ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       ฉู่ฮวน นางสายตาดุขึ้นมาทันที ริมฝีปากเผยอขึ้นมาน้อยๆ ไม่คิดว่าเสน่ห์นาง จะไม่สามารถทำให้ผู้อาวุโส อี้ เปิดเปลือกตาขึ้นมามองนางได้ “ข้ารู้แล้วน่า”

       ก่อนนางจะสะบัดฝ่ามือ สร้างอาภรณ์ขึ้นมาสวมใส่ แล้วสืบฝีเท้าไปพร้อมกับข่าวดี อี้เฉินที่เปิดเปลือกตามองไล่หลัง ฉู่ฮวน มีท่าทีดีใจ กระดี๊กระด๊า ราวกับปลาได้น้ำ อี้เฉินได้แต่ส่ายหัวออกมา “เกรงว่าข้าต้องหาทางซ่อนพลังของข้าเสียแล้ว ไม่เช่นนั้นตัวจริงของข้า ได้ถูกเปิดเผยต่อหน้า เหล่าราชาอมตะพวกนั้นแน่”

       ...ไม่นานอี้เฉินก็ถูกเรียกตัวให้ไปเข้าร่วม งานคัดเลือกแม่ทัพคนใหม่ ภาพที่หมู่ชนเห็นเหล่าราชาอมตะ สืบฝีเท้ามารวมตัวกัน ยังหน้าบริเวณลานกว้าง ของเมืองหลวงชั้นใน หลายสิบชีวิตอย่างพร้อมเพรียง แผ่ริ้วคลื่นซัดสาดออกไปทั่ว ก่อนร่างพวกเขา จะสืบฝีเท้าเข้าไปดูชมเหตุการณ์ต่างๆ ภายในศาลาที่พัก ที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้

        จนบัดนี้ หลงเหลือเพียงชายชรายืนมือไพล่หลัง ท่ามกลางอากาศ ที่กล่าวพูดออกมา  ก่อนชายแก่จะเรียกขานนาม หู่ เกา ชายที่จะถูกคาดการณ์ ว่าเป็นแม่ทัพคนต่อไปออกมา สู่สายตาหมู่ชน

        หู่ เกา ชื่อเสียงของเขามีไม่น้อย เมื่อหมู่ชนได้ยินชื่อเสียง เรียงนามของเขา ผู้คนต่างก็พูดคุยออกมาไม่ขาด จนเสียงดังระเบ็งเซ็งแซ่ออกมาก้อง ก่อนเสียงเหล่านั้นจะหยุดเงียบลง

       ครั้นภายในครรลองสายตาหมู่ชน เห็นชายหนุ่มผมสีดำแซมขาวทั่วศีรษะ ใบหน้าดุดันแข็งกร้าว ยืนมือไพล่หลัง สืบฝีเท้าออกมาด้วยความโอหัง พร้อมด้วยสายตาของเขา ที่เหยียดหยามทุกผู้คน มันก็ทำให้สายตาหลายคนที่จ้องมอง หู่ เกา ต่างก็ต้องรีบเก็บสายตาไปอย่างฉับไว

       ก่อนผู้อาวุโสชราจะผายฝ่ามือ มาในทิศทางของอี้เฉิน กล่าวแนะนำผู้ท้าชิงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ ออกมาดังก้อง ส่งให้กลุ่มคนไม่น้อยทั่วศาลาคนดู โห่อี้เฉินออกมาไม่ขาด บ่งบอกถึงความไม่พอใจของหมู่ชน แม้แต่ฉู่ฮวน นางยังทำตัวเป็นคนไม่รู้จักกับอี้เฉิน ทำท่าทางตกใจ เฉกเช่นคนอื่นๆ ตามน้ำไปกับกลุ่มคนกลุ่มใหญ่

        อี้เฉินที่พุ่งปราดออกมา เขาไม่ได้มีท่าที โกรธเคืองแม้แต่น้อย มันไม่แปลกที่จะให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้ ปกปิดตัวตนด้วยผ้าคลุมดำ เป็นแม่ทัพใหญ่ ข้อนี้อี้เฉินย่อมเข้าใจดี

       ก่อนชายแก่จะผายฝ่ามือขึ้นไปบนท้องฟ้า “การประลองนี้ จักรพรรดิแมลง เหยียนซินหลาน นางจับตาดูการประลองนี้ ของพวกเจ้าอยู่ หวังว่าพวกเจ้า จะประลองกันอย่างตรงไปตรงมา”

ในทันใดที่ทั้งสองพยักหน้าให้กัน ภายใต้ผ้าคลุมดำ อี้เฉินก็เกิดการพัดไหว โบกสะบัดบ้าคลั่งอย่างรุนแรง เมื่อหนามแหลม สีดำแหวกพื้นพุ่งปราด เข้าใส่อี้เฉินอย่างรวดเร็ว มองเห็นโดยรอบถูก ออร่าปราณพลังความมืด แม่ทัพหู่ เกา ปกคลุมไปทั่วแดนอาณา

ทว่าเพียงอี้เฉินกระทืบเท้า ส่งคลื่นเสียงออกไปทั่ว หนามแหลม พร้อมคลื่นพลังความมืด กลับแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ในเสี้ยวพริบตา

       ปังงง!! ดังออกมาก้อง แม้แต่กลุ่มจอมยุทธ์ผู้ทำหน้าที่ กลางค่ายกลป้องกัน รอบบริเวณลานกว้าง ครั้นเห็นริ้วคลื่นที่ดุดันแข็งกร้าว จากฝ่าเท้าของอี้เฉิน พวกเขายังต้องหดดวงตากันจนเล็กแคบ รีบขับเคลื่อนปราณพลัง เข้าไปขับเคลื่อนค่ายกลป้องกันอย่างฉับไว ครั้นเห็นม่านพลัง ในลักษณะถ้วยชามคว่ำ เกิดการปริแตก แม้แต่หมู่ชนพวกเขายังไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง ว่าชายสวมชุดคลุมดำผู้นี้ จะร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้

       เฒ่าชราพิษ แห่งแดนทมิฬ ยังต้องยกฝ่ามือ ถูหนวดเคราขาว ด้วยความประหลาดใจ ไม่ต่างอะไร ไปจากเหล่าราชาอมตะคนอื่นๆ “หืม!! เหมือนว่า ชายลึกลับผู้นี้ เขาจะไม่ธรรมดาเสียแล้ว”

        ด้านของแม่ทัพหู่ เกา เองเขายังขมวดคิ้วมุ่นติดกันเป็นปม ส่งฝ่ามือซัดเข้าใส่อี้เฉิน จนต้องให้อี้เฉินถอยร่น ออกไปเป็นทางยาว เสียงปัง!!ที่ดังออกมาก้องกัมปนาท ส่งให้เสียงเชียร์ยิ่งดังออกมากึกก้องทวีคูณ ครั้นเห็นภาพทั้งสองพัวพัน กันไปหลายร้อยกระบวนท่า พร้อมกับฝ่ามือสีดำ ที่สาดกระจายออกไปทั่วผืนฟ้า

       ผู้เฒ่าชราบางคนยังมองออกว่า พลังที่อี้เฉินสำแดงออกมา สะเปะสะปะ ไร้ทิศทางเป็นอย่างมาก แต่เหตุใดมันกลับหยุดการโจมตีของ แม่ทัพหู่ เกา เอาไว้ได้ ข้อนี้เป็นข้อสงสัยภายในใจของผู้ที่มองออกไม่น้อย

       อี้เฉินที่เห็นว่าการโจมตี เริ่มยิ่งทวีความรุนแรง ปลุก เร้าอารมณ์ ให้ผู้ชมฮึกเหิม มาได้ระดับที่น่าพอใจ เกรงว่าเขาน่าจะกล่าวยอมแพ้ได้แล้วกระมัง ครั้นครุ่นคิดเช่นนั้นได้ ริมฝีปากอี้เฉินเผยอขึ้น เตรียมจะกล่าวพูดยอมแพ้ออกมา

       จู่ๆ อี้เฉินก็รู้สึกถึงความตายอย่างหนัก เกรงว่าแม่ทัพ หู่ เกา เขาเองก็รับรู้ ว่าอี้เฉินเก็บซ่อนพลังไว้เช่นกัน ครั้นเมื่อฝีเท้าของเขา ลอยขึ้นมาเหนือศีรษะของอี้เฉินได้

       เตรียมจะปลดปล่อย เก้าพสุธาแหวกท้องฟ้า ริ้วคลื่นรัศมีจากปลายเท้า แม่ทัพ หู่ เกา พุ่งทะยานขึ้นสู่สวรรค์ชั้นฟ้า ออกมาเป็นชั้นๆ มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าอย่างชัดเจน ก่อนจะเกิดเสียงปัง!! ดังออกมาก้องฟ้า ฝีเท้าเขยื้อนเข้าหาศีรษะของอี้เฉิน ช้าๆ ทว่ามันกลับเต็มเปี่ยม ไปด้วยพลังทำลายล้าง ที่มากมหาศาล “ย๊าก!! เอาการโจมตีของข้าไปกินเสีย หากเจ้าไม่เอาจริงเจ้าได้ตายตกแน่”

       เสียงมิติแตกร้าว ออกเป็นเสี่ยงๆ ในเสี้ยวพริบตา เหล่าจอมยุทธ์ ผู้ทำหน้าที่กลางค่ายกล ต่างก็ริมฝีปากกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ บาดเจ็บหนักกันออกมาถ้วนหน้า

       หมู่ชนที่เห็นการโจมตีที่รุนแรง และบ้าคลั่ง ของแม่ทัพ หู่ เกา พวกเขาต่างก็กลืนน้ำลายลงคอ จนเสียงดังอึกใหญ่ “ผู้อาวุโสผู้นั้น เขาไม่คิดจะหลบการโจมตีของแม่ทัพ หู่ เกา จริงๆ หรือ!!”

        ชายชราส่ายหัว ก่อนจะกล่าวพูดพลางอธิบายออกมา “ถึงจะอยากหลบ แต่ใช่ว่าจะหลบได้ง่ายๆ การโจมตีที่โอหัง นั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงกดทับ ยากจะขยับเขยื้อนกายาได้”

        แต่แล้วหมู่ชนก็ต้องดวงตาเบิกออกกว้าง อ้าปากค้าง เมื่อเห็นอี้เฉินจ้องมองขึ้นไปด้านบนท้องฟ้า อย่างไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน ผ้าคลุมดำเปิดเผยออกมา ให้เห็นใบหน้าหล่อเหลา พร้อมเส้นผมสีขาวโพลนที่ปลิวสยาย

        “หืม!!เจ้าหยุด เก้าพสุธาแหวกท้องฟ้า ของข้าได้เช่นนั้นหรือ” แม่ทัพ หู่ เกา เขาไม่อยากเชื่อ แค่ปราณพลังคุ้มกันกายอี้เฉิน กลับทำให้ฝีเท้าเขาหยุดชะงัก แม้เขาพยายามจะดันฝีเท้าลงไปมากเท่าใด เสียงปัง!!ของปราณพลังที่เสียดสีกัน ยิ่งดังออกมากึกก้อง สนั่นไปทั่วผืนฟ้า

        เกรงว่าชายลึกลับผู้นี้ จะต้องสำแดงวิชาอะไรสักอย่างแน่ แต่มันสะเปะสะปะเกินไป จนพวกเขายากจะคาดเดา แม้แต่ราชาอมตะคนอื่นๆ พวกเขายังสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก โดยเฉพาะกลุ่มคนที่สนับสนุน แม่ทัพ หู่ เกา ครั้นเห็นอี้เฉินชูนิ้วมือทั้งสอง ของเขาออกมาเบื้องหน้า ส่งตรงไปหาแม่ทัพ หู่ เกา

        ก่อนนิ้วมือทั้งสองจะเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรง พร้อมริ้วคลื่นที่บ้าคลั่ง อัดกระแทกเข้าใส่เท้าของแม่ทัพ หู่ เกา จากเศษเสี้ยววิชา ดัชนีตัดฟ้า ที่ถูกสำแดงออกมาเพียงครึ่งหนึ่ง แต่มันก็เพียงพอที่จะจัดการ ราชาอมตะผู้หนึ่ง ให้บาดเจ็บหนักได้

        เสียงปังงง!! ที่ดังออกมาก้องฟ้า พร้อมรัศมีคลื่นที่รุนแรง ถึงกับทำให้ เหล่าราชาอมตะที่ดูชมต้องตบโต๊ะออกมาสนั่นก้อง ปัง!! “ไอ้เวรนั้นมันสำแดงวิชาอะไรกันแน่”

        แม้แต่ เฒ่าชราพิษ แห่งแดนทมิฬ เขายังไม่อยากเชื่อว่าราชาอมตะบ้านนอกผู้หนึ่ง จะร้ายกาจได้มากถึงเพียงนี้ ก่อนเขาจะแอบลอบยิ้ม ที่มุมปากออกมา ไม่คิดว่าการใช้ตัวของอี้เฉิน จะคุ้มค่าเกินราคาไปมากเช่นนี้ ครั้นเห็นเท้าของ แม่ทัพ หู่ เกาเกิดการปริแตกลุกลามออกไปทั่ว

        ก่อนแม่ทัพ หู่ เกา จะยันร่างที่เซถอยกรูด กลับขึ้นมายืนตั้งตรง พร้อมริมฝีปากที่กระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ไม่อาจเก็บซ่อน อาการบาดเจ็บ ไว้ได้อีกต่อไป

“อ๊าก!! อ๊าก!! เจ้า!!” แม่ทัพ หู่ เกา ดวงตาเขาฉายอายสังหาร มาที่อี้เฉินอย่างไม่มีปิดบัง ถึงความต้องการ อยากจะฆ่าสังหารของเขา

        ก่อนที่จู่ๆ ท้องฟ้าสูงจะแหวกออกกว้าง ส่งให้เมฆมืดครึ้ม บริเวณโดยรอบแตกกระจัดกระจายออกไปทั่ว เมื่อแผ่นป้ายแม่ทัพใหญ่ มาลอยเหนือท้องฟ้า เด่นเป็นสง่าสว่างออกมาพร่างพราว

แม่ทัพ หู่ เกา เขาถึงกับแค่นเสียงในลำคอออกมา ด้วยความไม่สบอารมณ์ “ข้ายังไม่แพ้เสียหน่อย ไอ้เวรเอ๊ย”