Beyond the journey end เมื่อตำนานรักอวสาน

ตอนที่สามสิบแปด  หาญท้าชะตาฟ้า12

จากการฆ่าฟันชิงแผนดินสู่การฆ่าฟันของประตูเสวียนอู่ครั้งที่สอง

จากกองวทัพม้าของข่านเซียะลี่สู่การกบฏของแดนใต้

มีสงครามต่อเนื่องมากมายที่ราชวงศ์ถังได้ต่อสู้และหลี่เค่อไปปราบปรามกบฎโดยมีอวิ๋นซวงช่วยเหลือ

ใต้หล้ากับคืนสู่สันติสุขในตอนตบ

แต่ผู้คนที่หลงเหลือเล่า?

เด็กที่ผอมแห้งเสื้อผ้าเก่าขาดหญิงหม้ายสามีตายในสงคราม คนชราไร้คนดูแล

ชาวบ้านยากไร้อีกนับร้อยคนที่มารวมตัวกันที่เรือนแห่งหนึ่ง

นี่คือคนที่ผมผอาหู่คัดมาแล้วว่าเป็นคนที่มีฝีมือทางช่างและการเย็บผ้าหรือที่พออ่านอออกเขียนได้พอสมควร

ผมไม่สามารถช่วยคนได้ทั้งหมดแค่ช่วยคนที่พอจะช่วยได้เท่านั้น

“อยู่กับข้าพวกเจ้าทนลำบากได้ไหม?หนทางยาวไกลจะเปลี่ยนใจข้าก็ไม่ห้าม”

ผมกล่าวต่อผู้หญิงและเด็กรวมทั้งคนชราที่หมอบและคุกเข่าอย่างตัวสั่นงันงก

“จัดเสื้อผ้าสวยงามและอาหารการกินให้กับพวกเขารวมถึงของเล่นกับขนมให้พวกเด็กด้วย ชีวิตของพวกเขาลำบากพอแล้วอย่าให้ลำบากอีกเลย”

ผมกล่าวต่ออาหู่

อาหู่พยักหน้ารับคำ

ก่อนจะไปตวาดต่อคนที่คัวั่นงันงกว่า

“พวกเจ้ารีบก้มศีรษะกล่าวของคุณสินายท่านมีใจเมตตาคอยรับพวกเจ้าไว้แล้ว ไม่รู้ว่าพวกเจ้าทำบุญสร้างวาสนามากี่รุ่นถึงได้เจอคนที่มีบุญวาสนาอย่างนายท่านได้”

อาหู่กล่าวอย่างภาคภภูมิใจ

“ขอบคุณนายท่านมากเจ้าค่ะ”

“ขะขอบคุณนายท่าน”

ผมถอนหายใจ

ก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะขอบคุณหรือเปล่าหากต้องตามผมไปบ้านป่าเมืองเถื่อน

แต่ผมต้องการคนที่ฟังคำสั่งผมและอ่านออกเขียนได้ตามแผนการพัฒนาอุตสาหกรรมที่ผมต้องการ

หากจะบอกข้อดีของประเทศที่ผ่านสงครามมาคือ

ชีวิตคนราคาถูก

ในดินแดนโอวโจวของยุคหลังสงครามมีเรื่องเล่าของโสเภณีที่ฟันหลอได้จูงบุตรสาวของเธอมาขายตัวด้วยเช่นกัน

หรือในเมืองที่มีแสงนีออนและมีโดรนบินบนนท้องฟ้า

ก็มีโรงประมูลมนุษย์ที่มีแต่แขกวีไอพีเท่านั้นที่จะเข้าไปได้

บางทียุคนี้กับยุคปัจจุบันที่ผมจากมาคงแทบไม่มีอะไรแตกต่างกันเลยเมื่อฉีกผ้าบางที่คลุมหน้าตาที่แท้จริงของมันไว้ออกมา

มันคือความน่ารังเกียจของสังคมและตระกูลใหญ่คนมีฐานะ

และผมก็เป็นคนหนึ่งที่ทำการค้ามนุษย์เช่นนี้