ผมเป็นสมาชิกเว็บเทพบรรพกาล

พี่สาวอย่างเฉินฟู่จิ้งจึงอธิบายว่า พวกเราเรียนอยู่ที่เดียวกันตอนมัธยมต้น นั่งข้างๆ จึงไม่แปลกที่จะสนิท ก่อนแต่ละคนจะแยกย้ายไปเรียนที่อื่น และหลังจากนั้นก็ดูเหมือนจะไม่ได้พบหน้ากันอีกเลย

เฉินฟู่ซานที่รับรู้เรื่องราวแล้วก็ไม่ถามอะไรอีก แค่มองว่าลู่ซินหยีคนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่

ส่วนหนึ่งเพราะเธอมีตำแหน่งเป็นถึงผู้จัดการป่านหลงวิลล่า ในขณะที่เขายังเดินเตร่ไม่มีงานทำ อาศัยฝีมือชกต่อยในกรงเหล็กไปวันๆ

“แล้วนี่เธอเป็นยังไงบ้าง สบายดีนะ” ลู่ซินหยีถาม น้ำเสียงเป็นกันเอง

เฉินฟู่จิ้งส่ายหน้า ตามด้วยกล่าว “ฉัน...เป็นมะเร็งน่ะ”

“ตายจริง! แล้วได้ไปหาหมอหรือยัง ให้ฉันช่วยอะไรไหม” ความจริงก็รู้จากปากชายหนุ่มแล้ว แต่แค่อยากแน่ใจเลยถามซ้ำ ไม่คิดเลยว่าจะได้รับคำตอบแบบเดียวกัน

ดูเหมือนว่าคุณหลินจะไม่ได้โกหก ถ้างั้นเพื่อนเก่าคนนี้ก็น่าสงสารมาก

ลู่ซินหยีเกิดความเห็นใจ

“ไม่…ค่ารักษาไม่ใช่น้อยๆ อีกอย่างคือฉันเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายแล้ว หมอที่ไหนจะช่วยได้...” เฉินฟู่จิ้งตอบด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ

รับฟังน้ำเสียงนั้น ตอนแรกไม่ชอบใจที่เห็นว่าเพื่อนเคยสนิทมาอาศัยบ้านคุณหลิน ก็มลายหายไป

“เอ่อ...เข้าไปในบ้านก่อนไหม ที่นี่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน เป็นหนึ่งในวิลล่าที่ใครหลายคนอยากเข้ามาพักอาศัย เธออยู่ที่นี่ แน่นอนว่าเธอจะมีความสุขมาก”

เพราะไม่รู้จะให้กำลังใจแบบไหนดี จึงยกสิ่งปลูกสร้างที่ตนภูมิใจหนักหนา เช่นป่านหลงวิลล่าขึ้นมาบอกกล่าว

“ขอบใจนะ ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่ตอนแรกก็กังวลอยู่เลย กลัวว่าจะเข้ากับเพื่อนบ้านไม่ได้ แต่หลังจากรู้ว่าเธอเป็นถึงผู้จัดการ ก็เบาใจขึ้นเยอะเลย เหมือนกับครั้งนั้นที่อยู่ด้วยกันในห้องสมุด แอบกินขนมหนีอาจารย์...”

“โธ่...เรื่องเมื่อสิบปีก่อน เธอยังจำได้อีกนะ เข้าบ้านเถอะ ยืนนานเดี๋ยวเมื่อย ให้ฉันช่วยถือของนะ”

เป็นเวลาเดียวกับที่เย่หลิงกลับมาจากสอบพอที เพราะอยู่วิลล่าหลังติดกัน จึงเป็นเรื่องปกติที่เธอจะมองเห็นการเคลื่อนไหววิลล่าหลังข้างๆ ได้ไม่ยาก

“นั่นมัน...ลูซินหยีไม่ใช่เหรอ” หญิงสาวเลิกคิ้วสูง ท่าทางสนใจไม่น้อย ก่อนจะเดินออกจากวิลล่าตัวเองไป ถือวิสาสะเดินเข้าไปในบ้านคนอื่นที่ยังไม่ปิดประตู

“นี่เธอเป็นใคร เข้ามาที่นี่ได้ยังไง หรือว่าเป็นคนจากตำหนักม่วง!” เฉินฟู่ซานที่เห็นผู้มาใหม่มีใบหน้างดงามจึงกลายเป็นกังวล กลัวว่าจะเป็นนักฆ่ามากฝีมือ

ยังจดจำถ้อยคำทุกประโยคที่คนพวกนั้นพูดได้ แถมอาวุธที่ใช้ยังรวดเร็ว ประดุจลูกกระสุนที่คร่าชีวิตคน หากแม้นเธอผู้มาใหม่ขยับเพียงเล็กน้อย เขาก็คงเสียชีวิตอย่างไม่ต้องสงสัย

เฉินฟู่จิ้งตกใจไม่แพ้น้องชาย และคิดในทำนองเดียวกัน

เป็นลู่ซินหยีที่เข้ามาอธิบาย “นี่คือคุณหนูเย่ เธอพักอยู่ที่วิลล่าหลังข้างๆ”

“อย่างนี้นี่เอง สวัสดีค่ะ ฉันเฉินฟูจิ้ง เพิ่งย้ายมาอยู่ป่านหลงวันแรก ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” หญิงสาวพลันสบายใจ วงคิ้วที่บึ้งตึงแน่นจึงคลายออกอย่างเห็นได้ชัด

มองนิ้วมือขาวซีดที่ยื่นมาทำความรู้จัก เย่หลิงไม่แม้แต่จะจับทักทาย ทำให้พี่สาวเฉินอับอายขายหน้า ต้องเก็บมือด้วยอารมณ์บูดบึ้ง

“นี่เธอ พี่สาวของฉันทักทายน่ะ ทำไมเธอถึงไร้มารยาท ที่บ้านไม่สั่งสอนมาหรือไงฮะ หรือว่ามือไม่มี”

“ฟู่ซาน ใจเย็นๆ สิ อย่าพูดเสียงดัง...”

“ไม่นะพี่ อย่าไปยอมให้พวกคนรวยมันข่มเหงรังแกเราเด็ดขาด!”

เย่หลิงที่ยืนสำรวจทั้งคู่มาโดยตลอด พอเห็นว่าแท้จริงแล้วคนที่คุณหลินมองมีลักษณะอย่างไร ก็ยิ้มหยัน เผยสีหน้ารังเกียจออกมา

“ฉันทักทายตอบแน่ ถ้าหากอยู่ในระดับเดียวกันกับฉัน แต่ดูจากเสื้อผ้าและรูปลักษณ์ ดูก็รู้ว่าพวกเธอมันเป็นชนชั้นต่ำที่สุด ทำไมคนอย่างฉันต้องตีสนิทด้วยล่ะ เธอว่างั้นไหม”

“นี่เธอ...” เฉินฟู่ซานทนไม่ไหว ต้องการเข้าไปตบสั่งสอน แต่ถูกผู้จัดการลู่ห้ามไว้ กระซิบบอกเสียงเบาว่า

“ไม่ได้นะ แม้เธอคนนี้จะหยิ่งผยองไปบ้าง นิสัยและคำพูดไม่ดี แต่เธอก็ถือว่าเป็นแฟนของคุณหลิน ฉันหวังว่าคุณจะเข้าใจ แสดงกิริยาวาจาต่อหน้าเธอดีๆ”

แม้ใจจะไม่ชอบเท่าไหร่ แต่เพราะอีกฝ่ายป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ลู่ซินหยีจึงไม่อยากให้พลาดโอกาสอันดีงาม ถึงได้กล่าวเตือนออกไป

หมัดที่กำแน่นของเฉินฟู่ซานคลายออก ใบหน้าแย้มยิ้ม เปลี่ยนไปราวกับคนละคน

“ต้องขอโทษด้วยนะครับ เมื่อครู่นี้ผมไม่ได้ตั้งใจ หวังว่าคุณผู้หญิงจะไม่ถือสา หรือรายงานเรื่องนี้กับคุณหลิน...”

เย่หลิงเบะปาก ก่อนจะพูดว่า “ช่างเถอะ มีเรื่องกับพวกไร้ประโยชน์ไปก็เปล่าประโยชน์ อ้อจริงสิ...อยู่ที่นี่ระวังตัวด้วยละ เพราะยายสมองปลาทองเจอหน้าเมื่อไหร่ ไม่แน่ว่าจะโดนตบ”

กล่าวจบก็เดินไปที่วิลล่าตัวเอง ไม่หันกลับมามองอีก

“สมองปลาทอง...” เฉินฟู่จิ้งพึมพำกับตัวเอง

ผู้จัดการลู่ยิ้มหยี ไม่อธิบายอะไรเพิ่ม เพียงเดินทอดน่องเข้าไปดูวิลล่าด้วยกันกับเพื่อนเก่า

..........

ฉู่หลง

หลังเสร็จเรื่องรักษาซูฉางผิง หลินอู๋เฉินก็มาถึงที่นี่ พอขับรถเข้าไปในบ้านพัก ก็มองเห็นภรรยาปลอมๆ กำลังนั่งเช็ดถูรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่สีขาว 'Ducati Monster 937'

มันเป็นรถมอเตอร์ไซค์ที่เคยถูกพูดถึงก่อนหน้านี้ เพราะต้องตามติดอมนุษย์เช่นตะขาบ การขับรถซูเปอร์คาร์เข้าซอยเปลี่ยวถือว่าทำได้ลำบาก ดังนั้นหยางลู่ซือจึงได้เอ่ยปากขอรถจากเขาคันนึง

นี่คือ'Ducati Monster 937'ของเธอที่เขาซื้อจากเว็บให้นั่นเอง

“สามี คุณกลับมาแล้ว” หยางลู่ซือปิดน้ำที่สายยาง ก่อนจะเดินเข้ามากอดแนบแน่นในสภาพร่างเปียกปอนด้วยน้ำ จนชุดสีขาวแนบเนื้อ มองเห็นเนินเนื้อนูนอวบอั๋นด้านในได้ไม่ยาก

“นี่...นอกจากล้างรถแล้ว ยังเล่นน้ำด้วยเหรอ ถึงได้เปียกแบบนี้” เขาปรายตามองเธอยิ้มๆ

“ฮี่ฮี่ ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ ความจริงฉันกะแค่ล้างรถนั่นแหละ แต่ดูเหมือนว่าสายยางนี่สิมันร้ายกาจมากเลย ฉีดไปน้ำก็กระเด็นใส่ตัวฉัน เพราะงั้นถึงได้เปียกอย่างที่เห็นไง”

ภรรยาสาวอธิบายถึงเหตุผล ก่อนจะจูงมือเขาเข้าไปในบ้าน

“สามี คุณกลับมาเหนื่อยๆ ทานข้าวสักหน่อยดีไหมคะ วันนี้ฉันได้ไก่มาสองตัว ตัวใหญ่มากเลยนะคะ เอามาตุ๋นกินน่าจะอร่อยไม่เบา”

สัตว์ปีกคืออาหารโปรดของเธอ แม้ตอนนี้จะไม่ได้อาศัยอยู่ในป่าเขาแล้วก็ตาม

“ได้สิ วันนี้กินไก่กัน” ชายหนุ่มตอบด้วยใบหน้าหมดอาลัยตายอยาก

ไม่ใช่ว่าไม่เคยบอกให้เธอกินอย่างอื่นนอกจากไก่ แต่ลองแล้ว เจ้าตัวดันบอกว่าไม่อร่อย มีเพียงเนื้อไก่เท่านั้นที่นุ่มลื่นคอ เมื่อกินรวมกับกาแฟดำ เห็นว่าสมบูรณ์แบบและทำให้นอนหลับสบาย

สุดท้ายเขาไม่สามารถโน้มน้าวใจได้ จึงต้องกินร่วมโต๊ะจนถึงทุกวันนี้ จนจะกลายเป็นโรคเก๊าท์แล้วเนี่ย

หลินอู๋เฉินไม่ได้เข้าไปช่วยถอนขน เนื่องจากหญิงสาวอาสาทำเองทุกอย่าง เขาเลยมีแต่ต้องนั่งรออย่างเดียว ระหว่างนั้นจึงเอ่ยปากถาม “จริงสิ ช่วงนี้ล่าพวกตะขาบเป็นยังไงบ้าง”

หยางลู่ซือที่กำลังล้างเครื่องในตอบ “เรื่อยๆ ค่ะ พวกมันอ่อนแอมาก ในสายตาของฉันถึงแม้ผู้นำจะแข็งแกร่ง แต่ก็คงไม่เท่าไหร่หรอก”

“งั้นก็ดี ระหว่างที่ฉันกลับบ้านเกิดจะได้สบายใจ”

“ฮี่ฮี่ สามีเป็นห่วงฉัน ดีจังเลย”

“วันนี้มีของขวัญมาให้เธอด้วยนะ”

“เอ๋...แต่สามีเพิ่งให้รถนะคะ จะไม่เป็นไรเหรอ”

เพราะคุยกับต้าหยง หยางลู่ซือจึงรู้ว่ารถมอเตอร์ไซค์ของตนราคาไม่ใช่ถูกๆ เลย ต่อให้ทำงานที่สำนักเป็นอาจารย์ไม่กี่ชั่วโมง ก็ต้องทำหลายเดือนเพื่อมอไซค์คันนี้ ดังนั้นจึงเป็นห่วงฐานการเงินของเขา

หลินอู๋เฉินรับฟังอดไม่ได้ต้องรู้สึกดี นี่สิผู้หญิงที่ไม่เห็นแก่เงิน ไม่เหมือนกับแฟนเก่าอย่างไป๋หลิง รายนั้นพอรู้ว่าเขามีซูเปอร์คาร์ก็เปลี่ยนท่าทีภายในไม่กี่ลมหายใจ

แค่ผู้หญิงราคาถูก

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เห็นว่าฉันยังเรียนอยู่แต่ก็รวยมากนะขอบอก” หลินอู๋เฉินบอกสบายๆ

“ถ้าสามีว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ แต่ตอนนี้ขอล้างเครื่องในไก่ก่อนนะคะ ไว้จะดูของขวัญตอนกินข้าว ดูตอนนี้กลัวว่าจะทำเปื้อน”

“ได้สิ”

ระหว่างนั้นเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดเข้า'เว็บเทพบรรพกาล'

ที่นี่มีของราคาถูกเยอะเลย แต่ชิ้นใหญ่ค่อนข้างส่งช้า โชคดีที่มอเตอร์ไซค์ถือว่าขนาดเล็กกว่ารถยนต์ ดังนั้นการขนส่งจึงค่อนข้างเร็ว ใช้เวลาหนึ่งวันก็ถึงแล้ว

ดังนั้นเขาเลยคิดว่าจะซื้อเครื่องประดับสองชิ้นไปที่บ้าน ไม่สิต้องสามชิ้น เนื่องจากงานวันเกิดของคุณย่า จะไปมือเปล่าก็ยังไงอยู่

“ซือซือ เทาเทา ไม่รู้ว่าผ่านมา 5 ปี จะเป็นยังไงบ้าง สร้อยคอ นาฬิกา จะเลือกอะไรให้เธอดีนะ”

คนที่เขาเอ่ยถึงคือน้องสาวและแม่บุญธรรม สกุลเหยา เหยาเทาและเหยาซือซือ

เหยาซือซือในความทรงจำเป็นเด็กน้อยน่ารัก หลังจากเรียนจบมัธยมต้นเขาก็ออกจากเมืองเล็กๆ มาที่ชุนเหลียนเพื่อเรียนต่อ

5 ปีผ่านมา เด็กน้อยนั่นคงจะโตเป็นสาวแล้ว

เครื่องประดับแฟชั่นแหวนเพชร สร้อยคอ ทองคำหรือหยก หากว่าทำมาจากของธรรมดาไม่ใช่วัตถุดิบทางวิญญาณ ราคาจึงถูกไม่กี่สิบเหรียญ ดังนั้นเขาจึงค่อนข้างซื้อเยอะ เพราะกลัวว่าชิ้นเดียวอาจทำให้เด็กน้อยนั่นไม่ถูกใจ