ผ่านไปอย่างรวดเร็วกว่าเกือบหนึ่งเดือนที่ มีคาเอล สเวน แม็กซีวีลอน นายน้อยผู้อัจฉริยะแห่งตระกูลแม็กซีวีลอนจ้าวหลานผู้เป็ที่รักของท่านปู่ประมุขและผู้เป็บุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของเดเนียลเสนาธิการของตระกูลได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ข่าวนี้ก็ได้แพร่กระจายไปทั่วอย่างกับไฟลามทุ่งมิหยุดหย่อนทั้งเหตุและผลปะติดปะต่อโยงใยไปหมดทั้งข่าวจริงและไม่จริงหลายข้อสันนิษฐานบ้างก็ว่าถูกลักพาตัวบ้างก็ว่าอาจถูกสังหารไปแล้วโดยพาดถึงไปหลายอย่างหลายกันปะปนมั่วทั่วจนมิอาจที่จะเชื่อถือได้แต่ผู้คนเ่าั้ก็ไม่วายที่จะชอบฟังและสร้างข่าวลือกระพือขึ้นมาเอง
ทางด้านความเคลื่อนไหวของหลายต่อหลายตระกูลทั้งตระกูลขุมอำนาจหลักและขุมอำนาจรองหรือขุมอำนาจต่างๆ ก็หาใช่ว่าจะนิ่งดูดายได้หรือจะทำเป็ไม่รับรู้ก็มิได้เพราะต่างก็ถูกเป็ที่ต้องสงสัยในการลักพาตัวหรือสังหารนายน้อยผู้อัจฉริยะแห่งตระกูลแม็กซีวีลอนทั้งนั้นจึงขอแสดงความบริสุทธิ์ในการส่งผู้มีฝีมือในการช่วยตามหานายน้อยมีคาเอลด้วยตลอดมา และยังรวมไปถึงราชองครักษ์ฝีมือดีจากจักรพรรดิโดโนแวนที่มีความประสงค์จะช่วยเหลืออีกด้วย แน่นอนว่าเหตุผลหนึ่งคือมิตรไมตรีอันแน่นแฟ้นที่มีต่อกันมาอย่างยาวนานตามประวัติศาสตร์ตั้งต้น และอีกเหตุผลหนึ่งคือตระกูลแม็กซีวีลอนถือเป็ตระกูลขุมอำนาจอันหนึ่งและยังผูกขาดในทางอำนาจนี้เป็ที่เรียบร้อยฉะนั้นการที่จะนิ่งดูดายไปคงจะมิได้
มิจำเป็ที่จะต้องตามหานายน้อยผู้นั้นให้เจอก็ได้ ทุกฝ่ายต่างคิดเช่นเดียวกันว่าแค่หากได้มีโอกาสสร้างมิตรไมตรีหรือบุญคุณไว้ถือว่าจะเป็การที่ดีกว่า
ในส่วนทางด้านของตระกูลแม็กซีวีลอน... บรรยากาศก็เรียกได้ว่าค่อนข้างตึงเครียดยิ่งนักกับการหายตัวไปของนายน้อยมีคาเอลจ้าวหลานรักของท่านประมุขของตระกูลและผู้เป็บุตรชายคนเล็กของนายท่านรองเดเนียล มีการเรียกสอบสวนสืบสวนกันเป็ไปอย่างหนักเข้มงวดตึงเครียด และข่าวคราวเบาะแสของนายน้อยหากมีผู้ใดรู้หรือผู้ใดพบเห็นจะได้รับรางวัลที่สูงมากทีเดียวแต่ว่าจนแล้วจนรอดตลอดมากว่าเกือบหนึ่งเดือนก็ยังไม่มีผู้ใดมีข่าวที่จริงหรือพบเจอนายน้อยเลยราวกับว่าไร้ซึ่งตัวตนไปเสียแล้ว
ผู้เยาว์อัจฉริยะ... นี่มิใช่เป็เื่ของการหายตัวไปเท่านั้นแต่มันก็หมายถึงว่าตระกูลแม็กซีวีลอนเองก็กำลังโดนลูบคมด้วยเช่นกัน ศัตรูที่อาจอยู่ในที่ลับ... ช่างบังอาจยิ่งนัก
ภายในห้องโถงกลางในส่วนทำงานของท่านประมุขแห่งตระกูลแม็กซีวีลอนนั้นที่มีการประชุมพูดคุยกันภายในเองก็กำลังอยู่ในสภาวะความตึงเครียดเช่นกันและมากที่สุดก็คงจะไม่พ้นไปจากนายท่านรองเดเนียลเสนาธิการแห่งตระกูลที่ใบหน้าคมคร้ามนั้นที่นิ่งเรียบอยู่แล้วในยามปกติที่ในยามนี้มันกลับยิ่งฉายแววราบเรียบขมึงตึงขึ้นยิ่งนัก
“เกือบหนึ่งเดือนแล้ว... ไร้ซึ่งร่องรอย” นาธานเนียลเอ่ยขึ้นและคิดสงสัยถึงการหายตัวไปของหลานรักตน เหตุใด... ถึงได้ไม่พบเบาะแสอะไรเลย ไร้ร่องรอย.. ไร้ซึ่งร่องรอยราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นไร้ร่องรอยจนเกินไป เป็ผู้ใดกันพวกกลุ่มใดกันที่มันอาจหาญกล้าลงมือกระทำเช่นนี้หากว่าเขาสืบรู้แล้วล่ะก็ไม่มีทางปล่อยมันไว้แน่!
“ข้าน้อยผิดเองขอรับที่ดูแลนายน้อยไม่ดีทำให้นายน้อยถูกลักพาตัวไปเช่นนี้ ขอท่านประมุขและนายท่านรองโปรดลงโทษข้าน้อยเถอะขอรับ”
“ข้าน้อยก็เช่นกันเ้าค่ะ”
บาสเตียนกล่าวและก้าวออกมาคุกเข่าต่อหน้าประมุขนาธานเนียลและนายท่านรองเดเนียลตามมาด้วยไคลี่ย์ที่คุกเข่าลงตามหมดซึ่งความเย่อหยิ่งที่มีมาน้อมรับความผิดและบทลงโทษทุกอย่างในความสะเพร่าของตนในฐานะผู้รับใช้ดูแลใกล้ชิดถือเป็การบกพร่องอย่างที่สุด
หลังจากที่มั่นใจแล้วว่านายน้อยของตนนั้นหายตัวไปทั้งบาสเตียนและทั้งไคลี่ย์นั้นหาได้นิ่งนอนใจได้ต่างวิ่งวุ่นตามหาในทุกที่ที่คิดว่านายน้อยของตนจะอยู่หรือจะไปหรือแม้ว่าเป็สถานที่ที่ไม่คิดว่าจะไปก็ไปตามหา เรียกได้ว่าหาทุกแห่งหนเลยก็ว่าได้แต่ผลก็คือ..ไม่พบเลยและแม้แต่เบาะแสก็ไม่มี สร้างความทุกข์ใจและร้าวรานแก่หัวใจทั้งคู่ยิ่งนัก และพวกเขาก็ปฏิญาณตนว่าจะตามหาตัวของนายน้อยของตนให้ได้แม้ว่าจะเหลือเพียงร่างกายก็ตาม...
“เดเนียล” นาธานเนียลหันไปมองบุตรชายคนรองของตนที่นั่งนิ่งใบหน้าถมึงทึงั้แ่ทราบว่าบุตรชายคนเล็กของตนนั้นหายตัวไปแม้ใบหน้าจะนิ่งราบเรียบแต่เขาก็รู้ว่าบุตรชายของตนตลอดมานั้นทุกข์ใจยิ่งกว่าใครแน่นอน ในส่วนบทลงโทษต้องมีอยู่แล้วแต่เพราะนี่เป็คนของมีคาเอลในส่วนการดูแลของเดเนียลเขาจึงปล่อยให้บุตรชายนั้นเป็ผู้ตัดสินใจเองดีกว่าว
“.....”
บรรยากาศยิ่งอึดอัดความเงียบตึงคืบคลานเข้ามายิ่งกว่าเดิมเมื่อเดเนียลไม่เอ่ยอันใดออกมาสักคำ
ไคลี่ย์เม้มริมปากบางแน่น ใบหน้างดงามนั้นฉายแววความขึง ดวงตาสีแดงชาดคล้ายมีเปลวเพลิงลุกโชนขึ้น ‘เหตุใดกันมันถึงเป็เช่นนี้...’ (ไคลี่ย์) อยู่ที่ไหนกันหรือมันผู้นั้นเป็ใครกันนะ... ความหยิ่งผยองในความสามารถของตนนั้นแทบจะหมดสิ้นเมื่อแม้แต่ความสามารถประสาทััของนางยังมิสามารถที่หาตัวนายน้อยมีคาเอลพบ เป็ไปได้อย่างไร... หรือว่าจะเป็
“โทษของพวกเ้านั้นคือต้องชดใช้ด้วยชีวิต...”
ภายในห้องโถงประกอบไปด้วยท่านประมุขนาธานเนียล ทั้งสามเสาหลักดั่งผาหินแห่งตระกูล ท่านหญิงนิวด้า ผู้าุโชั้นผู้ใหญ่ใกล้ชิดและยังมีข้ารับใช้ดูแลใกล้ชิดติดตามต่างเงียบสงบนิ่งค้างเมื่อได้ฟังคำกล่าวของนายท่านรองเดเนียลที่ั้แ่นายน้อยมีคาเอลหายตัวไปก็มิได้เอื้อนเอ่ยพูดคุยอันใดเลยสักคำ
“แต่ในเวลานี้มิใช่เวลาจะมาหาโทษ... จงทุ่มกำลังและชีวิตของพวกเ้าตามหามีคาเอลให้พบซะ”
ข้ารับใช้ดูแลทั้งสองในระหว่างที่กำลังรู้สึกเ็ปและรู้สึกสิ้นหวังแล้วแต่เมื่อได้ฟังคำกล่าวต่อมาของนายท่านรองเดเนียลทั้งบาสเตียนและไคลี่ย์ต่างเบิกตากว้างเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็บิดาของนายน้อยตนก็รู้สึกมีหวังขึ้นมาในความคิดนั้น... พวกเขาจะต้องหานายน้อยให้ได้!
บรรยากาศภายในห้องโถงค่อยรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยอย่างน้อยก็มิต้องเสียผู้มีฝีมือระดับต้นๆ ถึงสองคนไป คนหนึ่งก็เป็ผู้ที่พัฒนาได้อย่างรวดเร็วอีกผู้หนึ่งก็เป็ผู้ถือครองธาตุอัคคีบริสุทธิ์ที่มิเคยปรากฏตัวขึ้นและยังเป็ขั้วอำนาจมืดของฝั่งตระกูลแม็กซีวีลอนที่ทำให้ตระกูลผูกขาดทางด้านอำนาจดำรงเป็ขุมอำนาจอันดับหนึ่ง การตามหานายน้อยมีคาเอลก็ยังคงจะดำเนินต่อไปจนกว่าจะพบ... แม้ว่าจะพบอย่างไรในสภาพใดก็ตามแต่คือต้องพบเท่านั้น
“ขอบพระคุณขอรับ/เ้าค่ะ” ข้ารับใช้ดูแลทั้งสองค้อมหัวพร้อมกับให้สัตย์ปฏิญาณจากหัวใจอย่างมุ่งมั่น
“ข้าบาสเตียนขอให้สัตย์ปฏิญาณว่าจะตามนายน้อยให้พบให้จงได้ขอรับ”
“ข้าไคลี่ย์ก็เช่นกันเ้าค่ะ”
เดเนียลเพียงพยักหน้ารับและกลับมานิ่งสงบเช่นเดิมดวงตาคมเสมองไปทางูเาแอลฟ์ซึ่งเป็สถานที่สุดท้ายที่บุตรชายตนอยู่ก่อนที่จะหายไปอย่างใคร่สงสัยอย่างยิ่ง ถูกลักพาตัวอย่างนั้นรึ... มันแทบที่จะไม่มีทางเป็ไปได้เลยยิ่งภายในพื้นที่เขตของตระกูล เพราะว่า...
แต่บรรยากาศที่ว่าคล้ายจะดีขึ้นเล็กน้อยนั้นก็พลันตกลงหนักเมื่อท่านหญิงนิวด้าได้เอ่ยออกมา
“ลักพาตัวงั้นรึ... นี่ก็หายไปเป็เดือนแล้วไม่ถูกสังหารไปเสียแล้วกระมังนี่หูตาของตระกูลเราก็ตั้งมากมายยังมิหาพบเลย”
“นิวด้า” นาธานเนียลเอ่ยปรามบุตรสาวของตนเสียงเข้มในสถานการณ์เวลาเช่นนี้อย่างไรเสียก็มิควรเอ่ยออกมาเช่นนี้ ไม่พูดอะไรที่มันช่วยให้ดีขึ้นก็ไม่ควรที่จะพูดให้มันแย่ลงกว่าเดิมสิ เขามองไปทางบุตรชายรองอย่างห่วงใยแม้ว่าสิ่งที่บุตรสาวเอ่ยมานั่นก็อาจจะเป็ไปได้ก็ตาม
“อุ๊ย ขอโทษค่ะท่านพ่อขอโทษนะเ้าคะท่านพี่รอง” นางหันไปกล่าวขอโทษแต่ทว่าในน้ำเสียงและสีหน้ากลับได้รู้สึกผิดอย่างนั้นไม่
‘หึ ตายๆ ไปได้เสียก็ดีจะได้ไม่ต้องมาอยู่ให้รกหูรกตาเป็หนามตำใจข้า’ (นิวด้า) และยังตัดผู้มีสิทธิ์ชิงตำแหน่งทายาทรุ่นของตระกูลไปได้หนึ่งคน นางคิดอย่างโกรธเกรี้ยวและริษยา เด็กนั่นที่เป็เพียงแค่บุตรของภริยารองแท้ๆ แต่มันกลับได้รับสิทธิ์มากว่าบุตรของนางเสียอีก แน่นอนว่าก็ยังมีอีกหลายคนที่คิดเช่นนางเช่นกัน
“เดเนียล”
“อย่างไรเราก็ต้องหามีคาเอลให้พบ... จะต้องพบแน่นอน” นาธานเนียลลุกขึ้นมาลูบบ่าบุตรชายรอง ความคิดของนิวด้ามีหรือที่เขาจะไม่รู้แล้วมีหรือที่เดเนียลที่เป็ถึงเสนาธิการแห่งตระกูลจะไม่รู้แล้วอีกอย่างคือมีหรือที่ผู้อื่นจะไม่รู้บ้าง ทั้งบาสเตียนและไคลี่ย์ต่างกำมือแน่นกักเก็บอารมณ์ยิ่งกับกล่าวของท่านหญิงนิวด้า
ในเื่การเมืองภายในตระกูลทุกตระกูลมันย่อมจะมี... นาธานเนียลรู้ดีว่าการที่มีคาเอลที่เป็บุตรของภริยารองแต่กลับได้รับอภิสิทธิ์ให้อยู่และมีสิทธิ์เทียบเท่าภายในลำดับตระกูลหลักมันจะสร้างความไม่พอใจให้หลายฝ่ายแต่นั่นมันก็เป็สิ่งที่เลี่ยงไม่ได้
โดยเฉพาะปัญหาหลักใหญ่คือ... ความรักของบิดาที่มอบให้กับพี่ชายคนรองมากกว่า เพราะมีคาเอลเป็บุตรของเดเนียลบุตรชายรองของเขา
“เห๊อะ แต่ว่าบุตรของท่านพี่รองเดเนียลเองก็ทำผิดกฎเองด้วยไม่ใช่หรือเ้าคะ แอบออกไปเล่นคนเดียวไม่คำนึงถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับตนเอง...”
“กระทำตนไม่เหมาะสมกับการที่เป็นายน้อยตระกูลแม็กซีวีลอนสักนิดแล้วเช่นไรตอนนี้ก็ทำให้ผู้อื่นเขาเดือดร้อนกันไปทั่ว!”
“นิวด้า!!!”
หลังจากที่นิวด้าเอ่ยจบก็มีน้ำเสียงเกรี้ยวเข้มเรียกชื่อนางขึ้นจากผู้เป็บิดาด้วยใบหน้าขึงขังยิ่งกับน้ำเสียงเข้มนั้นที่มาจากท่านพี่ทั้งสองของนางคือท่านพี่สามเดมีเนียลและท่านพี่สี่โดมิเนียล ส่วนท่านพี่รองเดเนียลเพียงปรายสายตามองนางนิ่งสงบอย่างเดิมเท่านั้น ดวงตากลมสวยฉายแววขึงโกรธขึ้นมาบ้างและมีน้ำตาคลอหน่วยกวาดสายตามองทุกคน กลายเป็บรรยากาศที่นิ่งเงียบอึมครึมยิ่งนักจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของแต่ละคน
หรือว่าเป็เพราะนี่เป็ท่านพี่รองเดเนียลหรือว่าเพราะเป็บุตรของท่านพี่รองเดเนียลทุกคนจึงได้มีท่าทีเช่นนี้
“หรือเพราะว่านี่เป็ท่านพี่รองเดเนียลเ้าคะ... หรือเพราะว่านี่เป็บุตรของท่านพี่รองเดเนียลข้าจะเอ่ยหรือแตะต้องอันใดก็ต้องห้าม ต้องมิได้!”
นิวด้าเอ่ยขึ้นตอบกลับด้วยน้ำเสียงและใบหน้าแห่งความเกรี้ยวโกรธอย่างระบายความอัดอั้นในใจของนาง นางจงเกลียดจงชังยิ่งนักมันเป็เพียงแค่บุตรของภริยารองแท้ๆ
เดิมทีเริ่มจากที่นางเป็บุตรของท่านพ่อซึ่งคือท่านประมุขของตระกูลย่อมอยู่ภายในส่วนของตระกูลหลักแต่เมื่อแต่งสมรสออกไปบุตรของนางก็ย่อมอยู่ในตระกูลหลักเช่นเดียวกันเพียงแต่ว่าสิทธิ์ไม่ได้มากเท่ากับบุตรของท่านพี่ชายทั้งสาม แต่สิทธิ์นั้นก็ย่อมจะมากกว่าบุตรของเหล่าภริยารองที่จะต้องอยู่ในลำดับของตระกูลรอง แต่... กลับมีบุตรชายของท่านพี่รองเดเนียลที่เป็บุตรของภริยารองแท้ๆ แต่กลับมาได้มาเชิดหน้าชูตาและมีสิทธิ์ในตระกูลหลักและยังมีสิทธิ์มากกว่าบุตรของนางอีก!
แล้วเช่นนี้มันยุติธรรมแล้วหรือ... ทั้งกับบุตรของนางหรือแม้แต่กับบุตรของท่านพี่อีกสอง นางอยากที่จะเอ่ยถามความแก่ท่านพ่อยิ่งนัก
“หากว่ากลับกัน... หลานที่หายตัวไปนั้นมิใช่บุตรของท่านพี่รองเดเนียลแต่เป็บุตรของข้าแทน ท่านพ่อจะยังสั่งการตามหาอย่างที่สุดเช่นนี้ไหมเ้าคะ”
นิวด้าเอ่ยถามผู้เป็บิดาทั้งแววความโกรธและทั้งน้ำตาคลอหน่วยอย่างรอฟังคำตอบ แต่เมื่อฟังคำกล่าวต่อมาของผู้เป็บิดาก็ยิ่งทำให้นางโกรธเกรี้ยวขึ้นมายิ่งนัก
“นิวด้าเ้าหยุดพูดได้แล้ว”
“ท่านพ่อ!” ริมฝีปากบางสีสดเม้มแน่นมองผู้เป็บิดาด้วยสายตาผิดหวัง นางไม่มีสิทธิ์พูดหรือ... ดี งั้นนางจะพูด พูดทั้งหมดเสียตอนนี้เลย
“ข้าไม่หยุด... ข้าจะพูด ท่านพ่อนั้นลำเอียง! ท่านพ่อรักท่านพี่รองเดเนียลมากกว่าใคร”
“กับการให้สิทธิ์นั้นกับเด็กนั่นข้าก็อยากจะเอ่ยถามมันยุติธรรมแล้วหรือเ้าคะท่านพ่อ... หรือเพราะว่าเด็กนั่นมันเป็บุตรของท่านพี่รองเดเนียลและท่านพี่เป็ผู้เอ่ยปากขอกับท่านเองจึงได้”
“ท่านพ่อมิเคยขัดใจท่านพี่รองเดเนียลเลยสักครั้งเห็นดีด้วยทุกอย่างทุกการตัดสินใจ หรือกระทั่งกับเื่ของเด็กนั่นที่กระทำผิดกฎผู้เยาว์ของตระกูลอย่างไรก็มิเคยถูกลงโทษเลยสักครั้ง”
นิวด้าเอ่ยออกมาอย่างอัดอั้นภายในใจ นาธานเนียลมิได้เอ่ยอันใดทุกเื่ที่บุตรสาวของตนกล่าวมานั้น... ทุกอย่างมันย่อมมีเหตุผล เดเนียลทำหน้าที่เป็เสนาธิการของตระกูลทั้งความสามารถสติปัญญาที่ฉลาดล้ำเขาจึงมักจะถามความเห็นจากเ้าตัวและมันก็ดีมีเหตุผลไตร่ตรองอย่างดีทุกอย่างรอบด้านทั้งทางขึ้นและทางลงต่างๆ และทุกคนก็เห็นด้วยเช่นนั้น ส่วนเื่มีคาเอล... ข้าก็รอฟังเหตุผลจากเ้าเช่นกันนะเดเนียล
เขาเลือกที่จะฟังเดเนียลเพราะเชื่อเดเนียล...
“นิวด้าเ้ากำลังล่วงเกินท่านพ่อและท่านพี่รองอยู่นะ” เดมิเนียลเอ่ยขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอันอึดอัดเช่นนี้ เมื่อเห็นว่าน้องสาวเอ่ยความไม่เหมาะสมแก่บิดาและพี่ชายรองแต่นั่นก็ยิ่งคล้ายสร้างชนวนอารมณ์ให้กับนิวด้าขึ้นมาอีก
เหตุใดใครๆ ต่างก็รักและเข้าข้างท่านพี่รองเดนียลไปหมด!
“เหตุใดกันค่ะท่านพี่สาม ท่านพี่สี่ พวกท่านถึงได้ทำเป็หลับหูหลับตากันเช่นนี้ทั้งๆ ที่นี้มันไม่ยุติธรรมแก่บุตรของพวกท่านเลยด้วยเช่นกัน”
“หรือว่ามันไม่จริงที่ว่ามีคาเอลเป็เพียงแค่บุตรของท่านพี่รองเดเนียลกับภริยารองแต่กลับมาเดินเชิดหน้าชูตาอยู่ภายในตระกูลหลักเช่นนี้!”
เดมีเนียลและโดมิเนียลมิได้เอ่ยอันใดเพราะเข้าใจดี หากว่าผู้เป็บิดานั้นได้เอ่ยออกมาแล้วนั่นย่อมหมายความว่าได้คิดตริตรองมาอย่างดีแล้ว พวกเขาเข้าใจและยอมรับทั้งสิ้นแม้ว่าจะเป็เื่ใดก็ตาม
ส่วนสำหรับเื่นี้ได้ฟังความจากผู้เป็บิดามาบ้างแล้วและคิดว่าท่านพี่รองเดเนียลนั่นต้องมีเหตุผลเป็แน่... ชาติกำเนิดแท้จริงของมีคาเอลก็ใช่ว่าจะมีใครทราบนอกจากท่านพี่รองแต่เพียงผู้เดียว
ที่พวกเขายอมรับเพราะว่าพวกเขานั่นเชื่อท่านพี่รองเดเนียล...
“พวกข้ามิเคยคิดเช่นนั้น” เดมิเนียลและโดมิเนียลตอบอย่างมั่นใจแสดงความสัตย์จริงต่อผู้เป็บิดาและพี่ชายรอง
ทำไม เหตุใดใครๆ ต่างก็รักและเข้าข้างท่านพี่รองเดนียลไปหมด!
“พอได้แล้วนิวด้า” เดเนียลเอ่ยขึ้นมาบ้างหลังจากที่เงียบมานาน เขารู้อยู่แล้วว่าเมื่อมีคาเอลได้ขึ้นมาอยู่ภายในตระกูลหลักนั้นจะมีปัญหาใดบ้างตามมา และน้องสาวผู้นี้รวมถึงผู้อื่นนั้นจะคิดเช่นไร จะให้พูดคือทุกการกระทำทุกอย่างใดๆ ของเขาล้วนต้องผ่านความคิดผลได้ผลเสียมาแล้วทั้งนั้น แต่ว่า... นี่มันเป็สิ่งที่ถูกต้องแล้ว
มีคาเอลควรได้รับสิทธิ์นั้น
“ท่านพี่เดเนียล...” ให้ข้าพองั้นรึ... เพียงแค่นี้มันยังไม่พอหรอก
“ข้าไม่พอ ที่ข้าเอ่ยมาล้วนเป็ความจริงทั้งสิ้นที่ท่านพ่อลำเอียงท่านพ่อรักท่านพี่รองเดเนียลมากกว่าใคร ไร้ซึ่งความยุติธรรมที่ผู้เป็ประมุขควรจะมี!”
“นิวด้า!!!” คราวนี้เป็เสียงของบุตรชายทั้งสามที่เอ่ยเรียกชื่อน้องสาวกับการกล่าวล่วงเกินผู้เป็บิดาอย่างหนักข้อขึ้น ความเกรี้ยวโกรธต่อน้องสาวฉายแววออกมาชัดเจนกลายเป็สถานการณ์ที่รุนแรงขึ้นจนมิมีผู้ใดกล้าสอดขึ้นและท่านประมุขเองก็นิ่งสงบเสียจนน่ากลัว ดวงตาถมึงตึงปรามที่จ้องมองมาไม่อาจทำให้นิวด้าได้สติ... คงปล่อยให้คำพูดกลายนายตนกลายเป็บ่าวจนเอ่ยสิ่งมิควรออกมาอย่างมิน่าให้อภัยอีกครั้ง
“และไอ้เด็กนั่นมันก็เป็เพียงแค่เด็กไม่มีแม่และยังไร้สกุลรุนชาติ!”
เพี๊ยะ เพี๊ยะ!
ขีดความอดทนของเดเนียลได้หมดลงฝ่ามือใหญ่วาดกระทบเข้าไปอย่างจังที่ใบหน้าขาวซีดของผู้เป็น้องสาวสองทีอย่างแรงจนร่างโปร่งบางนั้นของท่านหญิงนิวด้าเซกระเด็นล้มลงไปพื้นในทันที ใบหน้าขาวซีดหันไปตามแรงปะทะเข้ากับฝ่ามือใหญ่นั้นเืซึมไหลมุมปาก
“พอได้ยัง เ้าจะพอได้หรือยัง!”
“เ้าล่วงเกินท่านพ่อมากเกินไปแล้ว!”
เดเนียลเอ่ยออกมาเสียงดัง โทสะของเดเนียลมิอาจหยุดยั้งได้อีกแล้วซึ่งน้อยคนหนักที่จะได้เห็นนอกจากภายนอกที่นิ่งขรึม เพลิงโทสะความเกรี้ยวโกรธของท่านพี่รองเดเนียลที่อาจเผาผลาญต่อคนผู้นั้นให้มอดไป เรือนร่างสมบูรณ์ของชายวัยฉกรรจ์รอบครอบคลุมไปด้วยเพลิงอัคคีพิโรธซึ่งลุกฮือขึ้นความรู้สึกที่รุนแรงนั้น
นาธานเนียลมองสบสายตากับโดมิเนียลและเดมิเนียลด้วย น้อยครั้งจริงๆ ไม่ถึงห้าครั้งในชีวิตที่ผ่านมาเสียกระมังที่จะได้เห็นอารมณ์ความโกรธาเสียเพลิงอัคคีพิโรธลุกเช่นนี้ของเดเนียล แสดงให้เห็นว่า ท่านพี่เดเนียลโกรธมาก...
“นั่นมัน... อัคคีพิสุทธิ์”
อัคคีพิสุทธิ์... ก็ใช่ว่าจะมีอยู่โดยทั่วไปหาได้ยากยิ่งนักเช่นกัน ไม่ธรรมดาจริงๆ คนผู้นี้
หากเช่นนั้นแล้ว มีคาเอลก็อาจมีสิทธิ์...
“โรเจอร์พานิวด้าออกไปได้แล้วก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนกับนาง” นาธานเนียลหันไปสั่งกับข้ารับใช้ดูแลของท่านหญิงนิวด้าที่ยังคงกุมใบหน้าตนนิ่งอึ้งค้างน้ำตาพาลจะไหลรินออกมา ความเ็ปให้ได้สติกลับมาคืนนึกย้อนไปถึงคำพูดของตนเอง
“เดเนียล...” นาธานเนียลหันมาทางบุตรชายรองของตนอยากให้หยุดโทสะในครั้งนี้เพียงแต่ว่าเดเนียลกลับได้สนใจตนไม่ เอ่ยเรียกชื่อผู้เป็น้องสาวด้วยน้ำเสียงเย็นะเืลึกขั้วที่ช่างกรีดใจเหลือเกิน บาสเตียนเข้าใจแล้วว่านายน้อยมีคาเอลนั้นถอดแบบมาจากใคร... และเหมือนใครอีกคน
“นิวด้า”
“สิ่งที่เ้าควรรู้คือสิ่งใดควรพูดสิ่งใดไม่ควรพูด หรือหากเ้าคิดว่าเ้ารู้นักหนา เ้าก็ควรรู้... เ้าควรรู้อย่างยิ่งด้วยว่าถ้อยคำใดเป็คำต้องห้าม”
“ถ้อยคำที่ห้ามเอ่ยถึงบุตรของข้า!”
-------------------
โอ๊ยพ่อเดเนียลพ่อมากกกกก... ส่วนอิเจ๊นิวนางวอนซะแล้วมาเล่นประเด็นเื่อ่อนไหวแบบนี้ เธอมาพูดแบบนี้ได้ยังไง! /แซวๆ หยอกๆ กันเล่นนะงับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้า ^^
1K
