ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

        บทที่ 148

        ผลไม้เซียน 2

        “ นี้อย่างงั้นหรอผลไม้เซียนที่เจ้าพูด ”

        ในตอนนี้ผลไม้เซียนที่ถูกมอบให้ถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำนำมาเสิร์ฟบริเวณด้านหน้าของโม่เยี่ยน

        โม่เยี่ยนใช้ดวงตาของตนเองจ้องมองผลไม้เซียนที่อยู่บริเวณด้านหน้าดวงตาจ้องมองอย่างไม่กระพริบตาของที่อยู่ด้านหน้าเปล่งแสงสว่างไสวแม้จะทำการหั่นไปแล้ว

        แม้ว่าจะทำการหั่นมันจนเป็นชิ้นเล็กๆพอดีคำแต่มันก็ยังคงมีความงดงามไม่แพ้ในตอนแรกเลย

        เพียงแค่ความงดงามของมันก็ชวนให้น่าหลงใหลจนแทบไม่อยากจะกินมันลงไปแล้ว

        แต่หลังจากที่หั่นเป็นชิ้นมีอย่างนึงที่มันทำให้สัมผัสได้

        นั่นก็คือกลิ่นของมันที่หอมหวลมากกว่าในตอนที่ยังไม่หัน

        เนื้อบริเวณด้านในเป็นเนื้อสีแดงอมชมพูคล้ายคลึงเนื้อเพียงแต่ว่ามีลวดลายที่ดูงดงามกว่า

        โม่เยี่ยนตั้งแต่เกิดมาแล้วก็ทำการค้าขายมาทั้งชีวิตไม่เคยพบเจอผลไม้แบบนี้มาก่อน

        ในตอนนี้รู้สึกประหลาดใจกับผลไม้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าในขณะเดียวกันก็แสดงท่าทางกล้ากล้ากลัวกลัวที่จะกินมันลงไปด้วย 

        แต่กลิ่นของมันที่เหย้ายวนและก็ราวกับว่าสะกดจิตของเขาได้นี่มันอะไรกัน

        จางหยวนที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ลองทานสิขอรับรสชาติของมันเยี่ยมยอดเป็นอย่างมาก ”

        “ ตัวของข้าสามารถได้เมล็ดของผลไม้ชนิดนี้มาและลองทำการเพาะปลูกมันดู”

        “ ไม่คิดเลยว่าผลไม้ชนิดนี้หลังจากที่ทำการได้เมล็ดมาเพาะปลูกสำเร็จมันจะกลายเป็นของที่ให้ผลผลิตชั้นยอดแบบนี้”

        “ หนึ่งอย่างที่ท่านน่าจะสามารถสัมผัสได้ผลไม้ชนิดนี้เป็นผลไม้วิญญาณ”

        “ คุณสมบัติของมันดูเหมือนว่าจะดีกว่าพวกผักวิญญาณด้วยแน่นอนว่าไม่เป็นอันตรายต่อร่างกาย”

        “ มันเพิ่งออกผลเป็นครั้งแรกหลังจากที่ทำการปลูกมาข้าอยากจะนำมันมาร่วมแสดงความยินดีกับท่าน” 

        “ เชิญขอรับ ”จางหยวนทำการกล่าวออกมาอธิบายกับอีกฝ่าย

        ทางด้านของโม่เยี่ยนเองก็สามารถสัมผัสได้ตัวของมันสามารถสัมผัสได้ว่าสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนี้เป็นผลไม้พลังวิญญาณ

        เพราะว่าแสงที่ส่องแสงสว่างไสวออกมาและก็เจ๊าความรู้สึกที่สามารถสัมผัสได้นี่คือความรู้สึกของพลังวิญญาณอย่างชัดเจน

        หลังจากที่ลังเลอยู่สักพักโม่เยี่ยนก็ได้ตัดสินใจหยิบผลไม้ชิ้นนั้นขึ้นมาจนได้

        มันลองนำเอาผลไม้เข้าปากแล้วก็ลองกินมันดู

        หลังจากที่ได้ลองกินผลไม้ชิ้นนั้นดูรสชาติแตกซ่านในปากอย่างไม่น่าเชื่อ

        ตอนนี้ความรู้สึกที่หวานกำลังดีและมันก็ค่อยๆให้ความรู้สึกหอมละมุนภายในปากปรากฏขึ้น

        ผลไม้ชนิดนี้มันมีเนื้อสัมผัสที่เป็นผลไม้ที่หนุ่มยามเข้าไปภายในปากหายไปราวกับว่าเป็นฟองสบู่

        ตั้งแต่เกิดมาตัวของโม่เยี่ยนมันพูดได้เลยว่ามันไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน

        มันไม่เคยกินผลไม้ชนิดใดที่ให้รสสัมผัสแบบนี้และก็ไม่เคยกินผลไม้ชนิดด้ายที่ได้รสชาติแบบนี้ด้วยเช่นเดียวกัน

        เพราะแบบนั้นในตอนนี้หลังจากที่กินเข้าไปทางด้านของโม่เยี่ยนตกเข้าสู่ห้วงภวังค์แห่งรสชาติอันน่าหลงใหล

        ร่างกายของมันแข็งค้างดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงกับสิ่งที่ตนเองนั้นสามารถสัมผัสได้

        “ รสชาตินี่มันอะไรกันเยี่ยมยอดไปเลย ”

        “ ตัวของข้าไม่เคยได้ลิ้มลองรสชาติของผลไม้ชนิดใดที่เป็นแบบนี้มาก่อน”

        “ ไม่เพียงแค่รสชาติของผลไม้ที่ดีเท่านั้นร่างกายของข้าหลังจากลองกินเข้าไปรู้สึกว่ามันมีกำลังมากขึ้น”

        “ ความอ่อนล้าก่อนหน้านี้มันเองก็หายไปราวกับว่าไม่เคยมีอยู่”

        “ ยอดเยี่ยมไปเลยไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ” โม่เยี่ยนสาธยายออกมาด้วยความตื่นตระหนกตกใจ

        มันไม่เคยสัมผัสความรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ

        แน่นอนว่าเป็นความรู้สึกที่ตัวของมันนั้นไม่คาดคิดและไม่คิดว่าตนเองจะได้รับจากผลไม้ชนิดนี้ด้วย

        ตอนแรกสามารถสัมผัสได้จากผลไม้ชนิดนี้คิดว่ามันมีเพียงแค่ความสวยงามเท่านั้น

        ความสวยงามที่น่าตกตะลึงด้านนอกของมันยังเทียบไม่ได้กับรสชาติที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่า 

        จางหยวนเห็นอีกฝ่ายแสดงท่าทางแบบนั้นจึงทำการพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว“ แน่นอนอยู่แล้วขอรับนี้เป็นผลไม้ที่มันนั้นออกผลเพียงแค่ไม่กี่ผล ”

        “ ตอนนี้ตัวของข้าเองก็มีอยู่ภายในมือเพียงแค่ไม่กี่สิบผลเท่านั้น”

        “ เพราะว่าเป็นผลไม้รอบแรกที่ทำการออกผลและตัวของข้าเองก็ไม่เคยเห็นว่าผู้ใดจะทำการขายผลไม้แบบนี้ในราคาเท่าไหร่ดี”

        “ ในครั้งนี้นำมาเป็นของขวัญให้กับท่านก็อยากให้ท่านช่วยตัดสินหน่อยว่าผลไม้แบบนี้มันควรจะราคาสักเท่าไหร่” จางหยวนทำการเอ่ยถามออกไป

        ดูจากท่าทีของอีกฝ่ายอีกฝ่ายคงจะไม่เคยกินผลไม้ที่มีรสชาติแบบนี้

        แน่นอนว่ามันคงจะพึงพอใจเป็นอย่างมากในขณะเดียวกันจางหยวนเองก็อยากจะรู้ว่าถ้าขายให้ไปคนที่มีเงินทองแบบนี้จะยอมซื้อในราคาเท่าไหน

        แน่นอนว่าถ้าอีกฝ่ายพูดออกมาราคานั้นถือได้ว่าเป็นราคาที่น่าจะสามารถขายได้

        โม่เยี่ยนหยิบผลไม้อีกหนึ่งชิ้นมากินหลังจากที่กินผลไม้ชนิดนี้เข้าไปยิ่งรู้สึกถึงความอร่อยของมัน

        รสชาติที่เกินจะบรรยายดวงตาของมันเปล่งประกายขึ้นร่างกายมีพละกำลังอย่างล้นเหลือ

        “ ผลไม้ชนิดนี้ไม่ใช่ผลไม้ธรรมดาทั่วไป ” 

        “ โดยผลไม้ชนิดนี้เป็นผลไม้วิญญาณแถมยังเป็นผลไม้ที่ไม่เคยมีขายภายในตลาดราคามันต้องสูงเป็นธรรมดา ”

        “ ถ้าเป็นผลไม้ธรรมดาทั่วไปแน่นอนว่าราคาของมันคงจะไม่สูงถ้าเป็นผลไม้วิญญาณก็ราคาสูงขึ้นมาหน่อยแต่ว่าผลไม้ชนิดนี้เป็นผลไม้หายาก ”

        “ เจ้าบอกว่าเผอิญได้ผลไม้ชนิดนี้มาก่อนเป็นเมล็ด”

        “ แน่นอนราคามันต้องสูงเป็นธรรมดา ” 

        “ แต่ถ้าจะขายผลไม้นี้ราคาที่ถูกกล่าวออกมาจะยึดติดตายตัว”

        “ ข้าคิดว่าเจ้าควรจะนำมันมาประมูล ”

        “ เพราะว่าเจ้าบอกว่าเจ้ามีผลไม้ชนิดนี้ในจำนวนที่มันจำกัดไม่ใช่หรือ”

        “ การนำมันมาประมูลมันเองก็ถือได้ว่าเป็นทางเลือกที่ดี” ผู้ที่อยู่ด้านหน้าแนะนำวิธีนี้ออกมา

        หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นจางหยวนแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

        เขารู้สึกว่าทำไมก่อนหน้านี้เขาถึงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ไม่ได้

        ในเมื่อการกำหนดราคามันยากนักแน่นอนว่าการประมูลมันเองก็คงจะเป็นทางเลือกที่ดีและอย่างที่อีกฝ่ายพูดเขามีผลไม้ชนิดนี้ในจำนวนที่น้อย

        ไม่มีพวกมันในจำนวนที่มากพอที่จะทำการขายหน้าร้าน 

        “ นั้นสินะขอรับเหตุใดข้าถึงไม่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้”

        “ ถือว่าเป็นการแนะนำก็แล้วกันผลไม้แบบนี้มีราคาสูงเป็นอย่างมากถ้าใช้ในการประมูล ” 

        “ มันเหมาะกับการนำเอามาเป็นของฝากกับผู้สูงศักดิ์หรือว่าการไปเยี่ยมเยียนผู้ที่ไปพบเจอเป็นอย่างมาก” โม่เยี่ยนแนะนำเกี่ยวกับเรื่องนี้

        จางหยวนก้มศีรษะคารวะผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าเพื่อทำการขอบคุณ

        ในตอนนี้ตัวของเขาได้รู้คำตอบที่ตนเองนั้นอยากรู้เรียบร้อยแล้ว

        หลังจากที่ได้รู้คำตอบที่ตนเองนั้นอยากรู้และมาเยี่ยมเยียนโม่เยี่ยนจนเสร็จก็ได้เดินทางกลับ

        แน่นอนว่าคำตอบที่เขาได้มานั้นถือว่าเป็นคำตอบที่เขาพึงพอใจเป็นอย่างมาก

        การนำเอาผลไม้ชนิดนี้ไปประมูลมันเองก็น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีเพราะว่าจำนวนของผลไม้ที่มีน้อยเป็นอย่างมาก

        ความคิดนี้ต้องขอบคุณโม่เยี่ยนที่ทำการแนะนำเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้

        จางหยวนรีบเดินทางกลับมาที่บ้านของตนเองเพื่อวางแผนเกี่ยวกับเรื่องทำการประมูลผลไม้ชนิดนี้อย่างรวดเร็ว

        เขาอยากรู้ว่าผลไม้ชนิดนี้มันจะมีราคามากขนาดไหนเพราะว่าว่าจะใส่ใจมันเป็นผลไม้ที่ไม่ใช้หาง่ายๆบางทีมันอาจจะกลายเป็นแหล่งเงินทุนอีกก้อนหนึ่งให้กับเขาก็ได้

        ผ่านไปประมาณสามวัน

        ในตอนนี้ดูเหมือนว่าจะมีจดหมายบางอย่างส่งตรงมาถึงมือของจางหยวน

        จางหยวนที่กำลังดูงานอยู่ภายในสวนผักพบเจอจดหมายที่ผู้คุ้มกันวิ่งมาส่งให้ถึงที่

        เขาทำการเปิดจดหมายฉบับนั้นดูและก็มองดูสิ่งที่อยู่ภายในนั้นด้วยความประหลาดใจ

        “ … ”

        “ อะไรกันจดหมายเชิญอย่างงั้นหรอ… ”จางหยวนรู้สึกประหลาดใจเกี่ยวกับจดหมายเชิญที่ถูกส่งมาถึงมือของตนเอง

        จดหมายเชิญที่อยู่ภายในมือของเขาในตอนนี้ภายในมือของเขามันเป็นจดหมายเชิญที่ถูกส่งมาจากตระกูลสวี

        จบบท