ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่70 ขอร้องฉันสิ

     มิน่าซุนอี้เกอถึงได้มีสีหน้าแบบนั้นที่แท้ก็เพราะว่าคนที่ร้องคู่กับเธอมาไม่ได้แล้วนี่เอง

      "ฉันช่วยเธอได้นะ"

     เย่จื่อเฉินเลิกคิ้วยิ้ม

      "ได้เหรอ?"

      ซุนอี้เกอตาลุกวาว อันที่จริงเธอก็ว่าจะไปตามหาเขาให้มาช่วยอยู่เหมือนกันแต่ว่าเธอนั้นค่อนข้างหน้าบางจึงพูดไม่ออก

     เย่จื่อเฉินไหวไหล่ไม่ปฏิเสธและยิ้มให้ "มีอะไรที่ไม่ได้ล่ะได้อยู่บนเวทีเดียวกับหัวหน้าซุนนับว่าเป็นเกียรติของฉันเลยนะ"

      "งั้นก็รบกวนนายด้วยนะ"

     สิบกว่านาทีต่อมา

      "ดาวมหาลัยซุน ถึงคิวเธอแล้ว"

     สมาชิกสภานักศึกษาคนหนึ่งวิ่งมาด้านหลังเวทีหลังจากที่ซุนอี้เกอขานรับ เย่จื่อเฉินก็ดึงหูฟังออก

      "เป็นไงบ้าง ร้องได้หรือยัง?"

     "พอได้แล้ว ไม่ทำให้เธอขายหน้าบนเวทีแน่นอน"

      ทั้งสองคนเดินเคียงคู่ออกจากด้านหลังไปทางเวทีในตอนที่เย่จื่อเฉินปรากฏตัวขึ้นบนเวทีอีกครั้ง ทั้งหอประชุมก็ส่งเสียงฮือฮาขึ้นมา

      "เย่จื่อเฉิน!"

     "อาเสี่ย!"

     "อาเสี่ย ฉันรักคุณ!"

     "เย่จื่อเฉิน ฉันอยากเป็นแฟนคุณ..."

      "......"

     บรรยากาศอันร้อนแรงนี้ทำให้เย่จื่อเฉินอดลูบจมูกตัวเองไม่ได้อะไรจะขนาดนั้น แค่ร้องเพลงเอง

      ซุนอี้เกอที่อยู่ข้างๆ ก็ตกใจไปกับบรรยากาศแบบนี้ด้วยเธอยืนอึ้งกับที่อยู่นาน

      "ว้าว นายฮอตมากเลย"

      "แหะๆ" เย่จื่อเฉินเกาหัวด้วยความรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

     กรอด

     ฟู่เฉิงหมิงที่ยืนถือสคริปต์งานอยู่บนเวทีแทบจะขย้ำสคริปต์งานจนเป็นก้อนกระดาษ

     เมื่อครู่นี้เขาอาศัยจังหวะที่สลับตัวพิธีกรดูโพสต์ในเว็บไซต์มหาวิทยาลัย

     ภายในเว็บไซต์มหาวิทยาลัยเริ่มโพสต์กันอย่างดุเดือดเนื้อหาของโพสต์ล้วนแต่เกี่ยวกับเย่จื่อเฉินทั้งนั้น

     เดิมทีเขาเตรียมที่จะจ้างกองทัพเรือไปใส่ร้ายเย่จื่อเฉินสักนิดหน่อยหลังจากที่งานเลี้ยงจบลง แต่ไม่คิดเลยว่าเย่จื่อเฉินจะขึ้นมาอีก

     ซึ่งนี่เป็นการเปิดโอกาสให้เขาได้เปล่งประกายอีกครั้งรู้ไว้เลยว่าบนชั้นสองมีคนของทางบริษัทนายหน้ากำลังดูอยู่

      "ทำไมนายถึงได้ขึ้นมาอีก"

     ฟู่เฉิงหมิงขมวดคิ้วมุ่นเดินเข้ามาเย่จื่อเฉินมองเขาด้วยสีหน้าใสซื่อ แล้วพูดขึ้น

      "ทำไมล่ะ ฉันขึ้นมาอีกไม่ได้เหรอ?"

     "การแสดงของนายมันจบไปแล้วไง"

      "แล้วยังไงล่ะ ฉันเป็นนักร้องแล้วก็คอรัสด้วยไงฉันเป็นคอรัสรับเชิญไม่ได้เหรอ?"

      เย่จื่อเฉินกลอกตามองเขา เจ้าหมอนี่ไอคิวต่ำสิ้นดีคอยแต่จะหาเรื่องเขาไปทั่ว

     "นาย..."

      "เลิกเรียกได้แล้ว ทำหน้าที่พิธีกรของนายไปเถอะ ไปยืนอยู่ข้างเวทีนู่น"

     เย่จื่อเฉินผายมือเชิญฟู่เฉิงหมิงไปทางด้านข้างก่อนจะหันไปเม้มปากยิ้มกับซุนอี้เกอ

      "ไปเถอะ"

     เพลงที่ซุนอี้เกอเลือกคือเพลง เธอน่ารักจัง ของซ่งจื่อเซี่ยวกับอู๋เค่อฉิน

     สไตล์ของเพลงเป็นสไตล์ที่ค่อนข้างหวาน เมื่อถึงท่อนของเย่จื่อเฉินเขาก็เอื้อมมือไปจับมือซุนอี้เกอ...

     ทั้งคู่สบตากัน

     ตึกตัก

     ตึกตัก

     ซุนอี้เกอรู้สึกเหมือนหัวใจจะระเบิดออกมา เนื่องจากสายตาของเย่จื่อเฉินทำให้ท่อนฮุคเธอร้องผิดไปตั้งหลายคำ

     แล้วก็เป็นเย่จื่อเฉินที่ช่วยดึงสติเธอกลับมา

      ในที่สุดก็ร้องเพลงจนจบ ซุนอี้เกอวิ่งไปด้านหลังเวทีทันทีหลังจากจบการแสดง

     เย่จื่อเฉินยืนงงอยู่บนเวที หลังจากที่โค้งให้คนที่อยู่ด้านล่างเวทีแล้วก็เตรียมจะกลับไปหลังเวทีแต่กลับโดนนักศึกษาที่อยู่ด้านล่างเวทีเรียกไว้

      "เย่จื่อเฉิน ร้องอีกเพลง"

      "ร้องอีกเพลง"

      "ร้องอีกเพลง"

     ใบหน้าของฟู่เฉิงหมิงบึ้งตึงทันทีเขาเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเย่จื่อเฉินพร้อมกับพูดด้วยเสียงเย็นชา โดยไม่สนใจคำขอของนักศึกษาด้านล่างเวทีเลย

      "มัวยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ ยังไม่รีบลงไปอีก"

      "นายเมนส์มาหรือไง ถึงได้พูดจากระโชกโฮกฮากแบบนี้"

     เย่จื่อเฉินกลอกตามองบน ก่อนจะโบกมือให้กับนักศึกษาด้านล่างเวทีแล้วจึงเดินกลับเข้าหลังเวทีไป

     ในตอนนั้น ผู้ชายใส่แว่นตาดำที่ชั้นสองก็ได้ถอดแว่นกันแดดออกมาในดวงตาสีดำคู่นั้นมีประกายความตื่นเต้นอยู่จางๆ ราวกับพบเจอสมบัติล้ำค่า

      "เหล่าสือ ให้เด็กคนนั้นร้องอีกเพลง"

      "โอเค"

      ตรู๊ดดด

     จู่ๆ โทรศัพท์ของฟู่เฉิงหมิงที่ยืนอยู่บนเวทีก็ดังขึ้นหลังจากเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามาบนหน้าจอเขาก็รีบเดินไปพูดคุยกับพิธีกรอีกคนที่อยู่ทางด้านข้าง ก่อนจะเดินไปด้านหลังฉาก

      "ครับท่านคณบดี"

      "ไปบอกเด็กที่ชื่อเย่จื่อเฉินนั่นกลับมาร้องอีกเพลง"

      "อะไรนะครับ?"

      ฟู่เฉิงหมิงอุทานเสียงดัง ก่อนจะพูดขึ้น

      "ทำไมครับ?"

     "ไม่ต้องมาถามผมว่าทำไม ท่านอธิการบดีกำชับผมมาคุณคิดดูเอาเองก็แล้วกัน"

     คณบดีวางสายไปทันที

      เพล้ง!

     ฟู่เฉิงหมิงโยนโทรศัพท์ราคาแพงที่ถืออยู่ในมือลงกับพื้นเต็มแรงจนแตกละเอียด

     เย่จื่อเฉิน!

      เย่จื่อเฉิน!

      เย่จื่อเฉินนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เมื่อเปิดโทรศัพท์ก็เห็นว่ากลุ่มชายเถื่อนในหอส่งข้อความมาหาเขาไม่หยุด

     โดยถามเขาว่าสามารถเอาวีแชทของเขาให้ผู้หญิงได้ไหม

     เย่จื่อเฉินจึงตอบกลับแบบรวดเดียวว่า ไม่ได้!

      คิดจะใช้วีแชทของเขาไปจีบหญิงอย่างน้อยก็ต้องส่งอั่งเปามาเป็นการแลกเปลี่ยนสิเจ้าพวกนี้แม้แต่เลือดก็ยังไม่อยากเสียยังคิดจะมาขายเขาอีก

      แล้วเขาจะยอมได้ยังไง

     หันไปมองดูซุนอี้เกอเล็กน้อย ตั้งแต่ลงมาจากเวทีเธอก็เอาแต่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม่สนใจใครเลย

     เย่จื่อเฉินเดินเข้าไปหาเธอ ก่อนจะนั่งยองลงตรงหน้าเธอแล้วพูดขึ้น

      "หัวหน้า ตื่นเต้นที่ได้ขึ้นเวทีใช่มั้ยล่ะ ตอนนั้นเธอร้องผิดตั้งหลายคำเลย"

      "อ๊ะ!"

      พอเห็นเย่จื่อเฉินที่นั่งยองอยู่กับพื้นซุนอี้เกอก็ร้องตกใจพร้อมกับลุกขึ้นยืน

     เมื่อครู่นี้ในหัวของเธอเอาแต่นึกย้อนกลับไปยังภาพที่เย่จื่อเฉินและเธอสบตากันไม่รู้ว่าทำไมพอคิดถึงเขาหัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างน่ากลัว

      "เป็นอะไรเหรอ?"

      เย่จื่อเฉินเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ซุนอี้เกอพูดแค่ว่าไม่ค่อยสบายแล้วก็วิ่งออกจากด้านหลังเวทีไปเลย

      "เป็นอะไรเนี่ย เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย"

     เย่จื่อเฉินมองซุนอี้เกอที่วิ่งออกไปด้วยหน้าตามึนงงแล้วไหวไหล่เตรียมจะเดินออกไปเหมือนกัน

     ซุนอี้เกอก็ไม่อยู่แล้ว ที่นี่ก็ไม่มีคนที่เขารู้จักอีก

      "เย่จื่อเฉิน"

     ฟู่เฉิงหมิงโผล่ออกมาจากหลังเวทีเย่จื่อเฉินหันหน้ากลับมาอย่างเอือมระอา ก่อนผายมือพูดขึ้น

     "คุณชายฟู่ครับ คุณชายเป็นเด็กเหรอครับ ทำไมนายจะมาหาเรื่องอะไรฉันอีก?"

     "ท่านคณบดีให้ฉันมาตามนายไปร้องเพลงอีกเพลง" ฟู่เฉิงหมิงกัดฟันพูด เย่จื่อเฉินยิ้มประหลาดใจ แล้วพูดขึ้น "ว้าว ทำไมเหรอเพลงของฉันมันทำให้พวกเขาระทวยเลยเหรอ? "

      "อย่ามาพูดมาก รีบไปขึ้นเวทีซะ ทุกคนรอนายอยู่"

     ฟู่เฉิงหมิงพูดเสียงฟึดฟัด เย่จื่อเฉินไม่ได้เดินไปขึ้นเวที แต่กลับนั่งลงที่เก้าอี้

      "ฉันไม่ไป"

      "เย่จื่อเฉิน นายอย่ามาทำตัวไม่เห็นหัวคนอื่นนะ"

      ฟู่เฉิงหมิงโมโหทันที ทุกอย่างที่เขาตั้งใจวางแผนเอาไว้ก็เพราะต้องการก้าวขึ้นไปอยู่เหนือเย่จื่อเฉิน

      แต่กลับกลายเป็นว่าเขายกก้อนหินมาทุ่มใส่เท้าตัวเอง

     กลับกลายเป็นหินปูทางให้คนอื่นแทนเสียเอง

     ที่เขาสามารถมาตามเย่จื่อเฉินด้วยตัวเองได้มันก็เกินขีดจำกัดที่เขาจะทนได้แล้ว แต่อีกฝ่ายกลับมองไม่เห็นหัวเขาเลย

     ไม่ไปอย่างนั้นเหรอ

      "หึหึ ฉันมันก็ไม่เห็นหัวใครมาตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้วหรือว่าคุณชายฟู่เพิ่งรู้จักฉันวันนี้ล่ะ?"

      เย่จื่อเฉินยิ้มคลุมเครือแล้วหยิบเอาที่ตัดเล็บในกระเป๋าออกมาตัดเล็บอย่างสบายใจ

     คนที่อยู่ข้างนอกกำลังรอคอยให้เย่จื่อเฉินไปขึ้นเวทีฟู่เฉิงหมิงไม่มีเวลามามัวโอ้เอ้ขนาดนั้น

      "นายจะเอายังไงกันแน่"

     ฟู่

     เย่จื่อเฉินเป่านิ้วมือนิดหน่อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มตาหยี

     "หรือว่า จะให้นายขอร้องฉันดีล่ะ?"