-BAD MASTER-
10
“นั่นสิ หรือว่าฉันหึงเธอนะ”
“มะ หมายความว่าไง”
ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าแกปเปอร์ที่กำลังทำหน้าครุ่นคิดและตอนนี้หัวใจฉันเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าเลยฉันจะเป็โรคหัวใจไหมนะ
“หน้าเธอแดงอีกแล้วนะ”
“เอ๊ะ”
ฉันใรีบเอาจับหน้าตัวเองทั้งสองข้างก็พบว่ามันร้อนๆจริงๆด้วยน่าอายจังเลยTT
แกปเปอร์ผละออกจากฉันก่อนจะยืนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“แกปเปอร์ หยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้เลยนะ”
“ก็หน้าเธอมันตลกจริงๆนี่”
“ฉันบอกให้หยุดไง”
ก็แค่ฉันหน้าแดงเองนะมันตลกขนาดนั้นเลยหรือไงทำไมต้องหัวเราะขนาดนั้นด้วย
“โอเคๆ ฉันหยุดแล้ว อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกรอบแบบนั้นสิ”
เมื่อเห็นว่าฉันทำหน้างอเขาจึงหยุดขำฉันหมายถึงเขาแค่กลั้นหัวเราะเท่านั้นน่ะนะ
“อย่าให้นายพลาดบ้างก็แล้วกัน”
“กลัวจังเลย”
“นี่นาย”
ฉันเอ็ดเขาเมื่อเขาทำหน้าล้อเลียนฉันแต่ฉันก็แกล้งทำไปอย่างนั้นแหละ
ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมฉันถึงได้หายโกรธเขาเร็วขนาดนี้เพียงแค่เขาเข้ามาปลอบฉันแค่นี้น่ะเหรอทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขาทำเื่แย่ๆกับฉันขนาดนั้นหรือเป็เพราะว่าฉันชอบเวลาที่เขายิ้มและหัวเราะกับฉันแบบนี้กันนะหรือว่าเป็เพราะฉันไม่ค่อยจะเห็นเขาในมุมนี้ล่ะมั้งั้แ่ครั้งแรกที่เราเจอกันเขาก็ใจร้ายกับฉันมาโดยตลอดมันเลยกลายเป็ความรู้สึกแรกที่ไม่ค่อยดีมาจนถึงทุกวันนี้และมันก็ทำให้ฉันอคติกับเขามากขึ้นทุกครั้งที่เขาทำรุนแรงและพูดจาแย่ๆใส่ฉันแต่ทั้งหมดนั่นมันกลับถูกลบล้างจนหมดเมื่อฉันได้เห็นอีกด้านหนึ่งของเขาจากคนที่ใจร้ายมาตลอดในสายตาฉันกลับเป็คนที่อ่อนโยนและคอยช่วยเหลือฉันจนฉันหวั่นไหวและรู้ตัวอีกทีฉันก็ตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ไปแล้ว
“เธอยิ้มอะไร”
เขาถามเมื่อเห็นยืนมองหน้าเขาแล้วยิ้มเหมือนคนบ้า
“เปล่านี่”
ฉันบอกปฏิเสธในขณะที่กำลังยิ้มอยู่จนแกปเปอร์มองฉันด้วยสายตาประหลาดๆ
“ประสาท”
เขาบอกก่อนจะเดินหนีเข้าไปในร้านแล้วฉันจะยืนอยู่ตรงนี้ทำไมล่ะรีบไปทำงานสิ
“ตายแล้วววว”
ฉันอุทานเมื่อนึกขึ้นได้ว่าจะต้องไปทำงานฉันออกมานานเท่าไหร่แล้วนะ ต้องโดนผู้จัดการร้านว่าแน่เลยอย่าเพิ่งไล่หนูออกนะคะTT
เป็เพราะแกปเปอร์คนเดียวเลยทำให้ฉันต้องโดนผู้จัดการร้านเรียกไปคุยแต่ดีนะที่พี่ริต้าช่วยแก้ตัวให้ว่าฉันไม่ค่อยสบายเลยให้ไปพัก
“ขอบคุณพี่ริต้ามากเลยนะคะที่ช่วยแก้ตัวให้”
“ไม่เป็ไรหรอกจ้ะ แล้วเธอหายไปไหนมา”
“เอ่อ คือ”
ถึงจะรอดตัวจากผู้จัดการแล้วแต่ก็ยังเหลือพี่ริต้าอีกคนสินะฉันลืมคิดข้อแก้ตัวกับพี่ริต้าไปได้ยังไงกัน แล้วฉันจะตอบเธอว่าอะไรดีล่ะฉันทะเลาะกับแกปเปอร์งั้นเหรอ ไม่ดีแน่ๆยังไงก็ตอบแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด
“ว่าไง มีอะไรปิดบังพี่อีกหรือเปล่า”
พี่ริต้าหรี่ตามองฉันอย่างสงสัยก่อนจะเปลี่ยนเป็สายตาที่คาดคั้นเอาคำตอบจากฉันโอ๊ยย ฉันเกลียดสถานการณ์กดดันแบบนี้ที่สุด
“คือว่าฟ้า...”
ฉันคิดไม่ออกจริงๆนะ
“มีอะไรก็บอกพี่มาเถอะน่า ถ้ามีปัญหาอะไรพี่จะได้ช่วย”
“ฟ้าไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ พี่ริต้าไม่ต้องเป็ห่วง”
“งั้นก็บอกพี่มาว่าหายไปไหนมา”
“ฟ้า...”
“ริต้า”
“อ่าว แกปเปอร์ ฉันเสร็จพอดีเลย”
แกปเปอร์เข้ามาขัดการสนทนาระหว่างฉันกับพี่ริต้าเสียก่อนแต่ก็ดีแล้วล่ะเพราะฉันคิดคำแก้ตัวไม่ออกจริงๆ ขอบคุณนะแกปเปอร์
”จะกลับเลยมั้ย”
“ไปสิ เดี๋ยวเราค่อยคุยกันนะฟ้า” พี่ริต้าหันมาพูดประโยคหลังกับฉันก่อนจะเดินไปกับแกปเปอร์แต่เหมือนเธอนึกอะไรออกจึงหันกลับมาพูดกับฉัน “อ้อฟ้าไปด้วยกันมั้ยเดี๋ยวให้แกปเปอร์ไปส่งที่บ้าน”
“คะ...เอ่อ ไม่เป็ไรค่ะ ฟ้ากลับเองดีกว่า”
จะให้แกปเปอร์ไปส่งที่บ้านได้ยังไงล่ะก็ในเมื่อตอนนี้ฉันอยู่กับเขา
“ไม่เป็ไรหรอก กลับด้วยกันก็ได้”
ฉันหันไปมองหน้าแกปเปอร์ที่ยืนนิ่งอย่างขอความช่วยเหลือเขาเองก็น่าจะช่วยฉันพูดอะไรหน่อยสิ ช่วยฉันหน่อยนะแกปเปอร์
“ไปเถอะริต้า”
“พี่ริต้ากลับเถอะค่ะ เดี๋ยวฟ้ากลับเอง ไปก่อนนะคะ”
เมื่อเห็นว่าแกปเปอร์กำลังจะพาพี่ริต้าออกไปฉันจึงรีบบอลาแล้วเผ่นออกมานอกร้านทันที
ฟู่โล่งอกไปที ขอให้พี่ริต้าลืมเื่ในวันนี้ไปเถอะนะฉันไม่อยากจะโกหกอะไรเธออีกแล้วแค่นี้ก็ทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีจะแย่อยู่แล้วแต่ที่ฉันเลือกที่ไม่จะเล่าให้เธอเพราะว่าไม่อยากจะทำให้เธอเป็ห่วงแล้วก็รู้สึกแย่กับฉันไปด้วยพี่ริต้าดีกับฉันมาตลอดฉันไม่อยากจะรบกวนเธอจริงๆ
วันรุ่งขึ้น
อีกไม่นานฉันก็ต้องหยุดทำงานเพื่อจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วล่ะฤดูกาลการแข่งขันกำลังจะเข้ามา ฉันจะรอดออกมาจากสนามรบไหมนะTT เด็กเดี๋ยวนี้น่ากลัวจะตายฉันหมายถึงเรียนเก่งจนน่ากลัวอ่ะนะ แล้วฉันจะเลือกคณะอะไรดีนะ นิเทศฯ ก็โอเคนะแต่สถาปัตย์ฯก็น่าเรียน หรือว่าจะเรียนมนุษย์ฯ ดี
“เธอเป็อะไร”
“ฮะ”
แกปเปอร์ที่เข้ามาดื่มน้ำในครัวั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้ทักขึ้นทำให้ฉันต้องหยุดความคิดเมื่อสักครู่ไว้ก่อน
“เหมือนเธอกำลังเถียงกับตัวเอง”
“เปล่าสักหน่อย”
ฉันว่าแกปเปอร์อ่านความคิดคนได้แน่ๆทำไมทุกครั้งเวลาฉันคิดอะไรเขาถึงรู้ตลอดเลยนะ
“คิดถึงฉันอยู่หรือไง”
“ใช่ เอ๊ย! ไม่ใช่ๆๆ ฉันกำลังคิดเมนูวันนี้อยู่น่ะ”
“ยัยประสาท”
แกปเปอร์ส่ายหัวอย่างหนักใจก่อนจะเดินกลับไปดูหนังที่โซฟาต่อ
โธ่เอ๊ยยฉันว่าฉันต้องเป็โรคประสาทอย่างที่แกปเปอร์ว่าแน่ๆเลย พาฉันไปหาหมอที TT
“ฟ้า ทำอะไรอยู่เหรอ”
“อ้าว พี่ริต้า สวัสดีค่ะ”
ฉันที่มัวแต่ยุ่งกับการทำอาหารกลางวันไม่รู้เลยว่าพี่ริต้ามาั้แ่เมื่อไหร่เธอถือของเต็มไม้เต็มมือเข้ามาในครัวฉันจึงไปช่วยเธอถือ
“ทำอาหารอยู่เหรอจ๊ะ”
“ใช่แล้วค่ะ”
“มา เดี๋ยวพี่ช่วยทำ อ้อ ฝากเก็บของพวกนี้ด้วยนะ”
“ได้ค่ะ”
“แล้วนี่ฟ้ากำลังทำเมนูอะไรเหรอ”
“สปาเก็ตตี้ผัดขี้เมาทะเลกับไข่ดาวค่ะ”
“โอเค เรามาทำกันเลย”
ฉันเอาของที่พี่ริต้าซื้อมาจัดเข้าตู้ก่อนจะมาช่วยเธอทำอาหารฉันไม่คิดว่าลุคคุณหนูอย่างเธอจะทำอาหารเป็เลยนะแต่ดูจากการทำในตอนนี้แล้วฉันคิดว่าต้องทำอร่อยกว่าฉันแน่ๆ เธอนี่เก่งทุกอย่างจริงๆ
“เดี๋ยวฟ้าหั่นผักนะ เดี๋ยวพี่จะดาวไข่เอง”
“ได้ค่ะ”
ฉันกับพี่ริต้ายืนหันหลังให้กันเพราะว่ากระทะอยู่อีกด้านหนึ่งส่วนฉันหันหน้าไปทางห้องนั่งเล่นที่มีแกปเปอร์นั่งดูหนังอยู่
แกปเปอร์หันมาเป็จังหวะเดียวกับที่ฉันมองเขาพอดีฉันจึงแลบลิ้นไปให้ เขาส่ายหัวแล้วเบะปากมาให้ฉันก่อนจะหันกลับไป น่ารักจริงๆ คริๆ
“ว้าย!”
ฉึก...
“โอ๊ย!”
“อ๊ะ!”
จู่ๆพิ่ริต้าที่กำลังดาวไข่ก็ถอยหลังมาชนฉันที่กำลังหั่นผักอยู่เลยทำให้ฉันใเผลอทำมีดบาดนิ้วมือตัวเองฉันคิดว่าน้ำมันต้องกระเด็นใส่เธอแน่ๆ เธอถึงได้ร้องขึ้นมาแบบนั้น
ฉันมองนิ้วที่ถูกมีดบาดของตัวเองก็ต้องใเพราะตอนนี้มีเืไหลออกมาเยอะมากจนน่ากลัวและมันเริ่มรู้สึกเจ็บนิดๆแล้ว
“เกิดอะไรขึ้น!”
แกปเปอร์ที่รีบเข้ามาในครัวเมื่อได้ยินเสียงฉันกับพี่ริต้าเขามองมาที่ฉันก่อนจะใที่เห็นเืที่นิ้วของฉัน ฉันจึงมองหน้าเขาด้วยสีหน้าเ็ป
แต่เขากลับเดินผ่านฉันเข้าไปดูพี่ริต้า
“เป็อะไรหรือเปล่า”
“ไม่หรอกๆ แค่น้ำมันกระเด็นน่ะ ฉันขอทายาหน่อยนะกลัวเป็แผลเป็น่ะ”
“ไปสิ เดี๋ยวฉันหาให้”
แกปเปอร์เดินจูงมือพี่ริต้าออกไปห้องนั่งเล่นแต่ก่อนที่จะผ่านฉันไปเขาหันมามองฉันด้วยสายตาที่หลากหลายความรู้สึกและฉันเองก็ไม่รู้ว่าเขา้าจะสื่ออะไรฉันจึงรีบหลบตาและหันหลังให้เขาทันที
ตอนนี้แผลที่นิ้วเืยังไหลไม่หยุดเลยแต่ทำไมฉันถึงเจ็บที่หัวใจมากกว่านะ ทั้งๆที่มันไม่มีแผลไม่มีเือะไรเลยด้วยซ้ำ
ทำไมมันเจ็บอย่างนี้นะ
ฉันมาล้างแผลที่อ่างล้างมือใช้น้ำเปล่าก็พอแล้วล่ะมั้งแค่ให้เืหยุดไหลก็น่าจะดีขึ้นแค่มีดบาดเองไม่ใช่แผลที่ใหญ่อะไร แต่ก็แอบลึกเหมือนกันนะเนี่ย
“เจ็บมากเหมือนกันแฮะ”
เมื่อล้างเืที่เปรอะมือเสร็จเรียบร้อยแล้วฉันจึงมาหั่นผักต่อแต่ที่ที่ฉันยืนตอนนี้มันทำให้ฉันเห็นภาพที่ไม่อยากเห็นสักเท่าไหร่ภาพที่แกปเปอร์กำลังทายาให้พี่ริต้าที่น้ำมันกระเด็นใส่อย่างอ่อนโยนแต่ก่อนที่ฉันจะละสายตาจากทั้งคู่แกปเปอร์กลับเงยหน้าขึ้นมาเสียก่อนและสายตาของเขามาหยุดอยู่ที่ฉันเราสบตากันเกือบนาทีก่อนที่ฉันจะสั่งตัวเองให้สนใจการหั่นผักต่อแล้วแกล้งทำเป็ไม่สนใจพวกเขาทั้งสองคนอีก
Rrrrr
เสียงโทรศัพท์ของพี่ริต้าดังขึ้นทำให้ฉันหันไปมองโดยอัตโนมัติแต่สายตาฉันกลับไปหยุดอยู่ที่แกปเปอร์ที่ยังคงมองมาที่ฉันอีกรอบ
คราวนี้ฉันไม่ได้หลบตาเขาเหมือนครั้งที่แล้วฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าสายตานั่น้าจะสื่ออะไร เขาจะมองมาที่ฉันทำไมทั้งๆที่พี่ริต้า ผู้หญิงที่เขาชอบนั่งอยู่ตรงนั้นแล้วเขาจะมาสนใจผู้หญิงอย่างฉันทำไม
ฉันไม่รู้เลยว่าสายตาของเขากำลังจะบอกอะไรกับฉันฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เ้าของดวงตาคู่นี้รู้สึกยังไงกับฉันกันแน่ฉันไม่เคยอ่านมันออกเลยสักครั้ง
“แกปเปอร์ ฉันต้องกลับก่อนแล้วล่ะ พอดีมีงานด่วน”
เสียงพี่ริต้าดังขึ้นทำให้เขาต้องรีบหันไปสนใจเธอส่วนฉันก็มาสนใจการหั่นผักต่อ ถ้าฉันยังคงสบตากับเขาอยู่น้ำตาฉันต้องไหลออกมาแน่ๆทำไม่นี้ฉันอ่อนแอจังเลยนะฉันไม่เคยร้องไห้บ่อยขนาดนี้มาก่อนเลย แต่ั้แ่ที่ฉันเจอกับเขาผู้ชายคนที่ทำให้ฉันอยากจะร้องไห้ทุกวัน นี่หรือเปล่าที่เขาชอบพูดกันว่าที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์ มันเป็เื่จริงสินะ เฮ้อออ ฉันตัดใจตอนนี้ยังทันไหมนะ
“ฟ้า”
“คะ มีอะไรเหรอคะ”
เสียงของพี่ริต้าทำให้ฉันตื่นจากภวังค์ก่อนจะหันไปพูดกับเธอที่มายืนอยู่ในครัวั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้
“เป็อะไรหรือเปล่า พี่เรียกเธอหลายรอบแล้วนะ”
“เอ่อ คือฟ้ากำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะค่ะ พี่ริต้ามีอะไรหรือเปล่าคะ”
“พี่จะบอกว่าพี่กลับก่อนนะ พี่มีงานด่วนน่ะจ้ะ”
“อ้อ ค่ะ เสียดายจังเลยนะคะที่ไม่ได้อยู่ทานมื้อกลางวันด้วยกัน”
“นั่นสิ ไว้คราวหน้าแล้วกันเนอะ พี่ไปก่อนนะ”
พี่ริต้าทำหน้าเสียดายก่อนจะโบกมือให้ฉัน
“ค่ะ ขับรถดีๆนะคะ”
ฉันยิ้มให้พี่ริต้าที่กำลังเดินออกจากห้องไปโดยมีแกปเปอร์เดินตามไปด้วยเขาต้องไปส่งพี่ริต้าอยู่แล้วล่ะเขาเคยอยู่ห่างจากเธอซะที่ไหนขนาดพี่ริต้าไปทำงานเขายังตามไปเฝ้าทุกวันเลยฉันไม่ได้กำลังอิจฉานะ ไม่เลยจริงๆ
“แสบจัง”
ฉันหั่นผักเสร็จจึงมาล้างมือที่อ่างล้างมืออีกรอบเพื่อที่จะได้ไปจัดจานต่อแต่พอแผลถูกน้ำแล้วมันแสบมากเลย แสบจนทำให้ฉันมีน้ำตารื้นขึ้นมาได้เลยฉันควรจะต้องไปหาพลาสเตอร์ยามาปิดแผลแล้วล่ะ
“เจ็บมากหรือเปล่า”
“อ๊ะ!”
ฉันใที่จู่ๆแกปเปอร์ที่ฉันคิดว่าไปส่งที่พี่ริต้ามายืนอยู่ข้างหลังฉันในระยะประชิด
“ทายาหรือยัง”
“ฉะ...ฉันไม่เป็ไรหรอก”
ฉันบอกแกปเปอร์ที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังฉันและนำมือทั้งสองข้างมาจับมือข้างที่ถูกมีดบาดอย่างเบามือจึงทำให้ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขากำลังกอดฉันจากทางด้านหลังเลย
ฉันััได้ถึงลมหายใจของเขาที่อยู่บนหัวของฉันและมันทำให้อุณหภูมิในร่างกายของฉันสูงขึ้น
“อยู่เฉยๆสิ”
เขาดุฉันให้ยอมอยู่เฉยๆเพื่อที่จะได้ให้เขาดูแผลให้และล้างแผลได้อย่างสะดวก
“โอ๊ย!”
ฉันร้องขึ้นเมื่อแผลถูกน้ำแสบจนอยากจะร้องไห้ระบายความเจ็บนี้จริงๆเลยTT
“เจ็บเหรอ”
แกปเปอร์ยกมือฉันขึ้นมาเป่าให้และมันทำให้หน้าของเขาแนบอยู่ที่ใบหน้าของฉันฉันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะยืนนิ่งด้วยความใเพราะว่าถ้าฉันขยับแม้แต่นิดเดียวมันอาจจะทำให้เรารวมร่างกันก็ได้
“เอ่อ ไม่เป็ไรแล้วล่ะ เดี๋ยวฉันไปหาพลาสเตอร์ยามาปิดแผลก็น่าจะดีขึ้นแล้ว”
ฉันพูดรัวเร็วใส่เขาเพราะความใกล้ชิดจนเกินไปมันทำให้ฉันหายใจไม่ค่อยถนัดจนไม่อยากหายใจด้วยซ้ำ
ทั้งๆที่ตอนแรกเขาเลือกที่จะสนใจพี่ริต้าก่อนแท้ๆแล้วตอนนี้เขาจะมาสนใจฉันทำไมกันคงจะสงสารฉันสินะ แล้วฉันเป็อะไร รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่มีทางที่จะคิดอะไรด้วยก็ยังจะไปหวั่นไหวกับเขาทุกครั้งที่เขามาทำแบบนี้ด้วย ฉันเหมือนคนโง่ที่เจ็บแล้วไม่จำเลยเนอะ
“มานี่ เดี๋ยวฉันทำแผลให้”
แกปเปอร์ดึงมือข้างที่ไม่ได้เป็อะไรให้เดินตามเขาไปนั่งที่โซฟาที่ยังคงมีกล่องยาที่ใช้ทาให้พี่ริต้าก่อนหน้านี้วางอยู่บนโต๊ะก่อนที่เขาจะนั่งลงข้างๆฉัน
เขาหยิบแอลกอฮอล์ล้างแผลออกมาจากกล่องยาเพื่อที่จะล้างแผลให้ฉันอีกรอบฉันจึงรีบดึงมือกลับก่อนเพราะรู้ว่ามันทำให้แสบแค่ไหน
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวฉันทำเองก็ได้”
“เอามือมานี่”
แกปเปอร์ดึงมือฉันกลับไปก่อนจะเทมันลงมาบนนิ้วที่เป็แผลของฉัน
“โอ๊ย! นี่นายจะฆ่าฉันหรือไง”
ใครใช้ให้เขาเทมาแบบนี้เนี่ยแล้วอย่างนี้ฉันจะไว้ใจให้เขาทำแผลต่อได้ยังไง แสบชะมัดเลยTT
“เจ็บก็อยู่เฉยๆสิ ถ้ายังดื้อฉันเอาไอ้นี่ราดอีกแน่”
เขาชูขวดแอลกอฮอล์มาตรงหน้าฉันเพื่อเป็การขู่ให้ฉันยอมให้เขาทำแผลให้
“ไม่เต็มใจก็ไม่ต้องทำสิ”
ฉันบ่นอุบอิบคนเดียวแต่เขาก็ยังได้ยิน
“เธอพูดว่าอะไรนะ”
“ฉันหมายถึงว่าฉันทำเองก็ได้”
“อยากจะโดนไอ้นี่อีกรอบใช่มั้ย”
เขาชูขวดแอลกอฮอล์ล้างแผลขึ้นมาอีกรอบและทำท่าเหมือนกับว่าจะเทมันลงมาอีก
“ไม่ๆๆ นายทำต่อเลย”
ฉันรีบส่ายหัวปฏิเสธเขาทันทีก่อนที่เขาจะเทมันลงมาจริงๆ
“หึ”
เขายิ้มอย่างพอใจและตั้งใจทำแผลให้ฉันต่อ
“นายไม่ไปส่งพี่ริต้าหรือไง”
ฉันไม่ชอบบรรยากาศเงียบๆแบบนี้ก็เลยชวนเขาคุยจริงๆแล้วฉันตั้งใจที่จะไม่สนใจแผลตัวเองน่ะนะ
“ไปส่งแค่ข้างล่างน่ะ”
“อ้อ โอ๊ย!”
ฉันร้องอีกครั้งเมื่อเขาใส่ยาสมานแผลให้คราวนี้น้ำตาแทบไหลเลยจริงๆ
“เจ็บมากเหรอ”
ฉันมองแกปเปอร์ด้วยใบหน้าเ็ปก่อนจะพยักหน้าให้เขาแทนคำตอบ
“ทนอีกหน่อยนะ จะเสร็จแล้ว”
เขายกมือฉันขึ้นมาเป่าก่อนจะแปะพลาสเตอร์ยาให้เป็การทำแผลที่เสร็จสมบูรณ์แต่ที่ไม่สมบูรณ์ก็คงจะเป็หัวใจของฉันในตอนนี้นี่แหละที่มันยังไม่ชินกับความอ่อนโยนของเขาและเต้นอย่างบ้าคลั่งเหมือนจะทะลุออกมาข้างนอกฉันคงจะต้องจัดการกับความรู้สึกของตัวเองแล้วล่ะถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้คงไม่ดีกับตัวเองแน่
“ขอบคุณนะ”
ฉันบอกขอบคุณเขาที่ยังคงไม่ปล่อยมือฉัน
ฉันดึงมือกลับแต่แกปเปอร์ไม่ยอมปล่อยฉันจึงมองหน้าเขาด้วยความไม่เข้าใจเขากำลังเล่นกับความรู้สึกของฉันอยู่นะ ฉันไม่อยากจะถลำลึกไปมากกว่านี้ฉันไม่อยากรู้สึกไปมากว่านี้แล้ว อย่าใจร้ายกับฉันไปมากกว่านี้เลยนะแกปเปอร์
“เจ็บมากใช่มั้ย”
เขาถามฉันด้วยเสียงแ่เบาฉันเพียงแค่พยักตอบเขาเท่านั้น
เขาเอามือมาเกลี่ยผมที่อยู่บนใบหน้าฉันมาทัดหูให้ฉันจ้องตาเขาราวกับว่าฉันโดนมนต์สะกดที่ทำให้ฉันหยุดนิ่งไม่ขยับไปไหน
ฉันเจ็บแต่มันเจ็บตรงหน้าอกข้างซ้ายมากกว่ายิ่งเขาอ่อนโยนกับฉันมากเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้นเจ็บทั้งที่รู้ว่าเื่ของเรามันเป็ไปไม่ได้ เจ็บที่รู้ว่าฉันรู้สึกอยู่ฝ่ายเดียว
แกปเปอร์เอามือมาจับหน้าฉันไว้ก่อนจะเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนฉันััได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของเขาแต่ก่อนที่ริมฝีปากของเราจะแตะกันเขาหยุดค้างอยู่แค่นั้นแล้วมองฉันเป็เชิงขออนุญาตฉันจึงหลับตาลงเพื่อรอรับััจากเขา หลังจากนั้นแกปเปอร์ก็ประทับริมฝีปากของเขามาบนริมฝีปากของฉันทันที
จูบของเขายังคงอ่อนโยนและอ่อนหวานอยู่เสมอและมันทำให้ฉันอดที่จะจูบตอบเขาไม่ได้ฉันรู้ว่าเราไม่ควรทำแบบนี้และฉันควรจะผลักเขาออกฉันไม่รู้ว่าแกปเปอร์ทำแบบนี้ทำไมทั้งๆที่เขายังชอบพี่ริต้าอยู่และทั้งๆที่ฉันเองก็รู้อยู่เต็มอกแต่ฉันกลับ้าััที่อบอุ่นจากเขาฉันอยากจะหยุดเวลาเอาไว้ อยากให้โลกนี้มีแค่ฉันกับเขาฉันเองที่โลภแบบนี้และสุดท้ายก็จะเป็ฉันเองที่เ็ป
นายทำแบบนี้ทำไมนะแกปเปอร์นายจะรู้สึกเหมือนอย่างที่ฉันรู้สึกกับนายไหมนายเคยเห็นฉันอยู่ในสายตาบ้างหรือเปล่า นายเคยชอบฉันบ้างหรือเปล่า
เป็ฉันไม่ได้เหรอ ผู้หญิงที่นายชอบน่ะ
- TBC -
4K
