เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นสตรีไร้คุณธรรม [จบ]

        “คุณชาย...”หลานเล่อไม่รู้จะมองหน้าหนานหมิงเหอตรงๆ อย่างไร

        ตั้งแต่คุณชายกับคุณหนูบาดหมางกันคราวก่อนงานเขาก็ทวีความลำบากน่าระแวงยิ่งขึ้นด้วยกลัวคุณชายลงโทษตนเองเพราะเรื่องนี้

        สีหน้าของหนานหมิงเหออ่อนล้าเขาน่าจะนอนหลับไม่สนิทมานาน ร่องใต้ตาเลยดำคล้ำหนักขึ้น คุณชายสูงศักดิ์ดีๆท่านหนึ่งยามนี้ทุกข์จนหน้าซีดเซียวไปหมด

        “ปิดประตู ให้นางกลับไป”

        หนานหมิงเหอย่อมรู้นิสัยใจคอของเยี่ยนเจาเจานางทนมาหนึ่งเดือนไม่ง่ายเลยจริงๆ ทว่าเขาไม่อาจปล่อยสัตว์ร้ายภายในจิตใจออกอาละวาดอีกความคิดที่ไม่ควรมีอยู่นี้ เขาควรตัดมันออกเสีย

        เขาจะเป็นคนบาปเองวันหน้าแม้เข้าใกล้นางไม่ได้อีก เขายังสามารถมองนางอยู่ห่างๆต่อให้ใจของนางโดนตนทำร้ายจนพรุน ก็ยังดีกว่ามาแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเดินเข้าสู่สถานการณ์เสี่ยงอันตรายยากจะย้อนคืน

        เยี่ยนเจาเจาหยิ่งในศักดิ์ศรีตนเองที่สุดนางแบกความมุ่งมั่นมาเต็มเปี่ยมก็ยังไม่ได้พบเขาตอนโดนเขาปิดประตูใส่หน้าเลยเกิดความรู้สึกหดหู่และสิ้นหวังอย่างยิ่ง

        หนานหมิงเหอเดิมคิดว่าตนสงบสติมาเดือนหนึ่งใจคิดตกพอประมาณแล้ว

        แต่เขาคาดไม่ถึงเลยสักนิดว่าเกราะป้องกันทางใจและหลักการทั้งหมดที่ตนใช้เวลาหลายวันหลายคืนสร้างขึ้นมาดิบดีจะมลายหายไปเพียงพบหน้านางหากมองมากกว่านี้เกรงว่าคงจะควบคุมตนเองไม่อยู่

        เขาเลยจำต้องรีบวิ่งหนี ความจริงที่ประตูบานนั้นต้องขวางไม่ใช่เยี่ยนเจาเจาหรอกแต่เป็นตัวเขาเอง

        หากการปิดประตูสามารถหยุดนางไม่ให้เข้ามาค้นหาความคิดของตนหนานหมิงเหอก็รู้สึกว่าตนจะควบคุมความคิดที่ไม่ควรเกิดขึ้นมาในอนาคตได้

        สีหน้าของหนานหมิงเหออึมครึมขึ้นเขาวางมือลงบนหน้าอกซ้ายของตนเองเบาๆสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดรวดร้าวที่ปะทุอยู่ภายใน ความขมขื่นของเขาไม่น้อยไปกว่านางแต่กลับไม่มีใครรู้ ป่าวประกาศยิ่งไม่ได้

        สติบอกว่าเขาควรกลับเข้าไปในห้องแต่ในห้องนี้เยือกเย็นเงียบเหงาราวกับถ้ำหิมะ ไม่มีอะไรสักอย่างไม่มีชามน้ำขิงผสมน้ำผึ้งต้นต้วนอีกต่อไป ไม่มีของว่างหอมหวานรสเลิศอีกแล้ว

        ดังนั้นหนานหมิงเหอจึงอยากกลับไปหานางอีกครั้งขาของเขาถึงขั้นเริ่มเปลี่ยนทิศไปทางประตูเอง

        ครั้งสุดท้ายต่อให้เป็นแมลงเม่าบินเข้ากองไฟก็ไม่เสียดาย

        เยี่ยนเจาเจาจินตนาการฉากพบกันอีกครั้งไว้นับร้อยนับพันอย่างทว่าในฉากเหล่านั้น ไม่รวมหนานหมิงเหอหันหลังจากไปทันทีที่พบหน้านาง ทั้งยังไม่ยอมพูดกับนางแม้แต่ประโยคเดียว

        หลานเล่อถึงขั้นมาปิดประตูหอร่มรื่นโต้งๆ

        เยี่ยนเจาเจารู้สึกเหมือนว่าฟ้าจะถล่มนางไม่เคยได้รับความอัดอั้นคับข้องใจขนาดนี้มาก่อน...อีกนัยหนึ่งคือนางไม่เคยคิดว่าตนจะต้องทนทุกข์เพราะหนานหมิงเหอต่างหาก

        ทำไมกัน?

        ไม่ใช่นางรับไม่ได้แต่อย่างน้องต้องบอกเหตุผลนางสักหน่อยสิ

        หากเป็นคนอื่นเยี่ยนเจาเจาคงจะหมุนตัวจากไป ไม่แบ่งสายตาไว้เหลียวแลเขาอีกเลยนับจากนี้

        ทว่านางเผลอนึกถึงดอกซิ่งฮวาที่เห็นในวันนั้นและลืมวลี “ดาราพร่างพราวพาตพาพัด” อันเศร้าโศกอ้างว้างไม่ลง ยิ่งคิดใจก็ยิ่งยิ้มเยาะหยัน

        เยี่ยนเจาเจาทั้งน้อยใจทั้งโกรธเคืองรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในกำลังสั่นเทิ้มพร้อมกัน ไม่รู้เอาความกล้ามากจากไหนคิดเพียงว่าวันนี้นางต้องได้รับคำอธิบายกลับไป

        นางไม่เคยดูถูกเขา ทั้งยังอยู่ข้างกายเขาเสมอแต่ขณะนี้นางโมโหเพราะหมกมุ่นอยู่กับความสุขและความโกรธของเขาต่อให้ต้องตัดความสัมพันธ์กันนับตั้งแต่วันนี้ เยี่ยนเจาเจาก็ต้องการคำอธิบาย!

        แม้อายุจริงของนางไม่เด็กแล้วแต่เยี่ยนเจาเจาคิดว่ายามนี้ตนยังเป็นเด็กอยู่ นางยังมีสิทธิ์วิ่งเต้นตามใจตนเองและมีโอกาสเอาแต่ใจ

        แม้รู้ว่าฝนเช่นนี้อาจจะทำให้นางป่วยเยี่ยนเจาเจาก็ยังอยากดื้อรั้นสักครั้ง

        ความกล้าของเยี่ยนเจาเจาพุ่งกระฉูดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเบ้าตานางแดงก่ำ แต่ไม่ยอมปล่อยน้ำตาไหลลงมาง่ายๆ หลังมองซ้ายขวารอบหอร่มรื่นก็พบว่าข้างนอกแนวกำแพงตรงมุมตะวันออกเฉียงใต้มีต้นไม้อยู่หากตนปีนขึ้นไปคงสามารถข้ามเข้าไปในหอร่มรื่นจากยอดกำแพงได้

        ดังนั้นนางจึงเดินจ้ำอ้าวไปทางนั้นแม้ความรู้สึกหวาดกลัวจะผุดขึ้นมายามมองต้นไม้ แต่นางกลับเลือกโยนร่มในมือทิ้ง แล้วปีนขึ้นไปท่ามกลางเม็ดฝนที่มีขนาดเท่าเม็ดถั่ว

        สิ่งที่เยี่ยนเจาเจาแตกต่างกับคนอื่นอย่างสิ้นเชิงคือนางยึดมั่นในหลักการ ไม่หัวชนฝาจะไม่ยอมถอยเด็ดขาดบางทีหนักถึงขั้นหัวชนจนแตกเลือดอาบ แต่ยังไม่ยอมจำนนสาบานว่าจะชนให้ฝาทะลุเลยก็มี

        สตรีสูงศักดิ์ในเมืองเซียงเฉิงเกรงว่าจะมีเพียงเยี่ยนเจาเจาคนเดียวที่กล้าปีนต้นไม้ท่ามกลางอากาศเช่นนี้นางไม่ใยดีว่าขาสองข้างนอกร่มผ้าของนางจะโดนต้นไม้ขูดจนแดงเถือก หรือกระโปรงหรูฉวินผ้าปักซูโจว[1] อันประณีตจะโดนกิ่งไม้แตกสาขารกเกี่ยวด้ายหลุดรุ่ยจนสิงโตน้อยที่เดิมน่ารักไร้เดียงสาก็เปลี่ยนรูปลักษณ์ไป

        ชุดนางเปียกน้ำจนชุ่มโชกทั้งตัวมวยผมเอียงกระเท่เร่ไปด้านข้าง ดอกไม้คู่ที่ร้อยจากลูกปัดบนหัวหลุดดอกหนึ่งไรผมตรงขมับเหนียวเหนอะหนะติดข้างใบหน้า น้ำที่ไม่รู้ว่าเป็นน้ำตาหรือเม็ดฝนก็เลอะอาบทั่วหน้า 

        เบ้าตาเยี่ยนเจาเจาแดงก่ำเหมือนกระต่ายน้อยโกรธจัดดวงตาวาววับแทบแผดเผา

        ท่ามกลางเสียงฝนโปรยปรายในที่สุดเยี่ยนเจาเจาก็ปีนถึงยอดต้นไม้ นางปาดน้ำฝนออกจากใบหน้าอย่างเหนื่อยล้า ก่อนเอื้อมอีกมือข้างไปที่กำแพง

        และเห็นหนานหมิงเหอหลังจากนั้น

        เทียบกับสภาพที่โดนน้ำฝนจนยับเยินน่าสังเวชของนางยามนี้หนานหมิงเหอก็ไม่ดีไปกว่ากันมากนัก

        เขาเองก็ไม่ได้กางร่มเพียงยืนตากฝนภายใต้สายน้ำเงียบๆ ขณะลืมตามองแม่นางใจกล้าผ่านม่านฝนด้วยดวงตาเบิกกว้างข้างหลังไกลๆ มีหลานเล่อที่หน้าตาตกใจตามมา

        หนานหมิงเหอไม่อยากแม้แต่จะกะพริบตาแม้น้ำฝนจะตกกระทบบนเบ้าตาของเขาจนด้านชา

        เยี่ยนเจาเจารู้สึกว่าคำพูดร้อยแปดในหัวพลันปลิวว่อนหายวับไปในพริบตานางอ้าปากพะงาบๆ ผ่านไปครึ่งค่อนวันค่อยเอ่ยว่า “หลานเล่อไยไม่กางร่มให้คุณชายของเจ้า?”

        นางไม่ได้เงียบกริบดังที่เขาจินตนาการ และไม่ถามเสียงดังก้องเช่นที่เขาคิดนางเพียงแค่ปีนไปบนยอดต้นไม้เงียบๆ พร้อมน้ำฝนอาบใบหน้า แล้วเอ่ยปากให้เด็กรับใช้ของเขากางร่มให้เขา

        นางกำลังเป็นห่วงเขา

        ลมหายใจของหนานหมิงเหอหยุดชะงัก

        เขาไม่เคยรับรู้มาก่อนว่าบนโลกยังมีความรู้สึกที่เจ็บปวดเช่นนี้อยู่ความเจ็บปวดทรมานเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านจากหัวใจไปยังอวัยวะภายในอัดแน่นจนเขาพูดไม่ออกสักคำ

        แนวป้องกันทั้งหมดเริ่มปริแตกหนานหมิงเหอรู้ดีว่าหากเยี่ยนเจาเจาพูดอีกเพียงประโยคเดียว เกราะทางใจที่เขาเพียรสร้างมานับเดือนคงแหลกเป็นผุยผง

        ดังนั้นเขาจึงหลับตาลงด้วยความเจ็บปวดอีกครั้งแล้วหมุนตัวจากไปโดยไม่เอื้อนเอ่ยคำใด

        น้ำตาของเยี่ยนเจาเจาร่วงลงมาทันทีนางมองเห็นร่างของหนานหมิงเหอไม่ชัด กระทั่งเรี่ยวแรงทั้งหมดยังเหมือนจะเลือนหายไป

        แต่นางยังเค้นแรงตะเบ็งเสียงใส่แผ่นหลังของหนานหมิงเหอ“หนานหมิงเหอ! หากท่านเดินไปอีกก้าว ต่อไปข้าจะเด็ดบัวไม่เหลือใยกับท่านกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน!”

        นางไม่เคยเรียกขานนามของหนานหมิงเหอตรงๆและนี่ก็ไม่ใช่ช่วงเวลาที่หนานหมิงเหอเคยคิดไว้ว่านางจะเอ่ยนามของเขา

        เกาทัณฑ์ปล่อยไปแล้วไม่หันหัวกลับอีก

        หนานหมิงเหออดไม่ได้ที่จะชะงักฝีเท้า

        ความสุขในใจเยี่ยนเจาเจาเพิ่งพรั่งพรูขึ้นมาแต่พริบตาต่อมาเขาก็ขยับเท้าก้าวเดินต่อ ทำให้หัวใจของนางราวกับโดนบดขยี้จนแหลกเป็นผุยผง

        นัยน์ตาของเยี่ยนเจาเจาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อนางไม่รู้ว่าเหตุใดหนานหมิงเหอจึงปฏิบัติกับตนเช่นนี้ คำพูดที่ออกมาเลยปะปนไปด้วยเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นจนใจหนานหมิงเหอแทบจะแหลกสลาย

        “หนานหมิงเหอ! ท่านรังเกียจข้าถึงเพียงนี้?ดี ดีมาก”

        เยี่ยนเจาเจาพลิกตัวลงมาจากสันกำแพงในพรวดเดียวก่อนจะไล่ตามหลังของหนานหมิงเหอ แล้วดึงตัวเขาอย่างแรงให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับตน

        “ต่อไปหากเยี่ยนเจาเจาผู้นี้ยังมาพบหรือพูดกับท่านอีกสักคำข้ายอมเป็นสุนัข”

        การเคลื่อนไหวของนางรุนแรงราวกับเสียสติไปแล้วตอนนางออกจากเรือนวันนี้ได้พกจี้หยกมัจฉาคู่ที่หนานหมิงเหอเคยมอบให้นางมาด้วยยามนี้นางปลดจี้หยกนั้นออกจากลำคอของตนด้วยมือสั่นเทา ก่อนจะปาลงบนพื้น

        “คืนเจ้า คืนเจ้าทั้งหมด!”

        ไม่เพียงจี้หยกมัจฉาคู่เท่านั้นเยี่ยนเจาเจายังหยิบมาแม้กระทั่งของชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างพวกเครื่องรางที่หนานหมิงเหอเคยส่งมาให้ตอนนางป่วยทว่ายามนี้นางมือสั่นจนถือมันไม่ไหว จึงโยนมันลงต่อหน้าเขาเสียเลย 

        เยี่ยนเจาเจาร่ำไห้จนสะอึกแต่นางกลับไม่เอ่ยอะไรอีก เพียงรูดแขนเสื้อของหนานหมิงเหอขึ้น แล้วดึงสร้อยลูกปัดหยกคู่ที่นางเคยให้ออกมาจากข้อมือของเขา

        หนานหมิงเหอมองแม่นางน้อยตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้างน้ำตาของนางไหลออกมาจากดวงตาเมล็ดซิ่งไม่หยุดจนปะปนกับหยาดฝน

        นัยน์ตาของนางทั้งน้อยใจโมโห และผิดหวัง จนไม่เหลือเค้าความอ่อนโยนที่เคยมีให้เขามาก่อน...เขาสมควรโดนแล้ว

        แต่มือของเขายังคงเอื้อมออกไปอย่างควบคุมไม่อยู่เพียงเพราะอยากเช็ดน้ำตาให้นาง

        เยี่ยนเจาเจาถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อหลบมือของเขา“ไม่ต้องลำบากท่านหรอก”

        ทุกคำทุกประโยคสะท้านก้องในใจของเขา

        ไม่มีน้ำเสียงอบอุ่นที่เคยเรียกขานเขาว่า“พี่ชายรอง” อีกต่อไปแล้ว หนานหมิงเหออดคิดถึงนางตอนนั้นไม่ได้

        นางที่กระโดดพรวดลงมาจากชิงช้าด้วยความมั่นใจว่าเขาจะรับนาง

        นางที่ยิ้มหัวเราะใสซื่อไร้เดียงสาในคืนเดือนหงาย

        ยังมีนางที่กอดจานฝนหมึกที่แตกเป็นเสี่ยงๆกับกระดาษคัดลายมือของเขา พร้อมทั้งร้องไห้ไม่หยุด...

        แต่นางคนนั้นหมุนตัวจากไปแล้วนางกำสร้อยลูกปัดหยกในมือแน่นราวกับกำลังเค้นกำลังออกมาอย่างสุดแรงเพื่อเดินออกไปทีละก้าวๆ

        บนใบหน้าของหนานหมิงเหอไม่อาจแยกได้ว่าเป็นเม็ดฝนหรืออย่างอื่นความเจ็บปวดจากการฝืนพรากจากยังทำเขาไปต่อไม่ถูก แสงสว่างของเขาถูกเขาตัดออกจากชีวิตด้วยน้ำมือตนเองแล้ว

        แม้เยี่ยนเจาเจายามนี้จะมีสภาพคลอนแคลนแต่นางกลับหยิบร่มมากางอย่างใจเย็นโดยไม่หันกลับไปอีก

        นางสั่นเทาไปทั้งตัวทว่ามันไม่ใช่ความหนาว เมื่อนางเดินพ้นจุดที่คิดว่าหนานหมิงเหอมองไม่เห็น นางก็โยนสร้อยลูกปัดหยกลงกับพื้นแล้วทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าปล่อยโฮดังลั่น

        เยี่ยนเจาเจารู้สึกว่าใจของตนเจ็บปวดแสนสาหัสตอนโดนเหลียงอินตัดศีรษะจนเหลือแต่ลำคอ นางยังเจ็บไม่เท่าตอนนี้เลยด้วยซ้ำ

        แต่ที่นางไม่รู้คือหนานหมิงเหอเดินตามออกมาเขาตามนางอยู่ข้างหลังห่างๆ อย่างถ่อมตนและเงียบเชียบ

        เสียงร้องไห้ของนางเบาลงเรื่อยๆและเมื่อหนานหมิงเหอเห็นร่างนางที่ขดตัวกลมอยู่ใต้ระเบียงทางเดินเหมือนจะแน่นิ่งไปใจเขาก็แทบหยุดเต้น ความแน่วแน่ที่ระส่ำระสายมาเนิ่นนานบัดนี้แตกพ่ายยับเยินเขาวิ่งข้ามสายฝนเข้าไปทั้งอย่างนั้นเอง

        เชิงอรรถ

        [1] ผ้าปักซูโจว หมายถึงหนึ่งในสี่ศิลปะการเย็บปักที่มีชื่อเสียงของจีนซึ่งเป็นศิลปะพื้นบ้านดั้งเดิมของเมืองซูโจว มณฆลเจียงซูและเป็นหนึ่งในมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ เพราะมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวลวดลายวิจิตรงดงาม มีความคิดสร้างสรรค์ ฝีมือปักละเอียดลออ ฝีเข็มดูมีชีวิตชีวาสีสันสดใส แฝงกลิ่นอายของความเป็นท้องถิ่นไว้เต็มเปี่ยม