เกมส์อาณาจักรเทพ: เริ่มต้นด้วยระบบผู้สืบทอดแห่งพระเจ้า

        เสียงของความเงียบงันแผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ หลายคนที่ยืนอยู่ในระยะที่ปลอดภัย ต่างพากันมองดูสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความตกตะลึง

        ความสามารถของพ่อบ้านชราที่ผู้เล่นหลายคนถูกแช่แข็งได้ในพริบตา ทำให้พวกเขารู้สึกถึงความยิ่งใหญ่และความน่ากลัวของผู้ใช้เวทมนตร์ระดับสูง จอมมนตราแห่งน้ำแข็ง สมแล้วที่เป็นถึงอาชีพแห่งตำนาน มันเป็นรองเพียงแค่ผู้สืบทอดอวาตาร์ของเทพเจ้าเท่านั้น

        “ระ..ร้ายกาจเกินไป พริบตาผู้เล่นกิลด์หอคอยอูโรโบรอสส่วนใหญ่ก็กลายเป็นปาติมากรรมน้ำแข็ง แล้วพวกเขาก็ไม่ใช่ระดับธรรมดานะ”

        “ใช่แล้วละ นี่คือการต่อสู้ของผู้เล่นที่แข็งแกร่งเหรอ? การโจมตีทุกครั้งเต็มไปด้วยพละกำลังอันมหาศาลและน่ากลัว!”

        ผู้เล่นที่ยืนอยู่รอบๆต่างพากันอุทานขึ้น พร้อมกับรีบถอยหลังออกไปอีก เหมือนไม่กล้าเข้าใกล้กับการต่อสู้อีกต่อไป

        “แจ้งรองหัวหน้ากิลด์ไปแล้ว..”

        “เขาอยู่ใกล้ๆกับพวกเราพอดี!”

        ท่ามกลางความเงียบงัน บารันยืนครุ่นคิด และสายตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างของสมาชิกในกิลที่ถูกแช่แข็งอยู่เบื้องหน้าและทั่วบริเวณ

        เขารู้ดีว่าเวทมนตร์ที่พ่อบ้านชราใช้ไม่ได้เป็นเวทมนตร์ธรรมดา มันเป็นทักษะสกิลระดับตำนานที่มีพลังทำลายล้างสูง และหากเขาตัดสินใจลงมือโดยไม่คิดให้รอบคอบ เขาอาจสูญเสียคนในกิลด์ไปมากกว่านี้

        แต่ในใจของบารันยังคงเต็มไปด้วยความโกรธ ถึงจะรู้ดีว่าพวกเขาอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบ แต่ชายวัยกลางคนก็ไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองและกิลด์หอคอยอูโรโบรอสถูกหยามเกียรติเช่นนี้ได้ พวกมันทั้งหมด โดยเฉพาะกับเด็กที่ชื่อว่าอนาเธอร์ จะต้องชดใช้ในเรื่องนี้

        “บารัน คิดว่าเจ้าน่าจะเข้าใจแล้ว..”

        “ข้าขอแนะนำให้เจ้าคิดใหม่อีกครั้ง ก่อนที่พวกเจ้าจะเสียอะไรไปมากกว่านี้”

        พ่อบ้านชรากล่าวขึ้นอย่างจริงจัง

        เสียงของเขาดังชัดเจน ราวกับลอยไปถึงหูของทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้น คำพูดของพ่อบ้านชรา ทำให้บารันและคนที่เหลือต่างรู้สึกถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่ไม่สามารถต้านทานได้ ประหนึ่งเป็นการควบคุมเลยด้วยซ้ำ

        หลังจากที่พ่อบ้านชราใช้ทักษะสกิลแช่แข็งผู้เล่นจากกิลด์หอคอยอุโรโบรอส

        “จบแล้วใช่ไหม?”

        สายตาของผู้คนที่มองดูเหตุการณ์อยู่รอบๆก็ต่างคิดว่าสถานการณ์นี้น่าจะจบลงแล้ว แต่ในขณะที่ทุกคนเริ่มคลายความตึงเครียด

        “แกจะแนะนำอะไรให้กิลด์ของข้ากัน?”

        เสียงอันเยียบเย็นก็ได้ดังขึ้น พร้อมกับสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็ปรากฏออกมา

        “เฟี้ยว!”

        ทันใดนั้น ดาบสีแดงเข้มที่เปล่งประกายราวกับโลหิตได้พุ่งทะยานลงมาจากท้องฟ้า มันพุ่งตรงลงมาด้วยความเร็วและกระแทกเข้ากับพื้นดินเบื้องล่างอย่างรุนแรง เสียงระเบิดดังสนั่นก้องไปทั่วบริเวณ ดาบเล่มนั้นปักลงไปที่พื้นน้ำแข็งที่พ่อบ้านชราได้สร้างไว้

        “ปัง!”

        เสียงแตกกระจายของน้ำแข็งดังสนั่น พร้อมกับเศษน้ำแข็งที่ปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ

        อาณาเขตที่กำลังแช่แข็งผู้เล่นกิลด์หอคอยอุโรโบรอสทั้งหมดระเบิดออกเป็นเศษซาก น้ำแข็งที่เคยแข็งแรงราวกับเหล็กกล้า ได้ถูกพลังจากดาบสีแดงนี้ทำลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี

        “พลังนี่มัน..”

        บอดี้การ์ดทั้งสี่และพ่อบ้านชราที่อยู่ในระยะของแรงกระแทกได้ถูกพลังจากดาบนั้นจนปลิวกระเด็นไปในอากาศ ร่างของพวกเขากระแทกเข้ากับพื้นเสียงดัง บอดี้การ์ดแต่ละคนพยายามรวบรวมกำลังลุกขึ้น แต่ก็แสดงให้เห็นว่าพวกเขาได้รับบาดเจ็บจากคลื่นโจมตีที่รุนแรง

        “อึก? ทักษะสกิลระดับตำนาน คลื่นดาบโลหิตเรอะ?”

        ส่วนพ่อบ้านชรา แม้จะพยายามทรงตัวและใช้ไม้เท้าคาถาค้ำยันร่างของตนเอง แต่ก็ไม่สามารถป้องกันการกระแทกที่รุนแรงได้

        ร่างของเขาปลิวไปกระแทกกับพื้นด้านหลังและกระอักเลือดออกมา ถึงมีเลเวลสูงและพลังเวทมนตร์ที่น่าเกรงขาม แต่แรงโจมตีที่ไม่คาดคิดนี้ มันทำให้ตัวของเขาบาดเจ็บสาหัสในทันที

        ในขณะเดียวกัน ผู้เล่นจากกิลด์หอคอยอุโรโบรอสที่ถูกแช่แข็งไว้ก็ได้รับอิสระทันทีที่น้ำแข็งถูกทำลาย ทั้งหมดขยับได้อีกครั้งนึง

        “การโจมตีนี้.. หรือว่าท่านเซเฟอร์!”

        พวกเขาหลุดออกจากพันธนาการและขยับตัวได้อีกครั้ง แต่ละคนต่างแสดงสีหน้าที่ตกใจ พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะมีใครสามารถทำลายพลังเวทมนตร์ของพ่อบ้านชราได้ง่ายดายเช่นนี้

        แต่ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็รู้สึกโล่งใจที่ได้รับการช่วยเหลือจากสถานการณ์อันน่ากลัว

        “เกิดอะไรขึ้น? พลังเมื่อกี้นี้เป็นของใคร?”

        ท่ามกลางความตื่นตระหนกของทุกคนที่อยู่ในลานกว้าง ชายหนุ่มผู้หนึ่งกระโดดพุ่งตัวลงมาตามดาบสีแดงที่ปักอยู่บนพื้น ร่างของเขาพุ่งลงมาจากท้องฟ้าราวกับดาวตก แววตาของเขาเยียบเย็นไร้ความรู้สึก เมื่อร่างของเขาลงสู่พื้นเบื้องล่าง เขาไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้กับดาบสีแดงที่ปักอยู่บนพื้น

        “ไหนแกอยากให้กิลด์ข้าเสียอะไรนะ?”

        ชายคนนั้นยืนนิ่งอยู่ชั่วขณะ ใบหน้าของเขาเยียบเย็นราวกับน้ำแข็ง ท่ามกลางฝุ่นและเศษน้ำแข็งที่ลอยอยู่ในอากาศ เขาไม่แสดงความสนใจใดๆต่อสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัว สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ดาบสีแดงเข้ม เปล่งแสงสว่างเรืองรองราวกับมันมีชีวิต

        เขาก้าวไปข้างหน้าช้าๆ ใช้มือคว้าด้ามดาบที่ปักอยู่บนพื้นขึ้นมา ขณะที่ดวงตาก็จับจ้องไปยังชายชราในชุดคลุมสีขาว

        “รองหัวหน้ากิลด์หอคอยอุโรโบรอสลำดับที่สอง”

        “ผู้มีอาชีพแห่งตำนาน อัศวินดาบโลหิต! เซเฟอร์!”

        เสียงของพ่อบ้านชราดังขึ้นด้วยความยากลำบาก เขาพยายามจะทรงตัวหลังจากที่ถูกโจมตี แต่ร่างของเขายังคงสั่นไหวจากบาดแผลที่ได้รับ ขณะเดียวกันสายตาของเขาจ้องไปที่ชายหนุ่มที่ลงมาพร้อมดาบสีแดงด้วยความตื่นตัว

        สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นทันที

        เซเฟอร์ไม่แปลกใจที่คนอื่นๆจะรู้ถึงชื่อเสียงของตน ชายคนนี้เพียงแค่จับดาบในมือแน่น

        ดาบนั้นเริ่มเรืองแสงสีแดงเข้มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามันตอบสนองต่อพลังของผู้ที่ถือมันอยู่ พลังอันทรงอำนาจได้แผ่กระจายออกมาจากคมดาบและร่างกายของเขา

        ทันใดนั้นอากาศรอบตัวเขาก็เริ่มสั่นสะเทือน ผู้เล่นที่อยู่ใกล้ๆต่างรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่มากขึ้นเรื่อยๆ บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มคนนั้นเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน แรงกดดันที่รุนแรงแผ่กระจายออกไปจนทำให้ผู้เล่นเริ่มถอยหลังออกไปอีก

        ความรุนแรงของพลังที่เขาปล่อยออกมานั้น ทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นรู้สึกได้ถึงความน่ากลัวของสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

        ชายหนุ่มที่ถือดาบสีแดงนั้นยืนนิ่งชั่วครู่ก่อนจะกวาดสายตาไปมองรอบๆ เขาดูเหมือนจะไม่สนใจใครเลยแม้แต่น้อย แต่ดวงตาเยียบเย็นกลับแฝงไปด้วยความมั่นใจและความร้ายกาจที่ชัดเจน

        “ข้าถามแล้วทำไมไม่ตอบ?”

        ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเขาเย็นชา และทำให้พ่อบ้านชราต้องกัดฟันแน่น

        บอดี้การ์ดของอนาเธอร์ที่ลุกขึ้นมาจากแรงกระแทกรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังจะมาถึง พวกเขารีบยกอาวุธของตนขึ้นเพื่อพร้อมสำหรับการป้องกัน แต่สายตาของพวกเขายังคงแฝงความตระหนกและความสงสัยต่อพลังของชายหนุ่มคนนั้น

        “เตรียมตัวให้ดี!”

        พ่อบ้านชราเอ่ยขึ้นเสียงดัง ขณะที่เขาใช้สกิลของตนสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมา มันแผ่ขยายไปทั่วบริเวณเพื่อปกป้องอนาเธอร์

        “ดูเหมือนคุณจะยังไม่เข้าใจนะ? ลูกกิลด์ของคุณมาหาเรื่องพวกผมก่อน แล้วก็บอกไปแล้วว่าผมคือทายาทของตระกูลซิกฟรีด”

        อนาเธอร์สูดหายใจเข้าลึกๆและพยายามจะพูดขึ้น แต่เซเฟอร์คนนี้ก็เหมือนไม่สนใจอะไรเลยซักนิด ทำให้บารันที่เห็นต้องแสยะยิ้มออกมา

        เขาตอนนี้ตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่จะได้จัดการกับเจ้าเด็กนี้ไปพร้อมๆกัน บังอาจทำให้พวกเขาเสียหน้า จุดจบก็มีแต่ความตายเท่านั้น

        “ทักษะสกิล เสี้ยวโลหิตจันทรา!”

        เขาเงื้อดาบขึ้นพร้อมกับฟาดลงมาที่พื้นด้วยพลังที่รุนแรง ดาบสีแดงพุ่งทะลวงลงสู่พื้นดินเบื้องหน้า แสงสว่างสีแดงเข้มที่เปล่งออกมาจากดาบนั้นราวกับเป็นไฟโลหิตที่พุ่งทะลุอากาศ

        เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับแรงกระแทกที่รุนแรงจนทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน การโจมตีของเซเฟอร์ด้วยดาบโลหิตนั้นรุนแรงเกินกว่าที่ใครจะต้านทานได้

        “อึก! เลเวลพวกเราต่างกันเกินไป”

        แม้แต่บอดี้การ์ดและพ่อบ้านชราที่มีพลังก็ยังไม่อาจหลบเลี่ยงได้ พลังดาบนั้นส่งแรงกระแทกรุนแรงจนทำให้ทั้งห้าคนต้องกระอักเลือดออกมาอย่างหนัก เสียงแตกหักของกระดูกดังชัดเจน

        แต่ว่าแม้พวกเขาจะบาดเจ็บเพียงใด ทุกคนก็ยังคงลุกขึ้นยืนปกป้องอนาเธอร์อยู่ไม่ห่าง ความเสียสละและความภักดีของเขาไม่อาจถูกสั่นคลอน

        เซเฟอร์ยกดาบโลหิตขึ้นเหนือหัวอีกครั้ง แสงสีแดงเรืองรองจากดาบนั้นเหมือนกับเปลวไฟแห่งความตายที่จะกลืนกินทุกชีวิตที่อยู่เบื้องหน้า

        พร้อมกับพูดคำสั้นๆที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและไร้ปรานี

        “ตายซะ..”