True World โลกแท้จริง

นทีออกจากคฤหาสน์เพียงลำพังเพราะก่อนหน้านั้น สาว ๆ ได้ส่งข้อความมาบอกเขาว่าพวกเธอจะล่วงหน้าไปก่อน

" หืม...โอลิเวีย เธอไปยืนทำอะไรตรงนั้นน่ะ ? "

ทันทีที่นทีก้าวออกจากคฤหาสน์ก็สังเกตเห็นเอลฟ์สาวที่ยืนหลบมุมอยู่ตรงกำแพง เธอดูราวกับลูกหมาที่ถูกเจ้าของเอามาทิ้งไว้

" เอ่อ...ฉะ..ฉันมาเป็นห่วงคุณหนูอาเรียน่ะค่ะ! ก็เลยว่าจะมาเยี่ยมเธอ "

" อ๋อ..ถ้าอาเรียล่ะก็เธอเพิ่งหลับไปเมื่อกี้น่ะ อย่าเพิ่งไปรบกวนเธอเลย... "

" อ๋อ..ค่ะ! "

โอลิเวียนั้นเหมือนดั่งกระต่ายตัวน้อยที่ลนลาน ทั้งที่ปกติเธอนั้นจะเป็นคนที่สุขุมอยู่เสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าลูกกิลด์ จากนั้นก็เกิดความเงียบขึ้นระหวางทั้งสองคน

จ๊อก...

" อ๊า! มะ..ไม่ใช่นะคะ เผ่าเอลฟ์มักจะมีเสียงแบบนี้เวลาที่พักผ่อนไม่เพียงพอน่ะค่ะ! "

โอลิเวียแก้ตัวอย่างพัลวัน นทียิ้มมุมปากเล็กน้อยกับท่าทีของเธอ เขาไม่คิดว่าเอลฟ์สาวที่มักจะดูพึ่งพาได้อยู่เสมออย่างโอลิเวียจะมีมุมน่ารักแบบนี้เหมือนกัน

" ผมกำลังจะไปหาอะไรกินน่ะ คุณช่วยแนะนำผมหน่อยได้มั้ย ? "

" แน่นอนค่ะ! เชิญทางนี้เลย "

โอลิเวียหันขวับแล้วออกเดินนำหน้าทันที เธอไม่อาจทนต่อความอับอายกับเสียงเมื่อครู่ได้ แต่หูเจ้ากรรมที่ยื่นยาวของเธอนั้นก็ไม่สามารถปิดบังความอายของเธอได้แม้เธอจะหันหลัง มันเป็นสีแดงระเรื่ออย่างชัดเจนโดยที่นทีไม่ต้องสังเกตก็เห็นได้

' เธอน่ารักแฮะ '

นทีขำพลางเดินตามโอลิเวียไป ตั้งแต่ที่เขาเข้ามาในบททดสอบนั้น เขาก็ไม่เคยที่จะปล่อยตัวตามสบายเลยสักครั้ง ทุกย่างก้าวที่เขาเดินเขาจะระแวดระวังตัวอยู่ตลอด แต่เมื่อบททดสอบของเขาคลี่คลายลงแล้ว เขาจึงเริ่มผ่อนคลายแล้วสังเกตสิ่งรอบตัวมากขึ้นกว่าเดิม เขาดื่มด่ำกับบรรยากาศต่างโลกอย่างเต็มที่ก่อนที่เขาจะกลับไปสู่โลกที่มีแต่ซอมบี้แต่ก็เป็นบ้านเกิดของเขาเช่นกัน

ระหว่างทางที่พวกเขาไปนั้นเกิดเรื่องที่ทำให้นทีแปลกใจ โดยปกติแล้วชาวเมืองมักจะเข้ามาทักทายเขาอยู่ตลอด แต่คราวนี้ทุกคนกลับทำแค่สงสายตาอันลึกซึ้งแล้วคำนับให้กับเขาก่อนที่จะกลับไปทำกิจวัตรของพวกเขาต่อไป นทีคาดว่าพวกเขาคงอยากให้ความเป็นส่วนตัวกับเขามากขึ้นหรือไม่ก็มีใครบางคนทำให้พวกเขาเป็นแบบนี้

นที : พวกเธอเองสินะ...

พิมชนก : เอ๋...หมายถึงอะไรเหรอ ? ≖‿≖

ไลล่า : อย่ามากล่าวหากันซี้ซั้วนะ!（︶^︶）

กันยา : นายไม่ต้องรีบมาที่ร้านนะ พวกเรากำลังทำความสะอาดอยู่น่ะ（ ￣▽￣）

นทีขำกับคำตอบของพวกเธอที่ไม่ค่อยจะมีพิรุธเท่าไร เขาปิดหน้าต่างแชทแล้วเดินตรงไปที่แผงลอยที่มีควันพวยพุ่งขึ้นมา

" ขอเนื้อกระต่ายสองไม้ค่ะ! "

" อ้าว! คุณโอลิเวียนี่เอง ไม่รับเนื้อหมาป่าแดงแบบทุกทีเหรอครับ "

" มะ...ไม่เป็นไรค่ะ! "

นทีที่ได้ยินบทสนทนาก็ขำ เขาคาดเดาว่าเธอนั้นคงชื่นชอบเนื้อหมาป่าแดงก่อนหน้านี้ แต่จากเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นคงทำให้เธอไม่อยากทานมันอีก

" โอ้! ท่านนที อรุณสวัสดิ์ครับ เชิญเลือกตามสบายเลย ฟรีทุกอย่างครับ "

" งั้นผมไม่เกรงใจล่ะนะ "

นทีเดินเข้าไปหยิบเนื้อที่ดูน่าอร่อยขึ้นมาหนึ่งชิ้น แต่ทันใดนั้นเองก็มีมือมาคว้าเนื้อไม้นั้นไป เมื่อนทีหันไปมองก็พบกับชายร่างอ้วนที่เคี้ยวเนื้อของเขาอย่างเอร็ดอร่อย

" เมืองนี้มันดีจริง ๆ มีของกินฟรีด้วย พวกเอ็งก็อย่ารอช้ารีบไปหยิบซะสิ ฮ่า ฮ่า! "

ชายร่างอ้วนบอกให้ชายสองคนที่ดูเหมือนจะเป็นลูกน้องนั้นเข้าไปหยิบเนื้อบนโต๊ะที่จัดวางไว้ขึ้นมากิน

" คุณลูกค้าครับ! นี่ของซื้อของขายไม่ได้แจกฟรี กรุณาจ่ายเงินด้วยครับ! "

" อ้าว..ก็แกบอกเองไม่ใช่เหรอว่าฟรี! ทำไมกลับคำซะล่ะ เป็นพวกหลอกลวงนี่เองสินะ ข้าไม่เจียดเงินให้หรอก ฮ่า ฮ่า "

ชายร่างท้วมกล่าวพลางหัวเราะ เศษเนื้อที่เคี้ยวไม่ละเอียดกระเด็นกระดอนออกมา นทีเอามือไปแตะไหล่ขวาของเจ้าของแผงพร้อมส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่เขาจะเสกคทาเวทขึ้นมาพร้อมที่จะสั่งสอนชายร่างอ้วนตรงหน้า

' ไม่ว่าโลกไหน ๆ ก็ต้องมีคนแบบพวกแกสินะ '  แต่ก่อนที่นทีจะได้ลงมือนั้น 

ปั๊ก!

" โอ้ย! ใครปามาว่ะ! "

จู่ ๆ ก็มีก้อนหินปามาใส่ชายร่างอ้วนเข้าไปเต็มหน้า เมื่อเขาหันไปเจอต้นตอก็พบกับฝูงชนมหาศาลที่มีก้อนหินอยู่เต็มมือพวกเขา

" พะ...พวกแกจะทำอะไร นี่มันเมืองเถื่อนแบบไหนกัน! "

แต่ก่อนที่ชายร่างอ้วนจะได้โวยวายต่อ หินนับร้อยก้อนก็ลอยละลิ่วมาใส่พวกเขาราวกับสายฝน มีก้อนหนึ่งโดนเต็ม ๆ ขมับของเขาทำให้เลือดไหลอาบลงมา

" กล้าดียังไงมาขัดขวางการเดทของท่านนทีกับคุณโอลิเวีย ! "

" ไอ้หมูตอนยังไม่รีบไปอีก ! "

" ดอกนี้สำหรับเจ้าของแผงเนื้อย่าง! "

ชาวเมืองระดมป่าหินพร้อมก่นด่าอย่างไม่หยุดหย่อน จนสุดท้ายแล้วชายร่างอ้วนและลูกน้องต้องวิ่งหนีไป เมื่อนั้นชาวเมืองก็หยุดปาหินพร้อมหันมาส่งยิ้มให้กับนทีและโอลิเวียก่อนที่พวกเขาจะแยกย้ายกันไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

' ดะ...เดท! ' โอลิเวียคิดถึงคำพูดที่ได้ยิน

นทีหันมามองสบตากับโอลิเวียที่ตอนนี้สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออีกครั้ง

" ฮะ ฮะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า "

นทีหัวเราะออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม โอลิเวียก็หัวเราะไปกับเขาด้วยเช่นกัน

" งั้น...เราไปไหนกันต่อดี ? "

" เอ๊ะ...เอ่อ ไปไหนก็ได้ค่ะ ! "

โอลิเวียที่เจอคำถามแบบไม่ทันตั้งตัวก็ทำให้สมองของเธอไม่สามารถประมวลผลได้

" ไม่ต้องคิดมากไปหรอก เราเดินไปเรื่อย ๆ แล้วกัน " 

" โอ..โอเคค่ะ "

โอลิเวียตอบพร้อมก้มหน้างุด จากนั้นพวกเขาก็เดินแวะที่นั่นที่นี่จนไปจบที่ปลายทางที่พวกเขาต้องการจะไปนั่นก็คือร้านรังมังกรนั่นเอง ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินเข้าร้านไปนั้น นทีก็หันมากวักมือให้โอลิเวียเข้ามาใกล้ ๆ เธอเอียงคอมองเขาอย่างสงสัยแต่ก็ทำตาม จากนั้นนทีก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้หูเธอ

" คุณรู้มั้ย....คุณคือคนแรกของผมเลยนะ "

เมื่อคำกระซิบเหล่านี้เข้าไปในโสตประสาทของโอลิเวีย สมองของเธอก็หยุดทำงาน มีเพียงแค่คำว่าคนแรกดังก้องไปมาอยู่ในหัวของเธอเท่านั้น

" มะ..หมายความว่าไงคะ ? "

เธอถามออกมาโดยที่ไม่กล้าหันไปสบตากับนที

" เดทน่ะ..คุณคือคนแรกในชีวิตที่ผมเคยเดทด้วย สนุกมากเลยล่ะ ขอบคุณนะ "

นทีกระซิบใส่หูของเธออีกครั้งก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในร้าน ทิ้งให้เอลฟ์สาวยืนตัวแข็งทื่ออยู่คนเดียว

' นี่ก็ครั้งแรกของฉันเหมือนกันนั่นแหละ! '

โอลิเวียอยากจะตะโกนออกไปแต่เธอไม่กล้าพอ เมื่อรู้ตัวอีกทีนทีก็หายไปแล้ว

แอ๊ด!

" อรุณสวัสดิ์ครับทุกคน "

นทีเอ่ยทักทายในทันทีที่เขาเข้าไปยังรังมังกร สถานที่แห่งนี้คือสถานที่ที่นับได้ว่าเขาผูกพันที่สุดเพราะมันคือที่แรกที่เขามา

" อรุณสวัสดิ์ครับท่านนที "

นักผจญภัยและเหล่าทหารตอบรับอย่างพร้อมเพรียง ทุกคนมีสีหน้าที่ยิ้มแย้มและแดงก่ำ เมื่อนทีสังเกตดูดี ๆ ก็เห็นร่องรอยของตาที่คล้ำจากบางคน นทีจึงรับรู้ได้ว่าพวกเขาฉลองกันตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ นทีเดินตรงไปยังโต๊ะตัวเดิมที่กันยากำลังกวักมือเรียกเขาอยู่

" ไง พ่อหนุ่มเนื้อหอม เดทสนุกไหม? "

" ฮึ! ดูจากรอยยิ้มที่หุบไม่ได้ก็ไม่ต้องบอกแล้วล่ะค่ะ! "

" แหม ๆ เดี๋ยวพวกเราก็ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว แต่เธอยังมีโอกาสอีกเยอะนะ! "

" พี่พิม! "

นทีไม่ได้ตอบรับกับคำหยอกล้อของสาว ๆ เขาทำเพียงแค่ยิ้มรับเท่านั้น นทีนั่งลงแล้วดื่มด่ำกับอาหารและเครื่องดื่มที่ดูเหมือนจะพิเศษกว่าทุกคราว เมื่อเขาหันไปมองลูคัส ลูคัสก็ขยิบตาตอบรับ นทีจึงรับรู้ว่ามื้อนี้น่าจะแพงไม่ใช่น้อย

' กินเท่าที่กินได้แหละนะ กลับไปจะมีแบบนี้ให้กินหรือเปล่าก็ไม่รู้ '

ตอนนี้ที่เขายังอยู่ต่างโลก อาหารพวกนี้ดูจะธรรมดาสามัญสำหรับเขา แต่ถ้าเมื่อไรที่เขากลับไปยังโลกของเขาอาหารแบบนี้จะมีค่ามากมายมหาศาลและเขาก็ไม่รู้ว่าจะได้ดื่มด่ำกับอาหารชั้นเลิศแบบนี้อีกเมื่อไร

" ท่านนที! มาแล้วเหรอครับ " 

เมื่อนทีหันไปมองยังที่มาของเสียงก็พบกับรอยยิ้มอันอบอุ่นของชายร่างแคระและนักผจญภัยอีกหลายคน

" อรุณสวัสดิ์ครับ คุณเมิร์ฟ "

" นี่คือของขวัญที่พวกเราตั้งใจจะมอบให้ท่านนทีครับ "

เมื่อเมิร์ฟกล่าวจบนักผจญภัยคนหนึ่งก็เดินขึ้นมาพร้อมกับยื่นรองเท้าหนังสีน้ำตาลให้กับนที

" หวังว่าท่านนทีจะชอบนะครับ "

เขาโน้มตัวอย่างนอบน้อมก่อนที่จะเดินกลับไป นทีผงกหัวขอบคุณแล้วหันมาสนใจของขวัญที่เพิ่งได้รับ รองเท้าสีน้ำตาลหนังตรงหน้าของเขานั้นเขารู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างดี

รองเท้าหนังหมาป่าแดง ระดับ E

ประเภท : เครื่องสวมใส่

คำอธิบาย : รองเท้าที่ถูกทักทอขึ้นจากหนังของหมาป่าแดงอย่างประณีต 

เพิ่มค่าว่องไว 15 หน่วย

เลเวลที่ต้องการ : 5

ความคงทน 100/100

เมื่อนทีอ่านคำอธิบายเขาก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ ทำให้เมิร์ฟและเหล่านักผจญภัยที่มีส่วนร่วมในการทำไอเท็มชิ้นนี้ยิ้มออกมาตามกัน ๆ 

" ขอบคุณมากนะครับคุณเมิร์ฟและทุกคน "

" พวกเราสิครับต้องขอบคุณ หากไม่ได้ท่านนทีแล้วล่ะก็ พวกเราคงไม่ได้รับรู้ความจริง "

นทีเปลี่ยนมาใส่รองเท้าคู่ใหม่ เขาลองขยับตัวไปมาเพื่อปรับให้เคยชินกับความว่องไวที่เพิ่มขึ้นแล้วก็พบว่า เขาเคลื่อนที่ได้อย่างคล่องแคล่วกว่าเดิมมาก ในขณะที่นทีนั้นลองรองเท้าคู่ใหม่ สาว ๆ ก็ได้รับของขวัญเช่นกัน แต่ของพวกเธอนั้นดูเหมือนจะเป็นเครื่องประดับที่เหมาะกับสมกับผู้หญิงมากกว่า

หลังจากนั้นพวกเขาก็นั่งดื่มกินและคุยเรื่องสัพเพเหระจนเวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว

ฮรี่ !

ที่หน้าร้านรังมังกรมีรถม้ามาจอดรอไว้ ห้องโดยสายนั้นตกแต่งด้วยไม้ที่มีสีขาวไข่มุกให้ความรู้สึกหรูหราระดับหนึ่ง

" พวกเราคงส่งท่านนที ท่านไลล่า ท่านพิมชนกและท่านกันยา แค่ตรงนี้แล้วกันครับ ขอบคุณสำหรับทุกเรื่องนะครับ "

เมิร์ฟเอ่ยพลางคำนับแล้วเหล่านักผจญภัยและทหารที่มารอส่งพวกเขานั้นก็โค้งคำนับในลักษณะเดียวกัน

" ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างเช่นกันครับ "

นทีตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม เขารู้สึกขอบคุณจากใจจริง ถ้าหากไม่มีพวกเขาเหล่านี้ บางทีเขาอาจจะไม่สามารถผ่านบททดสอบสุดหินนี้ไปก็ได้

" คุณนที..คุณจะกลับมาอีกไหม ? "

สุ้มเสียงอันไพเราะทำให้ทุกคนหันไปมองเธอพร้อมกับรอยยิ้ม โอลิเวียนั้นไม่ได้สนใจสายตาจากคนรอบข้าง เธอเพียงรอคอยคำตอบจากเขาเท่านั้น

" ถ้าผมสามารถกลับมาได้...ผมจะมาอย่างแน่นอน "

นทีให้คำตอบที่เขารู้สึกว่าสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว เพราะเขาเองก็ไม่มีทางรู้ได้เช่นกันว่าเขาจะสามารถกลับมาที่นี่ได้อีกหรือไม่ แต่คำตอบของเขานั้นก็ทำให้สีหน้าของโอลิเวียหม่นหมองลง เธอรู้ดีว่าคำตอบแบบนี้นั้นแปลว่าแทบจะไม่มีโอกาสเลยที่เขาจะหวนกลับคืนมา

" งั้น...ลาก่อนนะครับ "

นทีเอ่ยคำลาครั้งสุดท้ายก่อนที่จะเดินขึ้นไปยังห้องโดยสาร ไลล่าโค้งขอบคุณทุกคนอีกครั้งแล้วเดินตามนทีขึ้นไป กันยาชกหมัดกับคาลอสราวกับเป็นการบอกเขาว่าหากเจอกันครั้งหน้าแล้วเขายังไม่แข็งแกร่งขึ้นเขาจะถูกอัดน่วมเหมือนเดิม พิมชนกเอ่ยคำอวยพรให้เหล่าชาวเมืองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เธอจะขึ้นไปบนห้องโดยสารเช่นกัน

รถม้าเคลื่อนตัวออกมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เป็นป่าทึบ โดยในฝั่งซ้ายของห้องโดยสารนั้นที่นั่งติดหน้าต่างคืออาเรียที่มารับพวกเขาบนตักของเธอมีเจ้าวินเทอร์ที่นอนหลับอยู่ ส่วนไลล่านั้นนั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งโดยมีนทีนั่งขวางกั้นอยู่ตรงกลาง ส่วนฝั่งขวานั้นมีเมดสาวของอาเรีย กันยา แล้วก็พิมชนก ระหว่างทางมีผู้คนมากมายโบกมือลาพวกเขาและพวกเขาก็โบกกลับ เมืองเดอร์ล็อคดูเล็กลงเรื่อย ๆ สำหรับพวกเขาจนมันหายลับไปจากสายตา

" ในหมู่พวกเธอทุกคน...ใครเคยมีอะไรกับนทีแล้วบ้างเหรอ ? "

แค่ก!

นทีสำลักน้ำดื่มในทันทีที่เขาได้ยินคำถามของอาเรีย ถึงแม้ว่าเขาจะเริ่มชินกับความตรงไปตรงมาของเธอ แต่เขาไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนตรงถึงขนาดนี้!