ผมก็แค่เชฟที่ผ่านทางมา

“ เกิดอะไรขึ้น ?! ’’ ชวีเก้อและคนอื่นๆรับรู้ได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ถูกส่งตรงออกมาจากภาพวาดพวกเขาจึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองดูภาพวาดนั่นอีกครั้ง

วูบ

ราวกับว่าในตอนนั้นมีพลังอํานาจสายหนึ่ง มันได้พุ่งออกมาจากภาพวาดที่เป็นเสือโคร่งสีขาวรูปแบบการ์ตูนแล้วกวาดผ่านทั้งสี่คนไป

“ อั๊ก...นี่มัน ! ’’ ทั้งสี่คนที่ถูกอํานาจพลังบางอย่างกวาดผ่านมีเพียงชวีเก้อเท่านั้นที่ทรุดเข่าลงแล้วกระอักเลือดออกมาคําโต

‘ เฮ้ยๆนี่มันทําร้ายให้คนบาดเจ็บได้ด้วยรึนี่ ? ’ ยูหมิงที่เห็นชวีเก้อกระอักเลือดรู้สึกตกใจไม่ใช่น้อยเขาไม่คิดเลยจริงๆว่าภาพวาดระดับตํ่าสุดที่เขาเป็นคนวาดออกมาจะมีอารมณ์ร้ายแบบนี้ !

“ คุณชาย ! ’’ หานเยี่ยที่แทบประคองสติเอาไว้ไม่อยู่ได้เรียกชวีเจ้อด้วยนํ้าเสียงตื่นตะหนกเขาไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ อยู่ดีๆทําไมทุกคนถึงได้มีท่าทีเหมือนกันหมดโดยเฉพาะคุณชายที่กระอักเลือดออกมา

“ ภาพวาดขั้น 1 กึ่งจิตวิญญาณ! ’’ เห็นท่าทีที่จะประคองสติเอาไว้ไม่อยู่ของทุกคนยูหมิงก็ทําได้เพียงแค่พึมพําด้วยความอัศจรรย์ใจก่อนมองกลับไปที่รูปภาพของเขาเพราะเขาพบว่าในตอนนี้จากรูปเสือโคร่งสีขาวที่เคยเป็นแบบการ์ตูนในตอนนี้มันได้เปลี่ยนไปมากจนกลายเป็นรูปเสือโคร่งสีขาวที่ดุร้ายสมจริงราวกับจะหลุดออกมาจากภาพวาดได้ทุกเมื่อแถมดวงตาของมันที่มองออกมาในตอนนี้ราวกับเป็นผู้ล่าที่เย้ยหยันทุกสรรพสิ่ง !

‘ ว่าแต่ทําไมถึงมีเพียงแค่เขาเท่านั้นล่ะที่ได้รับบาดเจ็บ? หรือว่าเจ้ารูปภาพนี่มันต้องการสั่งสอนให้รู้ว่ามันเหนือกว่าเสือโคร่งในรูปของเขาคนนั้น? ’ การที่ชวีเก้อเป็นเพียงคนเดียวที่ได้รับบาดเจ็บจนกระอักเลือดมันจะต้องมีเหตุผลบางอย่างแน่ๆยูหมิงจึงคิดว่ามันอาจจะเป็นเพราะความหยิ่งทะนงของเจ้าเสือโคร่งที่เขาได้วาดมันขึ้นมาก็ได้

ยังดีนะที่เขาวาดเพียงขั้นหนึ่งออกมา หากเขาเผลอวาดภาพวาดขั้น2 เติมเต็มจิตวิญญาณ ออกมา นั่นคงจะทําให้ชายคนนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสมากกว่าเดิมแน่!

ยิ่งคิดยูหมิงก็รู้สึกอัศจรรย์ใจเกี่ยวกับมันเพราะถ้าเขาเผลอวาดขั้นสองออกมา นั่นคงจะรุนแรงมากแน่ๆอย่างไรก็ตามเขายังไม่สามารถวาดมันได้ในตอนนี้ !

เพราะที่เขาวาดเป็น มันก็มีเพียงแค่ขั้นหนึ่งซึ่งนี่มันก็เป็นเพราะมันคือครั้งแรกที่เขาวาด ดังนั้นนี่จึงเป็นเหตุที่เขาไม่สามารถวาดขั้นสองออกมาได้!

“ ผมคิดว่าพวกคุณคงรู้ผลกันแล้วว่าใครเป็นฝ่ายชนะอ้อ โอนเงินมาให้ผมตามเลขบัญชีนี้ด้วยล่ะ ผมมีธุระต้องไปจัดการก่อน ’’ ยูหมิงจดเลขบัญชีวางไว้บนโต๊ะแล้วเตรียมจากไปแต่ในตอนนั้นเขาเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้จึงได้เดินไปทางฮั่นเสี่ยวแล้วจูงมือเธอ“ ส่วนคุณก็ตามผมมานี่ ! ’’ เขานึกขึ้นได้ว่าไหนๆฮั่นเสี่ยวก็อยู่แล้วดังนั้นเขาจึงตั้งใจจะสอนให้อีกฝ่ายบรรลุการทําอาหารระดับหนึ่งดาวเอาซะเลย

“ ไปไหน ? ’’ ทางด้านฮั่นเสี่ยวที่ได้รับผลกระทบจากภาพวาดก็ได้เริ่มดีขึ้นจึงได้ถามยูหมิงด้วยใบหน้าแดงระเรื่อเพราะนี่ก็เป็นอีกครั้งแล้วที่เธอถูกเขาฉวยโอกาส

“ ห้องครัว ! ’’ ยูหมิงยิ้มจางๆไม่นานทั้งสองก็มาถึงห้องครัวภายในห้องครัวมีเชฟอยู่มากมายซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีหัวหน้าเชฟที่เป็นเชฟระดับห้าดาวอยู่ด้วย

“ พวกคุณเป็นใคร ? แล้วพวกคุณเข้ามาที่นี่ทําไม? รู้รึเปล่าว่าที่นี่ไม่ต้อนรับให้คนนอกเข้ามา ? ’’ ชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าเชฟจ้องมองทั้งสองคนอย่างหน้าตึงคิ้วขมวด

นี่มันห้องครัวนะทําไมถึงได้มีลูกค้าเข้ามาได้ ?

ยูหมิงไม่ได้พูดอะไรเขาเพียงปล่อยมือฮั่นเสี่ยวและเดินไปยังมุมๆหนึ่งที่มีเชฟหนุ่มคนหนึ่งกําลังผัดข้าวผัดไข่จากนั้นเขาก็ผลักอีกฝ่ายออกไปเบาๆแล้วแย่งกระทะในมือมา

เชฟคนนั้นรู้สึกตกใจมากจึงได้โวยวายออกมา“ ไอ้บ้า ! เอ็งทําอะไร ?! ’’

“ คุณทําอะไร ?! ’’ หัวหน้าเชฟรู้สึกช็อคเป็นอย่างมากที่ชายหนุ่มไม่พูดไม่จาแล้วเดินเข้าไปอย่างนั้น

“ คุณจงดูแล้วจําและยอมรับมัน ! ’’ ยูหมิงไม่สนใจคนรอบข้าง เขาพูดกับฮั่นเสี่ยวด้วยนํ้าเสียงจริงจัง

“ อือ ’’ แม้จะไม่รู้ว่ายูหมิงต้องการจะทําอะไรแต่ฮั่นเสี่ยวก็พยักหน้าเพราะอย่างน้อยการแข่งวาดภาพผลก็ปรากฏออกมาแล้วว่าเขาเป็นฝ่ายชนะดังนั้นก็เท่ากับว่าเธอติดหนี้เขาอยู่ครั้งหนึ่ง

ยูหมิงเองก็ไม่ได้รอช้า เขาผัดข้าวผัดไข่ตามเทคนิคของตัวเองและทําการใช้วิธีการบางอย่างดึงแสงสว่างสีทองออกมาจากวัตถุดิบและส่งพวกมันตรงไปยังฮั่นเสี่ยวเพื่อทําให้มันกลายเป็นของเธอต่อมาเขาก็เร่งความเร็วในการผัดจนผัดเสร็จ

“ คุณน่าจะเข้าใจแล้วว่าผมทําอะไรไปเอาล่ะต่อไปนี้ถ้าคุณกลับไปฝึกตามวิธีที่ผมเคยให้พวกเชฟที่ภัตตาคารบัวสวรร์ดูคุณก็จะสามารถทําข้าวผัดไข่อย่างผมได้ ผมไปก่อนล่ะ ! ’’ พูดจบยูหมิงก็เดินออกจากห้องครัวทิ้งฮั่นเสี่ยวและคนอื่นๆให้ยืนตะลึงงันเอาไว้อยู่ที่เบื้องหลัง

“ เฮ้ย !เมื่อกี้ใครเห็นเหมือนกับฉันบ้างวะ ? นั่นมันอะไรน่ะ ?มายากลหรือเวทมนต์ ? ’’

“ ช่างอัศจรรย์นัก ! ’’

“ เขาจะต้องเป็นยอดเชฟที่อยู่ในตํานานยอดกุ๊กแดนมังกรแน่ๆ! ’’

“ เพ้ย ! นั่นมันการ์ตูน ! นี่อะของจริง !’’

“ … ’’

เชฟทุกคนต่างแสดงความคิดเห็นออกมาด้วยใบหน้าเหลือเชื่อที่ตื่นตะลึงพวกเขาตื่นตะลึงเป็นอย่างมากในสิ่งที่ได้เห็น เพราะพวกเขาเชื่อว่านี่เป็นอะไรที่ไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่!

“ เขาคือยอดเชฟในตํานาน ? ’’ หัวหน้าเชฟเองก็ตื่นตะลึงไม่ใช่น้อยแต่เนื่องจากเคยอ่านการ์ตูนทําอาหารมามากมายเขาจึงจินตนาการว่าอีกฝ่ายจะต้องเป็นยอดเชฟในตํานานแน่ๆ

‘ นี่มัน… ’ ทางด้านฮั่นเสี่ยวที่ถูกทําให้บรรลุระดับหนึ่งดาวก็ได้รู้สึกถึงการคงอยู่ของวัตถุดิบต่างๆและอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

ภายในห้องครัวในตอนนี้ไม่มีใครเลยที่จะไม่ตื่นตะลึงทุกๆคนล้วนคิดเหมือนกันหมดว่าอีกฝ่ายจะต้องเป็นทวยเทพเชฟแน่ๆไม่งั้นเขาคงไม่สามารถทําอะไรอย่างนั้นได้ !

…

10 นาทีต่อมา ชวีเก้ออาการดีขึ้นมากแต่ตอนนี้เขากับต้องขมวดคิ้วด้วยความตื่นตะลึงเพราะเมื่อได้มาเห็นภาพวาดรูปเสือโคร่งอีกครั้งเขาถึงกับตื่นตะลึงเป็นอย่างมากที่มันสมจริงเขาสามารถบอกได้เลยว่าในตอนนี้สายตาที่มันจ้องมองมายังเขาน่ะ ทําให้เขารู้สึกเหมือนเหยื่อที่ถูกล่า!

“ คุณชาย ! ฮั่นเสี่ยวถูกพาตัวไปไหนแล้วไม่รู้! ’’ ทางด้านฮั่นฟางที่หายจากอาการตกตะลึงก็ได้พูดขึ้นมาเพราะกลัวว่าชวีเก้อจะอารมณ์เสีย

“ ไม่เป็นไร ! ปล่อยเธอไป !ครั้งนี้ผมเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ดังนั้นผมจะทําตามอย่างที่พูด !งานแต่งในอีกสามวันข้างหน้าเป็นอันยกเลิก ! ’’ ชวีเก้อส่ายหัวด้วยความช่วยไม่ได้เขาไม่ได้หลงเสน่ห์ฮั่นเสี่ยวอะไรมากมายนักดังนั้นเมื่อเขาแพ้เขาจึงต้องทําอย่างที่พูดเพราะอย่างน้อยเขาก็ไม่ใช่คนโป้ปด !

“ เรื่องนี้มัน… ’’ ใบหน้าของฮั่นฟางปรากฏความไม่อยากเชื่อเขาไม่อยากเชื่อเลยจริงๆว่าอีกฝ่ายจะยอมแพ้และตัดใจอะไรง่ายขนาดนี้

“ ไม่มีเรื่องอะไรทั้งนั้น ! ไป ! หานเยี่ย! เราไปกัน ! เอารูปนี้ไปด้วยล่ะ ! ’’ ชวีเก้อปฏิเสธทันควันแล้วลุกขึ้นยืนอย่างไม่แยแส

“ ดะ...ได้ครับ ! ’’ หานเยี่ยพยักหน้าอย่างงุนงงแล้วรีบแบกรูปภาพเสือโคร่งของยูหมิงเดินตามชวีเก้อออกจากร้านไป

“ บัดซบ ! นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย ?!’’ หลังจากที่พวกชวีเก้อออกไป ฮั่นฟางก็สบถออกมาด้วยความไม่พอใจเพราะแผนที่เขาวางเอาไว้มันล่มไม่เป็นท่าเลย แถมล่มแบบง่ายๆซะด้วย ช่างน่าโมโหนัก!

…

ที่ตรอกซอยแห่งหนึ่ง ยูหมิงได้เดินไปมาจนมาถึงที่นี่เขากําลังครุ่นคิดถึงการวาดภาพที่ได้วาดไป ตามความรู้ของเขาภาพวาดขั้น 1กึ่งจิตวิญญาณ มันเป็นความสามารถของจิตรกรระดับหนึ่งดาวดังนั้นในตอนนี้ก็เท่ากับว่าเขาเป็นจิตรกรระดับหนึ่งดาวแล้วนั่นเอง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ที่มุมปากของยูหมิงก็ยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ แต่ในขณะที่เขากําลังพอใจอยู่นั้นเขาก็ต้องสังเกตเห็นว่าที่ข้างหน้าห่างออกไปไม่ไกลมีคนๆหนึ่งนอนบาดเจ็บอยู่แถมยังมีบาดแผลสาหัสมากนัก สุดท้ายนี้คือเธอเป็นผู้หญิง !

แถมยังเป็นผู้หญิงที่สวยมากอีกด้วย !

อย่างไรก็ตามความสวยของเธอก็ไม่ได้ทําให้ยูหมิงฝันหวานเขาเพียงแค่รีบเดินไปที่เธอและตรวจดูอาการ จนต้องเผลอขมวดคิ้ว“ อืม ร้ายแรงมาก ! ’’ อาการบาดเจ็บของเธอนั้นร้ายแรงมากกว่าที่เขาคิด

หลังจากที่รู้ว่าอาการบาดเจ็บของอีกฝ่ายร้ายแรงยูหมิงก็ไม่รอช้าที่จะอุ้มร่างของเธอมุ่งหน้าตรงไปยังโรงแรมที่ใกล้ที่สุดซึ่งในระหว่างทางนั้นเขาก็ได้ทําการซื้อสมุนไพรต่างๆที่จําเป็นต่อการรักษารวมถึงผ้าพันแผลด้วยเช่นกัน

ไม่นานยูหมิงและหญิงสาวที่ไม่ทราบชื่อก็มาถึงโรงแรมแห่งหนึ่งโรงแรมนี้ไม่ค่อยจะมีผู้คนมากนัก ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีใครสนใจสภาพของหญิงสาวจะมีก็เพียงพนักงานของโรงแรมเท่านั้นแหละที่มองมายังยูหมิงด้วยสายตารังเกียจแต่นั่นก็ไม่ได้ทําให้ยูหมิงรู้สึกอะไร

เขาเพียงจ่ายเงินและขึ้นไปยังห้องที่ได้ใช้บริการก่อนจะนําร่างของหญิงสาววางลงบนเตียงสีขาวที่อ่อนนุ่มเมื่อร่างของเธอถูกวางลงเธอก็เผลอครางและหายใจออกมาเบาๆอย่างไม่รู้ตัว

ยูหมิงที่ได้เห็นก็ทําได้เพียงถอนหายใจเบาๆเพราะยังไงซะเขาก็เป็นผู้ชายแถมการได้มาเห็นอะไรแบบนี้มันก็กระตุ้นอารมณ์ไม่น้อยเลยทว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดาหรือผู้ชายปกติทั่วไปดังนั้นความสวยของเธอจึงไม่สามารถใช้กับเขาได้ผลหรอก !

“ ก่อนอื่นคงต้องถอดเสื้อผ้าของเธอก่อน…’’ยูหมิงมองดูเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเลือดของอีกฝ่ายแล้วพยักหน้าก่อนจะเริ่มถอดพวกมันทั้งหมดไม่เว้นแม้แต่ชุดชั้นใน!

ที่เขาต้องถอดตรงนั้นด้วยมันเป็นเพราะแถวๆนั้นเองก็มีบาดแผลเช่นกัน!

เมื่อยูหมิงถอดเสื้อผ้าของอีกฝ่ายแล้วยูหมิงก็สามารถมองเห็นได้ถึงเรือนร่างสีขาวสุดยั่วยวนที่เพอร์เฟคของเธอจนหน้าของเขาต้องแดงขึ้นมาด้วยความเขิน

เห็นผู้หญิงเปลือยเขาก็เขินเหมือนกันนะ !

โดยไม่พูดมากทําเพลง ยูหมิงนํากล่องตลับที่เก็บเข็มออกมาจากนั้นเขาก็นําเข็มทั้ง 54 เล่ม ออกมาและทําการฝังเข็มความเร็วสูงด้วยท่วงท่าอัศจรรย์สุดตระการตาราวกับเป็นเทพเซียนจําแลงลงมายังไงยังงั้น

พริบตาผ่านไปไวเหมือนโกหกทว่าเวลาที่ผ่านไปกลับเป็นเวลาถึง 3 ชั่วโมง !

ใบหน้าที่หล่อเหลาของยูหมิงในตอนนี้ปรากฏเม็ดเหงื่อจํานวนมากเนื่องด้วยการผนึกพลังฝึกตนมันจึงทําให้การรักษาอาการบาดเจ็บของหญิงสาวตรงหน้านั้นเป็นไปได้ยากมากอย่างไรก็ตามเขาก็สามารถฝังเข็มได้จนเสร็จสิ้น

“ ขั้นตอนสุดท้ายแล้ว… ’’ ยูหมิงปาดเหงื่อแล้วเก็บเข็มทั้ง 54 เล่ม กลับไปพร้อมๆกันเขาหยิบสมุนไพรและสิ่งที่ได้ซื้อไว้ทั้งหมดมาทําการผสมไม่นานก็ได้สมุนไพรพร้อมใช้ ยูหมิงใช้พวกมันทาไปที่บริเวณต่างๆที่ควรจะทา สุดท้ายยูหมิงก็ทําทุกขั้นตอนจนเสร็จ

ฟรึ่บ

ในขณะที่ยูหมิงกําลังจะถอนหายใจเขาก็รู้สึกได้ทันทีว่าอีกฝ่ายนั้นได้ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว

“ นี่แก ?! ’’ หญิงสาวที่รู้สึกตัวและได้ตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่เธอทําคือกวาดตาไปรอบๆห้องก่อนจะมองมาที่ตัวเองและตกใจ “ นี่แกทําอะไรลงไป ?! ’’ เธอเปล่งเสียงออกไปด้วยความโกรธเพราะเธอเชื่อว่าชายหนุ่มคนนี้จะต้องได้ทําอะไรมิดีมิร้ายกับร่างกายของเธอไปแล้วอย่างแน่นอน!

โดยที่ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายตอบกลับ หญิงสาวเด้งตัวเองออกจากเตียงและพุ่งประชิดตัวชายหนุ่มอย่างรวดเร็วด้วยความเย็นชาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร!

“ ผู้ฝึกตน ! ’’ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงนัยน์ตาของยูหมิงก็สะท้อนให้เห็นถึงความประหลาดใจ