Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่เจ็ดสิบแปด อาหรับราตรี 11

ผมถอนหายใจ

“มันก็แค่เรื่องเล่าน่ะ”

ผมหยิบสมุดขึ้นมา

“มันแปลกหรือที่เราจะแบ่งปันโชคดีของเรากับเพื่อน”

เราต่างเงียบไปสักพักราวกับจะก้าวข้ามกำแพงบางอย่างในจิตใจในที่สุดจินนี่ก็กล่าวขึ้นอย่างจริงจัง

ท่านปรารถนาสิ่งใดโปรดบอกมาตามประสงค์

จินนี่กล่าวอย่างจริงจัง

ผมชี้ให้ดูสมุดที่ผมจดแนวคิดเกี่ยวกับการขอพรต่างๆเอาไว้

“ผมต้องการถามความคิดเห็นเกี่ยวกับพรพวกนี้และข้อจำกัดของมันหน่อยน่ะ”

ในบรรดาตัวตนที่ให้พรได้ แทบจะไม่มีใครใจดีอย่างจินนี่ที่คุยกันรู้เรื่องดังนั้นผมมีพรต่างๆที่คิดเอาไว้มากมายและหลายอย่างขึ้นอยู่กับการตีความและข้อจำกัดของพลังของจินนี่เอง

ดังนั้นเราจึงต้องเอ่ยปากถาม

จินนี่ชะโงกหน้ามาที่กระดาษที่ผมจดคำถามและพรไว้นับร้อยข้อ

จินนี่กลืนน้ำลายดังเอื้อกจนคอยืดยาวเมื่อเห็นรายการและคำถามของผม

ท่าทางการให้พรนี้จะนานกว่าที่คิด

…

ไม่-ไม่พรของข้าไม่สามารถให้พรที่เกินกว่าขีดจำกัดของจินนี่

การให้ท่านทรงพลังที่สุดในจักรวาลข้าทำได้แต่ข้าไม่อยากทำ..ท่านรู้อยู่แล้วหรือ?

นั่นมันมีช่องว่างให้ตีความได้มากถ้าท่านกล่าวเช่นนี้...

จนพวกเราทั้งสองฝ่ายเริ่มเหนื่อยและตะวันเริ่มขึ้นมาบนขอบฟ้าพวกเราก็สรุปได้เสียที