มหาจักรพรรดิรวมแผ่นดิน

ตอนที่41 : เพลิงที่สว่างเกินไป

หนึ่งเดือนหลังศึกซ่งหลิง
ข่าวชัยชนะของรัชทายาท หานอวี้จิน แพร่สะพัดไปทั่วเจ็ดแคว้น

“กองทัพเพียงเจ็ดพันทำลายศัตรูเจ็ดหมื่น!”
“เพลิงหานเฟิง — เปลวไฟที่เผาแผ่นดินเหนือ!”
“รัชทายาทหาน คืออัจฉริยะทางศึกที่โลกไม่เคยเห็น!”

ชื่อของเขากลายเป็นสัญลักษณ์ของความหวัง
แต่ในวังหลวงที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงสรรเสริญ
มีดวงตาหนึ่ง... จ้องมองเปลวไฟนั้นด้วยความเกลียดชัง

ในท้องพระโรง

ฮ่องเต้ประทับบนบัลลังก์
ข้างพระองค์คือฮองเฮา พระมารดาของรัชทายาท

เสียงประกาศชัยชนะดังขึ้น

“ขอพระราชทานตราทองคำให้รัชทายาทหานอวี้จิน
ผู้กอบกู้แผ่นดินเหนือด้วยปัญญาและกลศึก
และเลื่อนกองเพลิงหานเฟิงขึ้นเป็น ‘ทัพราชสำนัก’
มีสิทธิ์ตั้งค่ายวิจัยและผลิตอาวุธแห่งราชวงศ์”

เสียงโห่ร้องดังทั่วโถง
ขุนนางหมอบกราบพร้อมเพรียง

แต่ในมุมหนึ่ง
องค์ชายรอง หานอวี้หลง ยืนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดขึ้น

“พี่ชาย...เจ้าได้ทุกสิ่ง แม้แต่แสงของฟ้า
แล้วข้าล่ะ... เหลือเพียงเงาของเจ้าเท่านั้นหรือ?”

คืนเดียวกัน ภายในตำหนักกุ้ยเฟย
แสงเทียนไหวระริกเหนือถ้วยชา

หานอวี้หลงคุกเข่าอยู่ตรงหน้า
ด้านหลังมีขุนนางตระกูลเว่ยและหลินสองคน —
เว่ยเซียน (魏顯) เสนาธิการกรมคลัง และ หลินเจี่ย(林介) ผู้ตรวจการราชสำนัก

“ท่านแม่...หากปล่อยให้เขามีทัพและอาวุธในมือ
วันหนึ่งบัลลังก์จะไม่ใช่ของข้าแน่”

กุ้ยเฟยหลินยิ้มบาง

“ไฟที่แรงเกินไปต้องดับตั้งแต่ต้น
มิฉะนั้นมันจะเผาทุกอย่าง แม้แต่เจ้าเอง”

เว่ยเซียนยกมือขึ้นพนม

“หม่อมฉันมีแผน...ปล่อยข่าวลือในราชสำนัก
ว่ารัชทายาทกำลังสร้างกองทัพส่วนตัว
และลอบสะสมอาวุธเพื่อช่วงชิงอำนาจ”

องค์ชายรองหัวเราะในลำคอ

“เพลิงนั้นจะดับ... ไม่ใช่ด้วยดาบแต่ด้วยคำพูด”

อีกด้านหนึ่งภายในค่ายหลวงฝั่งตะวันตกของเมืองหานหลง
เสียงตีเหล็กดัง แกร๊ง! แกร๊ง! ก้องไปทั่ว
กองควันจากเตาหลอมพุ่งขึ้นสู่ฟ้า

หานอวี้จินยืนมองด้วยสายตาลึกซึ้ง
ข้างกายคือ หลี่อวิ๋นจิว ที่กำลังถือแผนผังอุปกรณ์กลไก

“เราชนะศึกเหนือเพราะอาวุธแต่ศึกต่อไปจะยากยิ่งกว่า
แคว้นจ้าวอาจรอแก้มือ แคว้นฉินอาจรุกลงใต้
หากไม่เร่งวิจัย... หานจะตกเป็นเหยื่อของยุคใหม่แน่”

เขาหยิบแผนภาพโบราณที่เขียนด้วยลายเส้นละเอียด—
เป็นภาพกลไกที่ดูซับซ้อนจนแม้แต่นางยังขมวดคิ้ว

“ท่านคิดจะสร้างอะไร?”
“สิ่งที่จะเปลี่ยนสงครามไปตลอดกาล — ปืนใหญ่”

หนึ่งสัปดาห์ต่อมาพระเอกยื่นฎีกาต่อหน้าฮ่องเต้
เพื่อขอตั้งหน่วยงานพิเศษขึ้นโดยตรงภายใต้รัชทายาท
ชื่อว่า “สำนักยุทธศาสตรา” (軍械司)
มีหน้าที่ “คิด สร้าง และปรับปรุงอาวุธแห่งแผ่นดิน”

ฮ่องเต้ตรัสถาม

“เจ้ามีเพลิงหานเฟิงอยู่แล้วยังต้องการอะไรอีก?”

“เพลิงนั้นเป็นเพียงก้าวแรกพะย่ะค่ะ
แต่หากเราสร้างไฟที่แรงกว่านั้น
ศัตรูจะไม่กล้าคิดแม้แต่จะจุดไฟของตน”

ฮ่องเต้หัวเราะเบา ๆ แล้วตรัสว่า

“เจ้ามักพูดด้วยเพลิงในใจเสมออวี้จิน...
งั้นจงทำเถิด แต่จงอย่าให้ไฟนั้นเผาแผ่นดินของเราเอง”

สามวันให้หลังสำนักยุทธศาสตราถูกสร้างขึ้นริมแม่น้ำหานสุ่ย
แบ่งเป็น 3 แผนกหลักโดยแต่ละแผนกมีหัวหน้าเป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านที่รัชทายาทเลือกด้วยตนเอง

1. แผนกตีเหล็ก (鍛鋼部) — เหล็กกล้าแห่งหาน

“เหล็กทุกชิ้นที่ผ่านมือข้าต้องมีชีวิต —
ไม่ใช่แค่ของแข็ง แต่คือจิตวิญญาณของนักรบ”

2. แผนกกลไก (機構部) — กลศึกแห่งปัญญา

“กลศึกไม่ใช่เพียงพลังของกลไกแต่คือสมองของผู้ควบคุมมัน”

3. แผนกเพลิง (火工部) — เพลิงแห่งหานเฟิง

“ไฟคือสิ่งที่คนส่วนใหญ่กลัว...
แต่สำหรับข้า มันคือสหายที่พูดด้วยเสียงระเบิด”

คำประกาศของรัชทายาท

เมื่อทั้งสามแผนกพร้อม
หานอวี้จินประกาศกลางลานฝึกของสำนัก

“ตั้งแต่วันนี้...สำนักยุทธศาสตรา คือหัวใจใหม่ของแคว้นหาน
เหล็กของเฟิ่งหลง คือกำแพง
กลไกของซูอี้หาน คือสมอง
เพลิงของอวี๋เสียน คือฟ้าเหนือศัตรู
และปัญญาของพวกเรา — คือแสงที่ไม่มีวันดับ!”

เสียงโห่ร้องของช่างและทหารดังสะท้อนทั่วแม่น้ำหานสุ่ย

แต่ในวังหลวงความอิจฉาขององค์ชายรองกลับเข้มข้นขึ้น
ข่าวลือเริ่มแพร่ไปทั่วว่า

“รัชทายาทหานอวี้จินสร้างกองทัพอิสระ!”
“สำนักยุทธศาสตราเป็นเพียงข้ออ้างในการเก็บอาวุธ!”

และในค่ำคืนหนึ่งกุ้ยเฟยหลินได้รับสารลับจากสายของแคว้นเว่ย

“รัชทายาทกำลังสร้างอาวุธที่เรียกว่า‘ปืนใหญ่’
หากสำเร็จ ไม่มีแคว้นใดต้านได้”

กุ้ยเฟยหลินยิ้มบาง ขณะลูบผมลูกชายรองอย่างอ่อนโยน

“เพลิงของเขาเริ่มร้อนขึ้น...ได้เวลาแล้วที่เราจะทำให้มันระเบิด”