สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่เก้าสิบสาม Brand New Day

บุฮิ บุฮิ บุฮิ

“อ๊าสะโพกชั้นขยับไปเอง”ผู้อำนวยการนาเดียขยับร่างกายไปมา

ขยับสะโพกขึ้นลงผมเผ้าสยายปลิวไปด้านหลัง

บุฮิ บุฮิ บุฮิ

ดยุกหมูอ้วนก็หัวเราะอย่างชั่วร้าย

แต่ในใจคิดว่า

“ตูยังไม่ได้ควบคุมหรือสั่งอะไรเลยนะ?”

ดยุกหมูอ้วนชักคิดในใจนิดๆแล้วว่าตกลงดยุกหมูอ้วนดั้งเดิมนี่มันวันวันมันมีเวลาว่างไปทำงานทำการบ้างไหมนี่?

ไม่เป็นไร ตูเป็นดยุก ตูสามารถสั่งคนอื่นไปทำงานแทนที่เอ่อ...ไม่ค่อยจำเป็นได้

ส่วนงานดูแลทาสอุ่นเตียงนี้จำเป็นมากต้องอาศัยการดูแลอย่างใกล้ชิด

บุฮิ บุฮิ บุฮิ

“โฮ่ ข้าและผู้ชายคนเก่าของเจ้าใครเก่งกว่ากันล่ะบุฮิ บุฮิ บุฮิ”

ผมหัวเราะอย่างชั่วร้าย

“อะไม่อย่า สามีชั้น อุ๊บ”

ผมจูบปากนาเดียอย่างรุนแรง

ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอีกครั้ง

“เขาไม่ใช่สามีของเจ้าตอนนี้ข้าคือผู้ชายคนเดียวของเจ้าแล้ว บุฮิ บุฮิ บุฮิ”

นาเดียยังขยับสะโพกเสียดสีผมไปมาแม้เราจะเปลี่ยนเป็นท่าที่ผมจับเธอมานั่งตักของผมแล้ว

“ทะท่านดยุก. อ๊ะ”

ผมกระแทกร่างกายเธออีกหนึ่งครั้ง

“ไม่ใช่ดยุกเรียกนายท่านสิจำไว้ว่าหากผู้หญิงอย่างเจ้าเสียใจ และไม่ลืมผู้ชายคนเก่าคือหน้าที่ของข้าที่จะทำให้เจ้าลืมได้เท่านั้น บุฮิ บุฮิบุฮิ”

“นะนายท่านเก่งกว่าค่ะ ฮือ”

นาเดียน้ำตาไหลออกมาราวกับจะกล่าวลาสามีของเธอ

ฟู่

ผมถอนหายใจเมื่อมทองบรรดาสาวๆสี่คนที่นอนสลบอยู่บนเตียง

และพรุ่งนี้ก็ต้องมีการผจญภัยอีกครั้ง

บุฮิ บุฮิบุฮิ

ท่าทางเราต้องเพิ่มการฝึกด้านพละกำลังให้มากขึ้นเสียแล้ว