เนตรสวรรค์ พันธะวิญญาณ

        จางฝูลู่เห็นเฉินอี้หน้าเหวอไปพักใหญ่ก็หัวเราะ“ทั้งสองคนบอกว่า ที่เขายังอยู่ที่นี่เพราะเป็นคำสั่งของท่านลู่”จางฝูลู่มีสีหน้าครุ่นคิด“แต่ทั้งสองคนมิยอมบอกว่าท่านลู่ให้เขาอยู่ที่นี่เพื่ออะไร”

        เฉินอี้ขมวดคิ้วนำเรื่องที่จางฝูลู่เล่ามาตีความในหัวของตนเองทันทีและได้ผลลัพธ์ออกมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นสีหน้าของเฉินอี้จึงดีขึ้นและหายสงสัยแล้ว

        “เอ๊ะ! เจ้าทำหน้าเช่นนี้แสดงว่ารู้แล้วใช่หรือไม่ว่าท่านลู่สั่งให้ทั้งสองคนมาทำอันใดที่นี่”จางฝูลู่เห็นสีหน้าของเฉินอี้ก็รู้ทันทีว่าเขาได้คำตอบแล้ว

        เฉินอี้แอบยิ้มและหันมาตีหน้าซื่อใส่จางฝูลู่“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า”

        อาไฉเดินถือถ้วยยามาให้จางฝูลู่เฉินอี้จึงขอตัวกลับแต่จางฝูลู่ไม่ยอมให้เขากลับ

        “ดื่มยาแล้วเจ้าก็ต้องนอน จะให้ข้าอยู่ทำอันใดเล่า”เฉินอี้ยืนอยู่ข้างเตียง จางฝูลู่จับมือเขาไว้

        “เจ้าอยู่อีกครู่หนึ่งเถิด ข้ามีเรื่องอยากคุยด้วย”

        เฉินอี้พยักหน้าจางฝูลู่บอกให้อาไฉนำน้ำชาและของว่างมาให้เฉินอี้เขาเองก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองยังไม่ได้กินข้าวเช้า พลางนึกถึงจินลี่หยางว่าเขาได้กินอันใดบ้างหรือยัง

        “ใครที่โรงไม้ถูกสังหารกันนะ” จางฝูลู่บ่นงึมงำ เขารู้สึกไม่สบายใจที่คนร้ายเข้าใกล้ตัวมากขนาดนี้

        “หากเจ้าไม่สบายใจ ข้าจะไปถามมาให้”

        “มิต้องหรอกอาอี้” จางฝูลู่รีบหันมาบอกเขา “แม่ข้าไปตลาดเดี๋ยวก็รู้แล้วล่ะ”

        เฉินอี้พยักหน้าจางฝูลู่ยังนั่งหน้าบึ้งอยู่บนเตียงพลางถอนใจ

        “มีอันใดอยากคุยกับข้ามิใช่หรือ” เฉินอี้เอ่ยเตือน แต่จางฝูลู่ยังถอนใจอยู่เฉินอี้ยิ้มและส่ายหน้า

        “เทพลีลากลับมาอีกแล้วหรือ” เฉินอี้ถามน้ำเสียงหยอกล้อ จางฝูลู่หัวเราะหึๆ

        “ท่านแม่จะจับข้าแต่งงานแล้ว” จางฝูลู่หน้างอ เฉินอี้นิ่งอึ้งไป

        “กับผู้ใดหรือ”

        “บุตรสาวคนเล็กตระกูลเหลย”

        ทั้งสองคนนิ่งเงียบกันไปครู่หนึ่ง

        “เหล่าจาง เจ้าจะไม่สบายใจด้วยเหตุใด นี่เป็นเรื่องที่ดีมิใช่หรือ”เฉินอี้ยิ้มให้เขา

        จางฝูลู่เดินลงจากเตียงมานั่งข้างเฉินอี้“แต่ข้าไม่อยากแต่ง”

        “เหตุใดไม่อยากแต่ง”

        “ข้าไม่ได้ชอบนาง”

        “แล้วเจ้าชอบผู้ใด”

        จางฝูลู่ก้มหน้าไม่ตอบเฉินอี้จับไหล่เขาตบเบาๆ “เจ้าชอบแม่นางลู่ใช่หรือไม่”

        จางฝูลู่แดงตั้งแต่คอถึงใบหูพยักหน้าเล็กน้อยทั้งๆ ที่ยังก้มหน้าอยู่

        เฉินอี้นั้นเข้าใจความลำบากใจของเขาเพราะการแต่งงานของบุตรธิดา บิดามารดาเป็นผู้กำหนด หน้าที่ของลูกคือทำตามคำสั่งจางฝูลู่เป็นลูกชายคนเดียว และเพราะว่าท่านป้ารักเขามาก นางจึงเคร่งครัดกับเขามากขึ้นไปด้วยคงไม่ยอมให้จางฝูลู่ทำตามใจตนเองในเรื่องนี้อย่างแน่นอน

        “อิจฉาเจ้าจังเลยเหล่าจาง มีมารดามาบังคับให้แต่งงานด้วยล่ะ”เฉินอี้กล่าวและหัวเราะเบาๆ

        จางฝูลู่มองเฉินอี้หน้าคว่ำเขารู้ว่าเฉินอี้แกล้งหยอกล้อเขา แต่เขาก็ยังอดเคืองในใจมิได้ “ให้เจ้าแต่งแทนดีไหมเล่า”

        “มิต้องกังวลใจไปหรอกเหล่าจาง” เฉินอี้ยิ้มให้เขา“อาจจะมีอันใดเปลี่ยนแปลงก็เป็นได้”

        จางฝูลู่พยักหน้าหายหน้างอ “อืม อาจเป็นเช่นนั้น”

        “อาอี้! เจ้ากลับมาแล้วรึ อาลู่! เจ้าลงจากเตียงมาทำไม” ฮูหยินจางร้องเรียกทั้งสองคน

        “ข้ากลับมาแล้วขอรับท่านป้า” เฉินอี้หันไปร้องตอบฮูหยินจางยิ้มให้และตบไหล่เขาเบาๆ

        “ข้ามิได้เป็นอันใดมากเสียหน่อยท่านแม่” จางฝูลู่เอ่ยกับมารดาเสียงอ่อยฮูหยินจางละมือจากเฉินอี้ไปดึงลูกชายให้กลับไปที่เตียง จางฝูลู่เดินลากขาไปด้วยความไม่เต็มใจ

        “ดื่มยาหรือยัง”

        “ดื่มแล้วขอรับ” จางฝูลู่รีบตอบเอาใจมารดา เพราะนางเริ่มเสียงแข็งใส่เขา

        “ท่านแม่ขอรับ ได้ข่าวเรื่องที่คนงานของโรงไม้ไฉกังถูกฆ่าหรือไม่ขอรับ”จางฝูลู่เอ่ยถามขณะที่นางจัดผ้าห่มให้เขา

        “อืม” ฮูหยินจางพยักหน้า สีหน้าดูเศร้าหมอง

        “เป็นผู้ใดขอรับ” จางฝูลู่ใจคอไม่ดี เฉินอี้ก็รอฟังเช่นเดียวกัน

        ฮูหยินจางถอนใจมองหน้าจางฝูลู่อย่างเศร้าสร้อย “เป็นติงฉี”

        จางฝูลู่รู้สึกสะท้านไปทั้งตัวพูดอันใดมิออกไปพักใหญ่ ฮูหยินจางมองหน้าลูกชายที่ตอนนี้ใบหน้าขาวซีดไปหมดน้ำตาเอ่อมาที่ขอบตา

        “จริงหรือท่านแม่ ท่านมิได้ฟังผิดมาใช่ไหมขอรับ”จางฝูลู่เอ่ยถามมารดาเสียงสั่นเครือ

        ฮูหยินจางก็น้ำตาคลอเช่นเดียวกันลูบหัวจางฝูลู่ด้วยความสงสารและพยักหน้า

        ติงฉีอายุสิบเจ็ดปีเป็นเด็กน่ารัก คุยเก่ง เขาค่อนข้างสนิทสนมกับจางฝูลู่และยังเป็นเด็กที่น่ารักสำหรับคนในโรงไม้ทุกคนทั้งที่เมื่อวานนี้เพิ่งจะได้คุยเล่นกันแท้ๆ แต่วันนี้ติงฉีกลับเหลือเพียงร่างเย็นชืดความสดใสหายไปพร้อมกับลมหายใจของเขา

        จางฝูลู่ร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ฮูหยินจางพลอยน้ำตาไหลไปกับเขาด้วย

        เฉินอี้ได้ยินเสียงร้องไห้ของจางฝูลู่เขาก็รู้สึกสะเทือนใจและค่อยๆ เดินออกไปจากห้องของเขาอย่างเงียบเชียบ หันไปฝากฝังให้หลิวซูเจี๋ยช่วยดูแลจางฝูลู่อย่าให้เขาเสียใจมากเกินไปนักเพราะเขายังบาดเจ็บอยู่ จะไม่ดีต่อสุขภาพของเขา

        เฉินอี้เดินกลับบ้านของตนเองช้าๆในหัววุ่นวายสับสน

        “เฉินอี้ ท่านเองก็ต้องดื่มยาด้วยนะ”อาหลิ่งกล่าวเตือนเขาเมื่อเห็นเขานั่งนิ่งอยู่ที่ระเบียงริมน้ำมาพักใหญ่แล้ว

        เฉินอี้หันมามองนางเหมือนเพิ่งรู้สึกตัวแล้วจึงพยักหน้า “จริงสินะ”แล้วเขาจึงลุกขึ้นไปก่อไฟต้มยา อาหลิ่งต้องคอยเตือนเขาว่าต้องทำอะไรต่อตลอดเวลา เพราะดูเหมือนเฉินอี้เหม่อลอยหลายครั้ง

        จินลี่หยางจัดการดูแลเคลื่อนย้ายศพของติงฉีเสร็จเรียบร้อยก็เรียกทหารในกองทหารรักษาเมืองมานั่งประชุมร่วมกันเพื่อวางแผนการสืบคดีและการจับคนร้าย

        จินลี่หยางค่อนข้างหนักใจเพราะทหารในกองทหารรักษาเมืองของซุนฉือมีน้อยมาก เพียงสิบห้าคนเท่านั้นการจะเพิ่มเวรยามตรวจตรารอบๆ เมืองจึงแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

        ทหารเฝ้าหน้าประตูวิ่งเข้ามาในห้องที่ทุกคนกำลังประชุมกันอยู่และกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “หัวหน้าจินขอรับ ท่านออกมาดูที่ด้านหน้าหน่อยขอรับ”

        ทุกคนหันไปมองผู้ที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องประชุมด้วยความประหลาดใจจินลี่หยางขมวดคิ้วและรีบเดินออกไปด้านนอก

        ชาวบ้านจำนวนมากยืนออกันอยู่ที่หน้าประตูของกองทหารรักษาเมืองเมื่อเห็นจินลี่หยางก็รีบกล่าวกับเขาว่ากลุ่มคนทั้งหมดนี้ยินดีช่วยเหลือกองทหารรักษาเมืองในการจับคนร้ายและการเดินเวรยามตรวจตรารอบๆ เมืองเพื่อให้เมืองซุนฉือกลับมาสงบสุขอีกครั้งโดยเร็ว

        จินลี่หยางมองกลุ่มชาวบ้านที่มีทั้งหญิงและชายหลากหลายช่วงอายุก็รู้สึกตื้นตันใจนัก

        ชาวบ้านขอให้จินลี่หยางอย่าได้ปฏิเสธน้ำใจจากพวกเขาจินลี่หยางพยักหน้าแต่ขอพูดคุยเพื่อทำความเข้าใจกับชาวบ้านทุกคนก่อนเพื่อความปลอดภัยของพวกเขาชาวบ้านทุกคนรับคำด้วยความยินดี

        กว่าจะซักซ้อมวางแผนกับชาวบ้านเสร็จเรียบร้อย ตะวันก็คล้อยต่ำลงเกือบตกดินเมื่อชาวบ้านกลับออกไปหมดแล้วจินลี่หยางก็นั่งพักอยู่ในห้องของเขาด้วยความอ่อนเพลีย

        เหอผิงเดินเข้ามาหาจินลี่หยางในมือถือกล่องสำรับอาหารมาด้วย

        “พี่จินขอรับ กินข้าวก่อนเถิดขอรับ” เหอผิงยิ้ม จินลี่หยางมองกล่องสำรับงงๆ

        “เจ้าทำอาหารหรือ” จินลี่หยางถาม เหอผิงหัวเราะ

        “เปล่าขอรับพี่จิน สำรับนี่เป็นชาวบ้านที่นำมาให้ขอรับ”

        จินลี่หยางมองกล่องสำรับอาหารและยิ้ม