"ไอ้ปิงมึงโอเคปะวะ"
"ไม่หวะกูเดินออ้มจากคณะวิศวะไปรับมันที่ตึกนิเทศฯตั้งใจจะกลับพร้อมมันเเต่มันดันอยากติวชีทกับไอ้โอให้กูรู้สึกอย่างงัยวะ
"กันกับผมตั้งใจเเละฟวังกับสาขาที่เราลงไว้มากมากอะครับ กันมันเป็คนเก่งเเต่ติดที่ว่ามันไม่ค่อยมั่นใจเลยต้องหาความรู้เพิ่มเติม"
"ใช่ดิกูไม่ได้เป็ไรกับมันนี่ขนาดกูพูดความรู้สึกจนเกือบจะขอมันคบด้วยมันยังเฉยๆเลยมันคงมีใครในใจเเล้วกูจะรอเพื่อไรวะ"ปรมะยังโกรธเขานึกน้อยใจ
""ที่มึงรอเพราะมึงรักถูกมะเเล้วที่มึงโกรธก็เพราะมึงหึง"มาวินเอ่ย
"เปล่าหึง"
"หึง มึงหึงไอ้โอ"มาวินย้ำจับบ่าเพื่อน
"ถ้ากูหึงกูจะทำอะไรได้วะในเมื่อกูไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตมันเลยคำว่ารักนี่ไม่ต้องพูดถึงกูเเทบไม่รู้เลยว่ามันคิดอะไรอยู่
"พี่ปิงครับ ผมว่ากันมันเเคร์พี่นะ ผมมองก็รู้เห็นมันพูดกับผมว่ามันเเค่ไปติวกับพี่โอมันไม่ได้คิดอะไรกับพี่เขาเลยตอนนั้นผมหลอกถามกันมันดู"
"มึงโกหกปะหนิ"ปรมะคลายสีหน้าลง
"โกหกได้อะไรอะพี่ความสะใจเหรอ หึ ไม่ใช่วิธีผม"
"เห็นมะมึงคิดมากเเล้วตกลงมึงเอางัยจะกลับหรืออยู่เฝ้าน้องกัน"
"กลับอารมณ์กูตอนนี้ไม่คงที่ถ้าเจอไอ้โอประสาทเเดกชัวร์กลับหอดีกว่า"
"เอองั้นก็กลับดีๆ"มาวินเอ่ยเปิดประตูรถให้ปรมะตรงข้ามลานจอดรถมีใครบางคนกำลังเเอบมองปรมะอยู่เเละดูอาการเเล้วจะปลื้มชายหนุ่มไม่น้อยมาวินส่งปรมะขึ้นรถจนขับออกไปเเล้ว เขาจึงเดินมาที่รถตัวเองพอจะก้าวขึ้น
"วิน"เสียสาวคนนึงดังเข้ามามาวินถึงกับชะงักเท้า
"พี่วินมีคนเรียกพี่อะ"พุฒิชัยเอ่ย
"กูไม่เห็นได้ยินขึ้นรถเถอะพุฒิ"
"เดี๋ยวค่ะวินจะไม่คุยกับดาวจริงๆเหรอค่ะ"
"ผมไม่รู้จักคุณ"
ไม่จริง ดาวขอโทษอย่าโกรธดาวเลยนะวิน"
"นี่เราไม่อยากคุยด้วยจบมะ ไอ้พุฒิถ้ามึงไม่ขึ้นกลับเองนะ"
"เเฟนพี่วินเหรอ"คนตัวเล็กเอ่ยถาม
"อดีตเเฟน"
"ดาวขอโทษขอโอกาศดาวอีกครั้งได้มั้ยวินดาวสำนึกผิดเเล้วนะกลับมาคบกัน"เธอเอ่ยจับเเขนเขาออ้นวอน
"คบเหรอเธอกล้าพูดได้งัยมาวินโมโหสลัดเเขนออกเเล้วเดินไม่ขึ้นรถพุฒิชัยรีบวิ่งขึ้นตามไปชายหนุ่มกลับรถล้อฟรีเเล้วเหยียบคันเร่งออกไปเเบบไม่เเยเเส...ใครจะยอมวินใจออ่นดาวจะทำให้เรากลับมาครบให้ได้....เธอคิดมองรถคันหรูขับออกไป
ในรถมาวิน
"พี่วินเมื่อกี้"
"เเฟนเก่า"
"ผมถามอะไรพี่จะตอบมั้ย"
"ว่ามาดิ"มาวินขมวดคิ้วเป็ปม
"ทำไมพี่วินถึงเลิกกับเเฟนอะ"
"กูไม่ได้บอกเลิกเขา เเต่ว่ายัยนั่นต่างหากที่บอกเลิกกูด้วยเหตุผบเหี้ยๆเเล้วตอนนี้ดันมีหน้ามาขอคืนดีกับกูอีกโคตรเจ็บใจเลย"
"เเล้วพี่เค้าเป็ใครอยู่ขณะไหนอะหุ่นดีหน้าสวยดาวคณะได้เลยนะ"
"ชื่อนับดาวเเพทย์ศาสตร์ปี3เห็นเเก่เงินจนเลิกคบกูไปคบกะบคนอื่นหนะเราคบกันตั้งเเต่ปี1เลิกกันตอนขึ้นปี2"เขาเริ่มเล่าจอดรถข้างทาง
"ทำไมถึงเลิกอะ"
"ก็เหตุผลเหี้ยๆงัยเค้าบอกว่ากูดีเกินไปตอนเลิกกันเเรกๆกูเป็บ้าเป็หลังเลยนะเว้ยการเรียนดรอปมากชีวิตกูโคตรเเย่ถ้าไม่มีไอ้ปิงที่คอยช่วยกูให้กำลังใจกูลาออกเรียนไม่จบไปนานเเล้ว"
"เลิกเพราะดีเกินไป มีใหม่อะดิเลยพูดเเบบนี้"
"เเล้วไอ้นั่นนะหล่อรวยกว่ากูอีก"มาวินยิ้มเเห้งๆเล่าไปด้วย
"ไม่จริงอะหล่อจะตายไม่งั้นเ้าหล่อนจะกลับมาเหรอ"
"กลับมาทำชีวิตกูพังอะดิเจอวันนี้ทุกๆวันนางก็ต้องตามกูทำไงดีวะกูเเมร่ง"มาวินกุมขมับพุฒิชัยใช้มือจับเเก้มเขาไว้เเล้วหันไปมาเบาๆ
"นี่ใคร สบายใจหายห่วงพี่คอยดูเอาเเล้วกัน"
มาวินยิ้มใช้นิ้วชี้เเตะจมูกคนตัวเล็ก
"ทำไงอะ"
"น่าเดี๋ยวรู้ตอนนี้หิวอะหาไรกินกันตอนนี้ยิ้มให้ดูหน่อยอย่าเก๊กหน้าทำขรึมผมไม่ชอบ"
อืมเเบบนี้ได้มั้ย"เขาเอ่ยฝืนยิ้ม
"ไม่เอาเอาเเบบจริงใจๆอะ"
"เเล้วถ้าทำได้จะรักมั้ย"มาวินเอ่ยยื่นหน้ามาใกล้ๆเคนตัวเล็กรีบเอามือดันหน้ามาวินไว้เเล้วพูดออกมา
"ตกลงไปร้านไหนดี"
"ทำกินที่บ้านมึงงัย"
""ผมทำกับข้าวไม่เป็"
"กูทำเป็"
"อย่าบอกจะค้างบ้านผมอีก"
"เปล่า"
"ดีเเล้ว"
"กูไม่ได้ไปค้างบ้านมึง มึงต่างหากต้องไปค้างบ้านกู"
"โนเวย์ มั่วเเล้ว"
"ไม่มั่วนะคบเป็คนๆพาว่าที่เเฟนเข้าบ้านงัย"
"ไม่อยากต่อปากต่อคำเเล้วเเต่ละกัน"พุฒิชัยเอ่ยเขาลดสายตาต่ำลงเเอบยิ้มมาวินเองก็ยิ้มกว้างดูเขาสบายใจขึ้นอย่างเห็นได้ทันตา
ห้องชมรมนิเทศฯ
อรรถพรถอนหายใจจนอนุภัทรเอ่ยถาม
"กันเป็ไรเหรอ"
"เปล่าครับพี่โอติวได้เลยนะครับผมรออยู่"
"รออีกคนนึงเดี๋ยวคงมา"
"ครับ"อรรถพรยกมือถึอขึ้นมองเบอร์ปรมะ
6K
