม่อยู่แล้ว แต่พวกซอมบี้ก็กำลังลงมาจากเขาเพื่อมาล้อมรอบตึกนี้ คาดว่าอีกไม่นานตึกนี้ก็จะถูกปิดทางออกจนหมด
“ทำไมถึงมีซอมบี้เยอะขนาดนี้ พวกมันมาจากไหนเนี่ย”
เมื่อต้ายุ้ยโถวเห็นว่ามีซอมบี้เต็มไปหมดก็หน้าซีดลงทันที ในเวลานี้โต่วโต่วชักรู้สึกไม่ดีแล้ว เขาอ้าปากแต่พูดอะไรไม่ออก ทันใดนั้น เซี่ยปู้เอ้อร์ก็พูดอย่างจริงจังว่า “พวกเราแย่แล้วว่ะ คนพวกนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็ผู้โดยสารเครื่องบินกับชาวบ้านบริเวณที่เครื่องบินตก”
“อะไรนะ? หรือว่าตำรวจพวกนั้นก็…..”
โก่วเม่ยที่เพิ่งเดินมาดูถึงกับยกมือปิดปากอย่างไว เธอเห็นกลุ่มซอบบี้นักดับเพลิงและตำรวจกำลังข้ามูเามาทางนี้ ในกลุ่มซอมบี้ยังมีคนต่างชาติที่ร่างกายไม่สมประกอบ เป็ผู้โดยสารที่เครื่องบินตกชัดๆ เซี่ยปู้เอ้อร์รีบพูดทันทีว่า “ทุกคนรีบส่งเสียงดังเร็ว ทำเสียงยิ่งดังยิ่งดี จะได้ดึงความสนใจของซอมบี้ที่อยู่ข้างล่างขึ้นมา เราจะใช้จังหวะนี้แหละหนีออกไป!”
“ช่วยด้วยจ้า ซอมบี้จะกินคนแล้วเ้าข้าเอ๊ย ช่วยด้วยจ้า!”
โก่วเม่ยรีบะโอย่างไม่ลังเล ต้ายุ้ยโถวเอาเก้าอี้โยนใส่โต๊ะ โต่วโต่วยิ่งแล้วใหญ่ เอาขาเก้าอี้ชูขึ้นแล้วฟาดลงไปที่พื้น พอเซี่ยปู้เอ้อร์มองลงไปข้างล่างอีกครั้ง ซอมบี้ที่อยู่ข้างล่างก็ถูกพวกเขาดึงดูดความสนใจแล้วจริงๆ พวกมันต่างวิ่งเข้ามาด้านในอาคารเพื่อขึ้นมาชั้นบนกันอย่างเร่งรีบ
นอกประตูมีเสียงทุบตีดังขึ้นทันที สักพักซอมบี้ที่อยู่หลังสวนก็ได้วิ่งเข้ามาอยู่ในอาคารจนหมด เซี่ยปู้เอ้อร์รีบไปเอาเบาะรองนั่งขนาดใหญ่จากโซฟาโยนลงไปข้างล่าง หลังจากนั้นก็หยิบมีดติดมือมาด้วย ก่อนที่เขาจะะโผ่านหน้าต่างออกไป
เบาะโซฟาที่อยู่ข้างล่างช่วยลดแรงกระแทกได้เยอะทีเดียว เซี่ยปู้เอ้อร์ถึงพื้นกลิ้งครั้งหนึ่งแล้วะโยืนขึ้น โต่วโต่วก็ะโตามลงมา แต่เมื่อโก่วเหม่ยพาดขาปีนขึ้นไปบนขอบหน้าต่าง ต้ายุ้ยโถวก็ถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้น พร้อมกับชี้ไปตรง่ล่างของเธอด้วยมือที่สั่นเทา
“ใหญ่ไหมเพื่อน?”
โก่วเม่ยขยิบตาใส่เขาอย่างโปรยเสน่ห์ และก็ได้เปิดกระโปรงให้เขาดูโดยปราศจากความเขินอาย ต้ายุ้ยโถวแทบจะอ้วกออกมา ะโด้วยความหัวเสียว่า “นี่เธอเป็ผู้ชายเหรอวะ เธอมันพวกนักต้มตุ๋นนี่หว่า“
“กฎเตือนใจข้อที่หนึ่ง ผู้หญิงที่อ่อยนายก่อน ถ้าไม่ใช่ผู้ชายปลอมตัวมาก็คือเมียของนายเอง เ้าชู้อย่างฉัน ก็ต้องเป็ผู้ชายอยู่แล้วโว้ย ฮ่าๆๆ”
โก่วเม่ยหัวเราะสะใจ น้ำเสียงกลับไปเป็เสียงของผู้ชายเต็มตัว จากนั้นก็ะโผ่านหน้าต่างออกไป และต้ายุ้ยโถวที่โกรธจนหน้าเขียวก็ไม่กล้ารีรออยู่ต่อ เพราะซอมบี้อยู่นอกประตูเต็มไปหมด แต่พอเขาปีนไปบนขอบหน้าต่าง เด็กหนุ่มร่างอ้วนกลับเท้าสะดุดลื่นตกออกไปสู่อากาศธาตุอย่างไม่ทันตั้งตัว
“เหวอ….”
ต้ายุ้ยโถวส่งเสียงร้องออกมาด้วยความใสุดขีด ยังดีที่โต่วโต่วคว้าตัวของเขาเอาไว้ทัน แต่จากนั้นก็ได้ยินเสียงคำรามสองที ซอมบี้สองตัวถูกเสียงของต้ายุ้ยโถวดึงดูดมา เซี่ยปู้เอ้อร์ตวาดด่าทันทีว่า “ต้ายุ้ยโถว นายจะแหกปากเพื่อ?! โต่วโต่ว รีบจัดการพวกมันเร็ว”
“ได้เลยพี่เอ้อร์”
โต่วโต่วตัวสูงใหญ่สมองอาจใช้การไม่ค่อยได้ แต่ถ้าเื่ต่อสู้กลับแข็งแกร่งมาก แค่หมัดเดียวก็สามารถจัดการกับซอมบี้ทั้งสองตัวล้มลงไปนอนบนพื้นได้แล้ว โต่วโต่วยกเก้าอี้ฟาดตามลงไป ในขณะที่เซี่ยปู้เอ้อร์ก็ให้ข้อมูลอย่างภูมิใจว่า “โต่วโต่วเป็ถึงนักกีฬาจังหวัด แค่ซอมบี้สองตัวไม่ระคายมือหรอก”
“เขาเป็ลูกครึ่งคนดำใช่ไหม”
ต้ายุ้ยโถวมองโต่วโต่วด้วยความสงสัย เส้นผมที่หยิกหยองของโต่วโต่วดูแล้วไม่เหมือนกับคนเอเชีย เซี่ยปู้เอ้อร์รีบพยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่ พ่อของเขาเป็คนดำ เพราะฉะนั้นเลยได้ความแข็งแกร่งทางร่างกายจากฝ่ายพ่อมาเต็มๆ ตกลงจะเอาไง นายอยากเติมเพชรวีไอพีก่อนไหม ฉันจะให้โก่วเม่ยเป็ผู้ช่วยของนาย ส่วนโต่วโต่วเป็คนคุ้มครอง“
“ฉันเติม นายรีบปกป้องฉันสิ”
แล้วในทันใดนั้นเอง ต้ายุ้ยโถวก็ชี้ไปข้างหลังร้องบอกโดยไม่ลังเลใจ พอเซี่ยปู้เอ้อร์หันกลับไปดู ก็เจอซอมบี้อีกสองตัววิ่งมา แต่ใครจะไปคิดว่าเซี่ยปู้เอ้อร์กลับเอามีดปอกผลไม้ยัดให้เขา พร้อมกับะโว่า “ฉันให้นายฟรี นายรีบไปจัดการพวกมัน”
“ฉันให้นายเพิ่มอีก 5,000 ไม่สิ 10,000 ก็ได้ อย่าผลักฉัน...”
1K
