เกิดใหม่ครานี้ขอเลือกสามีเอง

ตอนที่79 ซินเดอเรลล่า

แต่มาดามฉู่พอจะรับรู้อยู่บ้างหากเป็นคำสั่งมาจากหยางจุ้นผู้เข้มงวดแล้วคำสั่งคือคำสั่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ จึงพยักหน้ารับอย่างไม่เต็มใจว่า

“สองชั่วโมง...ก็สองชั่วโมงมาดามฉู่จะพยายามทำให้ได้” มาดามฉู่พูดปลอบใจตัวเองเสียงแผ่วเบา

เสิ่นลี่อิงนิ่งอึ้งไปอย่างคาดไม่ถึงเช่นกันว่าหยางจุ้นจะสั่งการให้เธอฝึกฝนทักษะด้านมารยาทสังคมภายในสองชั่วโมงทว่าเธอกลับรู้สึกตื่นเต้นมากกว่าเพราะเคยเห็นแต่พวกนางงามหรือดาราแสดงให้ได้รับชม

“มาฝึกกันเถอะสาวน้อยว่าแต่ชื่ออะไรหรือจ๊ะ?”มาดามฉู่ปรับอารมณ์หดหู่ได้แล้วจึงเริ่มทำงานอย่างแข็งขัน

“เสิ่นลี่อิงค่ะเรียกว่าอิงเอ๋อร์ก็ได้” เสิ่นลี่อิงตอบกลับอย่างเป็นมิตร

“โอเค อิงเอ๋อร์พวกเรามาฝึกในเวลาสองชั่วโมงกันเถอะ” มาดามฉู่ฮึดสู้ขึ้นมาอย่างมีกำลังใจ

เธอรู้สึกเชื่อมั่นว่าเด็กสาวสวยตรงหน้าที่แสดงความกระตือรือร้นพร้อมรับการฝึกย่อมสามารถฝึกฝนมารยาททั้งหลายได้อย่างเชี่ยวชาญภายในเวลาอันจำกัด

จากนั้นหลีอี้เฉินปล่อยให้ทั้งสองคนฝึกฝนกันไปพลางโดยเขาเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากหยางจุ้นให้ประสานงานกับส่วนอื่นไว้รอการฝึกของเสิ่นลี่อิงเสร็จสิ้น

“แปลกจริงแฮะหัวหน้าจะพาเจ้าหน้าที่เสิ่นไปออกงานอะไรมันไม่มีงานไหนที่จะต้องใช้เจ้าหน้าที่หญิงนี่นา”

หลีอี้เฉินขมวดคิ้วแน่นพร้อมพึมพำด้วยความแปลกใจเขานึกเหตุผลไม่ออกที่หยางจุ้นต้องการขัดเกลาเสิ่นลี่อิงในเวลาอันจำกัดอีกทั้งยังมีเวลาให้เพียงสองชั่วโมง กล่าวได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่น้อยเกินไป

อย่างไรก็ตามเขารู้ดีว่าไม่สามารถไปสอบถามเรื่องราวทั้งหมดจากหยางจุ้นได้จึงทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายคำสั่งจากหัวหน้าให้เรียบร้อยก็พอ

เสิ่นลี่อิงได้รับการฝึกฝนจากมาดามฉู่หลากหลายทักษะมีทั้งการปรับปรุงท่วงท่าการเดิน การหยิบจับสิ่งของ มารยาทบนโต๊ะอาหารมารยาทการสนทนากับผู้อาวุโสกว่า และอีกหลากหลาย

อย่างไรก็ตามเธอสามารถสร้างความประหลาดใจให้กับมาดามฉู่เป็นอย่างมากเพราะสามารถเลียนแบบท่าทางของอีกฝ่ายได้อย่างคล่องแคล่วรวดเร็ว

“โอ้โฮ! อิงเอ๋อร์ หนูเก่งจังเลยท่าทางการกินดูสุภาพเรียบร้อยมากกว่าฉันเสียอีกไหนลองทบทวนทำให้ดูตั้งแต่ต้นอีกทีสิ”

มาดามฉู่ต้องการเห็นทักษะโดยรวมของเด็กสาวอีกครั้งตั้งแต่การเดินเข้าประตูห้องมาจนถึงการสมมติท่าทางการกินและการสนทนากับผู้อาวุโสโดยมีเธอทำหน้าที่เป็นคู่ร่วมแสดงเอง

มาดามฉู่จ้องมองการแสดงของเด็กสาวอย่างเพลิดเพลินเพราะแทบหาที่ติไม่ได้จึงส่งรอยยิ้มให้กำลังใจออกมาโดยตรง

เมื่อเสิ่นลี่อิงแสดงจบสิ้นแล้วมาดามฉู่ปรบมือเสียงดังอย่างพึงพอใจพร้อมกับเอ่ยชมอย่างจริงใจว่า

“เยี่ยม! เยี่ยมมากจ้ะอิงเอ๋อร์นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันสอน แล้วรู้สึกมีความสุขมาก แบบนี้ก็ออกงานได้แล้วสินะ”

“งานอะไรหรือคะ?”เสิ่นลี่อิงขมวดคิ้วพลางถามมาดามฉู่ด้วยความแปลกใจ

“เอาไว้เดี๋ยวก็รู้เองจ้ะฉันเองก็ไม่รู้รายละเอียดหรอกนะ งานของกองกำลังพิเศษมีหลากหลายประเภทงานส่วนของฉันเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเอง ยังดีนะที่หัวหน้าไม่ให้หนูฝึกเรื่องยากกว่านี้”

มาดามฉู่ตอบเสิ่นลี่อิงตามจริงเพราะเธอได้รับการติดต่อมาเพียงเรื่องของการฝึกฝนมารยาทในการเข้าสังคมเป็นการขัดเกลาเบื้องต้นสำหรับหญิงสาว

อย่างไรก็ตามมาดามฉู่มีอีกหนึ่งบทบาทในทางลับเพื่อฝึกฝนหญิงสาวบางคนสำหรับทำหน้าที่เป็นสายลับโดยเฉพาะเทคนิคการดึงดูดความสนใจจากเพศชายด้วยทักษะบนเตียงจึงรู้สึกดีที่ไม่ต้องฝึกฝนทักษะด้านนั้นให้กับเด็กสาวสวยงามคนนี้

“ขอบคุณมากค่ะ”เสิ่นลี่อิงกล่าวขอบคุณอย่างมีมารยาท

เธอรับรู้ได้ว่าไม่สามารถค้นหาคำตอบของจากมาดามฉู่ได้จึงไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก อีกอย่างเธอคิดว่าทักษะการเข้าสังคมที่ได้เรียนรู้จากมาดามฉู่ย่อมมีประโยชน์ต่อเธอในอนาคตเมื่อต้องทำหน้าที่ผู้นำตระกูลเฟอนันโดเหมือนกัน

สักพักหนึ่งหลีอี้เฉินเดินมาสอบถามความคืบหน้าของการฝึกฝนเพราะหมดเวลาที่เขาแจ้งไว้ก่อนหน้าแล้ว

เขาเปิดประตูห้องเข้ามาแล้วสอบถามสรุปผลการฝึกฝนกับมาดามฉู่โดยตรงว่า

“เป็นไงบ้างมาดามฉู่? เจ้าหน้าที่ใหม่โอเคไหม?”

มาดามฉู่ยิ้มกว้างพลางเดินไปตอบหลีอี้เฉินด้วยน้ำเสียงแสดงความยินดีว่า

“เริ่ดมากเสี่ยวเฉินวันนี้ฉันรู้สึกว่าไม่เหนื่อยแรงเลย แม่หนูน้อยแสนสวยของฉันสามารถกลายร่างเป็นซินเดอเรลล่าได้แล้ว ว่าแต่จะพาไปแต่งตัวที่เดิมไหม?”

มาดามฉู่นึกว่าการที่ให้ฝึกฝนอย่างเร่งด่วนเพราะมีภารกิจที่ต้องทำภายในคืนนี้เลยจึงสอบถามด้วยความอยากรู้

“ไม่นะ.....ไม่เห็นหัวหน้าว่าไง”หลีอี้เฉินขมวดคิ้วอย่างไม่แน่ใจ เขาตอบมาดามฉู่ตามจริง

“โอเค ช่างเถอะว่าแต่งานฉันเสร็จแล้วใช่ไหม?”

มาดามฉู่สอบถามหลีอี้เฉินอีกครั้งเพื่อความแน่ใจก่อนเดินทางกลับเนื่องจากเธอไม่ได้พักอยู่ในเขตของกองทัพ

“แค่นี้แหละเจ้าหน้าที่เสิ่นตามผมไปพบกับหัวหน้าหน่อย”

หลีอี้เฉินตอบตามตรงพลางสั่งเด็กสาวให้ตามตนไปพบกับหยางจุ้น เขารู้สึกว่าหัวหน้าทำตัวแปลก ๆ มีหลายอย่างที่เขาไม่สามารถบอกได้ว่าแปลกประหลาดอย่างไร

เสิ่นลี่อิงกล่าวขอบคุณมาดามฉู่ที่ได้เสียสละเวลามาสอนสั่งตนเป็นอย่างดีจากนั้นเดินตามหลีอี้เฉินไปยังอาคารสำนักงานด้านหน้าที่มีสามชั้นโดยหลีอี้เฉินพาขึ้นไปยังชั้นสามด้วยการเดินขึ้นบันไดเพราะไม่มีลิฟต์ไว้ใช้งาน

สักพักหนึ่งหลีอี้เฉินเดินนำเด็กสาวมาหยุดที่หน้าห้องทำงานของหยางจุ้นเขาเคาะประตูส่งสัญญาณแล้วแจ้งกับเสิ่นลี่อิงตามจริงว่า

“ผมส่งแค่นี้นะที่เหลือหัวหน้าจะสั่งการต่อเอง อ้อ!เจ้าหน้าที่เสิ่นลี่หยางกำลังวาดรูปเพลิน ดูแล้วน่าจะไม่เสร็จเร็ว ๆ นี้เข้าไปพบหัวหน้าได้เลย ผมจะกลับไปทำงานต่อ”

หลีอี้เฉินจำเป็นต้องเรียกขานอดีตลูกศิษย์ใหม่ตามสถานะที่เปลี่ยนแปลงไปโดยระหว่างที่ปล่อยให้สองพี่น้องรับการฝึกฝนพิเศษไม่ว่าจะเป็นการฝึกฝนทักษะวาดรูปพิเศษหรือฝึกฝนมารยาทการเข้าสังคม

เขาไปทำเรื่องการเข้าร่วมเป็นสมาชิกของทั้งคู่จนเสร็จเรียบร้อยซึ่งบัตรประจำตัวของสองพี่น้องถูกส่งผ่านมายังหยางจุ้นเพื่อให้ลงนามเป็นคนสุดท้าย

“ขอบคุณมากค่ะ”เสิ่นลี่อิงกล่าวขอบคุณหลีอี้เฉินอย่างมีมารยาท

จากนั้นหลีอี้เฉินเดินลงบันไดเพื่อไปทำงานในส่วนของตนเองต่อในตึกห้าชั้นที่อยู่ด้านหลังโดยปล่อยให้เสิ่นลี่อิงเข้าไปพบกับหยางจุ้นเอง เนื่องจากหัวหน้าทีมสั่งการไว้เช่นนั้น

เสิ่นลี่อิงเปิดประตูห้องเข้าไปแล้วมองเห็นหยางจุ้นกำลังเก็บของใช้ให้เป็นระเบียบท่าทางคล้ายกับเตรียมตัวออกจากห้องทำงาน โดยมีบัตรประจำตัวของเธอและน้องชายวางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา

เขาเหลือบมองเห็นเด็กสาวเดินเข้ามาพอดีจึงกระแอมไอเล็กน้อยก่อนเอ่ยสั่งการเธอเสียงเข้มว่า

“ปล่อยให้เจ้าหน้าที่เสิ่นลี่หยางเรียนรู้ไปก่อนพวกเราไปทำธุระข้างนอกกันเถอะ อาจมีกินอาหารเย็นด้วยนะ ส่วนน้องชายไม่ต้องเป็นห่วงมีคนดูแลและพาไปส่งที่พักเอง ส่วนนี่คือบัตรประจำตัวของเจ้าหน้าที่เสิ่น ฝากไปให้น้องชายด้วยสามารถใช้ยื่นแสดงตัวได้กรณีจำเป็นเท่านั้นไม่ควรใช้พร่ำเพรื่อเพราะกองกำลังมีความพิเศษ”

“เข้าใจแล้วค่ะฉันฝึกทักษะกับมาดามฉู่แล้ว ต้องไปที่ไหนต่อหรือคะ?”เสิ่นลี่อิงพยักหน้ารับรู้

เธอสอบถามหยางจุ้นด้วยความสงสัยใคร่รู้ในภารกิจลับเป็นอย่างยิ่งเพราะไม่มีใครสามารถตอบคำถามเธอได้

“ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง”หยางจุ้นกระแอมไออีกครั้งแล้วตอบเด็กสาวโดยไม่ได้มองสบตา

เสิ่นลี่อิงขมวดคิ้วแน่นด้วยความแปลกใจมากขึ้นเธอเดินตามหยางจุ้นลงไปชั้นล่าง และขึ้นนั่งคู่ด้านหน้ากับเขาในรถฮัมเมอร์คันใหญ่สีน้ำเงินเข้มมีตราสัญลักษณ์สายฟ้าติดอยู่หน้ารถ

“ขึ้นมานั่งด้านหน้าสิฉันต้องขับรถเอง”

หยางจุ้นบอกเด็กสาวเสียงเข้มเมื่อเหลือบมองเห็นเธอเดินจะไปนั่งด้านเบาะหลัง

“ได้ค่ะ”เสิ่นลี่อิงรับคำอย่างงุนงง เธอรู้สึกสงสัยในภารกิจพิเศษที่เขายังไม่เปิดเผยให้ตนฟังเสียที

จากนั้นหยางจุ้นขับรถพาเสิ่นลี่อิงตรงออกไปจากเขตของกองทัพทันทีเขาขับรถมุ่งหน้าไปยังสวนสาธารณะใกล้บ้านเพื่อปล่อยให้เด็กสาวอยู่เป็นเพื่อนปู่ตนเองไปก่อน

ทั้งนี้เขาตั้งใจที่จะกลับไปบอกแม่ให้รับรู้ไว้ล่วงหน้าเพราะไม่ต้องการให้เด็กสาวต้องตื่นตกใจไปมากกว่านี้โดยเขาตระหนักได้ถึงความสงสัยที่เพิ่มมากขึ้นของเธอทุกขณะ

จากนั้นเขาจึงจะกลับมารับเด็กสาวและปู่กลับไปทานอาหารด้วยกันเป็นการเปิดโอกาสให้ปู่ได้รู้จักเด็กสาวและทำความคุ้นเคยไปในตัวเพราะเชื่อว่าปู่จะต้องชื่นชอบเธออย่างแน่นอน

หยางจุ้นขับรถมาถึงสวนสาธารณะที่มีสวนดอกไม้หลากชนิดกำลังบานสะพรั่งสวยงามเพราะเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้วเขาจอดรถฮัมเมอร์ข้างต้นไม้ใหญ่ แล้วเอ่ยชวนเด็กสาวให้ลงจากรถพร้อมตนเองว่า

“ลงมาสิจะพาไปรู้จักใครบางคน”

“ค่ะ”เสิ่นลี่อิงรับคำอย่างงุนงง เธอสงสัยในการกระทำของหยางจุ้นเป็นอย่างยิ่ง

อนึ่งในระหว่างเดินทางมาด้วยกันชายหนุ่มไม่ปริปากเอ่ยถึงภารกิจพิเศษในเย็นนี้สักนิด เขานั่งนิ่งเงียบเป็นปกติคล้ายกับไม่ได้มีภารกิจใดเป็นพิเศษเหมือนอย่างที่เธอคาดเดาไว้

หยางจุ้นเดินนำเด็กสาวตรงไปหากลุ่มชายชราที่กำลังรำมวยไทเก๊กกันอยู่สามคนเขาเอ่ยทักทายชายชราผู้เป็นปู่ตนเองอย่างเป็นกันเองว่า

“ปู่ครับผมพาคนมาอยู่เป็นเพื่อน ฝากให้อยู่ด้วยสักแป๊บนะครับ เดี๋ยวกลับมารับ”

ชายชราหยางฮวนหยุดรำมวยไทเก๊กกับเพื่อนๆ เขาหันหน้ามองหลานชายคนเดียวที่เหลืออยู่ด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความรักและเมตตา