เส้นทางเจ้าสำราญ

ตอนที่ 34 – เสียงเพรียกจากป่าไผ่ (ช่วงอายุ: 12 ปี, ช่วงเวลา: ต้นฤดูใบไม้ร่วง)

อากาศเริ่มเปลี่ยน ลมพัดเย็นแรกของฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านหมู่บ้านอวิ๋นซาน กลิ่นหอมของใบไม้แห้งลอยอบอวลทั่วลานดิน เด็ก ๆ เริ่มสวมเสื้อผ้าหนาเล็กน้อย และแม่ค้าก็นำเกาลัดคั่วออกมาขายที่ตลาดประจำเดือน

หลี่เหวินลุกขึ้นแต่เช้าตรู่เช่นเคย คราวนี้เขามุ่งหน้าไปยังป่าไผ่ที่อยู่ลึกเข้าไปในทิศตะวันออกของหมู่บ้าน โดยมีเจียวเกอและไป๋ซือแอบเดินตามห่าง ๆ อย่างเงียบเชียบ

“ไป๋ซือ ข้าว่าพี่เหวินจะไปทำอะไรในป่าอีก?” เจียวเกอเอียงคอถาม

“แน่นอนว่าฝึกท่าใหม่หรือไม่ก็ลับมีดอีกนั่นแหละ ข้าแอบเห็นสมุดของพี่เขาวาดท่าพัดหมุนอะไรสักอย่างเต็มเลย”

ขณะทั้งสองกระซิบกระซาบกันอย่างตื่นเต้น หลี่เหวินกลับหยุดกะทันหันหันมาทางพวกเขาพร้อมสายตาเจ้าเล่ห์

“ถ้าอยากรู้นัก ก็ออกมาช่วยข้าเก็บหินฝนมีดด้วยเสียเลยสิ”

เจียวเกอสะดุ้งสุดตัว ขณะที่ไป๋ซือยักไหล่แล้วเดินมาข้างพี่ชายอย่างไม่เก้อเขิน

“ข้ารู้ว่าเจ้ารู้มานานแล้ว ข้าตั้งใจให้เจ้าเห็นด้วยซ้ำ” เธอพูดพลางส่งยิ้มกวนน้อย ๆ

...

สามพี่น้องฝึกฝนกันอย่างตั้งใจในป่าไผ่ เสียงหวืดของพัดไม้ ดาบฝึก และหินที่เคาะกันอย่างเป็นจังหวะ ทำให้เหล่านกกระจิบต้องหยุดร้องไปชั่วขณะ

ในระหว่างที่ฝึกอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงกิ่งไม้หักดังมาจากแนวต้นไผ่ลึกด้านหลัง หลี่เหวินขยับตัวทันที ยกพัดขึ้นบังร่างของน้องสาว ขณะที่เจียวเกอย่อตัวลงคล้ายสัตว์นักล่าที่พร้อมกระโจน

จากเงาไม้ ปรากฏชายวัยกลางคนในชุดขาดวิ่น ใบหน้าเปื้อนฝุ่นและรอยเลือดจาง ๆ ร่างกายบอบช้ำแต่ดวงตาเปล่งประกายด้วยความรู้

“ช่วย...ช่วยข้าด้วย... พวกมัน...พวกมันอยู่ไม่ไกล”

หลี่เหวินก้าวออกไปประคองชายคนนั้น ก่อนหันไปพูดกับน้อง ๆ

“เจียวเกอ ไปแจ้งลุงเถียนให้เร็วที่สุด ไป๋ซือ เจ้าค้นตัวเขาดูว่ามีตราสำนักหรือเอกสารใดไหม”

ไป๋ซือไม่รอช้า ล้วงค้นได้ซองหนังผืนเล็กซ่อนใต้เสื้อ ด้านในมีแผ่นผ้าไหมปักลายคล้ายโลโก้ของ ‘สำนักตงอวิ๋น’ สำนักเลื่องชื่อทางภาคใต้ที่หายสาบสูญมานานหลายสิบปี

“ข้าไม่แน่ใจว่าเจ้าคือใคร แต่ถ้าสำนักตงอวิ๋นยังมีคนรอด ข้าจะไม่ปล่อยให้ตายที่นี่” หลี่เหวินกล่าวหนักแน่น พลางแบกชายคนนั้นกลับหมู่บ้าน

...

ในค่ำวันเดียวกัน ชาวบ้านมารวมตัวที่เรือนของผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งเปิดพื้นที่ให้ชายบาดเจ็บได้พักรักษา ทุกคนต่างกระซิบถึงชื่อ ‘สำนักตงอวิ๋น’ บางคนกลัว บางคนตื่นเต้น บ้างก็เริ่มระแวง

พ่อของหลี่เหวินเดินเข้ามาแตะบ่าลูกชายเบา ๆ “เจ้าทำถูกที่ช่วยเขา แต่จงระวัง—ความเมตตาในโลกยุทธภพอาจกลายเป็นดาบย้อนแทงเราได้”

“ข้ารู้พ่อ แต่ข้าต้องการเข้าใจให้ลึกกว่านั้น ถ้าพ่อกับแม่เคยเร้นกายจากอดีต ข้ายิ่งต้องเรียนรู้ให้มากกว่าผู้อื่น”

คำพูดของหลี่เหวินทำให้พ่อเขาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนยิ้มจาง ๆ ออกมา

“เจ้าชนะข้าอีกแล้วหนึ่งกระบวนท่า... ลูกชายของข้า”