อลินตา... หมอผีข้ามภพ

อลินตาอธิบายขั้นตอนการทำงานปราบผีให้หมอผีมือใหม่อย่างเนตรนภาฟังคร่าวๆเมื่ออธิบายจบ อลินตาก็กำชับญาติผู้น้องของเธอ

               “เรียกใช้ผู้ช่วยของเนตรได้เลย ไม่ว่าจะเป็นหมิง ชัยยันตร์หรือแม้แต่คุณไอดินส่วนเรื่องค่าจ้างไม่ต้องเป็นห่วงพี่เตรียมเอกสารไว้ให้พร้อมแล้ว และบอกคุณไอดินว่าโอนจ่ายเข้าบัญชีเท่านั้นถ้าข้อนี้เนตรทำพลาดพี่จะถือว่าเราฝึกงานไม่ผ่าน เอาล่ะ...” อลินตาพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนทำให้คนอื่นลุกยืนตามไปด้วย

               “เจ้า เป๋าตุง ตามฉันมา เราไม่มีเวลาเตรียมตัวอะไรมากมายแล้วชัยยันตร์” อลินตาหันไปมองชัยยันตร์ที่ละล้าละลังมองเจ้านายของตัวเอง

               “มีอะไรจะพูดกับเจ้าภูแสนไหม?” ชัยยันตร์อึกอักอยากพูดว่าขอไปด้วยแต่ปราถะดูออก

               “ฉันดูแลตัวเองได้ นายก็รู้ ไม่ต้องเป็นห่วง รอฉันที่นี่ เดี๋ยวฉันกลับมาคุณเนตรผมฝากชัยยันตร์ด้วยนะครับ” เนตรนภายิ้มแหยๆไม่รู้ใครฝากใครกันแน่นะ ส่วนทางด้านอลินตาก็หันมาทางหมิง

               “หมิงเต๋อ ฉันฝากทุกคนและน้องสาวฉันด้วยนะ” หมิงพยักหน้ารับก่อนจะเดินเข้าไปหา เป๋าเพื่อนรักและไม่วายปากเสียตามเคย

               “นี่ไอ้เป๋าถ้าแกกลับมาได้ ฉันจะพาไปเที่ยวบาร์เกย์แล้วเปย์ผู้ชายตามที่แกต้องการ” หมิงหยุดพูดนิดนึงแล้วเอ่ยขึ้นน้ำเสียงดุเล็กน้อย

               “แต่ถ้าแกไม่กลับมา ฉันจะสาปส่งแกให้ตกนรกไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด...”แม้ดูเหมือนจะเป็นคำพูดที่รุนแรง ทว่าเป๋ากลับเดินเข้ามาตีแขนหมิงตาแดงนิดๆ

               “ฉันจะพยายามกลับมาให้ได้นะแก” หมิงตบไหล่เป๋าปลอบใจ

               “แกต้องกลับมาได้อยู่แล้ว เชื่อมือคุณอลินเถอะน่า..” ทั้งสองพยักหน้าให้แก่กันส่วนอลินตายืนเท้าเอวข้างเดียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุๆ

               “พวกนายจะร่ำรากันถึงปีหน้าไหม ฉันไม่ค่อยถนัดเรื่องดราม่าหรอกนะเสร็จแล้วก็ตามมาที่ห้องพิธีด้วยล่ะ เนตร หมิง ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ดูแลบ้านให้ดีคุณหลวงก็ด้วย ฉันฝากบ้านนะคะ” อลินตาสั่งความทั้งคนทั้งผีจบ ก็เดินเข้าห้องที่เก็บโลงศพข้ามมิติของตัวเองปราถะเดินตามอลินตาเข้าไปติดๆ เพราะกลัวจะตกรถไฟขบวนสุดท้าย โดยมีเป๋ารั้งท้ายขบวนเมื่อประตูห้องพิธีที่บรรจุโลงศพปิดลง หมิงก็หันมาถามเนตรนภาทันที

               “คุณเนตรกลัวผีไหมครับ?” เนตรนภาตอบแบบไม่ต้องคิด

               “กลัวสิหมิง แล้วคุณชัยยันตร์กลัวผีไหมคะ?” เนตรนภาถามไปที่ชัยยันตร์ต่อชัยยันตร์ยืนนิ่งตอบหนักแน่น

               “ไม่กลัวครับ” เนตรนภายิ้มในชื้นขึ้นเป็นกอง

               “ดีเลยค่ะ ยังไงเนตรก็ขอฝากผีฝากไข้กับทุกคนด้วยนะคะคืนนี้คุณชัยยันตร์นอนห้องนอนรับรองแขกตามที่พี่อลินบอกไว้นะคะพวกเราพักกันเต็มที่ พรุ่งนี้ลุยงานกันค่ะ” หมิงยิ้มแหยไม่มั่นใจว่าจะไปเจออะไรบ้างปกติทำงานกับอลินตาเขาค่อนข้างอุ่นใจก็แน่ล่ะนั่นหมอผีผู้มีวิชาเข้มขลังและยืนหนึ่งเรื่องไม่กลัวผี ทว่าเนตรนภาคือมวยวัดเทียบอลินตาไม่ติดสักนิดเดียวแต่งานนี้เจ้านายสาวคนสวยฝากเขาดูแล เขาก็จำต้องรับผิดชอบงานเต็มที่ชัยยันตร์หันไปมองหมิงพลางเอ่ยถาม

              “ห้องพักอยู่ทางไหนครับ?” หมิงรีบตอบชัยยันตร์รวดเร็ว

                “ออ...ตามผมมาครับ” หมิงหันไปทางเนตรนภาอีกครั้ง

               “คุณเนตรพักผ่อนให้เยอะๆ นะครับ ฝึกงานของจริงวันแรก จะได้เอ่อ...มีแรงกายแรงใจทำงานครับ” หมิงพูดด้วยความมีประสบการณ์ ส่วนเนตรนภาก็ยิ้มรับคำบอกกล่าวของหมิงอย่างไม่ถือตัวว่าหมิงเป็นแค่ลูกน้องของผู้เป็นพี่สาวจากนั้นทุกคนต่างแยกย้ายเข้าห้องพักของตัวเอง โดยมีวิญญาณของคุณหลวงอภิมหาทองไพศาลยืนสอดส่ายสายตาอยู่บนหลังคาเรือนเพื่อดูแลความเรียบร้อยรอบบริเวณบ้านหากทว่า... ในห้องพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ทีมเอกำลังวุ่นวายขายสาหร่ายมากกว่าทีมบีเสียอีก

               “เป๋าต้องเป็นคนที่สองนะคะคุณอลิน เพราะเป๋าชะตาขาด ถ้าเป๋าไปคนแรกเจออะไรขึ้นมาเป๋าไม่ต้องตายก่อนที่คุณอลินจะช่วยเป๋าเหรอคะแล้วถ้าเป๋าไปคนสุดท้ายเผื่อนายนิรยบาลตามถึงตัวพอดีใครจะคอยช่วยเป๋าคะ...”เป๋าร่ายยาว บทจะเอาแต่ใจขึ้นมาอลินตาก็ถึงกับต้องกุมขมับแต่งานนี้อลินตารู้สึกว่าเป๋าพูดถูก อลินตาหันไปมองทางปราถะ

               “คุณกับฉันใครจะไปก่อน” ปราถะนาคราชในร่างของเจ้าภูแสนพูดขึ้นช้าๆ

               “คนเจนเวทีในเรื่องนี้ก็ไปก่อนสิ ฉันจะระวังหลังให้” อลินตายิ้มอ่อนก่อนจะพูด

               “แล้วไปกลับระหว่างเมืองเชียงภูแสนกับโลกปัจจุบันนี่ไม่ค่อยเจนเวทีเลยนะคะ”ปราถะขยับเถียงทันควัน

               “ส่วนมากฉันไปมาแค่เมืองเชียงภูแสนภพปัจจุบันเท่านั้นแต่เธอไปได้ทั่วจักรวาล ใครเจนเวทีกว่าลองคิดดู” อลินตาหันมาปะทะเดือด

               “ออ.. ก็เลยเข็นฉันนำหน้า?” ปราถะหันกลับแบบไม่ยอมให้ใครมาว่าได้

               “งั้นฉันไปก่อน พอใจเธอรึยัง” คราวนี้อลินตาก็ไม่ยอมอีก

               “ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันไปก่อนเอง” แต่ปราถะก็ยังยืนยัน

               “ได้ไง ฉันเป็นผู้ชาย ก็ต้องนำหน้าสิ” อลินตาหันกลับมาประจันหน้า

               “ยุคสมัยนี้เขาเน้นสิทธิความเท่าเทียมกันค่ะ” ปราถะไม่พอใจ ที่อีกฝ่ายไม่ยอมลงให้เขาเสียที

               “ที่เถียงนี่ล้อเล่นหรือจะเอาชนะ เธอนี่ยังไง ตอนแรกจะไปก่อนมาตอนนี้ฉันจะไปก่อนก็ดันมาขวาง” เป๋ายืนนิ่งยิ้มแห้ง ฟังสองคนเถียงกันไหนว่าเร่งด่วนไง จะไม่รอดก็เพราะสองคนนี้แหละ เป๋าแทรกเสียงคั่นกลางทั้งสองฝ่าย

                “เป่ายิ้งฉุบดีไหมคะใครแพ้ตามหลังไป” อลินตา ปราถะหันขวับสบตาท้าทายกันอย่างเห็นได้ชัดอลินตาหมั่นไส้ ปราถะเองแววตาก็ใช่จะยอมลงง่ายๆ

                “ครั้งเดียวรู้ผล..เป๋านายยืนเป็นพยาน” ทั้งสองเป่ายิ้งฉุบและสรุปว่าปราถะชนะปราถะออกค้อน อลินตาออกกรรไกร อลินตายกมือตัวเองขึ้นมามองด้วยความขุ่นเคือง

                “ให้มันได้อย่างนี้สิมือทรยศ” ปราถะมองอลินตายิ้มๆทำไมเขาจะไม่รู้ที่อลินตาทำแบบนี้ก็เพื่อให้เป๋ารู้สึกผ่อนคลายกับการเดินทางข้ามภพครั้งแรกและไม่เครียดกับชะตาชีวิตที่ตัวเองเผชิญอยู่เพราะปราถะรู้ดี คนอย่างอลินตาจะไม่มัวมาเล่นอะไรในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้แน่นอนแต่บางทีเจ้าหล่อนก็แสดงสมจริง จนน่าจับไปเป็นนักแสดงเจ้าบทบาท แม้ปราถะจะรู้ถึงเพียงนี้แต่เขาก็ไม่ได้คัดค้านการกระทำของอลินตาแต่อย่างใด กลับตามน้ำไปเรื่อยๆ และเมื่อตกลงกันได้เรียบร้อยแล้วปราถะก็เข้าเรื่องทันที

                “เข้าไปนอนในโลงศพนั่นเหรอ..”อลินตาก็เป็นการเป็นงานทันทีเช่นกัน เธอพยักหน้าก่อนตอบ

                “อืมคุณเข้าไปแล้วจะนั่งหรือจะนอนก็ได้ เดี๋ยวฉันส่งคุณเอง” ปราถะยิ้มให้อลินตา

                “พูดได้ดีเหมือนกำลังส่งลูกขึ้นรถทัวร์ไปเรียน” อลินตายิ้มอ่อนค้อนขวับไปหนึ่งวงปราถะก้าวเข้าไปนอนในโลงศพช้าๆและจากนั้นอลินตาก็กดมือลงที่ขอบโลงพึมพำมนต์คาถามรภพศัตราลัยสักพัก พลัน... ปราถะในร่างของเจ้าภูแสนก็หายวับไปอย่างรวดเร็วอลินตามองผลงานของตัวเองด้วยความพึงพอใจจากนั้นก็หันมาทางเป๋าที่เหงื่อตกเพราะต้องเข้าไปนอนในโลงศพเป๋าหันมาทางอลินตาแล้วพูดหยอกเย้า

                “บ้านอื่นผ่านกระจก ผ่านหนังสือ ข้ามภพสวยๆ เหมาะกับภาพพจน์นางเอกผู้แสนหวานแต่บ้านนี้ผ่านโลงศพดูยังไงก็หลอนสะพรึงกว่าหนังฆาตรกรต่อเนื่องอีกนะคะคุณอลิน”อลินตาปรายตามองเป๋า พร้อมคำถามเด็ด

                “ยังอยากต่อลมหายใจอยู่ไหมจ๊ะแม่เป๋าตุง?” เป๋ายิ้มเหงือกแห้งทันทีก่อนจะรีบก้าวเข้าไปนอนในโลงศพราวกับเด็กว่านอนสอนง่าย...