เฟิงฉินนำร่างของสตรีที่อยู่บนบ่ากว้าง โยนลงกระทบกับเตียงนุ่ม แต่ทางด้านเค่อฉิงที่เริ่มรู้ตัวแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตน จึงพยายามลุกหนี
"ปล่อยนะ..ปล่อย!"
มือหนาจับข้อมือบางกดลงจมกับเตียงนุ่ม เฟิงฉินคิดว่าควรจะจัดการสตรีตรงหน้าให้เด็ดขาดจะมิได้มากล้าตบหน้าเขาอีก เค่อฉิงพยายามดึงข้อมือออกจากกอบกุมของบุรุษผู้นี้
"เอาละข้าควรเริ่มลงโทษเ้าอย่างไรดี?"
เฟิงฉินกล่าวก่อนมือหนาอีกข้างจะจับเข้าสาบเสื้อแหวกมันออก จนคนตัวเล็กกลัวกับการกระทำอันหยาบช้าของบุรุษผู้นี้เธอพยายามดึงสาบเสื้อกลับคืนแต่มือหนาจับมืออีกข้างไว้แน่น ตอนนี้เค่อฉิงเธอไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว
"ท่านมันบุรุษไร้ศักดิ์ศรีรังแกได้แม้แต่สตรี!"
เค่อฉิงกล่าวต่อว่าบุรุษตรงหน้า แต่เฟิงฉินกลับหาได้สนใจคำกล่าวของสตรีใต้ร่างไม่เพราะสายตามัวสอดส่องไปยังลำคอขาวเนียน ไหล่บางที่สาบเสื้อหลุดลุ่ยจนตกลงมาจนเกือบจะเห็นเนินอก
"เ้าบุรุษลามกปล่อยข้านะ!" เค่อฉิงต่อว่าเมื่อรู้สายตาของบุรุษตรงมองไปยังที่ใด
"หากเ้ามิหุบปากเสียทีข้าจะตัดลิ้นเ้า"
เขากล่าวขู่เฟิงฉินรู้แล้วว่าเขาควรทำเช่นไรกับสตรีหยิ่งผยองตรงหน้า ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาใบหน้าหล่อเหลาก้มลงบริเวณลำคอขาวเนียน
"กรี๊ด..ออกไป!"
ด้วยความใเค่อฉิงดิ้นสุดแรง แต่บุรุษตรงหน้ากับมิแม้แต่จะขยับใบหน้าหล่อเหลาเลื่อนลงต่ำรสััอันนุ่มละมุนเกิดขึ้นจนเค่อฉิงใบหน้าแดงระเรื่อ เธอหายใจเข้าออกแรงขึ้นใบหน้าของเฟิงฉินลิ้มรสอยู่กับบริเวณรำคอขาวเนียน
"เจ็บ!"
ความรู้สึกเจ็บเล็กน้อยดึงสติให้เค่อฉิงกลับมา แต่แล้วอย่างไรเธอได้สติบุรุษที่ทาบทับร่างกายของเธอยังมิยอมถ่อยออก ความเจ็บทีละนิดแล่นเข้ามาบริเวณลำคอขาวเฟิงฉินตีตราประทับก่อนจะเปลี่ยนที่ไปเรื่อย ๆ
"การลงโทษครั้งนี้ถูกใจเขาเสียจริง" เฟิงฉินคิดในใจก่อนจะเลื่อนไปลงต่ำทีละนิดจนคนใต้ร่างเริ่มสั่นกลัวจนเขาััได้
เค่อฉิงที่รู้ว่าบุรุษผู้จะทำอะไรต่อนางเริ่มสั่นไปด้วยความกลัว ร่างกายที่เคยบริสุทธิ์ปราศจากมลทินจะต้องแปดเปื้อนหรือนี่ เมื่อคิดได้เช่นนั้นน้ำตาของเธอเริ่มก็ไหลออกมา
"ฮือ..ฮื..อ.."
น้ำตาเ้ากำหลั่งไหลออกมาเป็สาย เสียงร้องไห้ด้วยความเสียใจ จนทำให้คนที่กำลังดื่มด่ำถึงกับผงะให้กับนาง
"เ้าหยุดร้องเดี๋ยวนี้!"
"ฮือ.อึ..ก.ฮื..อ..."
แต่นางกลับร้องหนักกว่าเดิมจนเฟิงฉินถึงกับอารมณ์เสีย อารมณ์ที่กำลังก่อตัวหายไปจนหมดเฟิงฉินเขามิชอบสตรีทำตัวร้องไห้เป็เด็กเช่นนี้
เฟิงฉินหยุดการกระทำก่อนจะเลื่อนใบหน้าไปจ้องมองใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตา สายตาจ้องเขม็งอย่างอารมณ์เสียมือหนาปล่อยข้อมือบางให้เป็อิสระก่อนจะลุกออกจากนาง
"ฮึก..ฮือ..ฮื..อ..."
เ้าหยุดร้องเดี๋ยวนี่มิงั้นข้าจะจัดการกับเ้าอีกรอบ!"
เฟิงฉินกล่าวเสียงดุจนเค่อฉิงที่นอนร้องอยู่ถึงกับเม้มริมฝีปากเข้าหากันเพื่อกั้นเสียงสะอื้นแต่มันยังมีอยู่เล็กน้อย
"เฮ้อ.." เขาถอนหายใจออกมาอย่างมิชอบใจนักก่อนจะเดินออกไปจากตำหนักหาได้สนใจสตรีที่อยู่ในเตียงกว้างไม่
"อึก..อึ..ก.."
หลังจากที่บุรุษใจร้ายจากไปเค่อฉิงที่นอนอยู่บนเตียงเธอมือบางกำผ้าห่มแน่น แค้นนี่ครั้งนี้เธอจะต้องชำระกับบุรุษตรงหน้าให้สาสม
"คนใจร้าย!"
เค่อฉิงคิดเธอมิได้เกลียดบุรุษร่างหมีเลยแม้แต่น้อยแต่ในเมื่อเขาทำกับเธอเกินกว่าจะรับไหวเธอก็จะเอาคืนเขาเป็เท่าตัว "ความขุ่นเคืองครั้งนี้จะต้องได้รับการชำระ" มือบางค่อยๆจัดสาบเสื้อให้กลับไปยังตำแหน่งเดิม
"ฮึ..ก..เจ็บคอไปหมดเลย" มือบางลูบบริเวณรอบๆคอขาวเนียน ตอนนี้เธอระบมไปหมด
"ไอ้เ้าหมีบ้า..เธอจะต้องเอาคืนให้ได้!" ความคิดในตอนนี้เธอมีเพียงการความ้าจะเอาคืนเฟิงฉินให้ได้ แต่ก็ต้องพักความคิดนั้นไปเสียก่อนตอนนี้เธออ่อนเพลียเป็อย่างมากจนเข้าสู่ห้วงนิทราเมื่อหัวถึงหมอน
"ฉัวะ..ฉัวะ.."
เฟืองฉินกระหน่ำฟันดาบในมือใส่หุ่นตรงหน้าด้วยความโกรธ เหล่าทหารที่ต่างมองท่านแม่ทัพของพวกเขาปานโกรธใครมาดาบในมือฟาดฟันอย่างบ้าคลั่ง
"ท่านแม่ทัพเป็อะไรหรือข้อรับ?"
"ข้าจะไปรู้หรือข้าก็อยู่กับเ้านี้แหละ"
ทหารที่อยู่ในค่ายฝึกมองการฟาดฟันด้วยความหวานกลัวหากท่านแม่ทัพมิพอใจพวกเขาขึ้นมาคงโดนขุดฝังร่างจนเหลือแต่หัวโผล่ขึ้นมาจากดินเป็แน่
"ทำไม..ทำไม..ข้าต้องใจอ่อนให้สตรีนางนี้ตลอด..ผ๊วะ!"
ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกโกรธเขาทิ้งดาบเอาหมัดเปล่าๆชกเข้าอย่างเต็มแรง ร่างแกร่งซัดหมัดเ้าหุ่นซ้อมตรงหน้าอย่างไม่ปราณี
"เฮ้อ..แฮ่ก..แฮ่ก.."
มือหนาเต็มไปด้วยรอยปาดแผลเืกระซิบออกมาจากมือหนา แสงสาดส่องจากดวงจันทร์ที่สว่างไสวเป็เหมือนเครื่องเตือนเวลาว่าเขาควรนอนได้แล้ว
เมื่อระบายอารมณ์เสร็จเฟิงฉินเดินกลับตำหนักทันทีปล่อยให้ทหารต่างมองตามหลังด้วยสีหน้าหวาดกลัว เขาเดินจนมาถึงหน้าตำหนักมือหนาเปิดเข้าไปข้างใน ก่อนสายตาจะสบเข้ากับร่างที่สลบไสลไปเสียแล้ว..
จบตอน..
7K
