เมื่อไปถึงหน้าร้านอาหารอัคราฟและเปี่ยมรักก็ลงมาสมทบกับแบลล์ที่หน้าร้าน ก่อนที่ทุกคนจะเข้าไปในร้านและเมื่อได้ที่นั่งเรียบร้อยแล้ว พนักงานก็เอาเมนูอาหารมาให้ทั้งสามคน
“เปี่ยมรัก คุณจะกินอะไรสั่งได้เต็มที่เลยนะถือว่าผมเลี้ยงต้อนรับที่คุณมาทำงานที่นี่เป็วันแรก”
“ขอบคุณค่ะท่านประธาน แต่ว่าฉันไม่ชินกับอาหารอิตาลีรบกวนคุณช่วยสั่งให้ฉันด้วยได้มั้ยคะ”
เมื่อได้ยินว่าเปี่ยมรักไม่รู้เื่อาหารอิตาลีแบลล์รีบพูดขึ้นทันที
“แหม ราฟคะ คุณก็ไม่น่าทำให้คุณเปี่ยมรักอึดอัดเลยนะคะในเมื่อเธอไม่คุ้นอาหารอิตาลีก็น่าจะให้เธอกินที่โรงอาหารของออฟฟิศก็ได้”
“ไม่เป็ไรหรอก เดี๋ยวผมสั่งให้เธอก็ได้”
เมื่ออัคราฟตอบมาแบบนั้น และเหมือนไม่ได้สนใจที่เธอบอกยิ่งทำให้เธอเกลียดเปี่ยมรักยิ่งขึ้น
“คุณเปี่ยมรักนี่โชคดีจังนะคะ ที่ได้หัวหน้าใจดีอย่างราฟ”
เมื่อยุทางด้านอัคราฟไม่ได้ แบลล์จึงหันมาแดกดันเปี่ยมรักแทน
“ใช่ค่ะ ขอบคุณมากเลยนะคะท่านประธานที่กรุณาเมตตาฉัน”
เมื่อเห็นว่าสองสาวเริ่มก่อาน้ำลายกันแล้วอัคราฟจึงเอ่ยขึ้นเพื่อยุติการทะเลาะกัน
“เอาเถอะๆ มาสั่งอาหารกัน”
แล้วอัคราฟก็สั่งสเต๊กเนื้อพร้อมน้ำซุป 2 ชุดให้เขากับเปี่ยมรัก ในขณะที่แบลล์สั่งแค่สลัดทูน่า เพราะเธอต้องรักษาหุ่น
ระหว่างที่รออาหารแบลล์ก็พยายามชวนอัคราฟคุยถึงความสนิทสนมระหว่างพวกเขาเพื่อเป็การบอกเป็นัยให้เปี่ยมรักรู้ว่าพวกเขาสนิทกันมากขนาดไหน
“ราฟคะ วันนั้นที่คุณมาหาแบลล์ที่ห้องคุณลืมเนกไทไว้ที่ห้องแบลล์ค่ะ วันไหนว่างก็อย่าลืมแวะมาเอานะคะ”
เมื่อได้ยินแบลล์พูดเปี่ยมรักได้แต่เบ้ปากในความเ้าชู้ของอัคราฟ
“อ้าว ลืมไว้ที่ห้องคุณหรือเนี้ย ผมก็ว่ามันหายไปไหนหายังไงก็หาไม่เจอ เดี๋ยวผมให้เออโตแวะไปเอา”
เมื่อได้ยินแบบนั้นแบลล์ก็หน้าเสียนิดหน่อยเธอรึอุตส่าห์พยายามพูดให้เปี่ยมรักเข้าใจผิดแล้วเชียว แต่จริงๆแล้ววันนั้นคืออัคราฟแค่ขึ้นไปคุยเื่งานกับเธอที่ห้องพร้อมกับเออโตเนื่องจากเธอไม่ค่อยสบาย อัคราฟจึงถือโอกาสไปเยี่ยมด้วย และเพราะว่าใส่เนกไทแล้วอึดอัดอัคราฟจึงถอดเนกไทวางไว้ที่โซฟา แล้วลืมเอากลับไปด้วย
“ได้ค่ะ จะมาวันไหนก็บอกนะคะ”
“อืม”
อาหารมาเสิร์ฟพอดี จึงทำให้บทสนทนาของทั้งคู่จบลงแค่นั้นทั้งสามจึงเริ่มทานอาหาร ด้วยความที่แบลล์และเปี่ยมรักนั่งติดกันเมื่อทานได้สักพักแบลล์จึงแกล้งวาดมือออกด้านข้างทำให้น้ำซุปที่ยังร้อนอยู่ของเปี่ยมรักหกใส่ขาของเธอความร้อนของน้ำซุปทำให้เปี่ยมรักอุทานออกมาด้วยความเจ็บและใ
“โอ๊ย!!!”
“อุ๊ย! ขอโทษค่ะพอดีแบลล์จะเอื้อมมือไปจัดเสื้อที่มันเลิกขึ้นน่ะค่ะไม่ทันเห็นว่าน้ำซุปของคุณเปี่ยมรักอยู่ใกล้แบลล์ ” แบลล์พูดด้วยน้ำเสียงติดเยาะเย้ยเธอพอจะดูออกว่าอัคราฟให้ความสนใจกับเปี่ยมรักเพราะฉะนั้นเธอจะต้องรีบกำจัดเปี่ยมรักไปให้พ้นทาง
ด้านอัคราฟเมื่อเห็นน้ำซุปหกใส่ขาเปี่ยมรักเขารีบวิ่งมาทางเธอโดยอัตโนมัติ และรีบเอาผ้าเช็ดหน้าของเขาเช็ดน้ำที่หกใส่ขาและะโเรียกพนักงาน
“ผมขอผ้าสะอาดกับน้ำเปล่าด้วยครับ”
พนักงานเมื่อได้ยินจึงรีบไปเอาอุปกรณ์ที่อัคราฟ้ามาให้ทันทีเมื่อได้แล้วอัคราฟรีบเอาผ้าชุบน้ำแล้วเตรียมจะประคบแผลแต่เปี่ยมรักจับมือเขาไว้ก่อน
“คุณอัคราฟ ฉันทำเองค่ะ”
“อยู่เฉยๆ เถอะ เดี๋ยวผมทำเอง”
“แต่ว่า มันดูไม่ดีค่ะ เดี๋ยวฉันทำเองค่ะ”
“นี่ ถ้าเธอยังมาเถียงฉันอยู่แบบนี้ เดี๋ยวขาเธอก็ได้เป็แผลหรอกอยู่นิ่งๆ ไป เดี๋ยวฉันทำเอง”
เมื่อได้ยินแบบนั้นเปี่ยมรักจึงปล่อยให้อัคราฟประคบแผลตรงน่องด้วยความเขินอาย
เปี่ยมรักนั่งมองที่ขาของเธอและคิดในใจ “ดีนะที่เธอใส่กระโปรงยาว เลยเป็แค่รอยแดง”
ส่วนแบลล์เมื่อเห็นอัคราฟถึงขนาดนั่งลงประคบแผลให้เปี่ยมรักเธอก็พยายามแย้ง
“ราฟคะ ให้แบลล์ทำแผลให้คุณเปี่ยมรักเถอะค่ะแบลล์เป็คนทำให้เธอเจ็บ”
ด้วยความที่พอจะมองออกว่าแบลล์ตั้งใจทำให้เปี่ยมรักเจ็บอัคราฟจึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงห้วน
“ไม่ต้องหรอก ผมทำเอง”
“แต่ว่า....”
“ผม บอก ว่า ผม ทำ เอง”
เมื่ออัคราฟเน้นทีละคำ แบลล์จึงรู้ว่าเขาเริ่มโกรธแล้วเธอจึงได้แต่ปล่อยไป
อัคราฟนั่งประคบแผลให้เปี่ยมรักสักครู่ก็เงยหน้ามองเธอและเอ่ยขึ้น
“คุณอิ่มหรือยัง”
“ก็พออิ่มแล้วค่ะ”
“คุณจะทานต่อมั้ย เจ็บมากหรือเปล่า จะไปหาหมอก่อนมั้ย”
“เอ่อ กลับเลยก็ได้ค่ะ แต่ไม่ต้องถึงกับหาหมอหรอกค่ะแค่ไปซื้อยาที่ร้านขายยามาทาก็ได้แล้วค่ะ”
"แต่ผมว่าไปหาหมอดีกว่า"
"ไม่ต้องโอเวอร์หรอกค่ะคุณ ฉันขอบคุณคุณมาก แต่มันแค่เป็รอยแดงทายาก็หายแล้วค่ะ"
“เอางั้นก็ได้ งั้นไปกัน”
เมื่อตกลงแล้ว อัคราฟก็โทรเรียกคนขับรถพร้อมกับหันมาทางเพื่อนสาว และพูดกับเธอก่อนจะออกจากร้านอาหารไป
“ผมจะพาเปี่ยมรักกลับก่อนนะแบลล์ เราแยกกันตรงนี้เลยนะขับรถกลับดีๆ ล่ะ”
“ราฟคะ แต่เราเพิ่งทานไปนิดเดียวนะคะ”
“ผมกับเปี่ยมรักอิ่มแล้ว อีกอย่างเธอปวดแผลด้วย ต้องรีบทายาถ้าคุณยังไม่อิ่มก็นั่งกินต่อได้ ผมจ่ายค่าอาหารหมดแล้ว”
เมื่อกล่าวเสร็จอัคราฟก็พยุงเปี่ยมรักออกจากร้านไปขึ้นรถที่จอดรออยู่
แบลล์ได้แต่มองตามด้วยความโกรธและอิจฉาเปี่ยมรัก
“ฉันไม่จบแค่นี้หรอกนะนางเปี่ยมรักเธอต้องเจ็บกว่านี้ถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับราฟของฉัน”
แบลล์คิดด้วยความแค้นแล้วก็เดินออกจากร้านไปขึ้นรถของตัวเองแล้วขับออกไป
เมื่อขึ้นรถมา อัคราฟก็บอกคนรถให้ไปร้านขายยา เมื่อไปถึงหน้าร้านเขาหันมาบอกเปี่ยมรัก
“คุณรออยู่นี่นะ เดี๋ยวผมไปซื้อยามาให้”
เมื่อได้ยินเ้านายพูดกับเปี่ยมรักไปแบบนั้น ด้วยความหวังดีคนรถจึงพูดกับอัคราฟว่า "เดี๋ยวผมไปซื้อให้ก็ได้ครับนาย"
อัคราฟตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงห้วน
“ไม่ต้องเดี๋ยวฉันไปเอง”
“ครับนาย” คนรถได้แต่งงว่าทำไมตนถึงโดนตะคอกสงสัยคนนี้นายหวง นายคงอยากจะทำให้เธอเห็นว่าเขาเอาใจใส่เธอขนาดไหน
ทางด้านเปี่ยมรักที่เริ่มปวดแผลไม่อยากจะเื่มากจึงได้แต่ตอบตกลงให้อัคราฟไปซื้อยา
รอสักพักอัคราฟก็วิ่งมาพร้อมกับถุงยา
“มาโร รีบขับให้เร็ว ไม่ต้องเข้าออฟฟิศแล้ว กลับบ้านเลย”
“ครับ”
เปี่ยมรักพิงเบาะพร้อมกับหลับตา สักพักเธอก็หลับ และคอตกเบาะเมื่อเห็นดังนั้น อัคราฟจึงรีบขยับไปใกล้ตัวเธอ และจับหัวเธอมาซบกับไหล่ของตัวเองเขาได้แต่โทษตัวเองว่าเขาไม่น่าให้เปี่ยมรักนั่งฝั่งเดียวกับแบลล์เลยด้วยความที่ตอนไปถึงโต๊ะอาหาร เขากะจะให้เปี่ยมรักนั่งติดกับเขา แต่สาวๆ เถียงชนฝาว่ามันไม่เหมาะที่จะนั่งด้วยกันเขาจึงปล่อยไปตามนั้น เขาไม่คิดว่าแบลล์จะกล้าทำถึงขนาดนี้ครั้งนี้ไม่ได้รุนแรงมาก เขาจะไม่ทำอะไรเธอ และด้วยความที่เป็เพื่อนกันมานานเขายังไม่อยากทำให้อึดอัดใจต่อกัน แต่หากยังมีครั้งหน้า เขาจะไม่ไว้หน้าเธออีก
..............................................................................................................................................
แบลล์ เธอมันร้าย เธอคงคิดสินะว่าอีพี่ราฟจะไม่กล้าทำอะไรเธอด้วยความที่สนิทกันงั้นสิเธอลองมาทำเปี่ยมรักของอีพี่ราฟอีกครั้งสิ เธอจะได้รู้ว่าเวลาราฟมันร้ายมันร้ายได้แค่ไหน 555
โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ อีพี่ราฟนี่ก็คลั่งน้องซะเหลือเกินคลั่งจนบางครั้งก็โอเวอร์จนน่าหมั่นไส้
2K
