Age of war

ระเบิดภูติเริ่มทำงานและทำลายทุกสิ่งในระยะรัศมียี่สิบเมตรโดยรอบของมัน

เหล่าทหารหาญที่ประจำตำแหน่งรบต่างตื่นตระหนกเพราะการโจมตีที่ไม่คาดคิดนี้

แผ่นระเบิดรูปร่างที่แบนราบเรียบ มีความอ่อนนุ่มคล้ายผ้าไหมทอขนาดสิบคูณสิบเซนติเมตรจำนวนกว่าร้อยแผ่นกำลังเริ่มทำปฏิกิริยาสลายโมเลกุล

มันแตกตัวแผ่ขยายออกด้วยสารกระตุ้น แล้วทำการดูดกลืนพลังงานจากโมเลกุลโดยรอบตัวของมัน

วัตถุและสสารที่อยู่โดยรอบถูกทำให้สลายกลายเป็นประจุโปรตอนและอิเล็กตรอน

กระบวนการที่ฝืนธรรมชาตินั้น ส่งผลให้พลังงานและโคงสร้างโมเลกุลเริ่มสูญเสียเสถียรภาพ

พลังงานที่มากล้นได้ถูกบีบอัด ดูดกลืนทุกสิ่งทั้งมวลแม้แต่แสงสว่างจนเป็นพื้นที่มืดบอด ก่อนจะกลายเป็นพลังงานที่แตกตัวออกมาทำลายทุกสิ่งในระยะรัศมียี่สิบเมตร

ไม่มีสิ่งใดที่สามารถรอดจากการทำลายล้างนี้ได้

ป้อมปราการปืนใหญ่

โรงงานผลิตอาวุธ

เส้นทางรถไฟ

โรงเก็บเครื่องบินกับรันเวย์ที่ใช้ขึ้นบิน

โรงเก็บรถถัง

คลังแสงของเมือง

โรงไฟฟ้ากับสาธารณูปโภคทุกสาย

สถานที่สำคัญดังกล่าวกำลังถูกระเบิดภูติกลืนกินลงไปในวันวนสีดำที่ไร้แสงสว่าง

เครื่องบินรบที่จอดรอเตรียมออกบินในท่าอากาศยานถูกทำลายย่อยยับ

สรรพอาวุธในคลังแสงถูกกินจนสิ้นไม่เหลือ

เส้นทางรถไฟอันเปรียบเสมือนสายโลหิตของเมืองถูกตัดขาด

ไฟฟ้ากับสาธารณูปโภคหยุดชะงัก ทั่วทั้งเมืองฮิวซีตี้ได้ตกอยู่ในสภาพที่ไม่ต่างจากคนอัมพาต

แม้แต่รถถังที่จอดรอเตรียมออกรบยังถูกตัวอาคารถล่มทับไม่มีเหลือ

แต่ฝันร้ายของมนุษย์ยังไม่จบ

หลังจากเกิดระเบิดภูติ แผ่นดินรอบเมืองนอกกำแพงคอนกรีตสูงกว่าสามสิบเมตรก็เริ่มสั่นไหว

กองกำลังสามแสนห้าหมื่นของอาร์โธร์โพดาที่นำโดย [ขุนพลไร้พ่าย ฮอร์เนส] ได้ผุดขึ้นมาจากผิวดิน

ส่วนที่ภายในเมืองเองยังมีหน่วยลอบสังหารของคอมมิวกับภูติจัสเซียร์อยู่อีกเผ่าละห้าสิบนาย

ระเบิดภูตินั้นได้กลายเป็นเสียงกลองคำรามเปิดสงคราม

หน้าที่ของหน่วยฮอร์เนสคือการบุกโจมตีจากทุกทิศทาง ส่วนหน่วยลอบสังหารนั้นจะทำหน้าที่สนับสนุนในเงามืดแทน

ทิศเหนือ ทิศตะวันออก และทิศใต้ ทั้งสามทิศรอบเมืองถูกถมเต็มด้วยกองทัพสีส้มของฮอร์เนส

“โจมตี! ”

ขุนพลไร้พ่าย [ฮอร์เนส] บุรุษผู้เป็นมดทหารระดับสูงได้ออกคำสั่งผ่านคลื่นสมองกระจายออกไปทั่วสนามรบ

ชุดเกราะแขนกลของพวกเขาเริ่มส่องประกายแสงสว่างเจิดจ้า พลังงานของผู้สวมใส่ถูกสูบออกไป และถูกเสริมไปเป็นกล้ามเนื้อกับความแข็งแกร่งของชุดเกราะอันทรงพลัง

ดาบและหอกในมือทั้งสี่ของนักรบถูกประสานเข้าหากัน ส่องประกายแสงสว่าง และยิ่งคลื่นพลังงานแรงสูงออกไป

เส้นแสงสีฟ้าที่ร้อนกว่าหนึ่งพันองศาวิ่งตัดผ่านอากาศ เข้าปะทะกำแพงคอนกรีตตรงหน้า แผดเผาเหล่าทหารหาญที่กำลังตื่นตระหนกของเผ่ามนุษย์จนล้มตายนับหมื่น

เพียงแค่เริ่มต้นส่งคราม กองทัพฝ่ายมนุษย์ก็สูญเสียกำลังพลไปถึงเจ็ดหมื่นนายแล้ว

แต่ทว่าความหวังของพวกเขายัง มิ ได้สูญสิ้นไป

“เปิด [คลื่นต่อต้านมนุษย์มด] เดียวนี้! ”

แทนที่จะมามัวตื่นตระหนกกับความเสียหาย สู้รีบออกคำสั่งโจมตีรับมือยังจะดีเสียกว่า

[ทอม] สุดยอดผู้บัญชาการกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดของมนุษย์ [นาโต] ได้สั่งการออกไปหยั่งทุกหน่วย แม้แต่หน่วยที่อยู่นอกเหนืออำนาจของตัวเองด้วย

น้ำเสียงที่ดังก้องและเด็จขาดของเขาได้ปลุกสติของกองทัพฝ่ายมนุษย์ขึ้นมาอีกครั้ง

ถึงจะไม่มีแหล่งจ่ายไฟฟ้าแล้ว แต่ใช่ว่าฐานทัพทางการทหารจะไม่มีแหล่งปั่นไฟสำรองเลย

เครื่องจักรปั่นไฟส่งเสียงคำรามลั่น พร้อมกับพ่นไอพิษสีดำจากการเผาไหม้ออกมา

วัตถุทรงกลมสีดำผิวเรียบเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง พร้อมกับที่อาวุธอันเป็นไพ่ตายของมนุษย์เริ่มทำงาน

[คลื่นต่อต้านมนุษย์มด] ได้ระเบิดคลื่นความถี่ที่เป็นอันตรายต่อสมองของเผ่าอาร์โธร์โพดาออกไป

“นี่มัน!? ”

เนื่องจากกองทัพสีส้มของฮอร์เนสบุกเข้าประชิดเมืองแทบจะในทันที เลยทำให้ทหารทั้งหมดสามแสนห้าหมื่นนายของเขาอยู่ในรัศมีโจมตีอันรุนแรงของมัน

กองกำลังสีส้มที่ปีนป่ายและโจมตีเข้าใส่กำแพงเมืองของมนุษย์ต่างหยุดเคลื่อนไหว

พวกเขาล้มตัวลงไปกองกับพื้นดิน ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง และปวดทรมานกับสมองที่แทบจะปริแตกออกมาได้

หน่วยลอบสังหารของคอมมิวเองก็มีสภาพไม่ต่างกัน

“อ๊ากกกก! ”

เขาที่ซ่อนตัวอยู่มุมมืดของกำแพงเมืองเริ่มกรีดร้องอย่างทุกข์ทรมานพร้อมกับหน่วยรบสีขาวของเขา

มีเพียงแค่หน่วยภูติวารีของจัสเซียร์เท่านั้น ที่รอดจากอาวุธ [คลื่นต่อต้านมนุษย์มด] มาได้

ด้วยเสียงกรีดร้องที่ดังก้องนี้ จึงทำให้คอมมิวถูกพบตัวอย่างรวดเร็ว

ผู้ที่พบตัวเธอคือเทพสงคราม [เฉินซิง]

สตรีชาวจีนร่างยักษ์สูงสองเมตรซึ่งนับถือเทพกวนอู ได้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับปืนไฟและง้าวที่พาดเอาไว้ ณ ใจกลางแผ่นหลังของเธอ

“มีฝูงหนูอยู่ที่นี่ด้วยหรือ? ”

เฉินซิงไม่รอช้าแล้วนำหน่วยรบของเธอที่มีจำนวนยี่สิบนายเข้าบุกทำลายศัตรูตรงหน้า

ปืนไฟถูกพ่นออกไปอย่างรุนแรง

“ใครจะยอมละพวย! ”

ภูติวารีตัวน้อยรีบเข้ามาขวางเอาไว้

บาเรียภูติของเขาได้แหวกเปลวไฟแยกออกเป็นสองสาย

จัสเซียร์เริ่มตระหนักได้ถึงอันตรายที่กำลังเกิดขึ้น

แล้วมันก็เกิดขึ้นจริงแทบจะในทันที

ที่ริมผาทั้งสองฝั่งนอกกำแพงเมืองฮิวซิตี้ได้มีกองทัพจำนวนหนึ่งแสนของมนุษย์ปรากฏกายขึ้นมา

“ทุกหน่วยโจมตี! ”

เสียงคำรามของบุรุษชาติไทยผู้ห้าวหาญ จ้าวแห่งยุทธหัตถี [แดง] กำลังส่งเสียงดังสั่นสะท้านไปทั่วหุบเขา

เขาใช้ปืนกล M16 มาตรฐานของกองทัพ กับพกง้าวเอาไว้อีกเล่มเป็นอาวุธสำรอง

กองทัพจำนวนหนึ่งแสนเริ่มลั่นโจมตีด้วยปืนครกที่ติดตั้งเรียงรายเอาไว้ทั่วหุบเขา

กองทัพโดรน [รีปเปอร์-ต่างโลก] กับ [VT-4-ไร้คนขับ (ต่างโลก) ] จำนวนอย่างละห้าพันยูนิตวิ่งออกตัวเป็นแนวหน้าเข้าปะทะกับอริศัตรู

ระเบิดพวยพุ่งเป็นแนวยาว รถถังโดรน VT-4 ตีบตะขาบวิ่งเหยียบย่ำเหล่าทหารมดที่ดิ้นทุรนทุรายอยู่กับพื้น และตบท้ายด้วยระเบิดเคมี [แก๊สมัสตาร์ด] ลงใจกลางกองกำลังสีส้มของฮอร์เนส

เพียงแค่พริบตาเดียว ทิศทางลมของสงครามก็ฉับพลันเปลี่ยนไปในทันที

กองกำลังสีส้มถูกคร่าชีวิตจากการโจมตีระลอกแรกไปถึงเจ็ดหมื่นนาย

“เตรียมโจมตีระลอดสอง-ยิง! ”

แดงไม่ปล่อยโอกาสให้ศัตรูได้พักหายใจแล้วเริ่มสั่งโจมตีระรอกสองออกไป

“มีแค่เราที่เคลื่อนไหวได้ เราต้องทำอะไรสักอย่างพวย~”

จัสเซียร์คิดเช่นนั้นแล้วเริ่มบินขึ้นสูง

“จะหนีไปไหน! ”

เฉินซิงยิงปืนไฟไล่หลังพวกเขา แต่ทว่ากลุ่มของจัสเซียร์นั้นได้บินทิ้งห่างออกไปไกลแล้ว

“ชิ งั้นเล่นงานเจ้าพวกนี้แทนแล้วกัน”

เมื่อรู้ว่าไร้ประโยชน์ที่จะไล่ตามไป เฉินซิงจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่กลุ่มของคอมมิวแทน

หน่วยของเธอทั้งหมดยี่สิบคนเดินเข้าล้อมกลุ่มมดทหารองค์รักษ์ที่มีขนาดตัวสามเมตรอย่างไร้ซึ่งความเกรงกลัว

เปลวไฟสีม่วงถูกพ่นออกมาจากปลายกระบอก สิ่งนั้นแผดเผากายเนื้อของผู้สวมใส่ที่อยู่ใต้ชุดเกราะอันทรงพลังนั้น

คอมมิวรู้สึกว่าร่างกายและสมองกำลังจะหยุดทำงานลง

“ (ไม่มีทางรอดแล้ว…) ”

คอมมิวคิดเช่นนั้น

แต่เขาเองก็เป็นขุนพลคนหนึ่งของเผ่าอาร์โธร์โพดา เขาไม่มีทางยอมที่จะมาตายง่าย ๆ แบบนี้หรอก

เพราะฉะนั้นเขาจึงได้--

“ถ้าจักต้องตาย ก็ขอลากแกตายไปพร้อมกันด้วย! ”

--เขาจึงได้ตัดสินใจที่ลากคอศัตรูไปตายพร้อมกัน

คอมมิวลุกขึ้นยืน เขาฝืนทนต่อความเจ็บปวดที่บ้าคลั่งภายในสมอง แล้ววิ่งตรงไปทางเฉินซิง

เฉินซิงที่เห็นว่ากำลังจะถูกโจมตีระยะประชิดนั้น ได้รีบยกปืนขึ้นมาป้องกันมีดทั้งสี่เล่มที่แหวกม่านไฟเข้ามาเอาไว้ได้ทัน

แต่คอมมิวรวดเร็วกว่า ทันทีที่รู้ว่าถูกรับเอาไว้ได้ เขาก็ยอมละทิ้งมีดทั้งสี่เล่มนั้นไป แล้วกระโดดกางปีกบินขึ้นสูงพร้อมกับใช้ขาทั้งสองข้างคว้ามีดเล่มใหม่ออกมาปาโจมตีใส่เธอ

มีดเหล็กกล้าที่ถูกปามาอย่างรุนแรงนั้นเจาะทะลุถังแก๊สเข้าเต็ม ๆ

เฉินซิงรีบโยนถังแก๊สของปืนไฟทิ้งไปก่อนที่มันจะระเบิดออกมา

เปลวไฟขนาดย่อมได้ระเบิดออกขั้นกลางระหว่างคอมมิวกับเฉินซิง

ในเวลาเดียวกันนั้น คอมมิวก็เห็นว่าลูกน้องของตนถูกลูกน้องของอีกฝ่ายฆ่าทิ้งไปหมดแล้ว

“ลูกน้องของผม…”

คอมมิวเริ่มหลั่งน้ำตาออกมาเป็นสายเลือด

เขาบินถลาแหวกม่านระเบิดไฟจนร่างกายลุกท่วมไปด้วยความร้อนสีแดงฉาน

ใช้แขนและขารวมกันทั้งหมดหกข้างถือมีดพร้าเข้าโรมรันเฉินซิงจากที่สูงด้วยการกางปีกบิน

เฉินซิงเปลี่ยนไปใช้ง้าวแล้วรุกรับเพลงยุทธ์กับเขาราวสิบบทเพลงได้อย่างงดงาม

ทั้งคู่รุกรับอย่างมีชั้นเชิง โหมโรมรันราวพายุอย่างไม่มีใครเสียเปรียบใคร

ไม่สิ คงต้องบอกว่าถ้าคอมมิวไม่เจอ [คลื่นต่อต้านมนุษย์มด] เขาคงต่อสู้ได้ดีกว่านี้ไปแล้ว

“อั๊ก! ”

แล้วก็เป็นฝ่ายคอมมิวที่พ่ายแพ้ไปอย่างน่าอดสู

เขาเริ่มเคลื่อนไหวช้าลงอันเนื่องจากสมองที่ปวดจนแทบปริแตก อีกทั้งยังฝืนใช้พลังของชุดเกราะในสภาพแบบนั้น เลยทำให้พลังงานภายในร่างกายถูกสูบออกไปจนหมดสิ้นไม่มีเหลือ

เขาไม่เหลือแรงพอที่จะเคลื่อนไหวร่างกายได้อีกต่อไป

ง้าวของเฉินซิงนั้นได้วาดลวดลายที่น่าทึ่ง และเล็งเสียบเข้าไปในช่องว่างของชุดตรงปีกใจกลางหลังของเขา

เลือดสีเขียวจำนวนมากไหลทะลักออกมาให้เห็น

คอมมิวรู้สึกว่าสติของตัวเองกำลังจะจางหายไป

“จบแล้วสินะ”

เฉินซิงดึงง้าวออกมา แล้วหันกลับไปสั่งลูกน้องของตนให้กลับไปประจำตำแหน่ง

แต่นั่นเป็นข้อผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ของเธอ

เพราะว่าเผ่าอาร์โธร์โพดานั้นมีพลังชีวิตที่ยืนยาวกว่าที่เธอคาดการนัก

คอมมิวใช้พลังเฮือกสุดท้ายพุ่งทะยานเข้าใส่เธอจากด้านหลัง

เขี้ยวที่ยาวหนึ่งเมตรของเขาได้แทงทะลุหน้าอกของเธอ ก่อนจะง้างออกกว้างจนร่างกายของเธอขาดครึ่งอย่างน่ากลัว พร้อมกับชีวิตของคอมมิวที่หมดลมหายใจไปพร้อมกัน

“อ๊าก! ”

ที่เหนือกำแพงเมืองฮิวซิตี้กำลังมีการโจมตีด้วยหยาดน้ำกรดซัลฟิวริกที่เข้มข้นรุนแรงจากฟากฟ้า

จัสเซียร์ได้พาหน่วยของเธอที่มีเพียงห้าสิบคนบินสูงขึ้นไปแปดพันฟุต แล้วเริ่มสร้างน้ำกรดอันแสนเข้มขนเตรียมเอาไว้

ไม่มีมนุษย์คนใดที่สังเกตุถึงกลุ่มเล็ก ๆ ของเขาบนผืนฟ้าที่กว้างใหญ่นี้ เพราะที่ตรงหน้าของพวกเขามีกองกำลังของฮอร์เนสจำนวนนับแสนดึงดูดสายตาอยู่

หยาดน้ำกรดจำนวนเข้มข้นเหล่านั้นได้ทำลาย [คลื่นต่อต้านมนุษย์มด] ที่วางกระจายอยู่แต่ละจุดได้อย่างแม่นยำราวจับวาง

ส่วนสาเหตุที่เขาโจมตีใส่มัน เพราะเขาคาดการจากจำนวนทหารที่ใช้ป้องกันมัน

พวกมนุษย์นั้นใช้ทหารปกป้องมันจำนวนมากกว่าปกติจนผิดสังเกตุ จึงไม่แปลกที่จัสเซียร์จะคิดว่าต้นเหตุอันเลวร้ายที่กำลังเกิดขึ้นกับพันธมิตรของเขานั้นเกิดขึ้นจากอุปกรณ์ทรงกลมเหล่านี้

กรดที่รุนแรงเริ่มแผดเผากัดกร่อนอย่างรุนแรง มันไหลทะลุผิวจากยอดสุด ทะลุเข้าไปข้างในเครื่อง และทำลายระบบภายในจนไม่สามารถทำงานได้อีกต่อไป

[คลื่นต่อต้านมนุษย์มด] ที่ตั้งอยู่ทิศเหนือทั้งหมดได้หยุดทำงานลง

“แฮก… แฮก… หายเจ็บ… แล้ว…”

ขุนพลไร้พ่าย [ฮอร์เนส] ใช้ง้าวยักษ์ในมือยันร่างขึ้นมา

เขากระพริบสายตาเพื่อตรวจสอบสภาพของกองทัพที่น่าเวทนาของเขา

กองทัพที่อยู่ทิศตะวันออกกับใต้ยังคงถูกคลื่นความถี่เล่นงานอยู่

มีเพียงแค่กองกำลังของเขาในทิศเหนือซึ่งเหลือเพียงราวหนึ่งหมื่นนาย ที่ยังพอเคลื่อนไหวได้

และสภาพการโดยรวมนั้น ทหารของเขาเหลือเพียงแค่ห้าหมื่นนายจากเดิมที่มีถึงสามแสงห้าหมื่นนายแล้ว

แต่จำนวนที่น้อยลงนี้หาได้มีปัญหากับตัวฮอร์เนสเลยสักนิด

ขอแค่เขาเคลื่อนไหวได้ เขาก็จะสามารถพลิกเปลี่ยนทิศทางลมของสงครามได้อีกครั้ง

เพราะว่าเขาคือ [ขุนพลไร้พ่าย] ของเผ่าอาร์โธร์โพดานั่นเอง

“ทุกหน่วย ตามข้าพเจ้ามา! ”

ว่าแล้วฮอร์เนสก็เริ่มวิ่งบุกเข้าไปทางทิศเหนือพร้อมกับเร่งพลังของชุดเกราะอีกครั้ง

เขาไม่สนใจกองทัพของแดงที่ประจำการอยู่ริมผาทางตะวันตกนอกเมือง ไม่สนใจกองทัพโดรนที่กำลังโจมตีด้วยอาวุธเคมี แล้ววิ่งตรงไปที่กำแพงเมืองด้วยความเร็วระดับสามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงแทน

มันเป็นความเร็วที่บ้าบอมาก

ง้าวในมือของเขาถูกยกขึ้นสูงแล้วฟันใส่กำแพงคอนกรีตที่หนาตรงหน้าอย่างรุนแรง คมโลหะที่ถูกโอบอุ้มด้วยพลังงานคลื่นความร้อนสูงของเขานั้น ได้ฟันกำแพงคอนกรีตที่หนาทึบตรงหน้าขาดแยกออกเป็นสองท่อน

สิ่งที่เขาทำลงไปนั้น ไม่มีใครในเผ่าอาร์โธร์โพดาแม้แต่คนเดียวที่สามารถเลียนแบบได้

“เจ้านั่นเป็นปีศาจหรือยังไงเนี่ย! ”

แดงที่เห็นภาพแสนน่ากลัวนั้นเอยตะโกนออกมาด้วยความตื่นตกใจ

และเมื่อกำแพงถูกเจาะเป็นรูกว้าง คลื่นกองทัพอันน่ากลัวของฮอร์เนสก็จัะสามารถไหลทะลักเข้าไปบุกได้อย่างอิสระ

แต่เนื่องจากเขาวิ่งนำมาคนเดียว และไม่มีลูกน้องคนไหนของเขาที่ตามความเร็วทัน เลยทำให้ขุนพลฮอร์เนสมีสภาพที่คล้ายกับถูกทิ้งเอาไว้ในแนวหน้าเพียงเดียว

ในเวลาเดียวกัน [คลื่นต่อต้านมนุษย์มด] ที่กำแพงด้านทิศตะวันออกกับใต้ก็ถูกทำลายทิ้งโดยฝีมือของจัสเซียร์

“พวย! ”

แต่ทว่าเขามาไดไกลเพียงแค่นี้

พวกเขาถูกจับได้ในการโจมตีสุดท้าย

หน่วยภูติขนาดเล็กที่โบยบินอยู่บนท้องฟ้าจำนวนห้าสิบนายถูกปืนต่อต้านอากาศจากศูนย์บัญชาการยิงถล่มจนไม่เหลือในชั่วพริบตา

อาคารคอนกรีตสูงสี่สิบเมตรซึ่งวางผังทรงแปดเหลี่ยมได้เริ่มเคลื่อนไหว

[คลื่นต่อต้านมนุษย์มด] เครื่องสุดท้ายถูกดันตัวขึ้นสูงมาที่ดาดฟ้าของอาคาร

เจ้าเครื่องนี้เป็นเครื่องสุดท้ายที่พวกเขามี และยังเป็นเครื่องที่มีขนาดใหญ่กว่าสิบเมตร

มันสามารถสร้างคลื่นความถี่ได้ไกลถึงยี่สิบกิโลเมตรเลยทีเดียว

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาของฮอร์เนสอีกต่อไป เพราะว่าจากตำแหน่งที่เขายืนอยู่นั้น มันห่างจากเครื่องที่ว่าอยู่เพียงแค่สิบห้ากิโลเมตรเท่านั้นเอง

มันเป็นระยะที่เขาสามารถรับรู้และโจมตีถึงมันได้ด้วยคลื่นสมองของเขา

ฮอร์เนสหยิบมีดคู่ใจออกมาหนึ่งเล่ม แล้วเร่งพลังงานของชุดเกราะ ปล่อยให้มันดูดพลังงานภายในร่างกายออกไป แล้วเคลื่อนไหวพลังงานทั้งหมดไปที่แขนขวาของเขา ก่อนจะขว้างมันออกไปประดุจกระสุนเรลกันที่รุนแรง

คลื่นกระแทกอากาศได้พุ่งกระจายออกเป็นวงกว้าง มีดเล่มนั้นพุ่งปะทะ [คลื่นต่อต้านมนุษย์มด] เครื่องสุดท้ายอย่างรุนแรง

สิ่งก่อสร้างทรงกลมขนาดสิบเมตรหลุดกระเด็นออกจากฐานตั้งอย่างน่าเหลือเชื่อ ก่อนที่มันจะกลิ้งกระเด็นออกไปนอกฐานบัญชาการที่ห่างออกไปราวสามสิบเมตร

“เอาละ ได้เวลาสนุกแล้วสินะ”

ฮอร์เนสพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับควงง้าวแล้วบุกเดี่ยวเข้าไปในเมืองฮิวซิตี้โดยไม่คิดที่จะรอลูกน้องของพวกเขาอีกต่อไป

***นักรบยันเดเระ [แครอท]

“วุ่นวายชิบหายเลยแฮะ”

ฉันที่กำลังแบกบานาหนีออกมานั้น กำลังหลบซ่อนอยู่ในถังขยะตรงมุมหนึ่งของเมือง

เป้าหมายของฉันคือบริเวณที่เจ้าโทเมรออยู่ตรงลานเกษตรในทิศตะวันตก แต่เพราะความวุ่นวายที่เกิดขึ้น เลยยังทำให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวไปได้ไกลมากกว่านี้

ใครจะไปคิดกันละว่ามันจะเกิดสงครามขึ้นมานะ

“อึ๊ก…”

“ทนอีกนิดนะบานา”

“... ขอบคุณมาก”

บานาเองก็ดูท่าจะทรมานกับพิษของบาดแผลอยู่ด้วย

จิตใจของฉันเริ่มรู้สึกร้อนรนเป็นอย่างมาก

แต่ว่านี่ไม่ใช่โอกาสอันดีในการลบเผ่ายักษาน้อยหรอกหรือยังไง?

แถมยังเป็นการแก้แค้นที่พวกมันบังอาจมาทรมานบานาของฉันแบบนี้ด้วย

ว่าแล้วคงต้องใช้สิ่งนั้นแล้วสินะ

ฉันหยิบแตรเขาสัตว์ส่วนตัวออกมา

มันคือแตรสัญญาณที่ฉันใช้ควบคุมฝึกพวกอสูร

ถ้าหากฉันเป่ามันออกไป อสูรขนปุยที่หูดีจะเริ่มส่งสัญญาณต่อกันเป็นทอด ๆ และนั่นจะทำให้ฉันสามารถสั่งการพวกกองทัพอสูรที่อยู่ห่างไกลออกไปได้

แน่นอนว่านี่เป็นวิชาลับเฉพาะของฉันที่ไม่เคยบอกคนอื่นในเผ่าตัวเอง เพราะถ้าทุกคนรู้ความลับของวิธีฝึกนี้ ฉันกลัวว่าคุณค่าของตัวเองอาจจะหมดลงได้

เอาละ ได้เวลาใช้งานมันแล้ว

*ปรูนนนนน! *

เสียงแตรเขาสัตว์ของฉันดังสะท้อนไปทั่วสนามรบ

*โบร๋วววว! *

แล้วหลังจากนั้นสักพักก็มีเสียงหอนกลับมาของอสูรขนปุย

*โบร๋วววว! * *โบร๋วววว! * *โบร๋วววว! * *โบร๋วววว! *

เสียงนั้นกำลังขานรับดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาไล่ไปในทิศเหนือ

อีกประมาณครึ่งวัน พวกมันคงมาถึงที่เมืองนี้

กองทัพอสูรที่เหลือร่วมมากกว่าหนึ่งล้านตัวกำลังกลับมาบุกเมืองฮิวซิตี้ของมนุษย์อีกครั้งแล้ว หุ หุ หุ