เซียนสาวเขย่าขวัญ(ใจ)

หลังจากความปั่นป่วนที่งานประมูลเครื่องเพชรจบลง ชิงเซียนลากเฟยหลงกลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลหวังด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวยิ่งกว่าน้ำคลอง พี่ชายทั้งสามคนพยายามจะเข้ามาถามไถ่ แต่เซียนสาวในร่างชิงชิงกลับมีสีหน้าเคร่งเครียดจนไม่มีใครกล้าแหย่

[หึ! ยัยนกยูงเน่าเหม่ยอิงนั่นกล้าขู่ข้าเรื่อง "หัวใจเทพสงคราม" รึ? ถ้าในตัวนางมีหัวใจของหยางเฟยอยู่ครึ่งหนึ่งจริงๆ การที่เฟยหลงเข้าใกล้นาง พลังของเขาจะถูกดูดกลืนโดยธรรมชาติเหมือนแม่เหล็กนั่นแหละ ข้าต้องหาทางแยกหัวใจนั่นออกมาโดยไม่ให้ร่างมนุษย์ของเฟยหลงต้องตาย... แต่งานนี้ลำพังแค่กำลังภายในอย่างเดียวท่าจะยากแฮะ]

ในขณะที่ชิงเซียนกำลังใช้สมาธิจดจ่อกับตำราเซียนในห้องทำงาน จู่ๆ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูคฤหาสน์ พร้อมเสียงสะอึกสะอื้นที่ทำเอาชิงเซียนถึงกับคิ้วกระตุก

"พี่ใหญ่คะ... พี่ลั่ว... พี่ซิง... ช่วยรินดาด้วยค่ะ!"

ชิงเซียนเปิดประตูพรวดออกมาทันที เธอเห็น "รินดา" ลูกสาวบุญธรรมที่เคยถูกขับไล่ออกจากบ้านไปเพราะแผนแตกเรื่องใส่ร้ายชิงชิง บัดนี้อยู่ในสภาพซอมซ่อ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง และมีรอยช้ำตามตัว เธอกำลังก้มกราบแทบเท้าพี่ชายทั้งสามอยู่ที่โถงกลาง

"รินดา! นี่เธอหายไปไหนมาตั้งนาน? แล้วทำไมสภาพเป็นแบบนี้!" หวังอี้ที่ใจอ่อนที่สุดรีบเข้าไปพยุง

[มาแล้วจ้า... นางเอกยอดเยี่ยมแห่งปี! กลิ่นอาย "ตอแหล" กระแทกจมูกข้าจนอยากจะอาเจียน ยัยรินดานี่หายหน้าไปนาน กลับมาคราวนี้พร้อมรอยช้ำที่ดูยังไงก็คือ 'อาคมพรางตา' ชัดๆ อคินส่งยัยนี่มาเป็นไส้ศึกแน่นอน!]

"รินดาโดนคุณเหม่ยอิงจับไปขังค่ะพี่ใหญ่! เธอ... เธอเป็นปีศาจ! เธอสั่งให้รินดามาทำร้ายชิงชิง แต่รินดาทำไม่ลง รินดาเลยโดนเธอซ้อมจนหนีมานี่แหละค่ะ" รินดาบีบน้ำตาจนนองหน้า "พี่ชิงชิง... รินดาขอโทษนะที่เคยทำไม่ดีกับเธอ ตอนนี้รินดารู้แล้วว่าไม่มีใครรักรินดาเท่าคนในบ้านนี้อีกแล้ว"

พี่ชายทั้งสามหันมามองชิงเซียนด้วยสายตาวิงวอน "ชิงชิง... ยังไงรินดาก็เคยอยู่บ้านเรานะ ให้เธอพักรักษาตัวที่นี่ก่อนเถอะ"

[โถ่... พี่ชายข้า สมองทำด้วยเต้าหู้รึไงนะ! เห็นผู้หญิงร้องไห้นิดหน่อยก็ลืมความแสบของนางหมดเลยรึไง? ตอนนั้นนางทำฆ่าชิงชิงตัวจริงตายนะโว้ย! แล้วยังใส่ร้ายว่าข้าทำแจกันนั่นแตกอีก  แต่เอาเถอะ... ในเมื่ออคินอยากจะส่งเหยื่อมาถึงปาก ข้าก็จะแกล้งโง่รับไว้ดูเล่นซักหน่อย!]

"ได้ค่ะพี่ใหญ่... ให้รินดาพักห้องริมสุดชั้นล่างนะคะ ใกล้ๆ ห้องเก็บของ... จะได้สะดวกต่อการ 'สำนึกผิด' ไงคะ" ชิงเซียนยิ้มหวานหยดแต่แววตาเย็นเฉียบ

ค่ำคืนแห่งแผนซ้อนแผน

กลางดึกคืนนั้น รินดาแอบย่องออกจากห้องพักตรงไปยังห้องนอนของเฟยหลง เธอกำขวด "ผงวิญญาณสลาย" ที่อคินมอบไว้ให้แน่น แผนของเธอคือทำให้เฟยหลงสิ้นสติ เพื่อให้อคินเข้ามาช่วงชิงพลังได้ง่ายขึ้น

ทว่า เมื่อเธอเปิดประตูเข้าไป กลับพบว่าเฟยหลงไม่ได้นอนอยู่บนเตียง แต่เป็นชิงเซียนที่นั่งจิบชาควันฉุยรออยู่ด้วยท่าทางสบายใจ

"แหม...รินดาคะ เดินดึกๆ ดื่นๆ ระวังจะตกบันได (เพราะโดนข้าถีบ) นะคะ" ชิงเซียนทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

รินดาสะดุ้งสุดตัว รีบเก็บของซ่อนไว้ข้างหลัง "พี่ ชิงชิง รินดาแค่... แค่จะมาดูว่าพี่เฟยหลงหลับสบายไหม แค่เป็นห่วงน่ะ"

"ห่วงผู้ชายของคนอื่นนี่มันงานอดิเรกของเธอเลยนะคะ" ชิงเซียนลุกขึ้นเดินเข้าหา ร่างเล็กๆ ของเธอแผ่รังสีอำนาจจนรินดาตัวสั่น "รินดา... ข้าไม่ใช่ชิงชิงคนเดิมที่ยอมให้เจ้าตบตีหรือใส่ร้ายป้ายสีอีกต่อไปแล้วนะ วิญญาณที่อยู่ในร่างนี้... เจ้าไม่มีวันเข้าถึงหรอก"

"พี่พูดเรื่องอะไร! ฉันแค่จะมาดีด้วย!" รินดากรีดร้องเบาๆ แววตาที่เคยน่าสงสารเปลี่ยนเป็นอาฆาต

"ข้าพูดเรื่องที่เจ้าไปรับใช้คนชื่ออคินไงล่ะ" ชิงเซียนคว้าข้อมือรินดาแล้วบิดเบาๆ จนขวดยาพิษหลุดร่วง "ยาลดตบะนรกนี่น่ะ... เก็บเอาไว้ใช้กับตัวเองเถอะ!"

เสียงในใจที่เปิดโปง

ชิงเซียนไม่ได้จัดการรินดาด้วยกำลัง แต่เธอใช้ สายตาและคำพูดทำให้เธอกลัว [แหม พี่ใหญ่... ดูนางเอกของพี่สิ ในมือนางคือยาพิษที่กะจะเอามาฆ่าคู่หมั้นน้องสาวตัวเอง รอยช้ำที่ตัวนางก็คือสีน้ำงิ้วที่วาดขึ้นมาเพื่อหลอกเอาความสงสาร... พี่ๆ จะยังปกป้องคนที่กะจะล้างตระกูลเราอีก?]

หวังอี้ หวังลั่ว และหวังซิง ที่เดินมาถึงหน้าห้องถึงกับชะงัก พวกเขาได้ยินเสียงชิงเซียนชัดเจนในหัว พร้อมกับภาพเหตุการณ์ที่รินดาเคยแอบวางยาและใส่ร้ายชิงชิงในอดีตที่พุ่งย้อนกลับมาในความจำอย่างชัดแจ้งด้วยอาคมของชิงเซียน

"รินดา... นี่เธอ..." หวังอี้เสียงสั่นด้วยความโกรธ "เธอยังไม่เลิกนิสัยเดิมอีกเหรอ!"

รินดาหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นพี่ชายทั้งสามยืนอยู่ "พี่ใหญ่! ไม่ใช่นะคะ! ชิงชิงมันทำเสน่ห์ใส่พวกพี่!"

"พอทีรินดา!" หวังซิงตะโกน "ฉันเห็นกับตาว่าเธอถือขวดยานั่น! ออกไปจากบ้านเราเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะแจ้งตำรวจจับเธอข้อหาบุกรุกและพยายามฆ่า!"

รินดาเห็นว่าแผนพังทลาย เธอจึงทิ้งคราบสาวน้อยผู้น่าสงสาร แสยะยิ้มกว้างอย่างบ้าคลั่ง "หึ! พวกแกมันโง่! อีกไม่นานคุณอคินจะฆ่าพวกแกทุกคน! โดยเฉพาะแก... นังชิงชิง! แกต้องตายอย่างทรมานที่สุด!"

รินดาสะบัดมือเรียกควันดำของอคินมาห่อหุ้มร่างกายแล้วหายตัวไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายเหม็นเน่าและความเสียใจของพี่ชายทั้งสาม

เฟยหลงเดินออกมาจากเงามืด เขาเข้าไปโอบไหล่ชิงเซียนไว้ "คุณโอเคไหม?"

"โอเคค่ะ... แค่เสียดายที่ไม่ได้ตบนางซักฉาด" ชิงเซียนถอนใจ [เฮ้อ... พี่ชายข้าตาสว่างซะทีนะ แต่ดูท่าว่ายัยรินดานี่แหละจะเป็นกุญแจที่พาเราไปหา "หัวใจเทพ" ที่อคินซ่อนไว้ ศึกหน้าไม่ใช่แค่ตบตีแล้วล่ะ... มันคือการชิงหัวใจ (จริงๆ) คืนมา!]