ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]

“ลาก่อน” ฉินลู่มองด้วยสายตาเย็นยะเยือก ขยับนิ้วอย่างช้าๆ

        “อย่า นายมันบ้าไปแล้ว”ชายในชุดสูทคิดจะถอยร่นไปด้านหลังอย่างหวาดกลัว

        “ปัง!”

        ทันใดนั้นเองประตูก็เปิดออก กลุ่มเจ้าหน้าที่ตํารวจพร้อมกับปืนยาวกรูเข้ามาจากนอกประตูล้อมรอบฉินลู่และชายชุดสูทไว้

        ตะโกนออกมาว่า"วางอาวุธ!" หมอบลง! หมอบ! "

        ฉินลู่ตกตะลึง ค่อยๆ หยิบปืนในมือออกจากปากชายชุดสูท โยนไปบนพื้นและยกมือสองข้างขึ้น

        หลังจากนั้นเขาก็พูดกับชายชุดสูทอย่างไม่อยากเชื่อว่า“นายนี่นะ ฆ่าคนยังจะกล้าโทรแจ้งตำรวจอีก”

        ชายชุดสูทตกตะลึง“ไม่...ไม่ใช่…ฉันไม่ได้โทรแจ้งตำรวจนะ”

        “ถุย” ฉินลู่ด่าเสียงดัง “นายนี่มันโง่ หากไม่ได้โทรแจ้งตำรวจแล้วตำรวจพวกนี้จะมาจากไหนล่ะ ฮะ มาจากไหน”

        “ไม่ต้องพูด!” ตำรวจเอาปืนเล็งที่ฉินลู่แล้วตะโกนว่า “หมอบลง เอามือวางไว้บนหัว”

        “เฮ้อ...”

        ฉินลู่สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วค่อยๆ หมอบลง

        ชายชุดสูทก็ถูกตำรวจบังคับให้หมอบลงด้วยเช่นกัน

        ฉินลู่และชายชุดสูททั้งสอง“กลายเป็นผู้ต้องหา” จึงถูกควบคุมตัว

        กลุ่มตำรวจที่เดินเข้ามาจากด้านนอกประตูหนึ่งในนั้นมีคนที่ฉินลู่รู้จัก ไม่คาดคิดว่าจะเป็นชุยฮุ่ยฮุ่ย

        เมื่อชุยฮุ่ยฮุ่ยเห็นฉินลู่ก็ประหลาดใจแล้วพูดว่า“คุณเหรอ! ฉินลู่ คุณอยู่ที่นี่หรือ! เอ่อ…เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

        ฉินลู่เห็นชุยฮุ่ยฮุ่ยดวงตาก็ลุกวาวทันที “รีบให้ผมได้พูดสักทีบอกคนพวกนี้หน่อยว่าผมเป็นพลเมืองดี ผมจะถูกไอ้พวกหยาบช้านี้ยิงตายผมแค่ให้ไอ้พวกนี้ได้ลิ้มรสเหมือนผมดูบ้าง”

        ฉินลู่เพิ่งพูดจบประโยคคนหนึ่งในกองกำลังตํารวจที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าก็เดินไปหาชุยฮุ่ยฮุ่ยแล้วพูดว่า “เธอรู้จักคนนี้เหรอ”

        ชุยฮุ่ยฮุ่ยพยักหน้า“เขากับฉันรู้จักกัน เขาเป็นเพื่อนคนหนึ่งของฉันฉันมั่นใจว่าเขาไม่ใช่ผู้ต้องหาอย่างแน่นอน”

        ฉินลู่ยักคิ้วขึ้นอย่างพอใจใส่ชายชุดสูทที่อยู่ด้านข้าง”ไอ้น้อง ยอมแพ้เปล่า ฉันมีคนเข้าข้าง”

        “อืม” หัวหน้าตำรวจพยักหน้าจากนั้นพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น คดีนี้เธอไม่จําเป็นต้องเข้ามายุ่งแล้วชุยฮุ่ยฮุ่ย เชิญเธอถอยกลับไปหน่อย”

        “โอเคค่ะหัวหน้าฉันรับทราบแล้ว เข้าใจแล้วหัวหน้า” ชุยฮุ่ยฮุ่ยพยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว

        จากนั้นเธอก็หันหลังเดินจากไป

        ฉินลู่ “...”

        ชายชุดสูทยักคิ้วอย่างพอใจฉินลู่“ไอ้น้อง มีคนเข้าข้างแล้วได้ใช้เปล่าล่ะ”

        “พวกนายเลิกกระซิบกระซาบกันได้แล้ว!” เจ้าหน้าที่ตำรวจใช้ด้ามปืนทุบไหล่ของชายชุดสูท

        “พวกคุณทำไมตีแต่ผม”ชายชุดสูทถามด้วยความกรุ่นโกรธ

        ตำรวจเหลือบมองเขาไม่ได้ตอบอะไร แต่แววตาของเขาให้คำตอบชัดเจนมาก

        เมื่อเทียบกับฉินลู่แล้วชายชุดสูทเป็นเหมือนพวกอันธพาลมากกว่า

        ฉินลู่ก้มศีรษะลงและพิจารณา“ใครเป็นคนแจ้งตำรวจกันแน่นะ เพื่อนบ้าน ไม่น่าเป็นไปได้ถ้าเพื่อนบ้านเป็นคนแจ้งตำรวจไม่น่าจะมาไวขนาดนี้ และต่อให้มาก็จะมีแต่ตำรวจธรรมดา…”

        ขณะฉินลู่กำลังคิดอย่างหนักตํารวจก็ใส่กุญแจมือพวกเขาแล้ว และกดให้เดินลงไป

        เมื่อฉินลู่ลงจากอพาร์ตเมนต์ทันใดนั้นเขาก็มองเห็นเงาร่างหนึ่งอยู่ด้านล่างอพาร์ตเมนต์

        “ที่แท้เป็นเธอที่โทรแจ้งตํารวจล่วงหน้า!”

        เขาเห็นเซี่ยหลิงเหมือนเด็กที่ทําความดีความชอบ  ยิ้มหวานและดูมีความสุขมากจากด้านล่างอาคาร

        เมื่อเธอเห็นฉินลู่ออกมาก็ตะโกนว่า"เป็นยังไงบ้าง ฉันช่วยชีวิตนายไว้ใช่ไหมล่ะ”

        ฉินลู่ทรุดตัวลง“ทำไมเธอขุดหลุมฝังกันแบบนี้นะ...”

        “อ้าว” เซี่ยหลิงรีบวิ่งมาข้างหน้า พอเห็นกุญแจมือบนข้อมือฉินลู่ก็พูดกับตํารวจข้างๆว่า "เกิดอะไรขึ้น ทําไมพวกคุณถึงจับหมอฉินมาล่ะ เขาไม่ใช่เหยื่อหรือ”

        หัวหน้าตำรวจที่ถูกซักถามลูบหมวกไปมาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังกับเซี่ยหลิง “คุณเซี่ยหลิงเมื่อตอนที่เราเข้าไปในที่เกิดเหตุ สถานการณ์ตรงข้ามกับสิ่งที่คุณพูดมากคนสี่คนนี้ต่างหากที่เป็นเหยื่อ คุณฉินลู่คือผู้ต้องหา”

        "ฮะ" เซี่ยหลิงสับสนเล็กน้อย

        “เซี่ยหลิง!เธอจําไว้เลย! เธอขุดหลุมฝังฉันแบบนี้ ฉันตายก็ไม่สอนเทคนิคการแพทย์ให้เธอหรอก!”

        ฉินลู่ตะโกนใส่เซี่ยหลิงแล้วก็ถูกตำรวจที่อยู่ด้านหลังจับยัดเข้าไปในรถตำรวจ

        เซี่ยหลิง “...”

เมืองจิงเฉิง แปดโมงเช้า ณโรงพยาบาลอันดับสองเมืองจิงเฉิง ห้องไอซียู

        หยางซวี่ตงนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลดวงตาดูมึนงง

        คนมากมายล้อมรอบเตียงผู้ป่วยทั้งสองด้าน

        ท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งร้องไห้เสียใจที่สุดเธอล้มลงไปบนร่างของหยางซวี่ตง ร้องไห้และตะโกนว่า "เสี่ยวตง! ลูกบอกมาสิว่าทำไมลูกถึงโง่แบบนี้!ไปต่อยตีกับอันธพาลมีประโยชน์อะไรล่ะ!”

        หยางซวี่ตงไม่ตอบอะไร

        ชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านข้างพูดด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น“ให้มันต่อยตีไปเถอะ! วันๆเอาแต่ชกต่อย ตอนนี้ดีนัก พิการไปแล้ว!”

        “ผมจะให้มันมีชีวิตอยู่เหมือนตาย!”หยางซวี่ตงได้แต่กัดฟันตอบกลับด้วยสายตาที่หม่นลง

        ชายวัยกลางคนยิ่งโกรธมากขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดนี้ด่าออกมาว่า "ทำไมแกโง่แบบนี้! จับมันฆ่าหั่นศพก็จบแล้ว ถึงได้มีสภาพอย่างตอนนี้ไงฉันเคยบอกแกหลายครั้งแล้วนะ กี่ครั้งแล้ว บอกแกตลอดว่าอย่าได้เอาตัวเองไปมีปัญหากับคนที่มีฐานะต่างจากแกตอนนี้เป็นไง ต้องรับผลที่ตามมาทีหลังเอง!”

        หญิงคนที่คว่ำหน้าอยู่บนร่างของหยางซวี่ตงเงยหน้าขึ้นพูดต่อจากชายวัยกลางคน "ตอนนี้คุณพูดแบบนี้ไปจะมีประโยชน์อะไร ยังไม่ไปหาไอ้ขยะที่มันทำให้เสี่ยวตงเป็นแบบนี้แก้แค้นให้เสียวตงอีก!”

        ชายวัยกลางคนเงียบไปไม่นานก็พูดขึ้น "ฉันเจอตัวมันแล้ว ดูจากเวลา ตอนนี้น่าจะใกล้ถึงแล้วล่ะ”

        หยางซวี่ตงได้ยินชายวัยกลางคนพูดดังนั้น ดวงตาก็ดูสว่างขึ้น "ผมจะให้มันมีชีวิตอยู่เหมือนตายถ้าตายจะล้างความแค้นในใจนี้ได้ยังไง”

        “กริ๊งๆๆๆ”

        ทันใดนั้นภายในห้องผู้ป่วยอันเงียบสงบก็มีเสียงโทรศัพท์มือถือของชายวัยกลางคนดังขึ้นอย่างชัดเจนชายวัยกลางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพูดว่า "ฮัลโหล เป็นยังไงบ้าง”

        เสียงคับข้องใจของชายคนหนึ่งดังขึ้นจากปลายสายอีกด้าน"เจ้านาย ภารกิจล้มเหลว"

        ชายวัยกลางคนได้ยินก็โมโหทันที“ล้มเหลว? ทำไมล้มเหลวได้ล่ะฉันไว้ใจแกมาตลอด แต่แกทำอะไรให้ฉันได้บ้าง เรื่องง่ายๆ อย่างนี้ยังล้มเหลว!แค่หมอในมหา’ลัยเล็กๆ ก็จัดการไม่ได้”

        คนในวอร์ดที่ได้ยินคำพูดของชายวัยกลางคนต่างมารวมตัวกัน

        “เจ้า...เจ้านายเรื่องนี้ต้องมีคนอื่นยื่นมือมายุ่งแน่นอน”

        “คนอื่นยื่นมีเข้ามายุ่ง?"ชายวัยกลางคนชะงักค้าง ความโกรธค่อยๆ ลดลง และพูดอย่างเคร่งขรึมว่า"สถานการณ์เป็นยังไงกันแน่ แกเล่าอย่างละเอียดให้ฉันฟังหน่อยซิ”

        “เป็นแบบนี้เจ้านายในช่วงเช้าตรู่ของวันนี้ผมพบข้อมูลเกี่ยวกับฉินลู่รวมถึงที่อยู่ เช้าวันนี้ก็เลยส่งมือดีสี่คนไปจับตัวฉินลู่มา แต่คาดไม่ถึงว่าตำรวจจะโผล่มากลางคัน”

        “ตำรวจ?”

        “ใช่ นอกจากตำรวจแล้วยังมีรถตำรวจที่มีตำรวจติดอาวุธเห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่ตํารวจที่คนธรรมดาแจ้งความหาแน่นอน”

        ชายวัยกลางคนพยักหน้าและนิ่งเงียบไปนานจากนั้นพูดว่า "ตอนนี้แกรู้ไหมว่าใครสอดมือเข้ามายุ่ง"

        “จากการสังเกตจากระยะไกลสักพักหนึ่งพบว่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง”