สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]

        กลุ่มเมฆลอยเหนือยอดเขาทิศตะวันออก ทำให้เกิดเงามืดเข้าปกคลุมไปทั่วหลุมยักษ์

        ลมหนาวยามค่ำคืนพัดเสียงดังซู่ซ่า หอบเอาเสียงร้องของสัตว์อสูรที่น่ากลัวลอยมาด้วยเบาๆ

        บริเวณรอบๆ หลุมยักษ์ยังคงอบอวลไปด้วยความผันผวนของพลังเวทมนตร์ที่น่าเกรงขาม ในภูเขายามค่ำคืนมีสัตว์อสูรระดับต่ำที่โชคร้ายหลายตัวเดินผ่านมาที่นี่แล้วไม่ทันระวังตัวไปกระตุ้นวงเวทที่อยู่รอบๆ เข้า ทำให้ร่างของมันก็ถูกระเบิดเป็นจุณในพริบตา ไม่ก็ถูกแช่แข็งหรือเผาไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่าน ตอนนั้นเอง จะมีเปลวไฟเวทมนตร์พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เป็นประกายแสงสว่างขึ้นมาในท้องฟ้ายามค่ำ

        ร่างของซุนเฟยกลายเป็นกลุ่มควันจางๆ คล้ายดวงวิญญานลอยเข้าไปในหลุมยักษ์ กลุ่มควันลอยนี้มาจากทางทิศตะวันตกและค่อยๆ ลอยมาหยุดอยู่ตรงจุดศูนย์กลางของหลุมยักษ์ที่เป็นสนามต่อสู้

        ในอากาศปรากฏคลื่นพลังที่แหลมคมออกมาเป็นระยะๆ คล้ายกับฟ้าแลบฟ้าผ่า ทำให้ก้อนหินขนาดใหญ่แตกกระจายจนเศษหินปลิวว่อนไปทั่ว ฝุ่นควันลอยคลุ้งเต็มท้องฟ้า…พวกนี้เป็นคลื่นพลังที่ตกค้างจากการต่อสู้ของสองยอดฝีมือที่แข็งแกร่ง เนื่องจากพลังที่แข็งแกร่งเกินไปทำให้มันยังคงควบแน่นอยู่ในอากาศ ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแล้ว แต่คลื่นพลังเหล่านี้ก็ยังไม่สลายหายไปสักที แม้แต่นักรบระดับหกดาวหากเผชิญหน้ากับคลื่นพลังที่ตกค้างนี้โดยที่ไม่มีอุปกรณ์ดีๆ คอยสนับสนุนก็เกรงว่าอาจจะตกอยู่ในอันตรายได้ง่ายๆ

        ซุนเฟยเปลี่ยนเป็น 'โหมดคนเถื่อน' เพื่อพึ่งพาสัญชาตญาณของผู้เชี่ยวชาญในการต่อสู้ระยะประชิด สำหรับการหลบหนีในยามที่เกิดอันตรายขึ้นมากะทันหัน

        “ยอดฝีมือทั้งสองคนมาจากทางทิศตะวันตก คนหนึ่งหนี คนหนึ่งไล่ตามจนมาถึงตรงนี้ คนที่หลบหนีน่าจะถูกสถานการณ์บังคับให้สู้…”

        “และคนที่เป็นฝ่ายหลบหนี...น่าจะเป็นนักฆ่าลึกลับที่ตามสังหารเราเมื่อตอนบ่าย…”

        “นี่เป็นการต่อสู้ที่น่ากลัวมาก การโจมตีของแต่ละฝ่ายนอกจากจะทำลายยอดเขาแล้ว ยังทำให้ภูเขาบางแห่งถึงกับถล่มลงมา...ภูเขาที่อยู่ภายในรัศมีห้ากิโลเมตรนี้ถล่มลงมาทั้งหมด ไม่มีโอกาสให้พวกสัตว์อสูรได้หลบหนีเลยสักนิด พวกมันตายในทันทีเลย”

        “พลังในช่วงที่พวกเขาปะทะกันยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ ไม่ว่าจะเป็นรอยหมัดหรือดาบก็ยังคงควบแน่นอยู่กลางอากาศ เวลาผ่านมานานขนาดนี้แล้วยังไม่สลายไปอีก? นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!”

        “ใช้เวลาในการต่อสู้ไม่นาน...น่าจะไม่เกินสิบนาที ผลแพ้ชนะก็ปรากฏออกมา...”

        “เอ๋? นักฆ่าลึกลับเป็นฝ่ายพ่ายแพ้หรือ อืม ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บหนักไม่น้อยเลยนะ...พลังของเขาเริ่มอ่อนแอลงเรื่อยๆ จนเทียบเท่ากับนักรบระดับหกดาว...หืม ดูเหมือนว่าเขาใช้ทักษะลึกลับบางอย่างทำให้สามารถหลบหนีไปได้!”

        “ยอดฝีมือคนนั้นเป็นใครกัน? ในเมื่อสามารถเอาชนะนักฆ่าลึกลับคนนั้นได้อย่างง่ายๆ แล้วทำไมถึงไม่ตามไป...?”

        ทุกที่ที่ซุนเฟยเดินผ่าน เขาสามารถปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้จากหลักฐานที่หลงเหลืออยู่ในหลุมยักษ์ เนื่องจากสัญชาตญาณของคนเถื่อน ทำให้เขารู้สึกได้ถึงความผันผวนของคลื่นพลังที่หลงเหลืออยู่ในอากาศ และทำให้เขาสามารถวิเคราะห์สถานการณ์การต่อสู้ของสองยอดฝีมือได้ เหมือนกับพวกนักล่าที่มีประสบการณ์มากมายที่อาศัยเบาะแสเพียงเล็กๆ น้อยๆ ก็สามารถตามเหยื่อเจอ ดังนั้น เหตุการณ์บางส่วนที่เกิดขึ้นในช่วงที่กำลังปะทะกันจึงถูกซุนเฟยจำลองออกมาได้อย่างง่ายดาย

        การที่นักฆ่าลึกลับคนนั้นพ่ายแพ้ สำหรับซุนเฟยเเล้วถือเป็นข่าวที่ดีมาก

        อาการบาดเจ็บที่เขาได้รับต้องใช้เวลาในการฟื้นตัวสักระยะ นั่นหมายความว่าซุนเฟยจะปลอดภัยไปสักระยะหนึ่ง และมีเวลาในการเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตัวเอง

        นักฆ่าลึกลับคนนั้นเป็นใครกันนะ? ทำไมถึงตามไล่ล่าเขา?

        แล้วยอดฝีมือที่เอาชนะนักฆ่าคนนั้นเป็นใครกัน? ทำไมถึงพยายามสังหารนักฆ่าคนนั้น?

        เรื่องราวของสองคนนี้วิ่งวุ่นอยู่ในหัวของซุนเฟย

        ซุนเฟยพยายามค้นหาร่องรอยอื่นๆ ภายในหลุมยักษ์ แต่ข้อมูลที่เจอก็ไม่ต่างกันเท่าไร เขาไม่พบข้อมูลเพิ่มเติมอะไรเลย

        ซุนเฟยใช้เวลาอยู่ที่นี่นานพอสมควรก่อนที่จะตัดสินใจกลับ

        ซุนเฟยใช้วิธีเดิมในการกลับ เขาเปลี่ยนเป็น 'โหมดจอมเวท' ก่อนจะเริ่มเดินฝ่าดงระเบิดอีกรอบ ซุนเฟยเลือกที่จะกลับทางเดิมเพราะในบรรดาวงเวททั้งหมด 'ความเกรี้ยวโกรธของน้ำแข็ง' เป็นวงเวทที่อ่อนแอที่สุดแล้ว ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดซุนเฟยก็กลับออกมาได้อย่างปลอดภัย

        ซุนเฟยต้องเสียพลังจิตไปเป็นจำนวนมากในการเดินทางกลับมาเหมือนครั้งที่แล้วไม่มีผิด

        เขาเปลี่ยนเป็น 'โหมดมือสังหาร' แล้วเริ่มวางกับดักเวทมนตร์รอบๆ ตัวเอง จากนั้นก็เปลี่ยนกลับมาเป็น 'โหมดจอมเวท' อีกครั้งเพื่อฟื้นฟูพลังจิตของตัวเองตามวิธีที่เขียนอยู่ในหนังสือทักษะสีม่วง

        ยี่สิบนาทีต่อมา ซุนเฟยก็ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน พลังจิตของเขาก้าวกระโดดอีกแล้ว ตอนนี้มันได้เพิ่มเป็น 220 แต้มแล้ว

        “ฮ่าๆๆ...ไม่เกินหนึ่งเดือน บิดาได้กลายเป็นนักรบระดับจันทราแน่ๆ!”

        ซุนเฟยยกเลิกกับดักเวทมนตร์ที่อยู่รอบๆ ท่ามกลางเสียงร้องคำรามของสัตว์อสูรที่อยู่ในเทือกเขามอร์โร จากนั้นร่างของซุนเฟยก็กลายเป็นกลุ่มหมอกควันแล้วลอยหายเข้าไปในความมืด

        เหลือเวลาอีกไม่ถึงชั่วโมงท้องฟ้าก็จะสว่าง

        หากไม่เป็นอย่างนั้น ซุนเฟยคงเดินฝ่าวงเวทเข้าๆ ออกๆ แบบนี้ไปเรื่อยๆ เพื่อเพิ่มพลังจิตของตัวเอง

        ……

        ……

        เมื่อเวลาผ่านไป อากาศก็หนาวเย็นขึ้นทุกวัน

        กองหิมะที่ทับถมกันเมื่อสองวันก่อนก็ไม่มีวี่แววว่าจะละลายไปเลย แต่สภาพอากาศที่หนาวเย็นยังหนาวไม่เท่าจิตใจของผู้คน

        ถึงแม้ว่าเหตุการณ์ลอบสังหารได้ผ่านไปแล้วสองสามวัน แต่ความคืบหน้าในการค้นหานักฆ่าขององค์ชายอาร์ชาวินและองค์ชายโดมิงเกวซก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีนัก ทำให้ทั้งค่ายทหารอาณาจักรบริวารยังคงปกคลุมไปด้วย ‘ความกลัว’ ในทุกๆ วันจะมีผู้คนจำนวนมากถูกจับกุมตัวไป

        ในช่วงเวลาที่สำคัญแบบนี้ องค์ชายทั้งสองพระองค์ต่างเริ่มใช้มาตราการรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

        เหล่าทหารต่างได้รับอนุญาตให้จับกุมตัวบุคคลที่น่าสงสัยที่เป็นคนของอาณาจักรบริวารทั้งสองร้อยห้าสิบอาณาจักรได้ แม้แต่ตัวราชาของอาณาจักรบริวารเอง หากเป็นบุคคลที่น่าสงสัยก็สามารถจับกุมตัวมาสอบสวนได้เช่นกัน มันเริ่มไม่ปลอดภัยขึ้นทุกทีแล้ว หากองค์ชายทั้งสองพระองค์ยังคงตะบี้ตะบันไล่จับคนไปทั่วแบบนี้ล่ะก็...

        นโยบายโหดร้ายอย่าง ‘ยอมสังหารหนึ่งพัน ดีกว่าปล่อยไปหนึ่งคน’ ยังคงมีประโยชน์กว่า

        วันที่สาม เกิดข่าวลือขึ้นมาในค่ายว่า สถานะจริงๆ ของนักฆ่าพวกนั้นก็คือทหารของราชอาณาจักรสปาร์ตากุสที่เป็นคู่แค้นของราชอาณาจักรเซนิท มีม้าเร็วถูกส่งกลับไปที่เมืองหลวงเพื่อไปรายงานความคืบหน้า นอกจากนี้ อาณาจักรบริวารลำดับที่สาม อาณาจักรเควโร อาณาจักรบริวารลำดับที่สี่ อาณาจักรตี๋เสวี่ย อาณาจักรบริวารลำดับที่ห้า อาณาจักรคอนน์ และอาณาจักรอื่นๆ อีกสามอาณาจักรถูกตรวจสอบแล้วว่ามีความเกี่ยวข้องกับพวกนักฆ่าจริง ดังนั้น ตั้งแต่ราชายันคนเลี้ยงม้าของหกอาณาจักรนี้ล้วนถูกประหารชีวิตทันที หัวของพวกเขาถูกเสียบประจานบนปลายหอกแหลมคมแล้วปักไว้ที่หน้าประตูค่ายทหารอาณาจักรบริวาร เพื่อเป็นการเตือนอาณาจักรบริวารอื่นๆ

        และสิ่งที่น่าสนใจก็คือ ในหกอาณาจักรบริวารที่ก่อกบฏ องค์ชายอาร์ชาวินและองค์ชายโดมิงเกวซต่างเป็นผู้ตรวจพบฝ่ายละสามอาณาจักร

        หรือจะพูดอีกอย่างหนึ่งว่า การแข่งขันการชิงบัลลังก์ในรอบแรกนั้น องค์ชายทั้งสองพระองค์เสมอกัน!

        สิ่งเหล่านี้ทำให้กองกำลังที่คอยสนับสนุนสององค์ชายอยู่เบื้องหลังต่างร้อนอกร้อนใจกันมาก หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะชิงดีชิงเด่นกันเอง องค์จักรพรรดิยาซินก็เป็นดั่งดวงตะวันที่กำลังจะตกดิน บางทีพระองค์อาจจะอยู่ได้ไม่นาน ด้วยเวลาที่เหลืออยู่ไม่มาก ทำให้การแข่งขันชิงราชบัลลังก์ยิ่งดุเดือดมากขึ้น

        ปฏิบัติการไล่ล่านักฆ่าได้เพิ่มระดับขึ้นจนหลายๆ คนไม่เข้าใจ

        ภายในระยะเวลาสั้นๆ ข่าวการกวาดล้างและการสังหารที่โหดเหี้ยมในค่ายทหารอาณาจักรบริวารก็เริ่มแพร่กระจายไปยังเมืองหลวง จากข้อมูลที่ได้รับจากองค์ชายทั้งสองพระองค์ก่อนหน้านี้ ทำให้พวกเขารู้ว่า ที่นักฆ่าของราชอาณาจักรสปาร์ตากุสสามารถวางแผนสังหารขุนนางและบุคคลที่สำคัญในเมืองหลวงได้ เป็นเพราะนอกเหนือจากอาณาจักรบริวารที่ก่อกบฏแล้ว ยังมีพวกขุนนางและชนชั้นสูงบางตระกูลที่ให้ความร่วมมือเช่นกัน...ด้วยเหตุนี้ ฉากนองเลือดที่เกิดในค่ายทหารอาณาจักรบริวารก็เกิดขึ้นที่เมืองหลวงเช่นกัน

        ไม่ช้า บนกำแพงเมืองหลวงเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กก็เต็มไปด้วยศีรษะของกบฏที่ถูกเสียบประจาน

        คนตายเหล่านี้ล้วนเคยเป็นขุนนางที่โดดเด่นและเป็นบุคคลสำคัญในเมืองหลวง แต่ตอนนี้ พวกเขากลายเป็นเพียงศพที่ไร้หัว และกลายเป็นแกะบูชายันต์สำหรับการแย่งชิงอำนาจ

        แต่สิ่งที่น่าแปลกใจก็คือ แม้จะเผชิญหน้ากับการปราบปรามด้วยความเกรี้ยวกราดขององค์จักรพรรดิ แต่เหล่านักฆ่าจากราชอาณาจักรสปาร์ตากุสก็ยังคงไม่หายไปไหน อีกทั้งยังก่อความวุ่นวายครั้งยิ่งใหญ่เพิ่มด้วยการลอบสังหารครั้งสอง

        ตระกูลโกโร่ที่เป็นผู้ควบคุม 'กองกำลังพายุหิมะ' หนึ่งในสิบกองกำลังหลักในราชอาณาจักรเซนิท ผู้สืบทอดตระกูลอย่างโกโร่ ดาร์นี่ถูกสังหาร!

        ขุนนางใหญ่การคลังของราชอาณาจักรถูกสังหาร!

        กองกำลังทหารแห่งราชอาณาจักรถูกนักฆ่าบุกโจมตีตายไปร่วมร้อยกว่าคน…

        องค์หญิงนาตาชาเจอนักฆ่าลอบสังหารระหว่างทางกลับพระราชวัง!

        แม้แต่องค์ชายรองโดมิงเกวซก็ยังพบนักฆ่ามาลอบสังหารตนในขณะที่ประทับอยู่ในวัง…

        เหตุการณ์เหล่านี้เหมือนกับเป็นการแก้แค้น พวกนักฆ่าลึกลับเบนเข็มไปยังเหล่าเชื้อพระวงศ์และเหล่าขุนนางใหญ่ในเมืองหลวง แม้ว่าการเปิดฉากลอบสังหารอย่างบ้าคลั่งนี้จะประสบความสำเร็จในการลอบสังหารน้อยมาก แต่พวกเขากลับประสบความสำเร็จในการก่อกวนองค์จักรพรรดิ ทุกคนล้วนตกอยู่ในอันตราย พวกเขาต่างกังวลใจว่าตัวเองอาจจะเป็นเป้าหมายถัดไปของเหล่านักฆ่า

        ในสถานการณ์ที่รุนแรงเช่นนั้น สององค์ชายได้กราบทูลองค์จักรพรรดิยาซินที่กำลังป่วยหนักว่าให้เลื่อนการแข่งขันการซ้อมรบของอาณาจักรบริวารทั้งสองร้อยห้าสิบอาณาจักรออกไปก่อน

        ข้อเสนอนี้ได้รับความเห็นชอบจากจักรพรรดิยาซิน

        ตลอดเวลายี่สิบปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มีการเลื่อนวันการแข่งขันการซ้อมรบ

        อาณาจักรบริวารทั้งสองร้อยห้าสิบอาณาจักรถูกสั่งให้อยู่ในค่ายทหารอาณาจักรบริวารชั่วคราว และไม่อนุญาตให้อาณาจักรใดกลับอาณาจักรของตัวเอง หากฝ่าฝืนถือว่าเป็นกบฏและจะถูกสังหารทันที

        ในขณะเดียวกัน ด้วยคำสั่งขององค์จักรพรรดิยาซิน ทำให้เหล่าอัศวินผู้ตัดสินที่อยู่เงียบๆ มาตลอดเริ่มมีกาารเคลื่อนไหวและมีส่วนร่วมในการกวาดล้าง

        บรรยากาศยิ่งน่ากลัวมากขึ้น

        ทุกวันมีแต่เสียงกรีดร้องและธารโลหิตที่เจิ่งนองไปทั่ว

        แต่บรรยากาศที่น่ากลัวพวกนั้นกลับไม่ส่งผลกระทบใดๆ ต่อชาวแซมบอร์ดสักนิด

        เทศกิจและอัศวินบรอนซ์เซนต์ รวมทั้งผู้นำทุกคนฉวยโอกาสนี้เพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตัวเอง ด้วยการฝึกฝนอย่างหนัก ทำให้พลังของตอร์เรส โอเลเกร์และคนอื่นต่างเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

        ซุนเฟยเอง นอกจากจะเข้าโลก Diablo ไปสังหารเหล่ามอนสเตอร์เพื่ออัพเลเวลแล้ว ทุกคืนเขาก็แอบเข้าไปในภูเขามอร์โรเพื่อไปเดินเข้าๆ ออกๆ ในวงเวทที่น่ากลัว หลังจากผลาญพลังจิตของตัวเองจนหมดเกลี้ยง เขาก็มานั่งฟื้นฟูพลังจิตของตัวเองตามที่ในหนังสือทักษะสีม่วงบอก

        หกวันต่อมา ในที่สุดซุนเฟยก็ประสบความสำเร็จในการทำลายขีดจำกัดสี่ชั่วโมงในการเข้าไปอยู่ในโลก Diablo ได้สำเร็จ ตอนนี้เขาสามารถอยู่ในโลก Diablo ได้เพิ่มอีกสิบนาที

        -----------------------------------