นางสาววัลลภา กับสิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่า What da Fu*k

        “อะ..อึก...กก..ก...”

        ฉันไม่ค่อยแน่ใจว่าปกติโถงทางเดินหน้าห้องเรียนที่ฉันยืนอุณหภูมิสูงขนาดนี้รึเปล่า? แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าภายใต้แสงแดดสีเหลืองยามเย็นตัวฉันที่กำลังหลังหลบอยู่หลังประตูห้องเรียน จ้องมองไปยังมนุษย์ทั้งสองในห้องเรียนของตนดึงใบหน้าออกจากกันอย่างช้าๆนั้นมันช่างรู้สึกน่าคลื่นไส้สะอิดสะเอียนราวกับว่าทุกรูขุมขนบนร่างกายของฉันกำลังหวีดร้องเหมือนกับสัมภเวสีที่ถูกสาดด้วยน้ำจากกระทะทองแดง

        “รุ่นพี่...เป็๲อะไรรึเปล่าคะ?”อารียา...อาญา...ช่างเถอะไม่ใช่คนสำคัญถาม

        ยัยโง่

        “ขอโทษนะ...” พี่ศราวุธตอบ

        “ขอโทษ...ขอโทษอะไรคะรุ่นพี่?”

        ทั้งสองอยู่ในความเงียบครู่หนึ่งก่อนที่อารียา...อาญา...ช่างเถอะไม่ใช่คนสำคัญจะสะดุ้งถอยหลังออกมาครึ่งก้าว

        “อะ...เอ่อ...” อารียา...อาญา...ช่างเถอะไม่ใช่คนสำคัญเริ่มพูดจาติดขัด

        “เอิง...รอเดี๋ยวก่อน”

        ฉันรีบหันตัวกลับทำตัวให้เรียบไปกับกำแพงให้ได้มากที่สุดขณะที่อารียา...อาญา...ช่างเถอะไม่ใช่คนสำคัญกำลังวิ่งมาทางประตูที่ฉันซ่อนตัวอยู่โชคดีว่าเธอวิ่งไปอีกด้านหนึ่งของประตูเธอเลยไม่ทันเห็นฉันที่ซ่อนอยู่ตรงมุมนี้

        แต่ไม่ใช่กับพี่ศราวุธที่วิ่งตามออกมา

        “เอิง!!”

        พี่ศราวุธวิ่งตัดแสงแดดยามเย็นออกมาหน้าห้องเรียนด้วยอาการอ่อนเพลียเล็กน้อยแสงแดดสีเหลืองเข้มที่ส่องลงมาทำมุมสี่สิบห้าองศากับวัตถุบนโลกส่องกระทบกับเหงื่อบนร่างกายของรุ่นพี่พอเข้าใจได้ว่าในสถานการณ์ที่ตื่นเต้นแบบนั้นอาจจะทำให้พี่ศราวุธรู้สึกร้อนมากดูได้จากเหงื่อที่ไหลออกมาทั่วทั้งตัว

        เหงื่อที่ไหลยาวเป็๲ทางบนหน้าผาก

        เหงื่อที่ไหลยาวเป็๞ทางบนท้ายทอย

        เหงื่อที่ไหลยาวเป็๲ทางบนกล้ามแขน

        เหงื่อที่ไหลยาวเป็๞ทางบน....หัวเข่า

        รุ่นพี่ยืนจังก้าอยู่กลางโถงทางเดินโดยหันหลังมาให้ฉันเขามองไปในทิศทางที่อารียา...อาญา...ช่างเถอะไม่ใช่คนสำคัญเพิ่งวิ่งไปซึ่งตอนนี้เธอก็ได้หายไปจากสายตาเรียบร้อยแล้วถ้าฉันใช้โอกาสนี้อาจจะพอหลบหนีไปได้บางทีอาจจะมีเวลามากพอที่จะย่องหนีลงบันไดหนีไฟไป หรือไม่ก็เข้าไปซ่อนตัวในห้องเรียนข้างๆก่อน แล้วค่อยหาจังหวะออกมาทีหลัง

        ถ้าคิดตามหลักเหตุผลแล้ว...ก็ควรจะทำแบบนั้นแต่ตอนนี้ร่างกายของฉันมันอยู่นอกเหนือความสามารถของฉันที่จะควบคุมได้มันมีเสียงแปลกๆ ดังมาจากที่ไกลๆแต่กลับอยู่ใกล้กว่าที่คิดเ๽้าของเสียงนั้นกำลังควบคุมร่างกายของฉันทุกตารางนิ้ว

        สัตว์ประหลาด

        “รุ่นพี่คะ”

        พี่ศราวุธหันขวับมาด้วยความเร็วสูงที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้ใบหน้าที่ควรจะเปื้อนรอยยิ้มอยู่เสมอ ตอนนี้ดูหวาดกลัวสุดขีดราวกับลูกแมวแรกเกิด

        ฉันจ้องไปในดวงตาของพี่ศราวุธแบบเดียวที่ทำกับพี่เขาในตอนกลางวัน ลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น ดำดิ่งไปในความมืดมิดจนฉันสามารถ๼ั๬๶ั๼ถึงมันได้ แกนกลางของ นาย ศราวุธ อัครเดชโชติสกุล

        อ่อนแอ...

        พี่ศราวุธถอยหลังไปสองก้าวค่อนข้างช้าไปสักหน่อยสำหรับลูกแมวที่กำลังตื่นกลัวถึงขีดสุด

        “ธะ...เธอ...เมื่อตอนกลางวัน...?”

        ฉันไม่ได้ตอบอะไร แต่ฉันคิดว่ารุ่นพี่คงจะได้ยินเสียงปืนลูกซองที่ดังออกมาจากหน้าอกข้างซ้ายของฉัน

        “เธอ...อยู่ตรงนี้๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่?”

        ปากของฉันยังปิดสนิทแต่เสียงปืนลูกซองยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

        “เห็นรึเปล่า...?”

        “ค่ะ”

        นี่คงเป็๲คำว่า ‘ค่ะ’ ที่ชัดถ้อยชัดคำที่สุดในชีวิตของฉันที่เคยพูดมา…ไม่สิ...จะบอกว่าฉันเป็๲คนพูดจะถูกเหรอ?มันเหมือนกันว่าเ๽้าสัตว์ประหลาดกำลังใช้ปากของฉันพูดอยู่ต่างหาก

        “เห็น...หมดเลยเหรอ?”

        “ค่ะ”

        ตึกตัก ตึกตัก

        ฉันมองออกเลยว่ารุ่นพี่ไม่รู้จะวางตัวในสถานการณ์นี้ยังไงมือทั้งสองข้างหาที่ยึดเกาะไปทั่วปากที่อ้ากว้างพร้อมจะปลดปล่อยคำพูดออกมาแก้ตัวกับฉัน แต่สมองเล็กๆข้างในนั้นคงไม่สามารถทำงานได้ทันเวลา ระแวง สั่นกลัว วิตกนี่คงไม่ใช่รุ่นพี่ศราวุธที่ทุกคนรู้จัก มีแค่ฉันคนเดียวที่เคยเห็นรุ่นพี่คนนี้

        “เอ่อ...คือว่า.....”

        รุ่นพี่พยายามจะสำรอกคำพูดออกมา

        “คือ...เธอจะช่วยปิดเ๱ื่๵๹นี้...เป็๲ความลับได้รึเปล่า?”

        ไม่ได้มีแค่รุ่นพี่คนเดียวที่เก็บงำตัวตนที่น่าสมเพชไว้ไม่ได้ฉันเองก็เหมือนกัน ใบหน้าที่ฉันทำเมื่อตอนกลางวันหลังจากที่ยื่นบอลคืนให้กับรุ่นพี่ ใบหน้าที่ฉันต้องก้มหน้าเพื่อที่จะไม่ให้ใครได้เห็นมันฉันเพิ่งจะเริ่มรู้ตัวก็เพราะสีหน้าของรุ่นพี่เองนั่นแหละความกลัวบนใบหน้าของรุ่นพี่มันทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ ทั้งๆที่ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ

        มุมปากของฉันค่อยๆถูกเ๽้าสัตว์ประหลาดจับขยับออกจากกันช้าๆ ระยะทางระหว่างลักยิ้มกับรูหูมันสั้นลงเรื่อยๆดวงตาที่ถูกผมหน้าม้าปิดไว้ครึ่งหนึ่งเบิกโพลงขึ้นอุณหภูมิของดวงตาหลังกรอบแว่นนั้นสูงขึ้นเกือบร้อยองศามันร้อนจนเลนส์แทบจะละลายออกมาฟันสีขาวที่เคยถูกปกปิดด้วยริมฝีปากสีศพตอนนี้เริ่มเผยอออกมา

        “ดะ....ได้...รึเปล่า?”

        “ค่ะ”

        ทุกโมเลกุลรอบตัวของเราทั้งสองคนกำลังกรีดร้องด้วยความเ๽็๤ป๥๪

        “ขะ...ขอบใจนะ”

        “แต่ว่า”

        พี่ศราวุธตัวสั่นเหมือนปลาที่ถูกช็อตด้วยไฟฟ้าแรงสูง

        ทรมาน ทรมานล่ะสิคงจะทรมานมากเลยสินะ สถานการณ์ที่ชวนอึดอัดแบบนี้น่ะ สภาพที่ไร้พลังของตัวเองสถานภาพที่ถูกพันธนาการไว้โดย...

        ...ฉัน...

        “แต่อะไรเหรอ...?”

        “ฉันมีข้อแม้ค่ะ”

        ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

        “พรุ่งนี้มาเจอฉันที่ห้องนี้เวลาเดิมนะคะ”