จอมยุทธออนไลน์

    ตอนที่31 อดีตของสตีฟ

    ตึกๆ เฉินเฟิงก้าวออกมาจากประตูเขาพบกับห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ขนาดสนามบาส อุปกรณ์์วััตถุแร่ต่างๆมากมายกระจัดกระจายไปทั่วทั้งห้อง ด้านซ้ายมือมีชั้นวางอาวุธตั้งอยู่ ชั้นอาวุธแบ่งออกเป็น2ชั้น ชั้นล่างมีอาวุธ4ชิ้น พวกมันทั้งหมดเปร่งประกายสีม่วงอมดำออกมา กลิ่นอายน่าเกรงขามปลดปล่อยออกมา แม้เฉินเฟิงอยู่ห่างจากชั้นนั้น10เมตรแต่เขายังคงรู้สึกหน้าอกของเขาแน่น ระบบการหายใจติดขัด แต่อาวุธชั้นล่างไม่สามรถเทียบได้กับชั้นบน ชั้นบนมีอาวุธเพียง2ชิ้น ชิ้นหนึ่งเป็นหอกสั้นยาวประมาณเมตรนิดๆ มันปล่อยแสงสีทองศักดิ์สิทธิ์ออกมา มันไม่เหมือนกับแสงของอาวุธระดับทอง แสงนี้ให้ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์และสูงส่ง ด้านข้างมันเป็นมีดสั้นสีเเดงเพลิง บรรยากาศรอบตัวของตัวใบมีดผันผวนตลอดเวลา ความร้อนสามารถสูงที่พัดผ่านมายังใบหน้าของเฉินเฟิง เเม้เขามีีภููมิต้านทานไฟถึง30แต่เขายังรู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวเมื่ออยู่ต่อหน้าอาวุธชิ้นนี้ มีดสั้นชิ้นนี้ยังปล่อยแสงสีทองออกมาเช่นกัน แต่มันมีความยิ่งใหญ่มากกว่า แสงสีทองของมันกดทับแสงสีทองของหอกสั้นเกือบสนิท บอกถึงความต่างของพลังของอาวุธทั้ง2ชิ้นนี้ สตีฟเห็นว่าเฉินเฟิงสนใจชั้นอาวุธ เขาไม่ได้ขัดเฉินเฟิง เเต่เขาหันไปมองชั้นอาวุธอย่างภูมิใจติ้ง!!! ท่านได้เข้าสู่ห้องสมบัติของสตีฟช่างตีเหล็กระดับมหากาพย์(ปล.ขอเพิ่มระดับระหว่างระดับเพชรกับตำนานน่ะครับของเพิ่มระดับมหากาพย์เข้าไป) การแจ้งดตือนดังขึ้นภายในหัวของเฉินเฟิง เขาพะงะไปชั่วครู่จากนั้นเขาหันไปมองสตีฟ แล้วพูดขึ้น"ฉันไม่คิดว่าจะเจอชั่งตีเหล็กกระดับมหากาพย์ในหมู่บ้านเล็กๆ"สตีฟเหลือบมองเฉินเฟิง ตากนั้นดขาหันกลัยไปสนใจชั้นวางอาวุธต่อ "ฉันเกิดในหมู่บ้านแห่งนี้ พ่อของฉันเป็นช่างตีเหล็กเช่นกัน เขาสอนฉันถึงการตีเหล็กเเละอาวุธต่างๆ เขามักพร่ำสอนฉันว่า *การตีอาวุธหาไม่ใช้ร่างกายในการทำอย่างเดียว เราต้องใช้จิตใจในการเข้าถึงพวกมัน*......"สตีฟหยุดพูดลงเขาค่อยๆหลับตาแล้วพูดต่อว่า "ฉันมักไม่เข้าใจคำเหล่านั้น ฉันพยายาใทุกวิธีทางแต่ไม่สำเร็จ ฉันจึงตัดสินใจออกจากบ้าน เขาสู่เมืองหลวงและตระเวนไปทั่วถิิ้นต่างๆเพื่อขัดเกลาการตีเหล็กและจิตใจของฉัน.... จนวันหนึ่งฉันเข้าใจมัน ฉันจงกลับมาที่นี้อีกครั้ง เพื่อพบพ่อของฉัน...เห้ออออ"สตีฟหายใจด้วยความหนักหน่วง เฉินเฟิงยังคงฟังอยู่เงียบๆเขาไม่ขัดการพูดของสตีฟ"แต่สุดท้ายฉันก็มาช้าไป พ่อของฉันเสียชีวิตได้2ปีแล้ว เขาเหลือทิ้งไว้แค่ร้านตีเหล็กแห่งนี้.. ฉันจึงตัดสินใจอยู่ที่นี้ในวาระสุดท้าย แต่..ฉันไม่อยากให้การศาสตร์การตีอาวุธของฉันต้องหายไป.."สตีฟหันมามองเฉินเฟิงด้วยสายตาคาดหวัง