สลับร่าง พลั้งชน

ภายใต้แสงไฟสีส้มสลัวในห้องนอนอันคุ้นตา บรรยากาศความยั่วยวนพังทลายลงเหลือเพียงความตึงเครียด อาร์ต (ในร่างครูแพรว) นั่งไหล่ตกอยู่บนขอบเตียงนุ่ม ผิวขาวผ่องที่เคยฉาบไว้ด้วยจริตจะก้านบัดนี้สั่นระริกตามอารมณ์ที่พ่ายแพ้ เขาจำต้องเอื้อมมือเรียวสวยไปปลดตะขอชุดบอดี้สูทลูกไม้สีดำที่รัดรึงสรีระออกช้าๆ ต่อหน้า ครูแพรว (ในร่างอาร์ต) ที่ยืนกอดอกจ้องเขม็งราวกับผู้คุมนักโทษ

"ลีลาอยู่นั่นแหละไอ้อาร์ต... ถอดออกให้หมด!" เสียงเข้มดุดันของเด็กหนุ่มสั่งการเด็ดขาด

อาร์ตกัดริมฝีปากแน่นอย่างแสนเสียดาย เขาค่อยๆ ลอกชุดลูกไม้ซีทรูออกจากร่างจนเหลือเพียงผิวเปลือยเปล่า ก่อนจะถูกบังคับให้คว้า ชุดพยาบาลสีขาว ชุดเก่งขึ้นมาสวมทับ และภารกิจที่ทำให้เขาใจสลายที่สุดคือการ รูดถุงน่องเต็มตัวสีเนื้อแบบบางพิเศษ ออกจากเรียวขาคู่สวย สัมผัสความลื่นไหลของผ้าเนื้อละเอียดที่หลุดพ้นจากผิวทำเอาเขาถอนหายใจทิ้งอย่างนึกเสียดายความนุ่มและสบายที่เขาใส่มาทั้งวัน

"ไปล้างหน้าให้เกลี้ยง... ขนตาปลอมนั่น แกะไปเก็บที่เดิมเดี๋ยวนี้!" ครูแพรวในร่างอาร์ตชี้นิ้วสั่งไปทางห้องน้ำ

อาร์ตเดินคอตกเข้าไปหยุดหน้ากระจกอ่างล้างหน้า เขาหยิบสำลีชุบน้ำยาเช็ดเครื่องสำอางบรรจงลบลิปสติกสีแดงสดออกจนริมฝีปากกลับมาเป็นสีชมพูระเรื่อตามธรรมชาติ และที่เจ็บปวดที่สุดคือการค่อยๆ ลอกแผงขนตาปลอม ที่เขาตั้งใจติดมาอย่างดีเก็บใส่กล่องเหมือนเดิม

เมื่อล้างหน้าจนสะอาดใส ใบหน้าของครูแพรวก็กลับมาดูอ่อนหวาน เรียบเนียน และดูบริสุทธิ์เหมือนเดิม

"หยิบเสื้อผ้ามาใส่แบบปกติ เดี๋ยวนี้" ครูแพรวสั่งอาร์ตต่อหลังจากอาร์ตล้างหน้าเสร็จเรียบร้อย

อาร์ตบรรจงค่อยๆ หยิบบราและกางเกงในแบบปกติ จากในตู้มาสวมใส่ แล้วตามด้วยเสื้อพยาบาลที่ติดกระดุมคอเสื้อจนมิดชิดที่สุดเท่าที่จะติดได้ ตามไปด้วยกระโปรงพยาบาลที่ยาว ลงมาจนคลุมเข่ามาใส่แบบปกติ 

"เออ... ค่อยดูเป็นครูแพรวคนเดิมหน่อย" ครูแพรวในร่างอาร์ตพยักหน้าอย่างพึงพอใจเมื่อเห็น "ร่างของตัวเอง" กลับมาอยู่ในลุคพยาบาลสาวผู้น่ารักและเรียบร้อยเหมือนเดิม

"ในเมื่อแกรับปากว่าจะเชื่อฟังฉันทุกอย่าง... งั้นเริ่มจากงานใช้แรงงานก่อนเลย" ครูแพรวโยนไม้ถูพื้นกับถังน้ำใส่น้ำยาฆ่าเชื้อไปวางตรงหน้านางฟ้าชุดขาว 

"ไปทำความสะอาดคอนโดของฉันให้สะอาดเอี่ยม ทุกซอกทุกมุม ตั้งแต่ห้องรับแขก ตู้โชว์ หน้าต่าง และโดยเฉพาะในห้องน้ำ... ขัดอ่างล้างหน้าให้เงาวับเหมือนใหม่เลยนะ!"

"ครู! ชุดพยาบาลมันรัดนะครู จะให้ผมมาก้มๆ เงยๆ ทำความสะอาดห้องทั้งหมดและขัดห้องน้ำเนี่ยนะ?" อาร์ตโวยวายด้วยเสียงหวานละมุนของครูสาว

"ก็เธอภูมิใจกับชุดนี้นักไม่ใช่เหรอ? ใส่ไปจนกว่าจะทำงานเสร็จนั่นแหละเหมาะสมที่สุด!" ครูแพรวในร่างเด็กหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังอย่างสบายอารมณ์ พลางหยิบรีโมทเปิดโทรทัศน์ดู 

"ถ้าทำทั้งหมดไม่เสร็จ... ฉันจะโทรไปบอกความจริงกับพ่อ และส่งพิกัดของคอนโดนี้ให้พ่อเธอทันที!"

อาร์ตในร่างครูแพรวทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ขัดไม่ได้ เขาต้องก้มตัวลงยกถังน้ำอันหนักอึ้ง ชายกระโปรงที่ยาวรุ่มร่ามทำให้ก้าวทำงานอย่างลำบาก แถมนี่ยังเป็นครั้งแรกที่เขาใช้มือเรียวสวยนุ่มของพยาบาลสาวมาสัมผัสกับไม้ถูพื้นและแปรงขัดห้องน้ำ

"ทำไมมันลำบากอย่างงี้เนี่ย" อาร์ตบ่นอุบอิบพลางถูพื้นไปหน้ามุ่ยไป ในร่างพยาบาลสาวที่บัดนี้กลายเป็น "แจ๋ว" ประจำห้องไปเสียแล้ว!

คุยกับแม่มดข้างบ้าน: ครูแพรวทำโทษอาร์ตด้วยการให้ทำความสะอาดห้องทั้งหมด หวังว่าอาร์ตจะเริ่มคิดได้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้า ขอกำลังใจช่วยคอมเมนกันด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ