อสูรไร้เทียมทาน

บทที่ 48

กำจัดอีกกลุ่ม

“ แย่แล้ว!!! ข้าเจอกับดัก!!! ” เสียงของหนึ่งในคนจากนิกายมารที่กำลังค้นหาดังขึ้นมา

เสียงของมันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจ เพราะในตอนนี้มันพบเจอกับดักที่อยู่ตามพื้น

มันส่งเสียงเรียกให้พวกของมันที่กำลังกระจายกำลังค้นหามาดู

พวกที่กำลังกระจายกำลังค้นหาสถานที่รอบรอบพวกมันพากันเดินตรงเข้ามาดูว่าเกิดอันใดขึ้น 

เมื่อพวกมันเดินทางเข้ามาสิ่งที่ตัวของพวกมันนั้นพบเห็นมันก็คือลูกธนูจำนวนมากที่ถูกติดเอาไว้ตามสถานที่ต่างๆไม่เพียงเท่านั้นแถมยังมีคมดาบแล้วอาวุธอีกมากมาย

เมื่อพวกคนจากนิกายมานมองเห็นแบบนี้พวกมันเองก็คิดได้เพียงอย่างเดียว

“ ดูเหมือนว่าเจ้าคนที่รอพวกเรามาที่สถานที่แห่งนี้มันจะสร้างกับดักพวกนี้เอาไว้สินะ ” หัวหน้ากลุ่มพึมพำขึ้นมา

มันกำลังมองกับดักที่ถูกเตรียมเอาไว้ภายในสถานที่แห่งนี้ แน่นอนว่าพวกมันนั้นคิดว่ากับดักพวกนี้เตรียมเอาไว้เพื่อที่จะหลอกล่อพวกมันเข้ามา

“ พวกเราต้องรีบนำเรื่องนี้ไปแจ้งให้กับกลุ่มต่างๆรู้ พวกเราต้องระวังตัวกับกับดักพวกนี้เอาไว้ ”

“ ถ้าเกิดว่าพวกเขาไม่รู้เกี่ยวกับหลักพวกนี้ก็อาจจะได้รับบาดเจ็บจากพวกมัน ” หัวหน้ากลุ่มนี้ พูดออกมาด้วยท่าทางสุขุม

“ เอาละทางนั้นทางนั้นไม่มีกับดักเตรียมเอาไว้พวกเราจะใช้ทางนั้นในการเดินทาง ต้องรีบออกจากจุดที่มีกับดักพวกนี้และก็ไปรายงานเรื่องกับดัก ”  

พวกมันสำรวจกับดักที่อยู่บริเวณรอบรอบแล้วพบเห็นว่าภายในสถานที่แห่งนี้มันเองก็ยังมีจุดที่ไม่มีกับดักติดเอาไว้ พวกมันทั้งหมดรีบพากันจับกลุ่มและมุ่งตรงออกไปยังจุดนั้นอย่างรวดเร็ว

เพราะว่าจุดที่พวกมันนั้นคิดว่ามันเป็นจุดบอด  เมื่อพวกมันทั้งหมดเข้าไปเหยียบที่เส้นทางนั้นแล้วอยู่อยู่พื้นที่พวกมันกำลังเหยียบอยู่ก็ค่อยค่อยเปลี่ยนไป

พื้นดินที่ควรแข็งพอที่จะรับน้ำหนักของพวกมันทั้งหมดได้หมด ในตอนนี้พื้นดินพวกนั้นเริ่มอ่อนตัวลง

ร่างกายของพวกคนจากนิกายมารหลาย 10 คนร่วงลงไปภายในหลุมที่ถูกสร้างขึ้นอย่างไม่คาดคิด ใบหน้าของคนจากนิกายมารพวกนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจ

ในตอนนี้ร่างกายของพวกมันตกลงไปภายในหลุมทันทีที่ร่างของพวกมันนั้นตกลงไปภายในหลุมที่มืดมิด

ร่างกายของพวกมันโดนบางอย่างที่แหลมคมทิ่มแทงเข้ามาที่ร่างกายของพวกมัน

ฉึก!!! ฉึก!!!! ฉึก!!!! ร่างกายของพวกมันโดนทิมแทงอย่างเจ็บปวด

“ อ๊าก!!! ”

“ นี่มันอะไรกันทำไมเป็นแบบนี้!! ”

“ อย่าบอกนะว่านี่มันหลุมดาบ!!! ” พวกมันที่ยังพอมีสติร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด

จุดที่พวกมันตกลงมามันคือหลุมที่ถูกขุดเอาไว้ บริเวณใต้หลุมมีดาบจำนวนมากที่เตรียมเอาไว้ให้กับพวกมัน 

“ ไม่หรอกแค่นี้ยังไม่จบ ความลึกของหลุมเพียงแค่นี้แล้วโดนแทงไปแค่นี้ยังไงซะข้าก็ไม่ตาย ” คนที่พอมีฝีมือมันเองก็ยังไม่ได้สิ้นใจตายไปซะทีเดียว

มันค่อยค่อยประคองร่างกายของตนเองขึ้นมาภายในหลุมดาบที่มืดมิด

แต่ในขณะที่มันกำลังพยุงร่างกายของตนเองลุกขึ้นเพื่อที่จะออกไปจากสถานที่แห่งนี้

บริเวณปากหลุมที่มันลึกประมาณ 10 เมตรมันค่อยค่อยมีแสงไฟปรากฏขึ้น

ดวงตาของพวกมันพากันใช้ดวงตาของตนเองมองตรงขึ้นไปไปยังแสงไฟที่มันกำลังสองแสงสว่างไสวอยู่ปากหลุม

เด็กหนุ่มที่พวกมันกำลังตามหากำลังยืนมองลงมาพร้อมกับแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสะใจ ลู่เฟิ่งรีบพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ ฮ่าๆๆๆ พวกเจ้าเนี่ยโง่เขลากว่าที่คาดคิดเอาไว้อีกนะ”  

“ ถ้ามันขึ้นชื่อว่ากับดักมันเองก็ต้องสร้างขึ้นโดยที่ไม่ให้ใครเห็นง่ายง่ายสิ ”

“ นี่พวกเจ้าคิดว่าพวกมีดพวกนั้นข้าสร้างขึ้นมาเพราะว่ามันเป็นกับดักจริงๆอย่างนั้นหรอ ผิดแล้วมันเป็นเพียงแค่ตัวล่อต่างหาก ”

“ ข้าสร้างมันขึ้นมาเพราะอยากจะให้พวกเจ้านั้นเห็นมันอยู่แล้ว หลังจากเห็นมันเจ้าคงคิดว่านั่นคือกับดักจริงๆ แล้วสร้างทางรอดเอาไว้ให้ แน่นอนว่าหนูอย่างพวกเจ้าก็เดินทางมาตามทางที่ข้าและสร้างเอาไว้แล้วก็มาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้อย่างไร ” ลู่เฟิ่งอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดในตอนนี้ให้กับพวกมันได้ฟัง

แน่นอนว่าทุกอย่างมันเองก็เป็นฝีมือของเค้านั่นแหละ แล้วก็เป็นความตั้งใจของเขาที่ตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่ในตอนแรกแล้วด้วย

กลับจากที่คนพวกนี้พบเจอมันเองก็เป็นเพียงแค่กับดักหรอกที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเจตนานี้อยู่แล้ว

ตัวของเขานั้นเจตนาในการสร้างมันขึ้นมาเพื่อให้คนพวกนี้คิดว่าตนเองนั้นสามารถหลบกับดักได้แล้ว

จนสุดท้ายพวกมันเองก็ประมาทแล้วก็เดินทางมาตามเส้นทางที่เขานั้นสร้างเอาไว้จริงๆ สุดท้ายพวกมันเองก็มาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้เป็นอย่างที่ตัวของเขานั้นคาดการณ์เอาไว้ไม่มีผิดเลยซักนิดเดียว 

พวกคนจากนิกายมารเมื่อพวกมันนั้นได้ยินคำกล่าวดูถูกเช่นนั้นดวงตาของพวกมันเต็มไปด้วยความโกรธ ในตอนนี้พวกมันส่งเสียงกรีดร้องออกมา

แน่นอนว่าตัวของมันในตอนนี้ หวังเพียงแค่อย่างเดียวนั่นคือการที่ตัวของมันนั้นจะฉีกกระชากผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนี้

ดวงตาของพวกมันกำลังเปี่ยมล้นไปด้วยความแค้นแต่ว่าในขณะที่พวกมันกำลังจะลุกขึ้น อยู่อยู่ร่างกายของพวกมันก็ค่อยค่อยแข็งทื่อ 

ร่างกายที่เคยขยับได้ดังใจในตอนนี้ไม่สามารถขยับได้ ดวงตาของพวกมันเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ร่างกายค่อยค่อยล้มลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้นดาบอีกครั้งด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนกตกใจ “ อะไรกันทำไมร่างกายของพวกข้า ”

“ ไม่ต้องแปลกใจหรอกร่างกายของพวกเขาในตอนนี้กำลังโดนพิษอยู่ ” 

“ ว่าอย่างไรนะโดนพิษอย่างนั้นหรอ? ”

“ ใช่แล้วมันเป็นพิษของสัตว์อสูรน่ะตอนนี้ร่างกายของพวกเจ้าเดี๋ยวว่าแต่จะขยับได้เลยอีกไม่นานตัวของพวกเจ้าก็ตายแล้ว ” ลู่เฟิ่งแสดงรอยยิ้มมองพวกมัน ที่กำลังจะนอนตายอยู่ภายในหลุม

ในตอนนี้เจ้าคนพวกนั้นแววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความโกรธดวงตาในตอนนี้มองตรงมาที่เด็กหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าด้วยความโกรธแค้น

ลู่เฟิ่งเองก็ไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวพวกมันเลยแม้แต่น้อย

ในทางกลับกันตอนนี้เค้ากับแสดงรอยยิ้มด้วยท่าทางพึงพอใจเมื่อเห็นว่าพวกมันทั้งหมดกำลังจะตายอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้

“ เอาละเท่านี้ก็เรียบร้อยไปสองกลุ่มแล้วเหลืออีกเพียงแค่กลุ่มเดียวเท่านั้น รีบจัดการให้เสร็จก่อนที่จะเช้าดีกว่า หลังจากผ่านราตรีคืนนี้ไปผู้คนภายในเมืองคงจะตื่นตอนหกไม่น้อยที่มีคนภายในเมืองมากมายหายไป ” ลู่เฟิ่งเดินหน้าไปจัดการกลุ่มสุดท้ายที่ยังคงหลงเหลืออยู่

ในตอนนี้กลุ่มสุดท้ายของนิกายมันกำลังค้นหากันอยู่บริเวณทางทิศเหนือของป่าแห่งนี้

พวกมันกำลังกระจายกำลังค้นหาเป็นมุมกว้าง การที่พวกมันกระจายกำลังเช่นนี้มันเองก็ง่ายต่อการโจมตีพวกมันเป็นอย่างมาก

รู้สึกเมื่อมาถึงเค้าเห็นสถานการณ์ของพวกมันใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เด็กหนุ่มคิดแผนการในการจัดการพวกมันออกในทันที

จบบท