(จบ) รู้ตัวอีกทีวาฬน้อยผู้นี้ก็กลายเป็นที่รักของเหล่ามนุษย์แล้ว

บทที่ 55 ซ่อนคากิตุ๋นน้ำแดงไว้ที่ไหน

เยี่ยนลี่เฉิงรู้สึกว่าอิงอิงน้อยนอนหลับไม่สนิท เหมือนว่าจะฝันอยู่บ่อย ๆ

เมื่อตื่นมาตอนเช้าและเห็นอิงอิงน้อยง่วงจนลืมตาไม่ขึ้น เขาก็เจรจากับเธอ

“อิงอิงน้อย วันนี้ลาหยุดสักวันไหม ไม่ต้องไปโรงเรียนแล้ว?”

ถึงฉินอิงอิงจะจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนฝันว่าอะไรบ้าง แต่ก็รู้สึกว่าตนเองจำเป็นต้องทำอะไรสักหน่อย และสิ่งที่จำเป็นอย่างมากคือต้องอยู่ให้ห่างจากบ้านตระกูลฉิน

เธอง่วงจนหาวอยู่ตลอด ตาสีดำเป็นประกายมีน้ำตาเอ่อคลอ เจ้าตัวเล็กส่ายหน้าอย่างฝืน ๆ

“ไม่เอา พี่ลี่เฉิง อิงอิงน้อยเป็นเด็กดีจะหยุดเรียนตามใจชอบไม่ได้”

เยี่ยนลี่เฉิงนึกไม่ถึง เธอเพิ่งอายุสามขวบครึ่ง ไม่คิดว่าจะรู้ว่าปกติแล้วเด็กดีจะไม่ลาหยุดหรือโดดเรียน

พอเห็นน้องสาวทำตาสะลึมสะลือ เยี่ยนลี่เฉิงก็เจ็บปวดใจมาก

“แต่อิงอิงน้อยท่าทางเหมือนนอนไม่ค่อยพอเลยนะ อิงอิงน้อยยังเด็ก ลาหยุดบ้างครูหลี่ก็ไม่คิดว่าอิงอิงน้อยเป็นเด็กไม่ดีหรอก”

ฉินอิงอิงยังยืนหยัดตามเดิม “ไม่! อิงอิงจะไปเรียน!”

เธออยากลุกขึ้นแล้ว

เพื่อที่จะป้องกันเสียงนั่นไม่ให้โผล่ขึ้นมาบ่อย ๆ และหลีกเลี่ยงไม่ให้สติปัญญาของเธอถูกลดทอน เธอต้องลองห่างกับบ้านตระกูลฉินดูบ้าง

แต่เหมือนว่าที่โรงเรียนเสียงนั่นก็ตามไปหลอกหลอนเธอได้เหมือนกัน

ช่วงพักกลางวันมื้อเที่ยงที่โรงเรียนในวันนั้น ฉินอิงอิงฝันว่าเธอพูดอะไรบางอย่างกับพี่ลี่เฉิง ผลคือหลังจากตื่นนอน เธอก็ลืมไปจนหมด

แต่นั่นไม่สำคัญ

ต้องมีสักวิธีที่ช่วยเธอได้

โรงเรียนก็ต้องไปอยู่ดี ยังไงเธอก็คุยกับหม่าฮ่าวแล้วว่าวันนี้เธอจะเอาคากิตุ๋นน้ำแดงไป ไก่ย่างด้วย!

เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะเอาไปได้หรือเปล่า…

ฉินอิงอิงงีบหลับตลอดทางจนถึงโรงเรียน ฉินอี้หานรอจนไม่เห็นแผ่นหลังของลูกสาวแล้วถึงได้ถามลี่เฉิงที่กำลังเตรียมตัวลงจากรถ

“อิงอิงน้อยพักผ่อนไม่เพียงพอเหรอ?”

เยี่ยนลี่เฉิงพยักหน้า “เหมือนว่าน้องจะฝันอยู่ตลอด เธอร้องเฮอะเป็นพัก ๆ เดิมทีผมอยากให้เธอลาหยุดหนึ่งวันและพักผ่อนอยู่ที่บ้าน แต่เธอบอกว่าเธอเป็นเด็กดีจะลาหยุดตามใจชอบไม่ได้”

ฉินอี้หานทั้งมีความสุขทั้งเจ็บปวดใจ “รู้ไหมว่าทำไมเธอถึงฝัน?”

“ตอนนี้ยังไม่รู้ครับ” เยี่ยนลี่เฉิงคิดสักครู่และเอ่ยต่อ “เหมือนว่าตอนนอนกลางวันอิงอิงจะขมวดคิ้วบ่อยมาก บางทีก็พูดอะไรที่ฟังดูคลุมเครือ แต่ผมก็ได้ยินไม่ถนัดสักเท่าไหร่”

ฉินอี้หานขมวดคิ้ว “รอให้ถึงสุดสัปดาห์ก่อน อาจะพาเธอไปโรงพยาบาล ทั้งคู่ควรไปพบอาซ่ง”

“อื้ม!”

ทั้งสองคนแยกย้าย ฉินอี้หานไปทำงาน ส่วนเยี่ยนลี่เฉิงไปอาคารเรียนชั้นมัธยมปลาย

นักเรียนฉินอิงอิงกับหม่าฮ่าวเปลี่ยนที่ซ่อนอาหาร นักเรียนหม่าฮ่าวเห็นอิงอิงน้อยกินคากิตุ๋นน้ำแดงเข้าปากไปคำใหญ่

ในมือของเขาถือน่องไก่ย่างอยู่สองน่อง เหมือนกับก่อนหน้านี้ จริง ๆ แล้วมีชิ้นหนึ่งเตรียมไว้ให้กับพี่ลู่ฉี ผลคือพี่ลู่ฉีไม่มา เขาเลยยกให้อิงอิงน้อยสองชิ้น

แต่อิงอิงน้อยกินได้น่าเอร็ดอร่อยมาก เห็นชัดอยู่ว่ามื้อเช้าหม่าฮ่าวกินอิ่มแล้ว แต่ในตอนนี้กลับน้ำลายสออย่างอดไม่ได้

ฉินอิงอิงมองเพื่อนตัวอ้วน “นายหิวอีกแล้วเหรอ?”

หม่าฮ่าวส่ายหน้า “ไม่ได้หิว เมื่อเช้าฉันกินเยอะมากแล้ว ฉันกินก๋วยเตี๋ยวสองชามใหญ่ แล้วก็คากิตุ๋นน้ำแดง กินผักกาดไปตั้งหนึ่งใบแหน่ะ!”

ฉินอิงอิงที่ปากเต็มไปด้วยคราบน้ำมันมองเขาอย่างชื่นชม “นายก็ไม่ชอบกินผักเหมือนกันสินะ”

หม่าฮ่าวประหลาดใจ “เธอก็ด้วยเหรอ?”

“อื้ม!” ฉินอิงอิงพยักหน้ารัว “ไม่น่าล่ะฉันถึงได้ชอบนายมากตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ ที่แท้เราก็เป็นพวกเดียวกันนี่เอง!”

ถึงไม่ใช่วาฬเพชรฆาตเหมือนกัน แต่อย่างน้อยก็ชอบกินเนื้อแบบเดียวกัน!

ใบหน้าอ้วนกลมของหม่าฮ่าวกลายเป็นสีแดงอีกแล้ว

พอเห็นอิงอิงน้อยก้มหน้าเคี้ยวคากิหนุบหนับ เขาก็หัวเราะฮี่ ๆ อย่างอดไม่ได้

“ฉันก็ชอบเธอเหมือนกันอิงอิงน้อย”

เด็กชายไม่เคยชอบใครมาก่อน แต่กับอิงอิงแค่เห็นก็ทำให้ใจและดวงตาเต็มไปด้วยความสุขได้ แม้แต่คากิตุ๋นน้ำแดงและน่องไก่ย่างของโปรดเขาก็ยินดียกให้เธอ!

เพราะเธอก็ชอบเขาเหมือนกัน

ฉินอิงอิงเป็นคนแรกที่ไม่เกลียดเขาเพียงเพราะเขาแตกต่างจากคนอื่น

ครูหลี่จ้องเด็กน้อยสองคนนี้นานแล้ว

ถึงอิงอิงน้อยจะอ้วนกลมกว่าเด็กปกติ แต่เธอก็ยังตัวเล็กสำหรับผู้ใหญ่ หากลองได้ซ่อนตัวแล้วไม่ใช่ว่าจะหาเจอได้ง่าย ๆ

วันนี้ฉินอิงอิงไม่ได้สวมกระโปรง เธอสวมชุดกีฬาสีชมพูกับรองเท้ากีฬาสีขาว ครูหลี่แอบดูทั้งคู่อยู่หลังกำแพงสีขาวขนาดใหญ่ แต่เบื้องหน้าเธอมีต้นไม้ขวางอยู่ทำให้มองเห็นไม่ชัดนัก

หม่าฮ่าวเป็นเป้าหมายที่เห็นได้ง่ายที่สุด ครูหลี่เห็นว่าเขาสูดน้ำลายของตัวเองเข้าปากพลางก้มหน้าเล็กน้อย เขาหันหน้ามองไปทางหนึ่งแล้วยิ้ม…

เด็กชายจะยิ้มให้ใครได้อีก ถ้าไม่ใช่อิงอิงน้อย

นี่กำลังแอบกินอะไรกันอยู่?

ครูหลี่สงสัย นักเรียนหม่าฮ่าวแอบเอาของกินเข้ามาได้ยังไง

เธอคิดไม่ออกเลยว่าการตรวจเมื่อเช้าของตัวเองกับครูอู๋ตกหล่นตรงไหนกันแน่

ฉินอิงอิงมีประสาทสัมผัสทั้งห้าที่ไวต่อความรู้สึก ในวินาทีที่ครูหลี่มองเห็นพวกเขา เธอก็รู้ตัวแล้ว

"หม่าฮ่าว ครูหลี่มองพวกเราอยู่"

หม่าฮ่าวก้มหน้า ในมือยังมีน่องไก่ย่างอีกสองน่อง ส่วนอิงอิงน้อยกำลังเริ่มกินขาหมูอบซอสแดงชิ้นที่สองซึ่งอยู่ในมือ

เยอะขนาดนี้จะให้อิงอิงน้อยกินหมดทันทีได้เหรอ?

อิงอิงน้อยต้องสำลักแน่

เขาอยากกิน!

แต่เขาก็อยากเก็บไว้ให้ฉินอิงอิงกินมากกว่า

"อิงอิงน้อย เรา…"

ฉินอิงอิงรู้สึกได้ว่าครูหลี่เหม่ออยู่ เธอถึงได้ใจเย็นลงอย่างรวดเร็ว

“ไม่เป็นไร เรารีบกินเถอะ กว่าเธอจะมา เราก็กินเสร็จกันแล้ว”

ในสมองของเธอมีประโยคหนึ่งผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ‘จะทำผิดกฎก็อย่าทิ้งหลักฐาน’

หม่าฮ่าวกำลังจะพูด น่องไก่ย่างน่องหนึ่งในมือเล็กก็ยัดเข้ามาในปากเขาเสียก่อน

“อึก…” สีหน้าของหม่าฮ่าวตื่นตะลึง

นี่มันน่องไก่ย่างที่เขาเก็บไว้ให้อิงอิงน้อยนะ

อิงอิงน้อยยังไม่ได้ชิมเลย

ฉินอิงอิงยิ้มจนตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว “รีบกินสิ ๆ ไม่งั้นน้ำลายของนายจะไหลมาเปื้อนเสื้อแล้วนะ”

หม่าฮ่าวรีบเปลี่ยนมาก้มหน้ามองหาคราบน้ำลาย

เด็กชายพบว่าที่หน้าอกเขามีรอยเปียกชื้นเล็ก ๆ อยู่หนึ่งวงจริง ๆ ใบหน้าใหญ่ ๆ ของเขากลายเป็นสีแดงแจ๋

“อึก… อิงอิงน้อย นี่เธอ…”

ฉินอิงอิงอ้าปากงับคากิคำโต กัดหนึ่งคำอย่างเอร็ดอร่อยและพูดกับเขาอย่างแฝงความหมาย

“รีบกินสิ พรุ่งนี้อย่าลืมเอามาอีกนะ”

“อื้ม!” เด็กชายยัดน่องไก่เข้าปากไปหมดแล้ว เปื้อนน้ำลายแบบนี้จะให้อิงอิงน้อยกินได้ยังไง

หม่าฮ่าวแทะน่องไก่พลางมองน่องไก่อีกน่อง อย่างน้อยก็เก็บให้อิงอิงน้อยหนึ่งน่องได้

เด็กน้อยตัวอ้วนกลมมีความสุขอีกครั้งในทันที

ครูหลี่มาแล้ว

หม่าฮ่าวจัดการน้องไก่ย่างสองน่องในเวลาเดียวกันไม่ได้ ก็เลยเอาไก่ย่างน่องสุดท้ายไปแอบไว้ทันที

ตอนที่ครูหลี่เห็นที่ซ่อนไก่ทอดของเขาก็ตัวแข็งทื่อ

เด็กคนนี้!

เธอก็ว่าอยู่ ทั้ง ๆ ที่ตรวจละเอียดขนาดนั้นกลับไม่พบอะไรเลย ไม่นึกเลยว่าอาหารข้างนอกจะเล็ดลอดสายตาเข้ามาได้ เด็กคนนี้ซ่อนอาหารเอาไว้ในเสื้อผ้าของเขา

เดิมทีเขาก็เป็นเด็กอ้วนตัวสูงใหญ่ สวมเสื้อผ้าตัวค่อนข้างใหญ่ด้วย เนื้อตัวมีเนื้อแน่น ต่อให้ท้องป่องขึ้นมาอีกหน่อยครูก็มองไม่ออก

พุงนั่นกลมได้รูปดีเสียด้วยซ้ำ!

แน่นอนว่า นี่ไม่ใช่ความคิดของนักเรียนหม่าฮ่าว แต่เป็นผลงานชิ้นเอกของแม่เขาที่อยากตามใจลูกสุดที่รัก

เธอใช้ถุงบรรจุคากิตุ๋นน้ำแดงและห่อด้วยผ้าหลายชั้น ป้องกันไม่ให้ความร้อนจากอาหารโดนผิวเนื้อของเด็กชายตัวอ้วน

เธอให้ลูกชายสวมเสื้อยืดหลวม ๆ หนึ่งตัว เนื้อตรงช่วงอกของลูกชายเธอมีเยอะมาก แม้พุงของเขาจะนูนขึ้นเล็กน้อย พวกครูก็ไม่คิดสงสัยอะไรอย่างแน่นอน

แม่ของหม่าฮ่าวใช้สมองอย่างหนักเพื่อที่จะทำให้ลูกชายสุดที่รักพึงพอใจและได้กินเนื้อ 

สุดท้ายครูหลี่ก็โทรหาแม่หม่าฮ่าวและเรียกเธอให้มาที่โรงเรียน

หลังจากพ่นเหตุผลเกี่ยวกับอุบัติเหตุต่าง ๆ ที่อาจเกิดขึ้นเมื่อเด็ก ๆ นำอาหารมาโรงเรียนโดยไม่ได้รับอนุญาตก็ได้รู้ว่าแม่ของหม่าฮ่าวปิ๊งไอเดียนี้ขึ้นมาเพราะว่าชอบฉินอิงอิง สุดท้ายครูหลี่จึงไม่รู้ว่าเธอควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี…