" เอ๊ะ เด็กหนุ่มคนนี้หน่ะหรอ ที่องค์ชาย พูดถึงบ่อยๆ. " หยางฟางเอ่ยถามออกไป
" ใช่แล้ว เค้าคนนี้นี่หล่ะ คนที่ข้าเล่าให้ท่านอาฟัง." หยางเ้าจื่อรีบพูดออกไป
.... เฟยหลง ที่กำลังงงอยู่ รีบพูดขึ้น " พี่เ้าจื่อ เหตุใดจู่ๆท่านถึงได้เป็องค์ชายเล่า. แล้วท่านไม่ใช่บุตรของท่านเ้าเมืองหรอหรือ "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า น้องชาย ข้าต้องขออภัยเ้าด้วย จริงๆแล้วข้าคือ หยางเ้าจื่อโอรสองค์รองของ เหลียงอ๋องหยางเล่อ. ท่านเ้าเมืองคืออนุชาของบิดาข้า. ว่าแต่เ้าเถอะ เหตุใดถึงไม่ใช้ป้ายหยกที่ข้ามอบให้. " หยางเ้าจื่อเอ่ยออกไป
" เห้อ.... เดิมที่ข้าก็คิดจะใช้มันแต่กลัวว่าจะมีคนครหาเอา ข้าเลยสมัครเข้ามาตรงๆเลย " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" นี่ พี่เ้าจื่อ แล้วท่านมาทำอะไรที่นี้. " เฟยหลงถามต่อ
" น้องชาย ข้าได้รับคำสั่งจากเสด็จพ่อให้มาช่วยดูแลเื่รับสมัครทหารและปราบพวกโจรป่า แต่ว่าไม่คิดเลยว่า โจรเ่าั้กับมีฝีมือกล้าแข็งนัก ไม่ว่าพวกเราจะนำทหารบุกเข้าไปเท่าไร พวกมันก็สามารถต้านทานพวกเราได้ แถมยังทำให้ทหารของเราล้มตายและได้รับาเ็เป็จำนวนมาก." เ้าจื่อเอ่ยออกไป
" อืม. แล้วเื่บุตรชายท่านเ้าเมืองเล่า ". เฟยหลงเอ่ยออกไป
" เื่นี้คงต้องให้ท่านเ้าเมือง ตอบเ้าแล้วล่ะ " เ้าจื่อเอ่ยออกไป
" หลานชาย ในเมื่อเ้าเป็สหายกับ องค์ชาย ข้าก็จะบอกเ้า. ครั้งก่อนบุตรชายข้า นำทหารออกไปปราบพวกโจรเ่าั้ แต่ไม่คิดเลยว่า จะติดกับดักของพวกมัน ถึงตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าบุตรของข้าเขาจะเป็หรือตาย." หยางฟางเอ่ยออกไป
" อ่อ เป็เช่นนั้นเอง " เฟยหลงเอ่ยออกไป
" นี่เฟยหลง ในเมื่อเ้ามาเป็ทหารแล้ว แถมข้ากับท่านขุนพลยังเคยเห็นฝีมือของเ้าแล้วด้วย. เช่นนั้นข้าจะให้เ้าเมืองแต่งตั้งเ้าเป็ นายกองร้อยคนก็แล้วกัน. วันข้างหน้าข้าหวังว่าเ้าจะสร้างผลงานให้แก่บ้านเมือง. ร่วมทั้งชื่อเสียงของเ้าด้วย." เ้าจื่อเอ่ยขึ้น
" ขอบคุณองค์ชายที่ส่งเสริม ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง " เฟยหลงรับคำ
" เ้าไม่ต้องเรียกข้าว่าองค์ชายหรอก เื่ข้าว่า พี่เ้าจื่อตามเดิมล่ะดีแล้ว. อย่าลืมสิเราเป็สหายกันนะ "
" ก็ได้ พี่เ้าจื่อ หากอยู่ตามลำพังข้าจะเรียกท่านว่า พี่เ้าจื่อ แต่หากอยู่กับคนหมู่มากข้าจะเรียกท่านว่าองค์ชาย " เฟยหลงตอบออกไป
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็ได้ ตามใจเ้าแล้วกัน. เช่นนั้นเ้าก็ไปเตรียมตัวกับ ขุนพลจางเถอะ." เ้าจื่อเอ่ยออกไป
" ขุนพลจางท่านช่วยพาน้องเฟยหลง ไปลงทะเบียนที แล้วจัดหาที่อยูให้เขาด้วยหล่ะ." เ้าจื่อเอ่ยขึ้น
" ขอรับ องค์ชายรอง จางชิงรับคำ. " เฟยหลง เ้าตามข้ามา " พูดจบจางชิง ก็พาเฟยหลงเดินออกไป
" องค์ชาย ดูท่าท่านจะให้ความสำคัญกับเ้าเด็กเฟยหลงนั่นไม่น้อยเลยนะ." หยางฟางรีบเอ่ยขึ้น
" ท่านอา. ท่านก็น่าจะรู้หนิว่า ใน่นี้เสด็จพ่อร่างกายไม่ค่อยจะแข็งแรง อีกทั้งพี่ใหญ่ก็กุมอำนาจในราชสำนักไม่น้อย ในเมื่อข้าได้พบเจอกับคนดีมีฝีมือ เหตุใดข้าจะไม่่ชิงเอาไว้หล่ะท่าน." เ้าจื่อเอ่ยขึ้น
" เห้อ. ข้าเองก็พอจะดูออกว่าเด็กคนนี้มีฝีมือ. แต่ว่า หากจะให้บอกว่าเขาจะสามารถช่วยท่านได้นั้นข้าเองก็ยังไม่มั่นใจนัก." หยางเฟยเอ่ยออกไป
" ว่างใจเถอะท่านอา. ข้าเชื่อในความรู้สึกของข้า." เ้าจื่อเอ่ยขึ้น
" เช่นนั้น ข้าก็หวังว่าท่านจะมองคนไม่ผิด " หยางฟางเอ่ยออกไป
....ทางด้าน จางชิงที่พาเฟยหลงมาลงทะเบียนจนเสร็จสิ้น เขาก็พา เฟยหลงไปยังที่พักของเหล่าทหารชั้นนายนายกองทันที
" เฟยหลง ตอนนี้เ้าเป็นายกองร้อย เ้าจึงไม่ต้องไปนอนรวมกับเหล่าพลทหาร. ห้องนี้จะเป็ที่พักของเ้า " จางชิงรีบเอ่ยขึ้น
.... เฟยหลง มองดูรอบๆห้องซักพัก ก่อนจะพูดขึ้น " ขอบคุณท่านขุนพลมากนะครับ รบกวนท่านแล้ว "
" รบกวนอะไรกัน เ้าเป็ถึงสหายขององค์ชาย อีกทั้งยังมีฝีมือล้ำเลิศ. ข้าหน่ะสิที่ภายหน้าอาจจะต้องพึงพาอาศัยเ้าก็เป็ได้. " จางชิงเอ่ยออกไป
" เช่นนั้นข้าจะไม่มีวันลืมน้ำใจของท่านขุนพลในวันนี้เลย. เอ่อ ท่านขุนพลไม่ทราบว่า สหายข้ามู่ปิง ผ่านการทดสอบหรือไม่." เฟยหลงถามออกไป
" สหายเ้า.... อ่อ เ้าคนนั้นนะหรอ ได้ถ้ายังไงหากทดสอบเสร็จแล้วข้าจะให้คนพามาหาเ้าก็แล้วกัน." จางชิงเอ่ยออกไป
" ขอบคุณท่านมากจริงๆ " เฟยหลงเอ่ยขึ้นพร้อมกับกุมมือคำนับ
" เอาละ เ้าก็พักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้จะให้คนมาตามเ้าไปร่วมพลทหารใหม่. " จางชิงเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินจากไป
"ขอรับท่านขุนพล. เฟยหลงรับคำ " ก่อนจะเข้ามาภายในห้องของตน
....ไม่นาน. มู่ปิง ก็มายังห้องของเฟยหลง. " โอ้น้องชาย. ไม่คิดเลยว่า เพียงแค่วันแรก เ้าก็ได้เป็ถึงนายกองร้อย บอกข้ามาตามตรงเ้าเป็ใครกันแน่ "
" เื่นี้เ้าไม่ต้องรู้หรอก เอาเป็ว่าต่อไปนี้เ้ามาอยู่กับข้าที่ห้องนี้แล้วกัน " เฟยหลงตอบออกไป
" หือ อะไรนะ เ้าจะให้ข้ามาเป็พลทหารรับใช้ของเ้าหน่ะหรือ." มู่ปิงเอ่ยออกไป
" ทำไม. หรือเ้าไม่ยอม ถ้าเ้าไม่ยอมก็ไปนอนรวมกันที่ค่ายทหารได้นะ " เฟยหลงเอ่ยขึ้น
" ไม่หล่ะ ค่ายทหารอึดอัดนอนไม่สบายตัวอยู่กับเ้านี่หล่ะดีแล้ว." มู่ปิงเอ่ยขึ้น
" เช่นนั้นต่อไปนี่เ้าก็เป็พลทหารรับใช้ของข้า. เอาละตอนนี้ข้าอยากจะพักผ่อนแล้ว เ้าก็ไปนอนห้องข้างๆแล้วกัน. " เฟยหลงเอ่ยขึ้น.
" ขอรับท่านนายกอง ฮ่า ฮ่า ฮ่า " มู่ปิงเอ่ยออกไป
.... เช้าวันต่อมา.
" นายกองเฟยหลง. นายกองเฟยหลงขอรับ " ทหารคนนึงร้องตระโกนขึ้น
" เอะอะอะไรกัน. นายกองของข้ากำลังนอนอยู่. " มู่ปิงเอ่ยออกไป
" ท่านขุนพลให้ข้ามาตามท่านายกองไปยังลานทหารขอรับ. " ทหารคนเดิมเอ่ยออกมา
" เอ่อๆๆ รอเดี๋ยวข้าจะไปเดี๋ยวนี้หล่ะ " เฟยหลงตอบออกไป
.... เมื่อ ทหารคนนั้น ได้เห็น เฟยหลง ก็ร้องอุทานออกมา " หือ เด็กอย่างนั้นหรือ "
.... มู่ปิง ได้ยินก็รีบเอ่ยขึ้น " เ้าว่าอะไรนะ "
" เปล่า ข้าแค่ไม่คิดเลยว่า นายกองเฟยหลงจะอายุน้อยเพียงนี้. " ทหารคนเดิมเอ่ยออกไป
" อายุน้อยแล้วทำไม นายกองของข้ามีความสามารถก็แล้วกัน " มู่ปิงเอ่ยออกไป
" เอาหล่ะๆ. พวกเ้าพูดพอหรือยัง พาข้าไปยังลานทหารได้แล้ว." เฟยหลงรีบพูดขึ้น
" ขอรับท่านนายกอง. " ทั้งสองรับคำ. ก่อนจะเดินต่อไป.....
1K
