หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 110: หน่อแก้วในห้วงสำนึก, ปิดฉากผู้เฝ้ามอง

     ภายในห้องโถงใต้ดินอันยังคงอบอวลด้วยกลิ่นอายของพลังงานบรรพกาลที่เพิ่งจะสงบลง, เจี้ยนหลิน (剑林) ค่อยๆ พยุงร่างที่อ่อนล้าอย่างหนักของตนลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า. "เศษเสี้ยวจิตกระบี่บรรพกาล" (太古剑魂残片) ได้กลับคืนสู่ความสงบภายในห้วงทะเลจิตสำนึก (识海) ของเขาแล้ว, ทว่ามันได้ทิ้ง "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" (剑之嫩芽) เล็กๆ ที่ส่องประกายแสงสีเงินจางๆ และแฝงไว้ด้วยเจตจำนงอันคมกล้าเอาไว้. พลังงานบริสุทธิ์ที่ได้จากการชำระล้าง "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ" (灵根之种) สีดำนั้น, บัดนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในการหล่อเลี้ยงหน่ออ่อนนี้, ทำให้เขารู้สึกถึง "ศักยภาพ" ใหม่ที่กำลังจะเบ่งบาน."ต้นไม้ผลึกศิลา" (翡翠石晶古树) ยังคงยืนต้นอยู่, แม้จะดูโรยราลงไปมาก, แต่ก็รอดพ้นจากการถูก "ไอสีดำ" (黑气) กลืนกินจนหมดสิ้น. ส่วน "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ" สีดำในถุงผ้าข้างเอว, บัดนี้มันสงบนิ่งสนิท, ปราศจากกลิ่นอายชั่วร้ายใดๆ, เหลือเพียง "แก่นแท้" (本源) ที่บริสุทธิ์และทรงพลังอย่างประหลาดซ่อนเร้นอยู่ภายใน.ทว่า...สถานการณ์ยังมิได้คลี่คลาย.สตรีปริศนาในอาภรณ์สีเขียวและพรรคพวกอีกสองคนที่เหลือของนาง, ยังคงยืนนิ่งเป็นประติมากรรมหินอยู่ห่างออกไป. ดวงตาของพวกนางเบิกกว้าง, จ้องมองมายังเจี้ยนหลินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความ "หวาดกลัว", "ไม่อยากจะเชื่อ", และ "ความไม่เข้าใจ" อย่างสุดขีด. ภาพเหตุการณ์ที่ "เงากระบี่" (剑影) สีเงินของเจี้ยนหลิน "กลืนกิน" พลังงานมลทินจากเมล็ดพันธุ์รากวิญญาณนั้น, มัน "เหนือกว่า" จินตนาการของพวกนางไปไกลนัก!เจี้ยนหลินกวาดตามองพวกนางอย่างเยือกเย็น. แม้ร่างกายจะอ่อนล้าอย่างหนัก, และพลังปราณ (灵气) ในตันเถียน (丹田) จะร่อยหรอลงไปมากจากการเป็น "สื่อกลาง" ให้กับพลังงานสองสายปะทะกัน, แต่ "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" ในห้วงสำนึกกลับทำให้จิตใจของเขา "คมกล้า" และ "เด็ดเดี่ยว" อย่างน่าประหลาด.‘พวกนาง...ได้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว.’ ความคิดนั้นแล่นผ่านเข้ามาในหัวของเจี้ยนหลิน. ‘ปรากฏการณ์เมื่อครู่, ความลับของเศษเสี้ยวจิตกระบี่ประหลาดนั่น, และการเปลี่ยนแปลงของเมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ...หากเรื่องนี้รั่วไหลออกไป, ปัญหาที่ตามมาจะใหญ่หลวงเกินกว่าที่ข้าจะรับมือได้ในตอนนี้เป็นแน่แท้!’เขารู้ดีว่า "นายท่าน" ที่พวกนางกล่าวถึงนั้น, จะต้องเป็นตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง. และหาก "นายท่าน" ผู้นั้นล่วงรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้, ชะตากรรมของเขาคงจะมิอาจจินตนาการได้.‘ข้ามิอาจปล่อยให้พวกนางรอดออกไปได้!’ เจตนาฆ่าฟัน (杀意) อันเยียบเย็นค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในแววตาของเจี้ยนหลิน. มันมิใช่ความอำมหิตโดยสันดาน, แต่เป็น "ความจำเป็น" เพื่อการอยู่รอด, เพื่อปกป้องความลับ, และเพื่ออนาคตของตนเอง.สตรีปริศนาดูเหมือนจะรับรู้ได้ถึงเจตนาฆ่าฟันที่แผ่ออกมาจากร่างของเจี้ยนหลิน. ร่างของนางสั่นเทาเล็กน้อย, ความหวาดกลัวในดวงตาเริ่มจะถูกแทนที่ด้วย "ความสิ้นหวัง" และ "การตัดสินใจ" บางอย่าง."เจ้า...เจ้าจะทำอะไร?" นางเอ่ยถามเสียงสั่น. "พวกข้า...พวกข้าสัญญาว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ออกไป! ขอเพียงเจ้าไว้ชีวิตพวกข้า..."เจี้ยนหลินแค่นเสียงในลำคอ. ‘คำสัญญาจากศัตรู...มันจะมีค่าอันใดกัน?’เขากระชับ "กระบี่ไม้" (木剑) ที่เขาก่อรูปขึ้นใหม่หลังจากที่เล่มเก่าถูกทำลายไปในการต่อสู้กับชายในอาภรณ์สีดำ, ไว้ในมือขวา. แม้จะเป็นเพียงกระบี่ไม้ธรรมดา, แต่เมื่อผสานเข้ากับ "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" ในห้วงสำนึก, เขาก็รู้สึกได้ถึง "พลัง" ที่แตกต่างออกไป."พวกท่านเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น" เจี้ยนหลินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชา. "และข้าก็มิใช่คนที่จะเชื่อในคำสัญญาของศัตรูที่เพิ่งจะพยายามจะปลิดชีวิตข้าเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน."สิ้นเสียง! ร่างของเจี้ยนหลินก็พลันเคลื่อนไหว! แม้จะยังอ่อนล้า, แต่ "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) ที่ใช้ออกมานั้นยังคง "รวดเร็ว" และ "ไร้ร่องรอย" อย่างน่าประหลาด! เขาพุ่งเข้าใส่พรรคพวกที่เหลืออีกสองคนของสตรีปริศนาก่อน!ศัตรูทั้งสองคนนั้น, ซึ่งมีพลังปราณอยู่ในระดับหลอมรวมปราณขั้นแปด, และยังคงตกอยู่ในอาการ "ตื่นตระหนก" จากเหตุการณ์ก่อนหน้า, มิอาจตอบสนองได้ทันท่วงที!"เพลงกระบี่เมฆาไหล" (流云剑法) ที่ "คมกล้า" และ "แม่นยำ" ยิ่งขึ้นจากการบ่มเพาะ "หน่ออ่อนแห่งกระบี่", ถูกใช้ออกมาอย่างเด็ดขาด!"ฉัวะ! ฉึก!"กระบี่ไม้ในมือเจี้ยนหลินวาดผ่านอากาศราวกับสายลม, ปลายกระบี่ที่แฝงไว้ด้วย "เจตจำนงกระบี่" อันบริสุทธิ์, แทงทะลวงเข้าสู่จุดตายของศัตรูทั้งสองคนนั้นอย่างแม่นยำ!พวกมันมิแม้แต่จะมีโอกาสได้ร้องออกมา! ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ, ก่อนที่ร่างจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น, สิ้นใจในทันที!เหลือเพียงสตรีปริศนาที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัวสุดขีด! นางมีระดับพลังอยู่ที่หลอมรวมลมปราณขั้นเจ็ด. นางมองภาพสหายทั้งสองถูกสังหารลงอย่างง่ายดายด้วยน้ำมือของเด็กหนุ่มที่นางเคยดูแคลน, ความหวังทั้งหมดในใจพลันมอดดับลง!"เจ้า...เจ้ามันปีศาจ!" นางกรีดร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง.เจี้ยนหลินเดินเข้าไปใกล้นางอย่างช้าๆ, "กระบี่ไม้" ในมือยังมีหยาดโลหิตจางๆ ติดอยู่."ปีศาจรึ? บางที...ในโลกที่โหดร้ายใบนี้, การเป็นปีศาจก็อาจจะเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้ตนเองอยู่รอดได้กระมัง." เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เยียบเย็น.เขามิได้มีความสุขกับการสังหาร, แต่เขาก็รู้ดีว่าหากปล่อยให้นางรอดไป, อันตรายที่ใหญ่หลวงกว่านี้จะต้องตามมาอย่างแน่นอน. เขาจะต้อง "ปิดฉาก" เรื่องราวทั้งหมดในวันนี้, ณ ที่แห่งนี้.

(จบตอนที่ 110)