ภารกิจพลิกชีวิตไอดอล

บทที่ 43 เพลงนี้มีประวัติ (2)

"ฉันว่าเพลงนี้ไม่แย่เลย แล้วซองวอนก็น่าจะรู้จักดีด้วย"

ในขณะนี้ ใบหน้าอันหล่อเหลาของซนซองวอนกำลังขมวดคิ้วอย่างตั้งคำถาม

"นี่มันอะไรกันเนี่ย?"

ผมกดปุ่มเล่นเพลง ก่อนจะยกนิ้วขึ้นมาทำท่าจุ๊ปาก

♩♬~♩♪!♩

เสียงร้องของซนซองวอนดังขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขาร้องเพลงนี้ทิ้งเอาไว้ตอนที่อายุน้อยกว่านี้

หรือว่าเขาจะอัดเพลงนี้เอาไว้นานแล้ว? เมื่อตั้งสติได้ ใบหน้าของซนซองวอนก็บิดเบี้ยวทันที

"พี่ไปได้เพลงนี้มาจากไหนเนี่ย?"

ผมก็ต้องได้มาจากทีมวางกลยุทธ์น่ะสิ ผมไม่เข้าใจเลยว่าเขาจะโมโหทำไม

"ทีมวางกลยุทธ์ให้ฉันมา เพลงอื่น ๆ สู้เพลงนี้ไม่ได้ ฉันก็เลยตัดสินใจเลือกเพลงนี้แหละ"

หลังจากนั้น ซนซองวอนก็กัดริมฝีปากตนเองด้วยความรู้สึกสับสน

"คือว่า..."

เขาพูดออกมาเพียงเท่านั้น ผมเบิกตาโตรอคอยให้เขาพูดต่อไป แต่ซนซองวอนกลับเอื้อมมือมาปิดหน้าจอแล็ปท็อปเสียอย่างนั้น

"นายทำอะไรของนายเนี่ย?"

โอเยจุนตะโกนออกไปอย่างเกรี้ยวกราดก่อนผมเสียอีก

"ฉันทนฟังไม่ได้"

"หา?"

"ว่าไงนะ?"

ทุกคนตกตะลึงให้กับคำประกาศของซนซองวอน พวกเราต่างก็จ้องมองเขาด้วยความเหลือเชื่อ ในขณะที่ซนซองวอนลุกยืนขึ้นมา

"ถ้าจะใช้เพลงนี้ ผมไม่เอาด้วยหรอก"

"นี่ อย่ามาเหลวไหล นายเห็นการคัมแบ็คของพวกเราเป็นเรื่องตลกหรือไง? มีอะไรก็อธิบายให้พวกเราฟังก่อนสิ"

โอเยจุนลุกขึ้นยืนจังก้า ทำท่าเหมือนกับพร้อมที่จะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของซนซองวอนได้ตลอดเวลา

โชคดีที่ผมเคยชินกับบรรยากาศแบบนี้แล้ว ผมจึงไม่ตกใจอีกต่อไป

แต่ผมก็อยากจะบ้าตายจริง ๆ ทำไมเจ้าเด็กพวกนี้ถึงต้องมาทำตัวแบบนี้ตอนนี้ด้วยนะ?

ผมพยายามอ่านบรรยากาศรอบตัวเพื่อให้รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ แต่แล้วผมก็ทำได้เพียงกระซิบออกมาเบา ๆ ว่า

"ระบบ"

โฮ่ง!

ดูเหมือนเจ้าขนปุ๋ยจะรออยู่นานแล้ว มันรีบสะบัดหางอย่างมีความสุขทันที

เป็นไปตามที่ผมคิด หมาน่ารักมากกว่าแมว

ที่จริงนั่นไม่ใช่เรื่องที่ผมสนใจในตอนนี้ แต่เมื่อเห็นโอเยจุนยืนอยู่ตรงหน้า ผมก็นึกขึ้นมาได้โดยอัตโนมัติ

"ฉันขอใช้บริการฉายซ้ำความจำหน่อยได้ไหม?"

[ต้องการซื้อบริการฉายซ้ำความทรงจำใช่หรือไม่?]

[ตกลง / ปฏิเสธ]

ผมเลือกตกลงโดยไม่รีรอ หลังจากนั้นสภาพแวดล้อมรอบกายผมก็กลายเป็นสีขาวดำและทุกอย่างก็ดับวูบลง

เมื่อดวงตาของผมกลับมาสว่างไสวอีกครั้ง ผมก็พบว่าตนเองกำลังอยู่ในสถานที่ที่เหมือนสตูดิโออัดเสียง

โฮ่ง!

ผมก้มลงอุ้มเจ้าขนปุ๋ยขึ้นมา มันกำลังเห่าใส่ผม ผมรู้สึกว่าสุนัขมีเนื้อมีหนังน่ากอดมากกว่าแมว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมันดีใจที่ผมอุ้มมันขึ้นมาหรือเปล่า? เจ้าขนปุ๋ยจึงเงยหน้าขึ้นและพยายามจะเลียคางผม

"อยู่นิ่ง ๆ หน่อยสิ การฉายความทรงจำกำลังจะเริ่มแล้ว"

ผมกอดเจ้าขนปุ๋ยที่นิ่งเงียบไปทันทีหลังจากโดนดุ ทันใดนั้น ผมก็ได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังโยนข้าวของในห้องอัดเสียง

"ผมไม่เข้าใจว่าผู้จัดการกำลังพูดอะไรอยู่"

ใบหน้าที่อ่อนเยาว์ของซนซองวอนทำให้ผมต้องตะลึง ดูเหมือนเขาเพิ่งจะเรียนอยู่ชั้นมัธยมเท่านั้น

"ฉันรู้ว่านายไม่พอใจ แต่ท่านประธานบอกมาแบบนี้ พวกเราทำอะไรไม่ได้แล้ว ขอโทษด้วยนะ"

ซนซองวอนยังคงประท้วงต่อไปเหมือนเขาไม่เข้าใจจริง ๆ

"ก็พวกคุณบอกว่ามันผ่านการอนุมัติแล้วไม่ใช่หรือไง เพลงนี้จะถูกปล่อยในเดือนกันยายน"

"ท่านประธานหมายถึงจะได้ออกในรายการ แต่นายก็รู้ว่าเราไปควบคุมการตัดต่อของช่องทีวีไม่ได้หรอก เพราะฉะนั้นจึงถือว่าไม่มีการอนุมัติอะไรทั้งนั้น"

พวกเขากำลังพูดถึงรายการอะไรกันเนี่ย? เมื่อความสงสัยของผมพุ่งสูงขึ้น เจ้าขนปุ๋ยก็ส่งเสียงเห่า มันหันหน้าไปส่งสัญญาณให้ผมดูที่กำแพง

[ทีเนเจอร์ซิงเกอร์สตาร์]

[ตารางการออกอากาศเดือนกันยายน]

"ถ้ารู้ว่าจะไม่ได้ออกอากาศ แล้วจะให้ผมเตรียมเพลงเอาไว้เพื่ออะไร?"

"นายยังเด็ก นายยังมีโอกาสอยู่อีกมาก ปีหน้าค่อยไปใหม่ก็ได้นี่นา โตไปเดี๋ยวนายก็เข้าใจเองนั่นแหละ แล้วก็อย่าไปทำนิสัยแบบนี้ที่ไหนอีกนะ ฉันเตือนด้วยความหวังดี"

รายการทีเนเจอร์ซิงเกอร์สตาร์เป็นรายการสร้างชื่อให้กับเมนโวคอลประจำวงโฟลวส์นี่นา

เมื่อดูสถานการณ์ในตอนนี้ ผมก็ไม่รู้เลยว่าซนซองวอนเคยเข้าแข่งขันในซีซันไหน แต่ดูเหมือนนี่จะเป็นการเตรียมตัวก่อนจะเริ่มแข่งขันมากกว่า

อย่างไรก็ตาม คงเกิดปัญหาขึ้นระหว่างพวกผู้ใหญ่ สุดท้ายเพลงที่เขาอัดเอาไว้ก็ไม่ถูกนำไปใช้งาน แล้วทุกอย่างก็นำมาสู่เหตุการณ์ที่ผมกำลังเห็นอยู่ในตอนนี้สินะ?

ผมวางเจ้าขนปุ๋ยลงบนพื้นอย่างช้า ๆ และมองชื่อของไฟล์เพลงที่ปรากฏอยู่บนโปรแกรมตัดต่อ

[Drink Me]

เอาละ อย่างน้อยผมก็ได้รู้ชื่อเพลงแล้ว นี่หมายความว่ามันเคยเป็นเพลงที่เกือบจะถูกใช้งานมาก่อน ส่วนอีกสองเพลงที่เหลือที่ทางค่ายเอามาให้วงของเราเลือกนั้น ยังไม่เคยผ่านการใช้งานที่ไหนเลย

แต่เพลงนี้กลับสดใหม่มากกว่าเพลงใหม่พวกนั้นอีก

"ท่านประธานวางแผนให้นายเดบิวต์อยู่แล้ว อย่าเพิ่งโมโหไปเลยนะ รออีกหน่อยจะเป็นอะไรไป"

ซนซองวอนยังไม่หายโกรธง่าย ๆ เขาเดินออกไปจากสตูดิโอตามลำพัง

เพราะว่าเขายังเด็กเกินไปหรือเปล่านะ? เขาถึงควบคุมอารมณ์โกรธไม่ได้ ในไม่ช้า ผมก็ได้ยินเสียงคนร้องไห้

และถ้าคนอย่างซนซองวอนร้องไห้ออกมาจริง ๆ นั่นก็หมายความว่านี่เป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัสสำหรับเขามากแล้ว

ให้ตายเถอะ ผมเดาะลิ้นเล็กน้อยขณะยืนพิงกำแพง

ถ้าเพลงที่ผมเลือกมีประวัติเป็นแบบนี้ ผมก็พอจะเข้าใจได้แล้วว่าทำไมเขาถึงทำตัวเหมือนแมวถูกเหยียบหางขนาดนั้น

แต่เขาก็ควรอธิบายให้ทุกคนฟังสิ ทุกคนจะได้เข้าใจ

ถึงเพลงนี้จะมีประวัติที่น่าเศร้าขนาดไหน ผมก็ไม่สามารถเปลี่ยนเพลงใหม่ได้อีกแล้ว

เพราะว่าผมเพิ่งจะเถียงกับทีมวางกลยุทธ์แทบเป็นแทบตายกว่าจะได้เพลงนี้มาครอบครองเมื่อชั่วโมงก่อน

ผมถอยหลังกลับไม่ได้เช่นกัน

ผมจะหาทางเกลี้ยกล่อมซนซองวอนอย่างไรดีนะ…