Age of war

ช้างเข้าโรมรันมังกรวารี

มังกรวารีเข้าโรมรันช้าง

คลื่นของทัพสัตว์ยักษ์ทั้งสองฝ่ายได้เข้าโรมรันซึ่งกันและกัน โดยที่ไม่ใครยอมอ่อนข้อให้กันและกัน

บัลลิสตาของยักษาได้ถูกยิงออกไป

ปืนใหญ่ไอน้ำของมนุษย์ได้ถูกยิงสวนกลับ

กระสุนร้ายที่พร้อมแผดเผาฝ่ายตรงข้ามได้ลุกพวยพุ่งไปทั่วสนามรบ

เหล่าช้างสารตื่นตกใจ และคลุ้มคลั่ง

วิ่งโรมรันอริศัตรูพร้อมนายทั้งสามบนหลัง

คมง้าวได้ถูกเหวี่ยงใส่อริศัตรู งาและขาอันทรงพลังได้เหยียบย่ำลงบนมังกรวารีจนดับดิ้น

มังกรวารีต่างชูหัวขึ้นสูงสามเมตร เปลวไฟสีทองได้โหมกระหน่ำจากปากตรงหน้า

เลื้อยผ่านสนามรบอย่างรวดเร็ว ไปพร้อมกับหอกโลหะและธนูที่หนาและหนักของยักษา ซึ่งโรมรันโจมตีออกไปที่ด้านข้างลำตัวจากบนอานของมังกรวารี

เลือดสีแดงของมนุษย์ได้หลังไหล เลือดสีดำของยักษาได้นองแผนดิน

กลายเป็นดั่งลานประหารที่ไม่แบ่งแยกเพศและเผ่าพันธุ์ใด ๆ

“ถล่มพวกตัวจ้อยให้ราบ! ”

เสียงทหารราบของเหล่ายักษาได้ดังคำรามออกมาจากทางปีกซ้ายของเผ่ามนุษย์

กองทัพประมาณสองหมื่นห้าพันคนได้โรมรันเข้าใส่กองทัพทหารราบของมนุษย์หนึ่งหมื่นนาย

ชุดรบโซ่ถักใต้ผ้าคลุมสีขาวตรงปีกซ้าย ต่างรีบเร่งตั้งหอโล่ (shield tower) สูงเกือบสองเมตรขึ้นเป็นแนวกำแพง

แต่คงไร้ประโยชน์ต่อหน้าเผ่ายักษาที่มีความสูงเฉลี่ยถึงสามเมตร

กองทัพยักษายิ่งเข้าชนประดุจดั่งฝูงช้างสารก็มิอาจเป็นการกลาวเกินเลยนัก

หอกเหล็กของเผ่ามนุษย์ไม่อาจทิ่มแทงทะลุชุดเกราะเกล็ดมังกรดินของเผ่ายักษาได้เลย

“เล็งโจมตีไปที่ตาของพวกมัน! ”

พลธนูกับหอของฝ่ายมนุษย์ได้เล็งโจมตีไปที่ดวงตาของพวกยักษาที่ไร้ซึ่งหมวกเกราะปกป้อง

หอกดูใดดี พวกยักษาจะใช้เพียงแค่ฮูทเกล็ดมังกรสวมทับลงไปเท่านั้น

ช่องว่างที่มีให้ถูกโจมตีมีมากเกินไป

“อั๊ก!? ”

บรรดายักษาส่วนหนึ่งได้กุมเป้าตาของตนอย่างเจ็บปวด

ตะบองเหล็ก ตรีศูล และดาบยักษ์ขนาดสองถึงสามเมตรของเผ่ายักษ์ได้ถูกหวดเข้าใส่กองทัพของมนุษย์

เพียงแค่การโจมตีเดียว ก็สามารถส่งทหารราบฝ่ายมนุษย์ลอยขึ้นฟ้าไปได้ถึงสี่คน

แต่ถึงจะเสียเปรียบเรื่องพละกำลังและกำลังพลเพียงใด ฝ่ายมนุษย์ในปีกซ้ายก็หาได้แสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็น

ไฟต่อสู้ยังคงลุกโชนโหมกระหน่ำอย่างร้อนแรง

แล้วเข้าโรมรันกับกองทัพยักษาได้อย่างสมศักดิ์ศรียอดนักรบ

ทางด้านปีกขวาของกองทัพมนุษย์ พื้นที่นี้เองก็กำลังต่อสู้อย่างร้อนแรงอยู่เช่นกัน

ที่ปีกขวานี้ กองกำลัง [หมูช้าง] ที่เหลือประมาณเก้าร้อยตัว กับกองทัพทหารราบสามหมื่นนั้น กำลังเข้าโรมรันกับกองทหารราบสองหมื่นห้าของฝ่ายยักษาอยู่

ด้วยการสนันสนุนจากกิงทัพขี่มอนสเตอร์หมูช้าง จึงทำให้ทิศทางรบของปีกขวาตกเป็นของฝ่ายมนุษย์

“พวกยักษาน้อยใช้อสูรหางยาวในการรบ!? ”

“จัดการพวกอสูรหางยาวก่อน! ”

ดูท่าพวกยักษาจะรู้จักเจ้ามอนสเตอร์ที่แปลกตาตัวนี้

ใช่แล้ว สัตว์ทุกตัวที่นำมาจากโลกอื่นนั้น เผ่ามนุษย์จะเรียกว่า [มอนสเตอร์] แต่ตัวตนที่แท้จริงของหมูช้าง มันก็คือสัตว์ที่มาจากโลกของพวกเผ่ายักษานั่นเอง

มันมีชื่อเรียกว่า [อสูรหางยาว] เป็นสัตว์แรงงานพื้นฐานของพวกเผ่ายักษ์

พวกมันเชื่อง แรงเยอะ แถมยังแข็งแรงทนทานต่อโรคร้าย

เลยเป็นที่นิยมสำหรับใช้ในการขนส่งและก่อสร้างมาก

แถวด้วยความที่หางของมันยาวประมาณสี่ถึงห้าเมตร อีกทั้งยังเคลื่อนไหวได้อิสระมาก เลยทำให้มีประโยชน์ในงานที่ต้องหยิบยกของขึ้นที่สูง

แต่ถ้าเอามาใช้ในศึกระยะประชิด หางนั้นก็เปรียบได้ดั่งตะบองเหล็กยักษ์ที่ยาวกว่าสี่เมตร และหนากว่าหนึ่งเมตร ดี ๆ นี่เอง

“โอ้ววว!? ”

แต่ถึงจะรู้ว่าหางของมันอันตรายแค่ไหน กองทหารยักษาก็ยังตั้งแถวขบวนรบพุ่งเข้าใส่ได้อย่างไม่ลังเล

ทิวแถวโล่และหอกในมือของพวกเขา ได้ถูกยกชูเป็นแถวตอนหน้ากระดานอย่างระบบระเบียบ ก่อนที่จะถาโถมเข้าใส่อสูรหางตรงหน้า

“ยิง! ”

“ยิง! ”

เผ่ามนุษย์บนหลังอสูรหางได้ขว้างหอกเหล็กและยิงธนูเข้าใส่ยักษา ยักษาที่ยืนเรียงอยู่ในแถวหลังเองก็ยิงธนูเข้าใส่เผ่ามนุษย์

โล่ได้ถูกหยิบขึ้นสูงเพื่อปกป้องชีวิตตนเอง

บ้างก็บาดเจ็บ บ้างก็ล้มตาย กลายเป็นเสียงประสานที่มีท่วงทำนองชวนน่าขนลุก

“ปะทะ! ”

“รับแรงปะทะ! ”

อสูรหางได้หมุนตัวฟาดหางอันใหญ่โตเข้าใส่แนวโล่ตั้งรับของเผ่ายักษา

บางจุดก็สามารถรับแรงกระแทกรักษาแนวรับได้ แต่บางจุดก็ถูกซัดกระเด็นจนปลิวขึ้นฟ้าไป

รูที่ถูกแหวกออกได้ถูกคลื่นกองทัพมนุษย์วิ่งถาโถมเข้าใส่

“ปีกซ้ายท่าจะแย่… แบ่งหน่วยย่อยอสูรปีกไปช่วยเดียวนี้เลย! ”

บานาที่ขี่อยู่บนมังกรวารีได้สังเกตุเห็นถึงทิศทางลมที่เริ่มอันตรายต่อฝ่ายของตนเอง

แผนของบานาคือใช้พลทหารราบรับมือปีกซ้ายและขวาของศัตรู แล้วให้ทัพอสูรปีกบุกทะลวงตรงกลางจนศัตรูแตกทัพ

หากเข้าตีทัพศัตรูจนแตกเป็นสองส่วน ฝ่ายมนุษย์ก็จะเกิดความสับสนจนอาจนำไปสู่กระบวนทัพที่ล่มสลายได้

ส่วนแผนของนายแดง คือการเน้นตีที่ปีกขวา แล้วโอบล้อมเข้ามาจนได้เปรียบด้านตำแหน่งของขบวนรบ

ถึงแดงจะไม่สามารถเข้าใจภาษาของพวกยักษาได้ แต่เขาก็ทราบได้โดยสัญชาตญาณว่าศัตรูตรงหน้ากำลังคิดที่จะแก้เกมส์สงครามในปีกขวา

“ทัพช้างสองร้อย เข้าขวางทัพพญานาคที่ปีกขวา! ”

จะให้พวกมันเข้าไปสนับสนุนที่ปีกขวาไม่ได้ แดงคิดเช่นนั้น

ทัพช้างส่วนหนึ่งได้ฝืนวิ่งทะลวงแนวรอยต่อระหว่างปีกขวา กับทัพตรงกลางที่เต็มไปด้วยสัตว์และมอนสเตอร์อย่างช้างกับมังกร

ผ่าเท้าอันหนักอึ้งของคชสารได้เหยียบ และถีบส่งบรรดายักษ์กับพญานาคจนกระเด็นออกไป

งาที่ยาวแหลมคมได้แทงทะลุยักษาที่คิดจะวิ่งเข้ามาวัดพละกำลังจนตายอเนจอนาจ

แต่ยักษาบางคนก็สามารถหลบงาที่อันตรายนั้น แล้วใช้กำปั้นอันใหญ่โตชกช้างเหล่านั้นจนโค่นล้มลง

ศพขนาดสองถึงสามเมตรของบรรดาช้างสาร กับศพที่ยาวกว่าหกเมตรของมังกรวารี อีกทั้งศพของมนุษย์และยักษา ได้ถูกถมเป็นแนวกำแพงยาวในช่วงรอยต่อนี้

จนกลายเป็นกำแพงเนื้อที่ขวางกั้นไม่ให้บานาขนทัพไปสนับสนุนที่ปีกขวาได้

“หน่อย! พวกแกตามข้ามา เราจะไปเอาหัวแม่ทัพของพวกมันกัน! ”

“ครับท่าน! ”

มังกรวารีที่ยาวเกือบสิบเมตรของบานาได้ชูหัวฟ้าอย่างฮึกเฮิม

ในเมื่อมิอาจสนับสนุนทัพขวาได้ งั้นก็กลับสู่แผนเดิม

แผนที่ว่าคือการบดขยี้ทัพกลางของศัตรูให้สิ้นเสีย

แดงที่เห็นบานาพุ่งตรงมาหาตนเองก็เริ่มคิด

ต่อให้ทัพปีกขวาได้เปรียบ แต่ทัพปีกซ้ายกลับเสียเปรียบจนแทบจะถูกตีแตกแล้ว

แดงประเมินพลักลูกบ้าของพวกยักษาผิดไป

ใครจะคิดละว่าพวกยักษาจะสามารถใช้ร่างกายเพียว ๆ ชกสวนทัพช้างได้

แถมยังสามารถใช้ตะบองเหล็กในมือหวดมนุษย์ปลิวขึ้นฟ้าได้ราวกับกระดาษ

ก่อนที่ทัพตัวเองจะได้โอบล้อมศัตรู คงเป็นฝ่ายศัตรูที่จะได้โอบล้อมเราก่อน

กำลังพลเองก็เสียเปรียบกว่ามากนัก

เมื่อวิเคราะห์ไปถึงอนาคตที่ฝ่ายตนเองจะพ่ายแพ้ แดงจึงตอบรับคำท้าของบานา

แดงรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่ายักษาที่มีผิวสีแดงเลือดหมู และมีผมสีส้มแดงดั่งเปลวเพลิงตรงหน้านั้น คือแม่ทัพของฝ่ายศัตรู

ถึงแดงจะไม่รู้ว่าเผ่ายักษาเหมือนมนุษย์หรือไม่ แต่หากล้มแม่ทัพศัตรูได้ บางทีก็อาจจะทำให้ทัพของศัตรูแตกได้อยู่

“ลั่นกลองศึก ทิ้งระยะออกหนึ่งช่วง กูจะตัวต่อตัวกับมัน”

“ครับท่าน! ”

เมื่อบานาเห็นว่าแม่ทัพของศัตรูลั่นกลองศึกพร้อมกับสั่งให้ลูกน้องถอยห่างออกไป เขาก็ทราบได้ทันทีว่ากำลังถูกท้าสู้ตัวต่อตัวอยู่

“พวกแกหยุด ข้ารับคำท้ามัน! ”

เลือดในกายของบานาได้เดือดพล่าน

เขารู้ได้จากสัญชาตญาณว่าแม่ทัพศัตรูในคราวนี้ไม่ใช่ธรรมดา

กลองศึกได้รัวก้องสั่นสะท้าน

พายุสงครามที่ทัพกลางได้หงุดชะงักลง

พวกเขาต่างหยุดสงครามตรงหน้า เพื่อรอดูพายุขนาดเล็กทั้งสองที่กำลังจะโรมรันเข้าหากันในเวลานี้

[ยุทธหัตถี] ศึกชนช้างอันโดงดังของชาวมนุษย์

หากแต่กลศึกครั้งนี้ไม่ใช่การชนช้าง แต่เป็นช้างแมมมอธชนกับมังกรวารีต่างหาก

“ทิ้งเครื่องยิงฉมวกลงไปซะ”

บานาสั่งให้ทิ้งอาวุธร้ายแรงของตนลงไป

ใช่แล้ว เครื่องยิงฉมวกของเผ่ายักษาก็คือ [บัลลิสตา] ของมนุษย์นั่นละ

“ทิ้งปืนใหญ่ไอน้ำไปซะ”

แดงได้ตอบรับความเป็นลูกผู้ชายของบานาด้วยการทิ้งปืนใหญ่ไอน้ำบนหลังแมมมอธลงไปที่พื้น

ทั้งสองต่างจ้องประสานตากันพร้อมกับความเงียบที่ชวนอึดอัดของสนามรบ

จนกระทั้งสายลมหนึ่งได้พัดผ่าน---

“ลุยเลยเจ้าสำลี! ”

“ลุยเลยเจ้าแคนตาลูป! ”

ทั้งสองฝ่ายได้สั่งการเริ่มศึกชนอสูรทำลายความสงบที่ชวนอึดอันนี้

เสียงคำรามของแมมมอธกับเสียงพ่นไฟของมังกรวารีได้ดังก้องไปทั่ว

พื้นที่โล่งทรงกลมขนาดสิบเมตรกลางสนามรบได้เกิดฝุ่นละอองลอยตลบขึ้นมา

เจ้าสำลีที่เป็นแมมมอธของแดงได้วิ่งด้วยขาทั้งสี่พร้อมกับดันหัวและงาของตนลงมา

เป้าหมายคือการงัดร่างของมังกรวารีให้พลิกคว่ำขึ้นจากพื้นดิน

ส่วนมังกรวารีก็เลื้อยหดตัวเป็นวิถีโค้งถอยห่างออกไป พร้อมกับพ่นไฟสีทองเข้าใส่

“วิ่งผ่าไปเลยลูก! ”

เจ้าสำลีตอบรับคำขอของแดงแล้ววิ่งเข้าใส่กองเพลิงตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัวเปลวไฟที่ร้อนแรง

ม่านสีทองได้ถูกแหวกออกด้วยร่างอันใหญ่โตของช้างแมมมอธ

สารถีสองนายที่อยู่ด้านหลังแดงต่างรีบดับเพลิงบนตัวเจ้าสำลีอย่างร้อนลน

ในตอนนั้นเองที่มีประกายแสงของอาวุธร้ายได้แถงลงมาที่สารถีทั้งสอง

แดงรีบใช้ง้าวเหล็กในมือรับตรีศูลนั้นเอาไว้

เสียงปะทะได้ดังก้อง พร้อมกับร่างของบานาที่ยืนอยู่บนหัวของมังกรวารี

มังกรวารีชูคอขึ้นสูง เมื่อรวมกับร่างกายของบานาที่สูงถึงสามเมตรสี่สิบเซน เลยทำให้ภาพรวมของความสูงอยู่ที่หกเมตรได้

ในขณะที่ฝั่งแดงซึ่งขี่ช้างแมมมอธนั้น มีความสูงเพียงสี่เมตรเท่านั้น

ร่างของยักษาได้ยืนเด่นมองลงมา

“รับมือให้ดีละ ย้าก! ”

บานาคำรามก้อง

เขาหวดตรีศูลเข้าใส่แดงอย่างบ้าคลั่ง

มังกรวารีเองเลื้อยเข้ารัดร่างของแมมมอธโดยไม่สนใจอานที่บรรทุกสารถีทั้งหกนายที่ติดตามมา

ลูกน้องของบานาทั้งหกคนรีบกระโดดลงมาจากอานบนหลังในทันที

แดงใช้ง้าวรับมือตรีศูลของบานาเอาไว้อย่างช่ำชอง

การโจมตีของบานาช่างหนักหน่วงและรุนแรง อีกทั้งยังน่ากลัวดั่งปีศาจร้าย

การโจมตีด้วยตรีศูลที่รวดเร็วนั้น ทำให้แดงเห็นภาพติดตาจนเห็นบานามีถึงสิบมือ

“ทศกัณฐ์..”

เขาเลยอดไม่ได้ที่จะพูดถึงชื่อของยักษ์ในมหากาพย์ฮินดูชื่อดังออกมา

แดงกำลังเสียเปรียบ

แมมมอธของตนเองก็ถูกมังกรวารีรัดขากับงวงเอาไว้จนแทบจะออกแรงไม่ได้

ที่มันยังไม่ล้มตัวลง ก็เรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว

แต่ทว่ายังมีโอกาศชนะอยู่

จากการประมือ ทำให้แดงพบว่าบานาไม่ได้มีทักษะในการต่อสู้บนหลังสัตว์เท่าไหรนัก

การเหวี่ยงโจมตีที่หนักหน่วงนั้น มันจะทำให้มังกรวารีรับภาระมากจนเกินไป

แดงเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามังกรวารีกำลังเหนื่อยหอบอยู่

อีกประการหนึ่ง หากไม่สามารถล้มสารถีที่บังคับได้ เขาก็ควรจะเล็งไปที่สัตว์ที่เขากำลังขับขี่อยู่แทนเมื่อมีโอกาศ

แต่นี่บานากลับเล็งกระหน่ำโจมตีใส่แดงเพียงคนเดียว

บนพื้นที่หลังแมมมอธอันกว้างใหญ่นี้ มีอีกหลายจุดที่บานาน่าจะสามารถโจมตีใส่ได้อยู่ แต่เขากลับไม่ทำแบบนั้น

“ชนะได้แน่! ตอนนี้ละ จัดการเลยเจ้าสำลี! ”

เมื่อเห็นจังหวะที่มังกรวารีผ่อนกล้ามเนื้อเพื่อสูดลมหายใจ แดงก็ได้ออกคำสั่งโจมตีในทันที

เจ้าสำลีได้กรีดเสียงลั่นพร้อมกับง้างร่างของมังกรวารีขึ้นมาเหนือพื่นด้วยงาอันทรงพลัง

“เหวอ!? ”

ด้วยสมดุลที่เปลี่ยนไป เลยทำให้บานาร่วงลงมาจากมังกรวารี

ส่วนเจ้ามังกรวารีที่น่าสงสารนั้นก็…

“ขยี้มันเลย! ”

ถูกแดงใช้ง้าวแทงลงไปที่ดวงตาอย่างรุนแรง

มังกรวารีที่บาดเจ็บได้ร้องครวญคราง

แต่มันยังไม่จบเพียงเท่านั้น

เจ้าสำลีได้ใช้งาที่งัดขึ้นมานั้น เหวี่ยงร่างของมังกรวารีไปที่พื้นข้างหน้า

ท่ามกลางความเจ็บปวดและความสับสน ร่างของแมมมอธขนาดสี่เมตรก็ได้พุ่งเข้าใส่มังกรวารีจากด้านข้าง

งาได้แทงทะลุเข้าตรงช่องลำตัวด้านล่างที่เป้นช่วงเกล็ดย้อนอย่างแม่นยำ

เลือดสีฟ้าได้ไหลลงมาจากร่างของมังกรวารีพร้อมกับแสงในดวงตาที่มืดบอดลง

แม่ทัพมังกรวารีได้ถูกปราบลงแล้ว

“โอ้วววว! ”

เสียงคำราวโห่ร้องได้ดังกึกก้องมาจากทางฝั่งกองทัพของมนุษย์

แต่กระนั้นบานากลับยังคงสีหน้าที่เยือกเย็นเอาไว้ได้

แดงรู้สึกได้ถึงอันตรายบางอย่างที่ถูกปล่อยออกมาจากบานา

ทำไมกัน… ทำไมทั้งที่ยืนอยู่ต่อหน้าแมมมอธที่ตัวใหญ่กว่า แต่เขากลับรู้สึกว่าบานาช่างดูใหญ่โตกว่ามากนักได้ละ!?

“ขอโทษด้วย หลับให้สบายเถอะนะเจ้าแคนตาลูป เจ้าทำหน้าที่ได้ดีแล้ว ข้าผิดเองแหละ”

บานาเข้าไปลูบมังกรวารีด้วยความอ่อนโยน ก่อนที่จะหันมาทางแดง

“ข้ายอมรับว่าแพ้ในศึกชนอสูร แต่ทว่า---”

เขาเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับตรีศูลที่อยู่ในมือ

เจ้าสำลีที่เห็นร่างของบานาเดินเข้ามาใกล้อย่างไร้ซึ่งสีหน้านั้น ได้รู้สึกถึงแรงกดดันอันหนักหน่วงจากเขา

มันรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตาย…

“ข้าไม่แพ้ในศึกการต่อสู้หรอกนะ”

“แปร๊น!! ”

“เหวอ!? ”

ด้วยความตื่นตระหนก เจ้าสำลีจึงพุ่งเข้าใส่บานาโดยไม่สนรอคำสั่งของผู้ที่เป็นนาย

บานาโยนตรีศูลทิ้งไป แล้วง้างหมัดขวาขึ้นมา

บานาหลบงาที่แหลมคมของแมมมอธ แล้วใช้หมัดขวาตรงชกสวนกลับไปที่ใบหน้าของมันที่กำลังพุ่งเข้าใส่

เกิดเสียงกระดูกกะโหลกที่ถูกบดขยี้ดังก้องกังวาลขึ้น

“บ้าน่า! ”

แดงแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

บานาสามารถใช้มือเปล่าชกแมมมอธตกมันจนดับดิ้นได้ภายในครั้งเดียว

ร่างสูงสี่เมตรของเจ้าสำลีได้ล้มตัวลงพร้อมกับเสียงคำรามที่เจ็บปวด

“เหวอ!? ยังไม่จบ---”

แดงพยายามยันตัวเองขึ้นมาจากพื้น

แต่ไม่ทันการแล้ว

ก่อนที่แดงจะได้ลุกขึ้นมาตั้งหลัก บานาก็มายืนอยู่ที่ตรงหน้าเขาแล้ว

ตรีศูลได้จ่ออยู่ตรงที่คอของแม่ทัพฝ่ายมนุษย์

“เป็นการต่อสู้ที่ดี”

บานาเอยเช่นนั้นให้กับศัตรู ก่อนที่จะดับชีวิตของศัตรูที่น่ายกย่องลง

แม่ทัพฝ่ายมนุษย์ จ้าวแห่งยุทธหัตถี [แดง] ได้ถูกปราบลงแล้ว