ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

ยังเป็นอีกฟากฝั่งหนึ่ง.. เป็นเรื่องที่หลิวเจี้ยนไม่อาจรับรู้ ต่อให้รู้ก็ไม่อาจเล่าได้ละเอียด

(ในตอนนี้เป็นการบรรยายแบบบุคคลที่ 3)

        “อย่าหันกลับไป อย่าได้ชักอาวุธ!!

        สนใจแต่เรื่องวิ่งไปให้เร็วที่สุดเป็นพอ!”

        หนานหงชุนกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นตัว

        สายตาคนไม่มองไปทางด้านหลังของตนเองเลยด้วยซ้ำ อาศัยเพียงหูเท่านั้นที่คอยฟังการเคลื่อนไหวของกลุ่มคนที่ไล่ตามตนเองมา

        คนเป็นน้องเองก็ทำตามคำสั่งของคนเป็นพี่อย่างไม่มีบิดพลิ้ว ด้วยรู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้มันย่ำแย่เพียงใด

        การฟังและทำตามสิ่งที่คนเป็นพี่บอกแน่นอนว่าย่อมดีที่สุด

        สองฝาแฝดพี่น้องใช้ความเร็วทั้งหมดที่พวกตนมีอาศัยแนวป่าในการวิ่งหลบหลีก

        ด้านของหนานหงชุนที่มีระดับพลังสูงกว่าคนเป็นน้องสาว แน่นอนความเร็วของมันยิ่งมีเหนือกว่า มันจึงได้ลดความเร็วของตนให้เสมอเทียบเท่ากับหนานหงเซีย แล้วจึงค่อยใช้ดาบของมันฟาดฟันไปที่ต้นไม้หรือกิ่งไม้ตรงหน้า เพื่อสร้างสิ่งกีดขวางให้กับคนที่ไล่ตามมา

        องค์ชายหนานสัมผัสอะไรบางอย่างได้จากทางด้านหลัง

        ซึ่งกำลังพุ่งเข้าใส่มัน..

        หนานหงชุนจึงอาศัยต้นไม้ในการหมุนตัวเหวี่ยงฝ่าเท้าขวาและซ้ายเตะใส่ของแข็งบางอย่างที่พุ่งมาที่ตนเอง

        ซึ่งก็สามารถเตะเหล็กนั้นจนเปลี่ยนทิศได้อย่างไม่ยากเย็น

        ทว่า..

        ก็ได้มีเหล็กอีกท่อนหนึ่งพุ่งเข้าหาตนด้วยความเร็วที่สูงกว่าสองอันแรกที่มันเตะออกไป

        หนานหงชุนที่ตอนนี้ไร้ความสามารถในการเหาะเหินจึงได้แต่เบี่ยงตัวเอี้ยวหลบแท่งเหล็กนั้น

        ซึ่งก็สามารถหลบได้อย่างเฉียดฉิว

        ฉึบ!!

        “อึก!!”

        หนานหงเซียร้องออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด

        ร่างทั้งร่างของนางต่างทิ้งดิ่งลงไปตามความเร็วของนางที่ใช้ออก เลือดสายหนึ่งก็ได้กระเซ็นไปตามกิ่งไม้ต้นไม้ ที่ตัวของนางดิ่งผ่าน

        คนเป็นพี่ถึงกับถลึงตามองไปด้วยความหวาดผวา

        อาศัยเท้าขวาถีบยันไปที่ต้นไม้อีกครั้งเพื่อสร้างแรงส่งทำให้ตัวของคนเป็นพระราชนัดดาพุ่งโฉบไปรับร่างของน้องสาวเอาไว้ได้ทัน

        ก่อนที่นางจะกระแทกพื้นให้บอบช้ำ

        หลังจากรับร่างของน้องสาวเอาไว้ได้ คนเป็นพี่ก็ได้ใช้กำลังขาของตนออกตัวดีดส่งร่างของมันทั้งพุ่งตัวออกไปด้านหน้าอีกครั้ง

        ครานี้ตัวขององค์ชายหนานใช้ความเร็วเต็มกำลังของตนเองในการวิ่ง

        ทว่าด้วยความที่ตอนนี้สองแขนที่อุ้มโอบร่างของน้องสาวอยู่

        ทำให้มันแบกน้ำหนักมากขึ้น ความเร็วแน่นอนย่อมไม่คงที่ มันดูจะช้าลงกว่าตอนก่อนหน้านี้เสียด้วยซ้ำ

        หัวสมองของคนเป็นพระราชนัดดาต่างวิ่งเร็วรี่

        คิดหาวิธีที่จะหลีกหนีออกจากสถานการณ์ที่เป็นอยู่อย่างอับจนหนทาง หน้าก็ป่าซ้ายขวาก็ป่า แถมข้างหลังยังมีกลุ่มคนวิ่งไล่กรวดตามมาอีก

        ช่างเป็นอะไรที่ย่ำแย่เป็นอย่างมาก

        ตอนนี้คงเหลืออยู่สองทางเท่านั้นที่พอจะมีหวังแม้โอกาสสำเร็จจะต่ำเตี้ยเอามาก ๆ

        หนึ่งคือหยุดอยู่กับที่พร้อมเปิดเผยสถานะของตนเองให้อีกฝ่ายรับรู้

        อย่างน้อยอาจทำให้อีกฝ่ายยำเกรงในสายเลือดของหงส์ศักดิ์สิทธิ์ที่ไหล่พล่านของตนเองบ้าง

        หรือสอง..

        สู้ตาย!!

        เพราะตามความคิดของหนานหงชุน อีกฝ่ายที่วิ่งไล่ตนมาตั้งนานแล้วแต่กลับไม่อาจย่นระยะห่างลงได้ นั่นก็หมายความว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นจอมยุทธ์ระดับเดียวกับตนหรืออาจมากกว่ากันไม่เท่าไหร่

        ฝ่ายนั้นจึงต้องใช้อาวุธซัดในการเพิ่มสิ่งกรีดขวางแทนใช้กำลังขาในการวิ่งไล่ตาม

        วิธีแรกนั้นหนานหงชุนปัดทิ้งอย่างเร็วไว

        ตอนนี้ตัวมันอยู่ในดินแดนของผู้อื่นไม่ใช่ในแคว้นหงสาเพลิงนิรันดร์

        อีกฝ่ายย่อมไม่สนใจในสถานะของตนเอง

        เช่นนั้นก็เหลือทางเดียวต้องสู้ตายเท่านั้น

        หนานหงชุนคิดได้เช่นนั้นก็ได้โฉบลงบนพื้นตรงที่มีหินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งสูงสามเมตรและน่าจะหนาพอตัว สามารถใช้เป็นปราการหินผา แล้วจึงวางร่างของน้องสาวของมันลงอย่างเบามือ

        ก่อนที่ตัวคนเป็นพี่จะรีบกำดาบแน่นแล้วจึงหันหน้าเข้าเผชิญหน้ากับภัยอันตรายจากทางด้านหลัง

        ที่หนานหงชุนเลือกหินก้อนนี้เป็นสถานที่ต่อสู้

        หนึ่งก็เพราะหากมันรับมือกับศัตรูโดยมีหินก้อนนี้เป็นกำแพงหนา

        ตัวของพระราชนัดดาก็ไม่จำเป็นต้องพะวงกับอันตรายทางด้านนั้น

        ทำให้มันสามารถรับมือกับคู่ต่อสู้ได้ง่ายกว่าพื้นที่..ที่เป็นพื้นที่เปิดโล่ง

        สอง..

        มันจะได้สะดวกใจว่าจะไม่มีใครลอบเข้าไปทำร้ายน้องสาวของมันได้โดยไม่ผ่านมันไปก่อน

        แต่นี่ก็เป็นเพียงวิธีการอันสิ้นไร้ไม้ตอก..

        ก้อนหินหนาแม้จะระวังภัยได้

        แต่ก็เปรียบดั่งทางตันไร้ทางหนี

        ทำให้ไม่มีแผนสำรองเอาไว้รับมือสถานการณ์ฉุกเฉิน

        “ในที่สุดก็ยอมแพ้เสียที..

        พระราชนัดดาหนานหงชุน..

        นึกว่าพวกกระหม่อมจะต้องตามพระองค์ไปจนสุดหล้าแล้วเสียอีก”

        คนผู้หนึ่งที่แต่งตัวแตกต่างจากคนทั้งห้าคนที่เหลือกล่าวออกมาอย่างย่ามใจ

        “พวกเจ้ารู้ว่าข้าคือใคร! เหตุใดยังกล้าลงมือ!”

        หนานหงชุนเก็บซ่อนความตื่นตระหนกเอาไว้

        อีกฝ่ายรู้ถือสถานะที่แท้จริงของตนมาแต่แรกแล้วถึงกับกล้าลงมือ

        เช่นนั้นก็หมายความว่าเรื่องการลอบตามมาในครั้งนี้ของพวกตนนั้นแตกตั้งแต่เริ่มแล้ว

        “มิยาก..มิยาก...

        หากพระองค์ทรงสิ้นพระชนม์..

        ก็จะเป็นประโยชน์ต่อนายเหนือหัวของพวกกระหม่อม

        เท่านี้คู่แข่งของนายเหนือหัวของพวกกระหม่อมก็จะลดลงตั้งหนึ่งพระองค์..”

        ชายผู้นั้นกล่าวออกมาอย่างย่ามใจ มันเปรยตามองไปที่ลูกไก่ทั้งสองตัวตรงหน้าอย่างขบขัน

        “แค่กำจัดพระองค์..

        เรื่องเงินเถื่อนก็เงียบไป..

        แถมกำจัดศัตรูได้อีก..

        พระองค์ไม่ทรงคิดบ้างหรือว่าเช่นนี้จักเป็นผลดีมากกว่าร้าย..

        พระราชนัดดา..”

        ดวงตาของหนานหงชุนเกิดประกายกร้าว โทสะของคนตอนนี้เรียกได้ว่าแทบจะหลุดทะลุจุดเดือด

        คนเป็นองค์ชายบัดนี้โกรธตนเองเป็นอย่างมากที่ถูกล่อลวงได้ง่ายเช่นนี้

        การที่ตลอดการเดินทางในป่า พวกตนไม่พบกับอุปสรรคใด ๆ เลย

        นั่นก็หมายความว่าอีกฝ่ายจงใจหลอกล่อให้พวกตนเข้ามาในส่วนลึกของป่า เพื่อที่จะทำการสังหารตั้งแต่แรกแล้ว

        “ใคร... นายเหนือหัวของพวกเจ้าเป็นใคร...”

        หนานหงชุนกล่าวถามออกไปโดยพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้ดูแตกตื่น

        “เรื่องนั้นพระองค์ไม่จำเป็นต้องทราบ..

        เพราะอย่างไรเมื่อพระองค์สิ้นพระชนม์ ต่อให้พระองค์รู้หรือไม่รู้ก็มีค่าเท่ากัน..

        ส่วนตัวของพระราชนัดดาหนานหงเซียนั้น..

        เกรงว่าจะสิ้นพระชนม์ช้ากว่าพระองค์เล็กน้อย..”

        ชายคนนั้นกล่าวพร้อมกับเลียริมฝีปาก..

        สตรีหญิงตรงหน้าที่ถูกอาวุธซัดใส่ข้อเท้าตอนนี้เรียกได้ว่าราวกับปลาที่อยู่ในอวน

        มันจะเล่นสนุกอย่างไรกับนางก็ได้

        “เจ้าพวกสามัญชน..พวกเจ้าบัง...”

        ท่านหญิงหนานกำลังจะตวาดออกมาด้วยความโกรธ กรอบสายตาของนางก็ได้เห็นฝ่ามือของพี่ชายบังห้ามเอาไว้

        แม้นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดพี่ชายฝาแฝดของนางถึงได้ห้าม

        แต่นางก็ยอมฟังแต่โดยดี

        “พวกเจ้าอย่าได้หวังทำอะไรต่ำช้าอย่างนั้นเป็นอันขาด..

        หากว่าข้ายังอยู่!!”

        หนานหงชุนบัดนี้โกรธเสียยิ่งกว่าน้องสาวของมันเสียอีก

        หนานหงเซียคือใคร?

        นางคืองน้องสาวร่วมสายเลือดเพียงคนเดียวของมัน พวกมันทั้งสองต่างเติบโตมาด้วยกัน เกิดแทบจะพร้อมกัน

        แน่นอนว่าหนานหงชุนต้องรักและเอ็นดูน้องสาวของมันเป็นที่สุด

        การที่ฝ่ายตรงข้ามคิดจะย่ำยีศักดิ์ศรีน้องสาวของมัน ก็มิต่างกับการยื่นมือมาเด็ดขนหางของผู้มีสายเลือดวิหคเพลิงศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้

        “แน่นอนว่าอีกประเดี๋ยวพระองค์ก็จะไม่อยู่แล้ว..”

        คนกล่าว..กล่าวพร้อมกับกวักมือทีหนึ่ง

        มันและพรรคพวกรวมทั้งหมดหกคน ต่างพากันกระโจนตรงเข้าหาหนานหงชุนอย่างพร้อมเพรียง

        อาวุธต่าง ๆ ที่พวกมันถืออยู่ต่างถักทอพลังปราณสีครามและสีชาดออกมาอย่างเนืองแน่น

        ตู้ม!!!

        เกิดเสียงระเบิดขึ้น

        ทว่ากลับมิใช่ที่ตัวของหนานหงชุน แต่เป็นเบื้องหน้าของกลุ่มชายโฉดทั้งหก

        บังเกิดแรงสั่นสะเทือนอันมหาศาล หินก้อนใหญ่ที่ตัวพระนัดดาใช้เป็นปราการหินแตกละเอียดหายไปทั้งก้อน จนทำให้ที่ตรงนั้นมีฝุ่นผงจากเศษหินเศษดินปลิวฟุ้งจนยากจะมองทางได้

        หนานหงชุนรีบยกแขนเสื้อขึ้นมาบังหน้าของมันไว้ พยายามตั้งสมาธิคอยตั้งรับอยู่กับที่

        ในระหว่างนั้นตัวของคนเป็นพี่ก็รู้สึกใจหวิวแปลก

        จึงได้หันกลับไปมองหาน้องสาวของตนแต่ปรากฏว่าน้องสาวของตนไม่อยู่ที่เดิมแล้ว

        ทำเอาคนเป็นพี่ตื่นตกใจเป็นอย่างมาก

        แต่ในภาวะตื่นตกใจนั้น..

        สัญชาตญาณของพระนัดดาก็ร้องเตือนให้เร่งเหวี่ยงดาบออกไป!

        เคร้ง!! ดาบของหนานหงชุดปะทะเข้ากับของแข็งส่งเสียคล้ายเหล็กแถมยังก่อประกายไฟขึ้นมาเล็กน้อย

        “ใจเย็นว่าที่รัชทายาท.. ข้ามาช่วยเจ้า”

        เสียงนี้หนานหงชุนจำได้ เป็นเสียงที่มันเคยได้ยินมาก่อนที่เรือนบุปผากลิ่นธารา

        เป็นเสียงของบุรุษหน้าสวยที่น้องสาวของมันเคยใช้ดาบจี้คอเมื่อสามวันก่อน และตอนนี้คนที่มันคุยด้วยนั้นแม้จะมองไม่เห็นหน้าด้วยฝุ่นผงที่ลอยคลุ้ง

        แต่มีสิ่งหนึ่งที่หนานหงชุนเห็นได้ชัดเจน คือดวงตาคล้ายอสรพิษสีทอง

        “ตามข้ามา.. ข้าจะพาเจ้าไปหาน้องสาวของเจ้า!”

        หลิวเจี้ยนกล่าวจบก็ได้จับข้อมือของหนานหงชุนเอาไว้ก่อนอาศัยท่าร่างของตนนำทางเพื่อไปยังจุดนัดหมายที่นัดแนะกับซุนโหวหวังเอาไว้

        ไปทางด้านซุนโหวหวัง

        ตอนนี้ใบหน้าของคนดูเบิกบานเป็นอย่างมาก

        เนื่องด้วยในอ้อมแขนของมันคือสตรีที่งามล้ำ..

        เป็นโฉมงามสะคราญที่มันยกให้เป็นอันดับหนึ่งในตอนนี้จากสตรีที่เคยพบผ่านตามาทั้งหมด

        งามขนาดที่ว่าอุสางิซากิและหลินซินยังเป็นสองและสาม

        แต่เจ้าคนหน้าขนไม่ได้ทำอะไรรุ่มร่ามนอกจากอุ้มนางเอาไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง

        เพราะเคยได้ยินมาจากสหายของตนแล้วว่าสตรีนางนี้พูดอะไรเอาไว้กับหลิวเจี้ยนบ้างที่หอบุปผากลิ่นธารา

        ด้วยเหตุนี้..

        ทำให้ตอนที่กล่าว ซุนโหวหวังจึงได้เอ่ยออกไปด้วยเสียงที่คมเข้ม พยายามหักห้ามสายตาไม่ให้แอบมองไปที่ขาอ่อนของสตรีหญิงที่ตอนนี้ชายกระโปรงเลิกขึ้นมาจนเห็นน่องขาที่ขาวผ่องดุจหยกขาวที่อาบแสงนวลผ่องของจันทรา

        “ไม่ต้องห่วงแม่หญิง..

        ประเดี๋ยวเกลอของฉันจะพาพี่ชายของแม่ตามมา

        รับรองได้ว่าแม่หญิงและพี่ชายจะต้องปลอดภัย..

        เชื่อใจฉัน..”

        ด้านหนานหงเซียเมื่อได้ยินคำกล่าว ท่าทางและน้ำเสียงของคนที่ฉวยโอกาสอุ้มนางอยู่นั้น มันก็ทำให้นางรู้สึกว่าคน..คนนี้เป็นสุภาพบุรุษเป็นอย่างมาก

        ดูแล้วมันคิดช่วยเหลือนางจริง ๆ

        “จะเจ้า..

        อะหื่ม!!

        ท่านผู้มีพระคุณมีนามว่าเช่นไรรึ?”

        “ซุน...! ซุนโหวหวัง..

        เป็นลูกชายของเจ้าคุณพ่อซุนต้าชิง เจ้าเมืองนพบุรี..”

        ได้ทีมีหรือซุนโหวหวังมันจะไม่อวดอ้างสถานะของมันให้คนอื่นได้รู้ ยิ่งเป็นสตรีที่มีสายโลหิตสูงศักดิ์เช่นนี้

        เจ้าคนหน้าขนเช่นมันยิ่งจำเป็นต้องบอกออกไปเพื่อลดช่องว่างระหว่างชนชั้นลง

        สายตาของหนานหงเซียค่อย ๆ ช้อนขึ้นมองคนตรงหน้า ใบหน้าของนางก็ได้แดงก่ำเล็กน้อยจึงรีบหลบตากดคอมองไปที่ทางอื่น

        ตั้งแต่เกิดมานอกจากคนในครอบครัวของนาง..

        ไม่เคยมีใครที่ได้บังอาจโอบอุ้มนางเลยสักครั้งเดียว

        ยิ่งตั้งแต่โตเป็นสาว ก็เพิ่งจะมีหนานหงชุนผู้เป็นพี่ชายเท่านั้นที่ได้มีโอกาสอุ้มนางเมื่อครู่นี้

        แต่นี่ไม่ทันไร..

        นางก็ได้ถูกคนผู้อื่นแตะเนื้อต้องตัวนาง จึงทำให้หญิงสาวรู้สึกประหม่าไม่น้อย

        “ถึงจุดหมายที่ฉันได้นัดแนะกับเกลอเอาไว้แล้ว..”

        เจ้าคนหน้าขนกล่าวก่อนลดความเร็วลง

        แล้วจึงวางร่างของหนานหงเซียวลงอย่างนุ่มนวล

        หลังจากวางร่างของสตรีหญิงเสร็จ

        ซุนโหวหวังยังคงถือตัวและเล่นสวมบทบาท 'วีระบุรุษ' ต่อ

        มันแกล้งเหลือบมองไปตรงแผลที่ข้อเท้าของหญิงสาวคราหนึ่งแล้วจึงดีดนิ้วของตนเองเรียกชุดปฐมพยาบาลออกมา

        ก่อนยื่นกล่องนั้นให้แก่หญิงสาว

        “ทำแผลก่อนเถิด..

        คงไม่เหมาะหากฉันจะทำแผลให้แม่..”

        หนานหงเซียรับกล่องพยาบาลมาจากมือของซุนโหวหวัง แล้วจึงเปิดกล่องและหยิบยกตัวยาขึ้นมาเปิดดูและเปิดดม

        แน่นอนว่านางที่เติบโตขึ้นมาในจวนของเสด็จพ่อที่เป็นเจ้ากรมการคลังย่อมไม่รู้เรื่องยาและสมุนไพร การที่จู่ ๆ มีคนหยิบยื่นส่งกล่องยามาให้ก็เหมือนกับการที่ให้นางเล่นเซียมซีเสียงดวงกับขวดยาจำนวนเกือบสิบขวดในนั้น

        สายตาของซุนโหวหวังแหลมคมดุจมีดพร้า

        แค่มองก็รู้ว่าสตรีหญิงนั้นไม่รู้เรื่องยาและสมุนไพร มันจึงได้ขออนุญาตหนานหงเซียอย่างสุภาพ เพื่อที่จะเป็นคนทายาและรักษาแผลให้นาง

        ซึ่งด้านหญิงสตรีก็ยอมให้เจ้าคนหน้าขนที่นางคิดว่าเป็น 'สุภาพบุรุษ' เหมือนกับพี่ชายของนางได้ทำการรักษาให้

        เจ้าคนหน้าขนค่อย ๆ บรรจงเปิดขวดยาขวดหนึ่งและยื่นยาเม็ดนั้นให้หญิงสาวได้ทานพร้อมบอกว่านั่นคือยาระงับปวดและแก้อักเสบ

        หลังจากนั้นซุนโหวหวังก็ค่อย ๆ บรรจงพับชายกระโปรงของหญิงสาวขึ้นสูง

        “ดะ..เดี๋ยว.. คุณชาย..

        แผลมันอยู่ที่ข้อเท้าเหตุใดท่านถึง..”

        หนานหงเซียกล่าวพร้อมกับใช้ฝ่ามือของนางกดลงบนชายกระโปรง

        ไม่ให้คนที่อยู่ตรงหน้าได้เลิกชายกระโปรงได้สูงไปกว่านี้

        “พอดีโอสถที่ฉันมีมันเป็นยาทา แล้วต้องทารอบ ๆ แผลเพื่อลดบวม

        แต่ชายกระโปรงของแม่หญิงนั้นมีแต่ฝุ่นดิน

        คงไม่ดีหากฝุ่นพวกนั้นร่วงใส่แผ่ของแม่”

        สิ่งที่ซุนโหวหวังนั้นกล่าวเป็นเรื่องจริง

        หากว่ามันไม่ทำเช่นนี้ เพียงแค่ท่านหญิงหนานขยับเพียงเล็กน้อย ฝุ่นสกปรกพวกนั้นก็จะเลอะแผลของนาง

        “ขะ..เข้าใจแล้ว..”

        หญิงสาวหน้าแดง..

        แต่ฝ่ามือของนางก็ยังกดจับไปที่ชายกระโปรงไม่ปล่อย

        หากชายหน้าขนตรงหน้านางเลิกสูงไปกว่านี้คงเลยหัวเข่าของนางแล้ว..

        “เท่านี้ก็สูงพอแล้ว..”

        ซุนโหวหวังปล่อยมือออกจากชายกระโปรงของหญิงสาวก่อนค่อย ๆ เปิดจุกยาแล้วเริ่มทำแผลให้แก่นาง

        เมื่อเอาผ้าก๊อซปิดแผลเสร็จ ซุนโหวหวังก็ได้หยิบขวดยาขวดหนึ่งขึ้นมาเทใส่ฝ่ามือของตนเองก่อนจะทาบมือลงไปบนกล้ามเนื้อต้นขาของหญิงสาว ทำเอาตัวของหนานหงเซียสะดุ้งเล็กน้อย

        แต่ซุนโหวหวังก็ได้จับต้นขาเอาไว้เบา ๆ พร้อมปากที่อ้าเอ่ย

        “นี่เป็นยาคลายกล้ามเนื้อ

        ฉันคาดว่าแม่หญิงคงถูกทำร้ายตอนกำลังวิ่งหนีอยู่จึงทำให้กล้ามเนื้อในขณะนั้นหดเกร็ง

        หากปล่อยเอาไว้จะทำให้แผลของแม่หญิงหายช้าซ้ำยังทำให้ตอนที่แผลหายจะทำให้เดินไม่คล่องเหมือนเก่า

        จึงจำเป็นต้องนวดยานี้ให้แก่แม่เพื่อป้องกันเอาไว้ก่อน”

        ชายหน้าขนพูดจบก็ได้เริ่มนวดยาลงรอบปากแผลของหญิงสาวอย่างระมัดระวัง

        ใจพยายามสะกดข่มไม่มองในสิ่งที่ไม่ควรมองที่จะทำให้ภาพลักษณ์วีรบุรุษของมันมัวหมอง

        แม้จะขัดใจต่อสันดานที่แท้จริงก็ตามที

        ด้านหนานหงเซียได้แต่จับจ้องไปที่คนตรงหน้า

        ในใจต่างคิดพูดอยู่คนเดียว

        'เขาช่างเป็นสุภาพบุรุษจริงแท้..'